కథలు

కథలు

నిండా కనికరం కలిగినోళ్లు  ఆ ఎరికిలోల్లు 

మా నాయిన  చేసింది ఫారెస్ట్ గార్డు, సెక్షన్ ఆఫీసర్ ఉద్యోగమే కానీ, ఆయనకి ఎందుకో ప్రభుత్వ ఉద్యోగస్తుల లక్షణాలు ఏమీ రాలేదు. ఆయన ఎప్పుడూ తనను తాను ఒక ఉద్యోగి అని అనుకోనేలేదు.

ఆ కాలంలో అడవుల్లో మేకలు, ఆవులు మేపే వాళ్ళ దగ్గర అడవిలో కట్టెలు కొట్టే వాళ్ళ దగ్గర ఫైన్ లు వేసి డబ్బులు ప్రభుత్వానికి కట్టాల్సిన టార్గెట్స్ ఉండేవి.

చాలామంది అటవీశాఖ ఉద్యోగస్తులు కట్టెలు కొట్టే వాళ్ళ దగ్గర వాళ్ళ కత్తులు తీసి,తమ వద్దే ఉంచుకుంటారు. కట్టెల వాళ్లు ఫైన్ లు  కట్టిన తరువాతనే ఆ కత్తుల్ని ఆ కట్టెల్ని విడిపించుకోవాల్సి ఉండేది.అప్పుడు కూడా అటవీశాఖ ఉద్యోగస్తులకు ఆ కట్టెలమోపులని ఇచ్చే వాళ్ళు ఉచితంగా. అయినా ఏ రోజు మా ఇంట్లో ఉచితంగా కట్టెలు తీసుకుంది లేదు. మేము అటవీశాఖ ఉద్యోగి  కుటుంబ సభ్యులమే అయినా, మేం సిగ్గుపడకుండా కట్టెలు కొనేవాళ్ళం. నేను అడవిలో కట్టెలు కొట్టే లేదుగానీ, సైకిల్ పైన అడవికి వెళ్లి, ఎండిపోయిన కట్టెలని తాడుతో కట్టి ఇంటికి కట్టెల పొయ్యి కోసం తెచ్చే వాడిని.

అలాంటి రోజుల్లో ఒకరోజు.. ఏం జరిగిందంటే?.. "మేయ్ జయా.. ఇంకో గ్లాసు బియ్యం పెట్టు  పొయ్యి పైన"అన్నాడు మా నాయన.

అప్పుడు సాయంత్రం నాలుగు గంటలు అవుతోంది.

"ఇప్పుడా.. ఎటూ కాని పొద్దులో బియ్యం ఏంది, పెట్టేది ఏంది , ఇంతకీ ఎవరికోసం ? ఇంటికి మళ్లింకా ఎవరైనా పిలిచినావా ఏంది "అని కసురుకుంది జయమ్మ.ఆమె  మా అమ్మ.

"తెల్లారి నుంచి సాయంత్రం దాకా ఫారెస్ట్ ఆఫీస్ లో కూర్చుని పెట్టేసినారు మే...పాపం. ఆ పల్లెటూరి మనుషులని.తిండీ నీళ్లు లేవు వాళ్ళకి. రూపాయి ఉంటే టీఇప్పించినా పోనీలే పాపం అని. అయినా‌ పాపం వాళ్లకు ఆకలి కాకుండా  ఉంటుందా. హోటల్లో తిండి పెట్టేదానికి నా దగ్గర డబ్బులు యాడుండాది? ఎట్లో ఒగట్లా నువ్వు ఏదో ఒకటి చేస్తావనే మన  ఇంటికి  పిలుచుకుని వచ్చినా. వాళ్ళు వీధిలో కూర్చుని ఉంటారు"మా నాయన కనికరంగానే అంటాడు గాని, మా అమ్మకి ఆ మాటలు వింటే ఎప్పుడూ

కోపం  ముంచుకు వచ్చేస్తుంది.

"మా యబ్బ కానీ మీయబ్బ గాని నా దగ్గర లబ్బి  ఏమైనా పెట్టిండారా? ఇట్లా దారిలో పోయే వాళ్లకంతా అన్నం పెట్టాలంటే  కొంపా గోడూ అమ్ముకోవాల్సిందే. ఇంట్లో  బియ్యం ఏడుండాయి? నాకు తెలియదు నువ్వు ఏమైనా చేసుకో ఫో.."

"మేయ్ నువ్వే అట్లంటే ఎట్లమ్మే? ఎక్కడో చోట అడుక్కు రా పో.,,"

"అంతే అంతే లే. దారిలో పోయే వాళ్లకంతా అన్నం వండిపెట్టతా ,టీ నీళ్లు పెట్టిస్తా ఉంటే.. నేను నా బిడ్డలు అడుక్క తినాల్సిందేలే. మాకు ఆగతే  రాసిపెట్టినట్లే ఉంది చూస్తా ఉంటే.."

ఆ మాట నిష్టూరంగా మాట్లాడతానే వంట గదిలోకిపోయి, ఒక పెద్ద ఖాళీ గ్లాస్ తీసుకొని, పక్కింట్లోకో,ఎదురు ఇంట్లోకో, వీధి చివర దాకా వెళ్ళిపోతుంది.మా నాయన ముసిముసిగా నవ్వుకుంటా గణేష్ బీడీనో, అశోకా బీడీనో ముట్టించుకుంటాడు.

అప్పుడు కిరసనాయిలు ఉండదు.  ఉన్నా.. స్టవ్వు పని చేయదు. కిరోసిన్ ఉంటే కదా పని చేసే దానికి. ఇంక  కట్టెల పొయ్యి పైనే అన్నీ..

"ఈ కట్టెల పొయ్యిలో ఊదీ ఊదీ నాకు ఊపిరితిత్తులు పోతా ఉండాయి. ఆ నవ్వు చూడు.. అంతా ముండమోపి నవ్వు." ఆ మాట అనేటప్పడు చూడాలి మా అమ్మ మొహం..

అప్పుడు ఆమె మొహంలో కోపం ఉంటుంది ,బాధ ఉంటుంది కానీ మొగుడి పైన ప్రేమ కూడా ఉంటుంది.

బీడీ పొగల మధ్య మా నాయిన  దగ్గుతా కొన్ని క్షణాలు విరామం తీసుకుని" మేయ్ జయా..టీ పెట్టు ముందు.. స్ట్రాంగ్ గా పెట్టు మే.."అని అనకుండా వుండడు.

మా నాయన ఆయన జీవిత కాలంలో మాట్లాడిండే అన్ని మాటల్లోకి లక్ష సార్లో, కోటి సార్లో చెప్పిన మాట ఏదైనా ఉందంటే ఆ మాట అదొక్కటే.

మా నాయన ఇప్పుడు లేడు, మా అమ్మా ఇప్పుడు లేదు. కానీ, మా ఇంట్లో ముఖ్యంగా మా వంట ఇంట్లో ఆ మాట ఎప్పుడు ప్రతిధ్వనిస్తూ ఉంటుందంటే అది అబద్ధం కాదు..

"మేయ్ జయా టీ పెట్టు..".

అదే ఆ మాట.!

నాకు మా పాత పెంకుటిల్లు అంటే చాలా ఇష్టం. అందుకే మా పాత ఇల్లు ఆరు దశాబ్దాలు అయిన తర్వాత, పడిపోయే దశకు చేరుకున్నప్పుడు, మా నాయన చని పోయిన 15 సంవత్సరాల తర్వాత, బ్యాంకు లోను తీసుకుని ఎట్లాగైనా ఇల్లు కట్టాలి అని అనుకున్నప్పుడు, ఆ పాత పెంకుటిల్లు కొట్టేస్తున్నప్పుడు మురిపెంగా ఫోటోలు తీసి పెట్టుకున్నాను. ఆ పాత ఇంటికి ఉన్న తలుపులు  కిటికీలు,పెంకులు, ఇటుకలు ఇతర సామగ్రి అమ్మగా వచ్చిన డబ్బే, మా కొత్త ఇంటి పునాది కి ఖర్చు పెట్టుకున్నాను. ఈ రోజు ఈ ఇంటి పునాది ఏంది అంటే, అది మా నాయన కష్టార్జితం తప్ప మరొకటి కాదు. అమ్మ నాన్న ప్రేమలు  అట్లాగే ఉంటాయోమో. ఇంటికి పునాదుల్లాగా పైకి ఎప్పుడూ ఎవరికీ కనబడవు కానీ అవి చాలా బలంగా ఉంటాయి. అవి బలంగా ఉంటాయి కాబట్టే , అంతో ఇంతో మనం కూడా ఎదుగుతా ఉంటాం.

ఈ కథలన్నీ ఇంతే .ఒక మనిషి గురించి నిజాలు మాట్లాడాలి అనుకుంటే ఒక వరుస క్రమంలో ఏమి మాట్లాడలేం. ఒకదాని తర్వాత ఒకటిగా ఏవేవో గుర్తుకు వస్తాయి. అన్నీ కలవర పెడతాయి. కన్నీళ్లు తెప్పిస్తాయి. ఊహించినవో,కల్పించినవో  అయితే ఆ కథలు  రచయిత చెప్పినట్లే ఉంటాయి. కానీ ఇవి కల్పితాలు కాదు కదా. ఇవి జీవితాలు కదా, మనం చెప్పినట్లు అవి ఉండవు. మా  ఎరుకల జీవితాలు ఎట్లా ఉంటాయో ఎట్లా కొనసాగాయో, మా తాత గాడిదల పైన ఉప్పు అమ్మే కాడ్నుంచి, మా నాయన ఎట్లా ఉద్యోగస్తుడు అయినాడో, అటవీశాఖలో గుర్రం పైన తిరిగే ఫారెస్టరు  చిన్నయ్య పెద్ద కూతురు జయమ్మను, కాబోయే మామ గారి ఇంటికి తిరిగి తిరిగి ప్రాధేయపడి, ఫారెస్టర్ చిన్నయ్య ను ఒప్పించి మరీ ఎట్లా పెళ్లి చేసుకున్నాడో అదంతా ఓ పెద్ద కథ.

ఎరుకల కుటుంబాల్లో ఒక్కొక్కరివి ఒక్కో కథ. ఎరుకల ఇళ్లల్లో పంచాయితీలు ఎలా జరుగుతాయో, ఎన్ని బాధలు పడి,ఆ  తల్లులు తమ పిల్లల్ని స్కూలుకి పంపి చదివించుకున్నారో, అటవీ శాఖ లో ఉద్యోగి అయి ఉండి కూడా, ఎప్పుడు కట్టెలమోపు వాళ్లకు ఫైన్  వేయకుండా, మేకల వాళ్ళ దగ్గర సంవత్సరానికోసారి ఈనామ్ గా మేకపిల్లనో, గొర్రె పిల్లనో తీసుకోకుండా, సంవత్సరం మొత్తంలో ప్రభుత్వానికి వసూలు చేసిన అపరాధ రుసుం చెల్లించే సమయంలో, ఆ అపరాధ రుసుం ని అడవుల్లో పల్లెల్లో ఎవరి దగ్గర వసూలు చేయకుండా, ఆ నెల జీతం డబ్బుతో ప్రభుత్వానికి అపరాధ రుసుం చెల్లించి, 'ఈ నెల జీతం లేదు మే. మొత్తం సీ ఫీస్ కట్టేశా.' అని అమాయకంగా అపరాధిగా మాయమ్మ ముందు నిలుచుండిపోయిన కనికరం గుండె కలిగిన మా నాయన కథ ఇది.ఏ  పొద్దు ఎవరికి  ఏం అవసరం వచ్చినా, తన చెవిలో కమ్మలు, ముక్కుపుల్ల కుదువపెట్టి, మా నాయనను  మాట మాత్రం అడగకుండా, తనకు తానుగా ఎన్నో కుటుంబాల్ని వడ్డీలు కట్టి ఆదుకున్న కనికరం గుండె కల మా అమ్మ కథ ఇది.

కొంచెం ముందు వెనక ఉండవచ్చు, సందర్భాలు అటూ ఇటూ ఉండవచ్చు. కానీ వాళ్ల ప్రేమలు నిజం, వాళ్ల పేదరికాలు నిజం, వాళ్ల కనికరం నిజం.

                                                                               ***

ఇంటి ముందు దూరంగా పల్లెటూరి వాళ్ళు కూర్చుని ఉంటారు.  అమ్మ ఉడుకుడుకు గా అన్నం చేసి  చెనిగి గింజల చెట్నీ నో, పచ్చిపులుసో, గొజ్జో, రసమో ఏదో ఒకటి చేసి వాళ్లకు పెడుతుంది.

"ఆయన ధర్మ ప్రభువు తల్లీ. నువ్వు కనికరంగల తల్లివి తల్లీ.మీరు సల్లగా ఉండాల్ల. మీ పిలకాయలు సల్లగా ఉండల్ల" అని వాళ్లు మా అమ్మ కు  నమస్కారం పెట్టి, తినేసి వెళ్ళిపోతారు.

అప్పటికి మా నాయన ఖాకీ యూనిఫామ్ వదిలిపెట్టి, బనియన్,  పంచ తో కూర్చుని ఉంటాడు.

"ఎన్నిసార్లు అబ్బా నీకు చెప్పేది ఆ బనీను  చూడు ఎంత బొక్కలు పడి పోయి ఉన్నాయో?. రెండు బనియన్ లు కొనుక్కోని  రమ్మని చెప్పినాను కదా"అని తల పట్టుకుంటుంది మా అమ్మ.

తాను చెప్పింది ఏ పొద్దూ వినడని మా ఆయన పైన మా అమ్మకు భలే కోపం.ఒక్కోసారి ఎడం చేత్తో ఖర్మ ఖర్మ అని కోపంతో నొప్పి వచ్చేలా , చాలా బలంగా నుదుటి  పైన కొట్టుకుంటుంది కూడా.

మా నాయన అప్పటికే వేడివేడి టీ తాగి గ్లాసు పక్కన పెట్టి, ఇంకోసారి బీడీ ముట్టించుకుని ఉంటాడు. బీడీ పొగల మధ్యలో ఆయన నల్లటి ముఖంలో తెల్లటి పండ్లు స్పష్టంగా కనపడతాయి. మా అమ్మ కోపం ఉందని తెలిసినా,  అయినా నవ్వుతాడు.

మా అమ్మకు కోపం వచ్చినప్పుడు నేను, మా తమ్ముడు భయపడతాం కానీ, మా నాయన ఎందుకో భయపడడు. మా నాయనకు కోపం వచ్చినా కూడా అంతే. ఆయన కోపంతో పండ్లు కొరుకుతాడు. ఆవేశంతో ఊగిపోతాడు. అప్పుడు కూడా మా అమ్మ భయపడినట్లు నటిస్తుంది కానీ, నిజానికి అసలు భయపడదు. ఆయన కోపం నిమిషాల పాటే అని ఆమెకు బాగా తెలుసు. ఆ తర్వాత మళ్లీ మామూలే. ప్రశాంతంగా నెమ్మదిగా ఈ ప్రపంచంలోని బాధలు ఏవి తనకు పట్టనట్లు, తన కుటుంబంలోని ఆర్థిక సమస్యలు ఏవి తనవి కానట్లు, ఏ బాధలు ఏ కన్నీళ్లు లేనట్లు, ఆయన ప్రశాంతంగా నవ్వుతాడు. ముఖ్యంగా మా అమ్మకు నిజంగా బాగా కోపం వచ్చినప్పుడు కూడా ఆయన అట్లాగే ప్రశాంతంగా నవ్వుతూనే ఉంటాడు. ఆ ప్రశాంతమైన నువ్వు చూసేకొద్దీ మా అమ్మకి ఇంకా కోపం బాగా పెరిగిపోతుంది.

ఆరోజు కూడా అట్లాగే బాగా కోపం వచ్చేసింది మా అమ్మకు.

ఉద్యోగం చేసే వాడివి నీకు గౌరవం ఉండాల్సిన పని లేదా? చినిగిపోయిన బనియన్ వేసుకొని ఎన్నిసార్లు తిరుగుతావు? నీ జన్మకు ఎన్ని సార్లు చెప్పినాను?ఈరోజు కచ్చితంగా బనీను కొనుక్కొని రావాల్సిందే అని చెప్పినాను కదా. నా మాటంటే లెక్కేలేదు. నేనంటే విలువే లేదు.ధూ.."

మా నాయన మెల్లగా లేచి వెళ్ళి, తను తీసుకు వచ్చిన ప్లాస్టిక్ కవర్లో ఉంచిన, పేపర్లో భద్రంగా చుట్టిన ప్యాకెట్ విప్పాడు.

"ఇది ఏందో తెలుసా? చాలా గొప్ప పుస్తకాలు. పెద్దపెద్ద ఆఫీసర్ల పిల్లకాయలు చదివేది. మన  ఎరికిలోల్ల ఇళ్ళల్లో ఎవరి పిల్లల వద్దా ఈ పుస్తకాలు ఉండవు.  ఇలాంటి పుస్తకాలు చదవతా వుంటే చాలు, పిలకాయలు చాలా గొప్పోళ్లు అయిపోతారు చూస్తా ఉండు.."

ఆయన దేన్నయినా చాలా భద్రంగా తెస్తాడు. ఎంత చిన్న వస్తువు అయినా సరే చాలా విలువైన వస్తువు లాగా అత్యంత జాగ్రత్తగా భద్రంగా తీసుకొస్తాడు. ఇంట్లో పిల్లలకు ఏదైనా తీసుకురావడం అంటే ఆయనకు మహా సరదా. అప్పుడు ఆయన మొహం లో ఏదో గొప్ప తేజస్సు కనబడుతుంది. అప్పుడు ఆయన ఎందుకో నల్లగా అనిపించడు.  ఎందుకో ఆ క్షణాల్లో ఆయన చాలా గొప్ప అందగాడుగా కనిపిస్తాడు. చూడండి ఆ ప్యాకెట్ విప్పేటప్పుడు ఆయన ముఖంలో ఎంత చిరునవ్వు ఉందో, ఎంత సంతోషం కనబడతావుందో..

 రెండు పుస్తకాలను అపురూపంగా బయటకు తీశాడు. నాకు ఒక పుస్తకాన్ని మా తమ్ముడు చేతిలో ఒక పుస్తకాన్ని ఉంచాడు. చిల్డ్రన్స్ నాలెడ్జ్ బ్యాంక్ పుస్తకాలవి.

నేనూ మా తమ్ముడు గబగబా పేజీలు తిప్పుతూ బొమ్మలు చూస్తూ అందులో ఉన్న సమాచారాన్ని చాలా ఆత్రంగా చదివే ప్రయత్నం చేశాం. అప్పుడు మాకు ఎట్లా ఉందంటే ఆ రాత్రికి రాత్రే మొత్తం పుస్తకాన్ని చదివేయాలి అన్నంత ఉత్సాహం కలిగింది. మొత్తం మీద చాలా విలువైన పుస్తకాలని అర్థం చేసుకున్నాం.

తలలు వంచి ఆ పుస్తకాల పండుగలో మేం ఇద్దరం నిండా మునిగి ఉన్నప్పుడు, మా అమ్మ అంతకు ముందు అన్నదే మళ్ళీ అనేది. అయితే ఈసారి మాత్రం ఆమె గొంతులో అస్సలు కోపం  ఉండేది కాదు.

"ఏమబ్బా.. ఇప్పుడీ పుస్తకాలు ఈ పిలకాయలకి అంత అవసరమా? వాళ్లు ఏమైనా ఇప్పుడు అర్జెంటుగా పరీక్షలు రాసి కలెక్టర్లు అయిపోవాలా?"

బీడీ తర్వాత బీడీ తాగడం మా నాయనకు అలవాటు.మధ్యలో కొన్ని క్షణాలు, కొన్ని నిమిషాలు విరామం ఉంటుంది అంతే.

"ఎన్ని తూర్లు చెప్పినా ఇంట్లో బీడీ తాగవద్దని.  ఏదైనా ఒకసారి చెబితే అర్థం కాదా నీకు?. ఇంట్లో ఇంత కంపు కొడతా ఉంటే పిల్లకాయలు ఎట్లా చదువుతారు? ఎట్లా బాగుపడతారు."అని కసురుకుంది గట్టిగా.

"బయట వాన లో చలిలో తిరుగతావుంటా కదా. ఒంట్లో చలి ఎక్కువ ఉంటుంది కదమ్మే. అయినా పిల్లోల చదువు పాడవుతుందంటే ఇంట్లో ఇంక ఎప్పటికీ తాగనులే."

అంతే.   ఒక మాటే మా అమ్మ అనింది. కొన్ని ఏళ్లుగా మా నాయనకు ఉన్న ఆ అలవాటు ..ఇంట్లో బీడీ తాగే అలవాటును ఆ క్షణం మానేశాడు.ఆ రోజు నుండి మా నాయన చనిపోయేంత వరకూ , ఏ రోజూ  ఇంట్లో బీడీ ముట్టించింది లేదు. వర్షం పడుతుంటే గొడుగు తీసుకొని, ఇంటి బయటకు వెళ్లి బీడీ తాగి వచ్చేవాడు.అదీ ఆయన నిక్కచ్చితనం.

చలికి తట్టుకోలేడని, స్వెటర్ కొనుక్కోమని మా అమ్మ మా నాయనకు కనీసం లక్ష సార్లయినా చెప్పి వుంటుంది.

రెండు మూడు ఏళ్లకు మాకు కొత్త స్వెటర్లు తెచ్చేవాడు కానీ, అయినా స్వెటర్ కొనుక్కునే వాడే కాదు. చాలా ఏండ్లు స్వెటర్ కొనుక్కోకుండానే అట్లాగే గడిపేశాడు.

"బస్సులో కూర్చున్నప్పుడు కిటికీ అద్దాలు మూసేస్తే చలి రాకుండా ఉంటుంది కదా డాడీ" అని అమాయకంగా అడిగాను.

ఆయన తన సహజ ధోరణిలో నవ్వినాడు కానీ ఒక్క మాట కూడా బదులు మాట్లాడలేదు.

మా అమ్మ మొహం నిండా ఆ నాటి వెలుతురు ఇప్పటికీ గుర్తే నాకు.

"లారీ లో వస్తే  యూనిఫాం లో ఉంటాడు కాబట్టి చార్జీలు ఇచ్చే పని లేదు. ఆ బస్సు ఛార్జీలు మిగిలితేనే కదా,మీకు ఏదో ఒకటి తినటానికి  తెచ్చేదానికి  కుదురుతుంది".

నా మొదటి కథా సంపుటిని ఆయనకు అంకితమిస్తూ ఒక మాట అన్నాను. కనీసం వంద మంది అయినా నాకు ఫోన్ చేసి ఆ మాట గురించి మాట్లాడి ఉంటారు.

కొట్టి తిట్టీ

బలవంతంగా నా చేత

యాపిల్ తినిపించిన నాన్నా..

నువ్వెప్పుడైనా

ఒక్క పండైనా తిన్నావా తండ్రీ....

కథలు

ఈ కథకు మూడు శీర్షికలు

1.  ఇది దివ్య కథ

            దివ్య అనగానే, కొన్నాళ్ల క్రితంవరకూ ఊళ్లల్లోనూ, కోర్టుల్లోనూ, పోలీస్‍స్టేషన్లలోనూ, రాజకీయ నాయకుల ప్రసంగాలలోనూ సంచలనాత్మకంగా ప్రస్తావించబడ్డ దివ్య అని మీరై ఊహించుకొని, ఆమె కథ ఈ ప్రపంచానికే తెలుసుగా అని చదవకుండా  ఉండిపోతారేమో? అయితే ఇది ఆమె కథ కాదు ఆత్రగాళ్లారా! ఎందుకంటే ఆ దివ్యది కథ కాదు. మన కాలంలో మన కళ్లెదుటే జరిగిన నిజం. నిజం... ఆదీ అంతమూ నిజమే ఉన్నది. నిజాన్ని సృష్టిస్తున్నప్పుడు అది, ఆ నిజాన్ని ఇంకా కెలికి దానికొక సార్వజనీనతను కలిగించటానికి న్యాయంతో లిఖించబడాలిగా? అలా రాస్తే, ఎంత విడిపోయి వచ్చేసినప్పటికీ హత్య కాబడ్డవాడు తన ప్రియమైన భర్త అన్న దు:ఖంలో మునిగిపోయిన ఆ యువతికి ఈ కథ ఇంకా వేదనను కలిగిస్తుందన్న కారణంచేత రాయకుండా వదిలివేయబడుతోంది. ఏ సంబంధమూ లేకుండానే వాళ్ల జీవితాల్లో తలదూర్చి ఊరూరా వెంటబడి పరిగెత్తించినవాళ్లు, నయవంచనతో దూరం చేసినవాళ్లు, నాటకాలాడి పడదోసినవాళ్లు అంటూ ఎందరో... ఈ కథలోనూ ఆ విధంగానే జొరబడి కథనూ తమదిగానే మార్చుకునే ప్రమాదాన్ని నివారించటానికి రాయకుండా వదిలివేయబడుతోంది.

            ఒకవేళ ఇది ఆ దివ్యను గురించిన కథగానే ఉన్నప్పటికీ మీరు చదివే తీరాలి. ఎందుకంటే ఆమె విషయంలో మీరూ నేనూ ఎక్కువగా తెలుసుకున్నది ఆమె పేరును మాత్రమే తప్ప మనసునో, జీవితాన్నో కాదు. (దివ్య అనే కాదు, సాధారణంగా ఏ స్త్రీ మనసునూ తెలుసుకోవటానికి ఈ సమాజం ఎప్పటికీ ప్రయత్నించదు) తమ కులంలో పేడపురుగుల్లా పుట్టుకొచ్చిన ఎందరో కుర్రాళ్లను కాదని, ఆమె ఒక దళిత యువకుణ్ణి ప్రాణాధికంగా ప్రేమించింది. ఒక కుక్కనో, పిల్లినో ప్రేమించకుండా మనిషిని ప్రేమించటానికి నిర్ణయించుకున్నందు వల్ల, తన ప్రేమలో తిరుగుబాటో కలహమో దాగి ఉందని ఆమె అనుకోలేదు. ఆడా మగా అన్న స్వతస్సిద్ధమైన పద్ధతిననుసరించి అనుమతించే హద్దుల్లోనే ఉండి తన జీవిత భాగస్వామిని ఎన్నుకోవటానికి కులాన్నిఒక కొలత సాధనంలా ఆమె భావించలేదు. అనగా ప్రేమించేటట్టున్నా సొంత కులంలోనే ప్రేమించాలి అని చెప్పుకొచ్చే అభిప్రాయాల్నీ, పంచాయితీ పెద్దల బెదిరింపుల్నీ ఆమె తన చర్యలతో తిరస్కరించింది. ఆ రకంగా, ప్రేమ అన్నది కులాన్నో / మతాన్నో చూసి పుట్టదన్నది చాలాకాలంగా నిరూపించబడ్డ ఒక సత్యాన్ని తన భాషలో చెప్పటానికి ప్రయత్నించింది. లేదూ, ఇద్దరిదీ ఒకే కులం అయినపుడు ప్రేమించాల్సిన అవసరం ఎక్కణ్ణించి రా వచ్చింది?’ అని ఎవరినో అడగటానికి ప్రయత్నించింది. నిజమేగా, సొంత కులంలోనే ప్రేమించటమనే దానికన్నా మోసమైనది ఇంకొకటి లేదు.        

            వాళ్ల ప్రేమకు వాళ్ల కుటుంబమూ, కులమూ అడ్డుగా ఉన్నప్పుడు వాటినుండి బయటపడి అతణ్ణి పెళ్లి చేసుకున్నట్టుంది. ఇష్టప్రకారం అతనితో కలిసి కొంతకాలం కాపురం చేసినట్టుంది. వాళ్లు కలిసి జీవించినందుకు గుర్తుగా నిలిచిన గర్భాన్ని, పుట్టబోయే తమ బిడ్డను గురించిన కలలను మోస్తూ సంతోషించినట్టుంది. మొదటి గర్భం నిలవకుండా పోయినప్పుడు రెండవ గర్భాన్ని కచ్చితంగా తీసెయ్యాల్సి వచ్చినపుడు ఆమె ఎంతగా తపించి ఉంటుందో మనకేం తెలుసు? గర్భం నుండి చెదిరి బయటపడ్డ రక్తపు ముద్దల్ని చూసి ఆమె ఏడవటాన్ని నా రాతలు విడమరిచి చెప్పగలవా? చూసేలోపే చెదిరిపోయినదాన్ని కల అని చెప్పగలదా, కల్పితమని అనుకోగలదా? తన ప్రేమను ఎలాగైనా కాపాడుకోవాలన్న ఆర్తితో జాతీయవాదులతోనూ, పోలీసు అధికారులతోనూ, న్యాయస్థానాలలోనూ ఎంత ధైర్యంగా వాగ్వివాదం చేసిందనీ?

            తనకు సంబంధించిన అన్నింటినీ తానే నిర్ణయించుకోవటానికి ఆమెచేసిన ప్రయత్నాలవల్ల... ‘‘చిన్నపాపైనా, పడుచుపిల్లైనా ఎందుకూ ముసల్దైనా తమ ఇంట్లో సైతం స్వేచ్ఛగా ఏమైనా చెయ్యటానికి అనుమతించకూడదు’’ అని కొక్కిరించే మనుస్మృతిని తమ మూత్రంతో కడిగి పారేసేలా చేసే ఆడవాళ్ల ప్రయత్నానికి బలాన్ని చేకూర్చింది. వెంటవెంటనే ఎవ్వరూ ఎదురుచూడని కొన్ని సాహసోపేతమైన నిర్ణయాలను ఇంత చిన్నవయసులోనే తీసుకున్న ఆ దివ్యకు పూర్తి వ్యతిరేకమైన వ్యక్తి ఇక మీరు చదవబోయే కథలో వచ్చే దివ్య. సరిగ్గా చెప్పాలంటే ఇద్దరికీ పేర్లొక్కటే తప్ప ఇంకే రకంగానూ పోలికలు లేవు. కనుకనే ఈ వాక్యం నుండి కథ శీర్షిక కూడా ఇది వేరొక దివ్య కథఅని మార్చుకోవచ్చు.

            శీర్షిక మారుతోందంటే కథకూడా మారుతోందని అర్థం. ఒకే శీర్షిక క్రింద వేర్వేరు కథలను రాయటమూ లేదూ వేర్వేరు శీర్షికల కింద ఒకటే కథను వండి వార్చటంలాంటి మోసం ఇక్కడ చెల్లుబాటు కాదు. దృష్టి పెట్టండి, శీర్షిక మారుతోందంటే కథ కూడా మారుతోందని అర్థం. కనుక, ఆ దివ్య ప్రేమించిన భర్త మర్మహత్య గురించో లేదూ కొంతకాలం గడిచాక ఈమెకూడా మర్మంగానే మరణించవచ్చు అన్నదాని గురించో ఈ కథలో ఎక్కడైనా ఒకచోట రాసి ఉండొచ్చన్న ఆసక్తితో ఎవరూ చదవకండి. నిజం లాగానే ఈ కథలోనూ దివ్య ఎవరికీ సంబంధంలేని వ్యక్తిగా ఉన్నదా అన్న ప్రశ్న ఇక్కడా లేవవొచ్చు. నిజంలో దాగివున్న వాళ్లు ఇష్టప్రకారం జీవించటానికి కళలూ సాహిత్యమూ కృషిచేయటాన్ని గమనించకపోవటం వల్ల లేచే ప్రశ్న ఇది. అధికార అహంకారంచేత మళ్లీమళ్లీ వేదికమీదికి లాక్కు రాబడ్డ పరిస్థితి మారి ఒంటరిగా ఉన్న ఆమె ఈ ప్రస్తుత స్థితిలోకి మనం కల్పించుకోకూడదని పాఠకులను అభ్యర్థిస్తున్నాను. ఆయా పరిస్థితుల ప్రభావం నుండి బయటపడటానికి అప్పటికప్పడు గబగబా తాను తీసుకున్న నిర్ణయాలన్నీ సరిగ్గానే ఉన్నాయా అని ప్రశాంతంగా పరిశీలించటానికో, శాశ్వతంగా మరిచిపోవటానికో ఆమెకు కాలం ప్రసాదించిన ఈ ఒంటరితనం నావల్ల చెదిరిపోకూడదని ఆమెను కథలో నుండి బయటికి పంపించేస్తున్నాను.

           

            2. ఇది మరొక దివ్య కథ

            ఈ కథను రాస్తున్న వ్యక్తి ఇదివరకే చెప్పినట్టుగా ఆ దివ్యకు నేను పూర్తిగా వ్యతిరేకం. అలాంటి వ్యత్యాసం పుట్టినప్పటి నుండే మొదలైంది. ఔను, నేను ఆ దివ్య కులంలో పుట్టినదాన్ని కాను. సరిగ్గా చెప్పాలంటే నేను కులం నిర్మాణంలోకే రాని సామాజిక వర్గంలో పుట్టినదాన్ని. కానీ వాళ్లు కులం లేని జాతివాళ్లుగా మమ్మల్ని గుర్తించారు. చివరకు మేమూ మమ్మల్ని ఒక జాతిగా నమ్మటం మొదలుపెట్టిన మహావేదన గురించి మరొకరోజు మాట్లాడుదాం. మా నివాసస్థలం వాడ’. వాళ్లు నివసించేది అనేక కులాలవాళ్లతో కలిసి జీవించే ఊరుఅన్న బహిష్కత ప్రదేశం. మమ్మల్ని ఎదిరించటానికి, దాడిచెయ్యటానికి, కబళించటానికి మాత్రమే ఊరివాళైన వాళ్లు తమలోతాము ఒకటౌతారు. మిగతా సమయాల్లో ఎవరు గొప్పఅని వాళ్లల్లోవాళ్లు ఎప్పుడూ గొడవపడుతూ కొట్టుకుంటుంటారు. నన్ను ప్రేమించి పెళ్లిచేసుకున్న ఈ శివకుమార్‍ ఆ కులాల్లో ఒకదానికి చెందినవాడు.

            సాధారణంగా ఊళ్లో ఉండే మగ పిలకాయలు మమ్మల్ని ప్రేమించరు. వాళ్లవాళ్ల కులాల్లోనే చూడ్డానికి లక్షణంగా, తెల్లతోలుతో ఉండే, కాస్త సౌకర్యమైన కుటుంబపు ఆడపిల్లల వెంటే ప్రదక్షిణం చేస్తుంటారు. దీన్ని ప్రేమ అనికూడా చెప్పుకుంటుంటారు. ఇద్దరూ ఒకే కులానికి చెందినవాళ్లుగా ఉన్నప్పుడు అక్కడ ప్రేమకు పనే ఉండదు. సుగుణమూ, ఆరోగ్యమూ, సౌకర్యమూ ఇలాంటి విషయాలు కలిశాయంటే రెండు కుటుంబాలూసమ్మతితో పెళ్లిని ముగించేస్తారు. ఇలా ఏదీ ఇరుగుపొరుగున కలవకపోతే ఏడుజతల చెప్పులు అరిగిపోయేలా ఎక్కడెక్కడో తిరిగైనా సరే అదే కులంలో ఒక అమ్మాయిని వెతికి పట్టి పెళ్లిచేసుకుంటారు.                                                                                             తలరాత కొద్దీ కొందరు ఊళ్లో ఉండే వేరే కులపు ఆడపిల్లను ఇష్టపడతారు. ఏ ఒక్క కులమూ ఇంకో కులాన్ని సమానమని అంగీకరించనందువల్ల రెండు కుటుంబాల అంగీకారంతోవాళ్లు పెళ్లిచేసుకోలేరు. గొడవలు, కొట్లాటలు జరగటానికి అవకాశం ఉన్నందువల్ల ఆడపిల్లను వెంటబెట్టుకొని పారిపోతారు. లేదూ, వచ్చే జన్మలోనైనా కలిసి జీవిద్దాం అన్న భావావేశంతో ఏడ్చుకుంటూ విడిపోతారు. ఈ శనిగాళ్లే గడ్డం పెంచుకుని, బీడీలు తాగుతూ... ప్రేమకావ్యం, దోమకావ్యం అంటూ ఏదో ఒకటి రాసి మన ప్రాణాల్ని తీస్తారు. శివకుమార్‍ ఈ రకం కాదు. నాకు పెళ్లిచేసుకునే వయసొచ్చింది. నా మనసుకు నచ్చిన నిన్ను పెళ్లిచేసుకుని బ్రతకటానికి సిద్ధంగా ఉన్నాను.అన్నాడు. ఏ ఒక్క సందర్భాన్నీ వదిలిపెట్టకుండా తన ఇష్టాన్ని తెలపటం మాత్రం కొనసాగిస్తూ వచ్చాడు. తన ప్రార్థన ఫలిస్తుందని భావిస్తూ రకరకాల పూజలు కొనసాగించే మూర్ఖభక్తుడు అతనిలో దర్శనమిచ్చాడు.

            ఊళ్లోని కుర్రాడొకడు వాడ అమ్మాయి దగ్గరికొచ్చి నువ్వు నచ్చావ్‍, ఐ లవ్‍ యూ, నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను అంటూ అనవసరంగా వాగడు. వాడలోని ఎవరైనా అమ్మాయి నచ్చితే... అంటే ఆమె ఒంటిమీద కోరిక కలిగితే ఒంటరిగానో గుంపుగానో బలవంతంగా ఆమెను ఎత్తుకెళ్లి పాడుచేస్తారు. పండితే పాపం, తాకితే దోషం అని గొణుక్కునే ఊళ్లోని కుర్రాళ్లు సరాసరి రోజుకు ముగ్గురు వాడ అమ్మాయిల మర్మాంగాల్ని చించేస్తున్నారు. ఇందులో వయస్సు వ్యత్యాసం, వర్గ వ్యత్యాసం అంటూ ఏ గాడిదగుడ్డూ ఉండదు. ఇలాంటి అకృత్యాలను చెయ్యటానికిగల హక్కుల్నీ, అధికారాల్నీ తాను పుట్టిన కులం తనకు కల్పిస్తోందని ఊళ్లోని ప్రతి కుర్రాడూ గట్టిగా నమ్ముతున్నాడు. దీనిమీద ఆమె నుండో ఆమె కుటుంబం నుండో ఏ ఫిర్యాదూ బయటికి రాకుండా చూసుకునే తంత్రాలూ అతనికి బాగా తెలుసు. ఒకవేళ ఫిర్యాదులొస్తే దాన్ని బలహీనపరిచే మార్గాలూ అతనికి తెలియనిదేం కాదు. అతనిలో ఉన్నది కామం కూడా కాదు, కామ పిచ్చి. అయితే వాళ్లల్లో ఒకడుగా ఈ శివకుమార్‍ లేకపోవటం నాకు ఆశ్చర్యంగానే అనిపించింది. అయినప్పటికీ వాడలో పూచిన కెందామరలాంటి పోలికల్ని చెప్పి అతణ్ణి ఎప్పుడూ నేను అవమానించలేదు. నన్ను బలవంతంగా ఎత్తుకెళ్లటానికి వీలుకాకపోవటంతో ప్రేమిస్తున్నట్టుగానూ, పెళ్లిచేసుకోనున్నట్టుగానూ చెబుతున్నాడా అన్న అనుమానమే నాకు మొదట కలిగింది.

            నా అనుమానాలనూ, సందేహాలనూ గౌరవించి దానికి తగ్గ సమాధానాలను అతను చెప్పిన విధం నాకు మొద బాగా నచ్చింది. తర్వాత అతడూ నచ్చాడు. అయితే మా ఇంటివాళ్లు, బంధువులు ఎవరికీ అది నచ్చలేదు. ఇలా చెప్పుకుంటూ వచ్చే ఎంతోమంది కుర్రాళ్లు మన ఆడపిల్లల్ని గర్భవతుల్ని చేసి పారిపోయినదంతా మరిచిపోయావా? పిండాన్ని చిదిమేసి బ్రతికే మార్గం చూడూ అని ఊరిపెద్దలు ఉపదేశాలివ్వటాన్ని కూడా మరిచిపోయావా? వద్దే పిల్లా ఈ సావాసం. వాళ్ల మనుషులు చంపేస్తారుఅని ఎన్నో చెప్పి నా మనసును మార్చాలని చూశారు.        

            వాళ్లు చెప్పిన ఏ విషయమూ అబద్ధం కాదు. వాడలోని వాళ్లకూ ఊళ్లోవాళ్లకూ మధ్య తీరని పగ ఉంది. ఆ పగ రెండువేల సంవత్సరాలుగా వేళ్లూనుకొని దృఢంగా ఉంది. ఇద్దరిమధ్యా ఇచ్చిపుచ్చుకోవటాల్లాంటివేవీ ఎప్పుడూ లేదు. తమ కులాన్ని కాదని వాడలో పెళ్లి చేసుకోవటానికి ముందుకొచ్చిన ముత్తును చంపేశారు. మధురైవీరన్‍ కాళ్లూచేతులూ నరికేశారు. కణ్ణగీ మురుగేశన్‍ ఇద్దరినీ చావగొట్టి సగం ప్రాణంతీసి, చెవుల్లో విషంపోసి చంపటమేకాక వాళ్లవాళ్ల స్మశానాల్లో వాళ్లను మంటల్లో పడేయటమూ దేశానికి తెలుసు. అభిరామితో పారిపోయి, భార్యాభర్తలయ్యి, ఒక బిడ్డనూ కన్నాక ప్రియంగా మాట్లాడి పిలుచుకొచ్చి శూరకోట మనుషులు మారిముత్తును చంపేసిన విషయం టివిలో కూడా వచ్చింది. మనుషుల్ని అపహరించటం, ఇంటిని ధ్వంసం చెయ్యటం, ఊరిని కాల్చేయటం అంటూ వాళ్లు మావాళ్లకు వ్యతిరేకంగా చేసే పైశాచికత్వాలను చూశాక కూడా నన్ను శివకుమార్‍కిచ్చి ముడిపెట్టటానికి ఎలా అంగీకరిస్తారు మా ఇంటివాళ్లు?

            ‘రక్తపు గాయాలు కాకుండా కులం నాశనం కాదుఅన్న అంబేద్కర్‍ మాటను పదేపదే చెప్పే శెల్వి అక్కయ్య మాత్రమే మా పెళ్లికి సానుకూలంగా ఉంటుందని నమ్మాను. అయితే ఆమె అభిప్రాయాలు వేరుగా ఉన్నాయి. కుల నాశనం అన్న రాజకీయ నాశనాన్ని ముందుపెట్టుకునా మీరు ప్రేమించుకున్నారు?’ అని అక్కయ్య అడగగానే నేను తడబడిపోయాను. అలాగంతా అనుకొని ఒకరు ప్రేమించగలరా అన్న ప్రశ్న మా ముందుకొచ్చి నిలబడింది. కులాభిమానాన్ని అలాగే ఉంచుకొని, రక్తపుగాయాలు మాత్రం అయ్యి, దానితో కులం నాశనమవుతుందని అంబేద్కర్‍ ఎప్పుడూ చెప్పలేదని ముఖమ్మీదే చరిచినట్టుగా చెప్పేసింది అక్కయ్య. రెండు కుటుంబాలను కాదని, కులం ప్రాతిపధికన లేని, కొత్త కాపురాన్ని ఏర్పాటు చేసుకోవటానికి వీలవుతుందన్న నమ్మకం ఉండే పక్షంలో పెళ్లిచేసుకోండి అన్న ఆమె ఆలోచన నాకిప్పుడు ఉచితంగా తోచలేదు. అక్కయ్య ఆలోచనలను శివకుమార్‍ కూడా తిరస్కరించాడు. ఇప్పటివరకూ ప్రపంచంలో లేని ఏదో ఆచారాన్ని మొట్టమొదట మమ్మల్ని ఉంచుకొని చెయ్యాలనుకునే అత్యాశను అక్కయ్య బయటికి చెబుతోందని ఇద్దరమూ భావించాం. మాకు పెళ్లిచేసే ప్రయత్నంలోకి దిగటంతో ఏర్పడే సమస్యలనుండీ, దాడులనుండీ తప్పించుకునేందుకే ఆమె ఇలాగంతా చెప్పి నాజూకుగా నివారిస్తోందా అన్న అనుమానాన్ని లేవదీశాడు శివకుమార్‍.

            సాధారణంగా కులాంతర వివాహం చేసుకునేవాళ్లు మొదట కలిసిఊరొదిలి పారిపోతారు. కొన్నాళ్లు గడిచాక రెండు కుటుంబాలలో ఏదో ఒకదానితో మాటలు కలిపి, మంచి చెడ్డా కార్యక్రమాల్లో దూరంగానైనా నిలబడి కలుసుకుంటూ అలాగే అతుక్కుపోతారు. ఇలా కలవటానికే... కన్న ప్రేమ / మనవడు / వారసుడు’  లాంటి సెంటిమెంటు ఫార్ములాలు ఎన్నో తమిళ సినిమాల్లో రావటానికి ముందే ఊళ్లళ్లో మామూలైపోయాయి. ఈ అవకాశాలు కూడా ఊళ్లోని కులాల్లో పారిపోయేవాళ్లకు మాత్రమే తప్ప వాడలోని వాళ్లతో కలిసి పారిపోయేవాళ్లకు కాదని... నొక్కి చెప్పిన అక్కయ్య - పారిపోవటం మంచిది కాదని చెప్పింది. ఒకవేళ మీ ఇంట్లోవాళ్లు అంగీకరించినప్పటికీ, వాడ అమ్మాయిని చేర్చుకున్న ఇంటివాళ్లతో స్నేహభావాన్ని అంగీకరించని ఊరివాళ్లు... తెలివిగా నీ కుటుంబాన్ని వెలి వేస్తారు. లేదూ అప్పుడొక పెద్ద ప్రమాదం          ఉన్నట్టుగా చూపించి నీ కుటుంబం వాళ్లే మిమ్మల్ని దూరం పెట్టినా పెట్టవచ్చు!అని ముఖానికి నేరుగా ఉంచిన సత్యాలను ఎదుర్కోలేని శివకుమార్‍ తన కటుంబం మీద అనవసరంగా ఆరోపణలు చేస్తోందని కోపగించుకున్నాడు.

            శెల్వి అక్కయ్య చెయ్యి వదిలేశాక అయ్యేది అవుతుందని మేం పారిపోయాం. మునుపటిలా ఉండిఉంటే, ‘నీ కూతురు నా కొడుకును లోబరుచుకొని పారిపోయింది.అని మా కుటుంబాన్ని పంచాయితీలో నిలబెట్టి వీళ్ల మనుషులు గొడవపెట్టుకొని           ఉండేవాళ్లు. ఊరివాళ్ల అమ్మాయి ఎవతైనా వాడలోని కుర్రాడితో పారిపోతే... నీ కొడుకే నా కూతుర్ని లోబరుచుకున్నాడుఅని ఎగిరెగిరి ఉండేవాళ్లు. అదే ఊరివాళ్ల అబ్బాయొకడు వాడ అమ్మాయితో పారిపోతే అప్పుడూ... నీ కూతురే మా కొడుకును లోబరుచుకుందిఅని గొడవపెట్టుకుని ఉండేవాళ్లు. మొత్తానికి ఊళ్లోని మగపిలకాయలూ అమ్మాయిలూ ఏమీ తెలియని అమాయకులనీ వాడలోని వాళ్లే విల్లాది విల్లన్లని సాధిస్తారు. వాడలోని వాళ్లు బుట్టలో పడేస్తే పడే స్థాయికి మీ కులం ఆడామగా పిలకాయలందరూ వీక్‍ పార్టీలా? ఆ ప్రాయంలో రాదగిన ప్రేమోద్రేకాలన్నీ రాకూడదని మీ అమ్మాయిలకు చింతపండు కూర్చి అడ్డుపెట్టారా? లేదూ కుర్రాళ్లది కోసి కాకులకూ గ్రద్దలకూ వేసేశారా?’ అంటూ అడగటానికి ఇప్పుడు మా వాళ్లల్లోనూ కొందరు తయారైపోవటంవల్ల ఏ గొడవా రాకుండా సద్దుమణిగిపోయింది. గొడవలు మాత్రం రాలేదు కానీ పగ మాత్రం ఏర్పడింది. అంటే ఎప్పుడూ ఉండే పగను నేనూ శివకుమారూ మరింత పెంచాం. పగ అంటూ ఏర్పడితే గెలవటం తాముగా ఉండాలన్నది ఊరివాళ్ల అహంకారం, (ఏడు గాడిదల వయసు ఎనిమిది రెట్లు పెరిగినా) మేజర్‍ కాని తమ కొడుకును ఒక ఆడపిల్ల అపహరించిందని ఒక అబద్దపు ఫిర్యాదైనా ఇస్తేకానీ అది తగ్గదు. అయితే శివకుమార్‍ కుటుంబీకులు అలా చెయ్యకుండా ఎంతో ప్రశాంతంగా ఉండటం నాకు ఆశ్చర్యాన్ని కలిగించింది. అగ్నిపర్వతం ఎప్పుడు బద్దలవుతుందో తెలియక నేను భయపడుతూనే ఉన్నాను.             

            ‘పెళ్లి తర్వాత రెండు కుటుంబాలలో ఏ ఒక్కదానిలో నైనా మీరు ప్రవేశించినా ఆ కుటుంబానికి చెందిన కులం, తన సొంత కులాన్ని అంతర్గతంగా స్వీకరించి దానికి వ్యతికేకమైన ఇతరులను ఇంట్లోనే దాచేస్తుంది. ఆ కుటుంబం మీ ఇద్దరినీ ఒకే విధంగా చూడదు. ఎందుకంటే, ఇంకో కులాన్ని సమానంగా చూడటానికి గల సంప్రదాయాన్నో, తర్ఫీదునో ఆ కుటుంబం ఎప్పటికీ సంపాదించలేదు.ఇలాగంతా శెల్వి అక్కయ్య చెప్పిన మాటలే చివరకు మా జీవితంలోనూ సంభవించాయి.

            పారిపోయిన మేము ఐదారు నెలలు అక్కడా ఇక్కడా ఉంటూ మా కుటుంబాలకు దూరంగానే ఉన్నాం. అంటే నేనలాగే అనుకున్నాను. అయితే అతను నాకు తెలియకుండా తన కుటుంబానికి చెందిన కొందరు మనుషులతో సంబంధం పెట్టుకునే           ఉన్నాడు. వాళ్లద్వారా తన తండ్రిని లోబరుచుకుని ఇంట్లోకి వెళ్లే అతని పథకం నాకు తెలిసేసరికే దాదాపు అంతా పూర్తయిపోయింది. బయటినుండి కష్టపడింది చాలు, రా మాఇంటికెళదాం. అక్కడ సమస్యలేవీ ఉండవు, అన్నీ మాట్లాడి సముఖంగా చేసిఉంచాను. అటూ ఇటూ ఉన్నప్పటికీ రాన్రానూ సర్దుకుంటుంది.అని అతనన్న మాటలు అతనికే నమ్మశక్యం కాకుండా మళ్లీమళ్లీ చెబుతూనే ఉన్నాడు. అతని చిరునవ్వూ, మాటలూ తారాస్థాయికి చేరుకునేసరికి సరే అదీ చూద్దాంఅని అతని ఇంటికి వెళ్లటానికి అంగీకరించాను. (ఇలాంటి ఒక ఇక్కట్టైన పరిస్థితిలో ఆ దివ్య ఉండి ఉంటే, ‘ఏదైనా సమస్య వస్తే ఇంట్లోనుండి బయటికెళ్లిపోవాలిఅన్న మాటనైనా అతన్నుండి తీసుకొని ఉండేది... అని నేను అనుకోవటం కద్దు.)

            ఇలాంటి పరిస్థితుల్లో ప్రారంభంలో అన్నీ సరిగ్గానే ఉన్నాయిఅన్న మామూలు వాక్యంతోటే ఈ భాగాన్ని ప్రారంభించి ఉండాలి. కానీ ప్రారంభం సరిగ్గా ఉండుంటే కొనసాగింపో, ముగింపో ఎలా తప్పుగా ఉండేది అన్న తర్కం వచ్చినందువల్ల ప్రారంభం నుండే ఏదీ సరిగ్గా లేదుఅని మొదటి వాక్యం మార్చి ఉండటాన్ని గమనించి ముందుకు చదవండి.         

            కనుక, ప్రారంభం నుండే ఏదీ సరిగ్గా లేదు. నాతో కలవటం వల్ల ఏర్పడ్డ మచ్చకు పరిహార తంతుచేసి అతణ్ణి ఇంట్లోకి తీసుకున్నప్పుడే అన్ని తప్పులకూ పునాదులు పడ్డాయనే చెప్పాలి. వాడ అమ్మాయితో కలిసినవాణ్ణి ఇంట్లోకి చేర్చుకోవటానికే పరిహారం చేశారంటే, వాడ అమ్మాయినైన నన్ను ఇంట్లోకి చేర్చుకోవటానికి వాళ్లు ఏమేమి చేసుంటారన్న విషయాలు అదే కులం బురదలో కూరుకుపోయి తలపండిన మీకు బాగానే తెలుసు.

            కొత్తగా నేనొకదాన్ని వచ్చానన్న విషయాన్ని అతని కుటుంబ సభ్యులు ఎవ్వరూ పట్టించుకోలేదు. ఎదురుగా నేను నిలబడున్నా ఎవరూ లేని ప్రదేశాన్ని దాటుకొని వెళ్లిపోయినట్టుగానే ఆ ప్రదేశాన్ని దాటుకొని వెళ్లేవాళ్లు. ఇక నన్నూ లోపల బంధించింది ఆ కుటుంబమే అన్న భావన నాకో వాళ్లకో రానంతగా బహష్కరణలు స్వతస్సిద్దంగానూ, స్వేచ్ఛగానూ ప్రకటితమయ్యాయి. ఏ కారణంచేతా నేను పుట్టింటికి వెళ్లకూడదు, అక్కణ్ణించీ ఎవరూ రాకూడదు, ఇంట్లో దేన్నీ నేను తాకకూడదు, వంటగదిలోకి ప్రవేశించకూడదు అన్న కట్టుబాట్లంన్నింటినీ ఒక్కమాటా చెప్పకనే వాళ్లు అమలు చేసేశారు. ఆ ఇంట్లో నూగుల ఉంటలూ,          ఉలవల పచ్చడీ ఎప్పుడూ తినటానికి దొరకటం కూడా వాళ్ల వారసత్వం నాలో నిలవకుండా చెదిరిపోయే ఏర్పాట్లని నేను తెలుసుకునేలోపే రోజులు గడిచిపోయాయి.

            నేను వాళ్లందరి మనసు బయటే నిలబెట్టబడ్డాను. బయటివాళ్ల కంటికి కనిపించని ఒక మాయా వాడను ఇంట్లోనే సృష్టించి అందులో మాత్రమే నన్ను తిరగాడేలా చేశారు. పోనుపోను సర్దుకుంటుందిలే అన్న సంప్రదాయమైన జవాబును చెబుతూ వచ్చిన నా భర్తను నా కంటిముందరే అతని కులం లోలోపలికి లాక్కోసాగింది. అతను తన కులంలో వేగంగా ఇమిడిపోతున్నాడన్న విషయాన్నీ, వాడ అమ్మాయి అని తప్ప ఇంకే చిహ్నాలనూ నాలో కనిపించనంతగా అతని మనసు మారిపోవటాన్నీ నేను గ్రహించిన ఆ తరుణాలు బాధాకరమైనవి.     

            1. శివకుమార్‍ కుటుంబానికీ పక్కింటివాళ్లకూ దారికి సంబంధించిన హద్దు గొడవ ఒకటి చాన్నాళ్లుగా కొనసాగుతోంది. దానికి సంబంధించిన వాగ్వాదం ఒకరోజు కొట్టుకునే దాకా వెళ్లింది. ఆత్రగాడైన ఇతని తమ్ముడు కొట్టిన దెబ్బకు అతని నోట్లోని పన్నొకటి నేలమీదికి రాలిపడింది. ఎదుటివ్యక్తి శాశ్వతంగా పన్ను పోగొట్టుకున్న వైనాన్ని గురించి శివకుమార్‍ కుటుంబమంతా కలిసి క్రూరంగా నవ్వుకుంటున్న తరుణంలో ఆ చెడువార్త వచ్చి చేరింది. పన్ను పోగొట్టుకున్నవాడు న్యాయం కోరి పోలీసు స్టేసన్‍లో ఫిర్యాదు దాఖలు చేశాడట. అతనికన్నా పెద్ద ఫిర్యాదుతో వ్యతిరేక ఫిర్యాదు నొకదాన్ని ఇస్తే అతని ఫిర్యాదును బలహీనపరచొచ్చు, ఖైదు కావటం నుండీ తప్పించుకోవచ్చునని ఒక పోలీస్‍ ఆఫీసరూ, ఒక లాయరూ వీళ్లకు ఒక ఆలోచన చెప్పారు. ఆ ప్రకారం తయారుచెయ్యబడ్డ ఫిర్యాదులో నన్ను ప్రస్తావించటం జరిగింది. అనగా, ‘‘పోయిపోయి ఒక వాడ పిల్లను ఇంట్లో చేర్చుకున్న కులం చెడ్డ కుటుంబంమీది...’’ అని వీళ్లను పక్కింటివాళ్లు ఎగతాళిగా మాట్లాడి అవమానించినట్టుగానూ, చాటుమాటుగా నా కులం పేరుచెప్పి నన్ను తిడుతున్నట్టుగానూ, దీన్ని అడిగినందుకు వీళ్లను వాళ్లు కొట్టినట్టుగానూ రాయబడ్డ ఆ ఫిర్యాదు మొత్తం శుద్ధ అబద్దం. ఇందులో తారాస్థాయి హింస ఏంటంటే, కులాన్ని అవమానించిన పక్కింటివాళ్ల మీద అట్రాసిటీ చట్టంక్రింద చర్యలు తీసుకోవాలని ఇంకొక అబద్దపు ఫిర్యాదును ఇవ్వమని వీళ్లు నన్ను బలవంతం చెయ్యటమే!

            మరిదిని కాపాడటానికి ఇలాంటి ఒక అబద్దపు ఫిర్యాదును ఇవ్వటంలో తప్పేమీలేదని శివకుమార్‍ కూడా వాదులాడినపుడే నాలో అతని మీదున్న మొదటి వాంతి ప్రారంభమైనట్టుంది. నిజానికి అలాంటి ఒక ఫిర్యాదును ఇచ్చేటట్టుంటే మొదట నీ కుటుంబం మీదే నేను ఇవ్వాల్సి ఉంటుంది. మీరేమో ఏ పాపమూ ఎరుగని పక్కింటివాళ్లమీద అబద్దపు ఫిర్యాదును ఇవ్వమని నన్ను బలవంతం చేస్తున్నారు. తప్పుచేసిన మీ తమ్ముణ్ణి కాపాడ్డానికి నా కులాన్ని ఒక సాకుగా చూపించటం నాకిష్టం లేదనినిరాకరించాను.  

            2. నా మరిది అలాంటివాడైతే నా ప్రియమైన భర్త శివకుమారేమో ఒకరోజు ఊరి పశువులాసుపత్రికి వెళ్లి అక్కడి డాక్టరుతో అనవసరంగా గొడవపెట్టుకొని తగులుకున్నాడు. కాలు విరిగిన ఒక మేకపిల్లకు చికిత్స చెయ్యించేందుకు ఇతను దాన్ని ఎత్తుకెళ్లాడు. మేకపిల్లను పరిశీలించిన డాక్టరు, బయటికెళ్లిన కాంపౌండరు రాగానే కట్టు కట్టించుకొని వెళ్లమని జవాబిచ్చి ఇంకో పేషెంటును పిలిచాడు. అర్థగంట ఎదురుచూసినా కాంపౌండరు రాకపోవటంతో సహనం కోల్పోయిన ఇతను, డాక్టరు దగ్గరికెళ్లి మీరే కట్టుకట్టండి అని చెప్పి గట్టిగా అరిచినట్టున్నాడు. ఇతని అరుపుల్ని అతను పట్టించుకోలేదని తెలియగానే కోపంతో... కాంపౌండరు చేసే పనుల్ని నువ్వే చేస్తే నీ గౌరవం తగ్గిపోతుందా? డాక్టరున్నా తక్కువ స్థాయిలోని ఏ పనినీ చెయ్యని పరంపర నుండి వచ్చావా నువ్వు? చచ్చిన ఆవును ఎత్తినవాళ్లు, ఇప్పుడు ప్రాణంతో ఉన్న మేకపిల్లకు కట్టు కట్టటానికి వీలుకాదంటారట. పాత విషయాలను మరిచిపోయి ఎగిరెగిరి పడకు...అని నోటికొచ్చినట్టుగా ఏదేదో మాట్లాడేసి మేకపిల్లకు కట్టు కట్టించుకోకనే తిరిగొచ్చేశాడు. అవమానానికి గురైన ఆ డాక్టరు, ఇతనిమీద అట్రాసిటీ చట్టం క్రిందచర్యలు తీసుకోవాలని ఫిర్యాదు ఇవ్వనున్నట్టుగా ఎవరో పుకార్లు లేవదీశారు.

            ‘ఆ డాక్టర్‍ ఫిర్యాదు ఇచ్చినా సరే ఇవ్వకపోయినా సరే, ముందుగానే అతనిమీద నువ్వొక ఫిర్యాదును ఇచ్చిపెట్టు. ఒకవేళ ఆ డాక్టర్‍ ఫిర్యాదు చేస్తే అతణ్ణి లొంగదీసుకోవటానికి నీ ఫిర్యాదు సాయపడుతుంది.అని ఎవరో ఇతనికి చెప్పినట్టున్నారు. ఆపైన ఇతను తయారుచేసిన ఫిర్యాదును మీరే చదవండి.

            ‘‘కాలు విరిగిన మేకపిల్లకు చికిత్స చెయ్యించేందుకు పశువులాసుపత్రికి వెళ్లిన నాభార్యతో డ్యూటీలో ఉన్న డాక్టర్‍ తప్పుగా ప్రవర్తించటానికి ప్రయత్నించాడు. ఆయన్నుండి ఎలాగో తప్పించుకొచ్చిన నాభార్య, నాతో ఆ విషయాన్ని చెప్పుకొని ఏడ్చాక నేను ఆసుపత్రిళ్లి ఆ డాక్టర్‍ను నిలదీశాను. తాను అలాగే నడుచుకుంటానని గర్వంతో మాట్లాడిన ఆ డాక్టర్‍, దీని గురించి బయటికి చెప్పావంటే నా కులాన్ని సూచిస్తూ నిందించినట్టుగా నీమీద తప్పుడు కేసుపెట్టి జైల్లో పెట్టిస్తాను అని - నన్ను బెదిరించాడు కూడా. నాభార్యకు జరిగిన మానభంగం ఇంకో అమ్మాయికి జరగకుండా ఉండాలంటే, డాక్టర్‍ రూపంలో తిరిగే ఈ కాముకుడి మీద తగిన చర్యలు తీసుకోవలసిందిగా దీని మూలంగా అభ్యర్థిస్తున్నాను.’’

            తమ కులంవాణ్ణి లొంగదీసుకోవటానికి గతంలో నా కులాన్ని ఉపయోగించుకోవాలని ప్రయత్నించిన శివకుమారూ అతని కుటుంబీకులూ... ఇప్పుడు నా కులంవాణ్ణి లొంగదీసుకోవటానికి ఆడది అన్న నా ఒంటినే ఉపయోగించుకోవటానికి సాహసిస్తున్నాడు అన్న విషయాన్ని ఆలోచించటానికే అసహ్యంగా అనిపించింది. ఆ డాక్టర్‍తో ఒకసారి పడుకొని వచ్చి ఇలాంటి ఒక ఫిర్యాదును నేనే ఇవ్వనా?’ అని అడిగిన తర్వాతే ఆ ఫిర్యాదును అతను చించి పారేశాడు. దాన్ని చించింది కూడా నాకు తెలిసిపోయిందిఅన్నందువల్లే తప్ప, తన తప్పును తెలుసుకొని కాదు. చెప్పాలంటే ఇందులో అతని తప్పు అంటూ వేరుగా చెప్పటానికి ఏమీలేదు. వాడలోని వాళ్లను మాత్రమే కాదు వాళ్లకు చెందిన చట్టాలను కూడా తమ ఇష్టానుసారం ఎలాగైనా           ఉపయోగించుకోగలం అని నమ్ముతున్న ఊరివాళ్ల మనసు దేన్నంతా చెయ్యగలుగుతుందో వాటిని అతనూ చెయ్యటానికి సాహసిస్తున్నాడు.

            అంతే, ఇంకా మాట్లాడటానికి ఏముందనీ? మేము ప్రేమించిందీ నిజం. ఎప్పటికీ దూరం కాకుండా బ్రతుకుతాం అని పెళ్లి చేసుకోవటమూ నిజం. పడకలో మాత్రమే హింసించకుండా ఉన్న అతణ్ణి నేను వదిలించుకొని వచ్చెయ్యటం ఇంకో నిజం. నిజం తప్ప ప్రేమలో ఇంకేమీ లేదని నమ్మిన ఒకే కారణం వల్ల ఇవ్వాళ ఆ దివ్యలాగానే నేనూ ఒంటరిదాన్నై పోయాను.        

            మగతోడు లేకుండా ఒంటరిగా నీవల్ల బ్రతకటానికి వీలవుతుందా అని నేను ఎదురుచూసిన ప్రశ్ననే వినగలిగే స్థాయిలోనే అతని జ్ఞానముంది. ఒంటరిగా పుట్టి, ఒంరిగా పెరిగి, ఒంటరిగా చావబోయే నేను నా సొంతానికి మళ్లుతున్నాను అన్న విషయాన్ని అర్థంచేసుకోలేని ఆ మగతనం అదే పాత ప్రశ్నను అడుగుతోంది.

           

            3. ఇంకా కొందరు దివ్యల కథ (లేదూ ప్రతి అమ్మాయీ  దివ్యగా మారే కథ)

            మా ఇద్దరి ఛాయలనుండీ మా నుండీ కాస్త వేరై ఇప్పుడు ధర్మపురి ప్రాంతం నుండి ఒక దివ్య రూపొంది ఉండటం  మీకు తెలుసు. మా లాగానే ఆమెకూడా ఒంటరిదైపోయింది. ఆమె ఒంటరిదైపోయిన విధానం ఎంత క్రూరమైనది అని ఆ క్రూరత్వాన్ని ప్రదర్శించిన మీదగ్గరే చెప్పటం అధికప్రసంగితనం. ఇలా నేను చెప్పటం మీ కులపు అహంకారానికి దక్కిన ప్రశంసలని మీరు ఆస్వాదించవచ్చు లేదూ నిరాధారమైన నేరారోపణలని ఖండిచవచ్చు. అయితే జరిగిన నేరాలలో మీరు ఎంతగా భాగస్వాములయ్యారన్నది దివ్యలమైన మాకు తెలుసు. మీ భాగస్వామ్యంతోటే, ఆదరణతోటే ఇక్కడ దివ్యలు రూపొందించ బడుతున్నాం.

            మీరు ఒక్కొక్కరూ మాలో ఒక్కొక్కర్నీ దివ్యగా మార్చే ప్రయత్నంలో మునిగిపోయున్నారు. ఆ రకంగా మాకు పెద్దలు పెట్టిన పేర్లు ఉండటాన్ని కూడా సహించలేని వాళ్లయిపోయారు. ఈ దివ్య, ఆ దివ్య, ఇంకో దివ్య అంటూ మీరు పిలుచుకుంటున్న మా శరీరాల నుండి ఒఠి కులానికి చెందిన శరీరాల రకాల మాదిరిగానూ, వ్యతిరేకంగానూ తయారుచేస్తున్నారు. వాడ అమ్మాయిల మర్మాంగాలను తెరిచే డూప్లికేట్‍ తాళంచెవులను చాలాకాలం క్రితమే కనిపెట్టిన మీరు, ‘ఆయా కులంవాళ్ల బాణాలకు మాత్రం తెరిచి మూసుకునేలాంటి మర్మాంగ సంచులను మా అమ్మాయిలకు పుట్టుకతోనే రూపొందించి ఇచ్చే దేవుళ్లారాఅన్న ప్రార్థనతో భగవంతుణ్ణి భయపెట్టటం మాకు తెలుసు. మీ ప్రార్థనలకు భయపడి మా గర్భసంచిలో నిలిచి పరిశోధన పనిలో మునిగిపోయి ఉన్న దేవుడు, మేము ప్రతిసారీ లోదుస్తుల్ని విప్పేటప్పుడు క్రిందికి పడిపోతుంటాడు. అక్కడ రక్షణ నిలయాన్ని ఏర్పాటుచేసి చుట్టూ కాపలా పనిలో మునిగిపోయి ఉన్న కాపలాదారులు, ఫాస్ట్ ట్రాక్‍ కోర్టు న్యాయవాదులు మరియు న్యాయాధిపతులు, సి.ఐ.డిలు, కులసంఘపు పెద్దలు, అంటూ అందరూ అలాగే క్రింద పడిపోవటమూ తర్వాత లేవటమూ చేస్తున్నారు. నడుముకు క్రింద ఇంతమందిని భరిస్తూ ఎలా మేము స్వాభావికంగా నడవటానికి వీలవుతుంది, మూర్ఖుల్లారా?

            మూత్రపుగుంట అంటూ ఉన్నదాన్ని కంటితో చూడాలని మా లోదుస్తుల్లో దాక్కున్నవాళ్లారా, ప్రసాదించాం మీకు సామూహిక క్షమాభిక్షను. బయటికి రండి. మా మూత్రం వాసనకు అలవాటైన మీ నాసికలు ఇకనైనా స్వేచ్ఛా వాయువుల్ని పీల్చనీ. మా తొడలసందు ముగింపు ఎల్లలుగా కలిగిన మీ ఆధ్యాత్మిక, సాహిత్య, రాజకీయ ప్రయాణాలు ఇకమీదటైనా విస్తారమైన ఈ ప్రపంచాన్ని చూసేటట్టూ , దృశ్యాలలో లీనమయ్యేటట్టూ  ఏర్పడనీ అని ఆశీర్వదిస్తున్నాం.

                                                                                                                         ఇట్లు

                                                                                                             మీపై పశ్చాత్తాపపడే దివ్యలు

                                                                        ()()()

 

           

కథలు

బ్రతుకు చిత్రం 

ఆసుపత్రి వరండాలో కూర్చుని ఉన్న సుగుణమ్మకి కాళ్ళు వణుకుతున్నాయి. గుండే వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. కూతురు. అల్లుడు లోపల ఆసుపత్రి వాళ్ళతో మాట్లాడుతున్నట్లున్నారు. వాంతులు చేసుకునే వాళ్ళు, పడిపోయిన వాళ్ళు రకరకాల వాళ్ళని చూస్తుంటే కడుపు తరుక్కుపోయింది. భయం కూడా ఎక్కువైపోతోంది. కొడుకు ఇంకా రాలేదు. పొద్దున్నే కొడుకుకి ఫోన్ చేసి చెప్పినట్లున్నాడు అల్లుడు. అదృష్టమో, దురదృష్టమో తాను రాత్రి ఇరవై కిలోమీటర్ల దూరం ఉండే కూతురి ఇంటికి వెళ్ళింది. కూతురికి ప్రాణం బాలేదంటే చూసి వద్దామని వెళ్ళింది. పక్కనే ఉండే తన మరిదికి, తోటికోడలికి కొంచెం తన మొగుడిని చూసుకోమని చెప్పి వెళ్ళింది. పొద్దున్న అయ్యేసరికి ఈ వార్త వినాల్సి వచ్చింది. తమ ఇంటి చుట్టుపక్కల ఉండే చాలా మంది దగ్గరలోని కంపెనీ నుండి వచ్చిన విషవాయువు బారిన పడి ఆసుపత్రి పాలయ్యారు. తన మొగుడు పక్షవాతం మనిషి కావటంతో దూరంగా వెళ్లలేక అక్కడే పడిపోయాడు. ఏ పుణ్యాత్ములో తెచ్చి ఇక్కడ చేర్పించి  అల్లుడికి ఫోన్ చేశారు. ఇప్పుడు ఏమి జరుగుతుందో తెలియదు. మనసంతా గుబులుగా ఉంది. పెనిమిటిని అలా ఒక్కణ్ణే వదిలేసి వెళ్ళినందుకు తప్పు చేసినట్లు కూడా అనిపిస్తోంది. పక్కన ఎవరివో చావు ఏడుపులు వినిపిస్తుంటే ఇంకా భయం ఎక్కువవుతోంది.

పెళ్ళైనప్పటి నుంచీ ఉన్నంతలోనే తనని ఎంతో బాగా చూసుకున్న మొగుడు గుర్తు వస్తుంటే పొగిలి పొగిలి దుఃఖం వస్తోంది. కొడుక్కి చదువబ్బలేదు. కూతురు చదువుకుంటుండగానే తన ఆరోగ్యంలో ఏదో తేడా వస్తున్నదని గమనించి, తొందరగా కూతురికి సుగుణమ్మ మేనల్లుడితోనే పెళ్లి చేసేశాడు. కొడుక్కి ఏదో కంపెనీలో చిన్న ఉద్యోగం కూడా ఇప్పించాడు. తరవాత కొన్ని రోజులకే పక్షవాతం బారినపడ్డాడు. చెయ్యి, కాలు పని చేయటం మానేశాయి. అప్పటినుంచే తనకి కష్టాలు మొదలయ్యాయి. కొడుకు ఎవరో అమ్మాయిని పెళ్ళి చేసుకొని వచ్చి పట్నంలో పని చేసుకుంటానని వెళ్ళిపోయాడు. ఇల్లు జరిగే మార్గం లేక తాను సెంటర్ లో ఒక కూరగాయల కొట్టు పెట్టుకుని నెట్టుకొస్తోంది. మొగుడ్ని మూడు చక్రాల బండిలో కూర్చోబెట్టుకుని వెంట పెట్టుకుని వెళ్ళి పొద్దున్నే కొట్టు తెరవడం. రాత్రికే ఇక ఇల్లు చేరడం.

కొన్ని రోజుల నుంచీ కొడుకు, పట్నంలో ఏదో కొట్టు పెట్టుకుంటాను డబ్బులు కావాలని విసిగించడం మొదలుపెట్టాడు. తమ వద్ద ఉన్నది, పక్షవాతం వచ్చినప్పుడు పెనిమిటి పని చేసే కంపెనీ వాళ్ళు దయతలచి ఇచ్చిన కొద్ది డబ్బు, ఉండే చిన్న గుడిసె.. డబ్బులు ఇచ్చేసి తమని కూడా అక్కడకే రమ్మంటున్నాడు. కొడుకుకి కుదురు లేదని తెలిసి తాను అంత సాహసం చెయ్యలేకపోతోంది. దానితో ఇంట్లో గొడవలు. కొడుకు మాట చెల్లకపోవటంతో ఒకోసారి వచ్చి ఏడుస్తున్నాడు, ఒకోసారి బతిమాలుతున్నాడు, మరొకసారి తండ్రిని చంపేస్తానని బెదిరించి వెళ్ళాడు. ఆ డబ్బులు ఏవో ఇవ్వగలిగితే కొడుకు బాగుపడతాడేమో అనే ఆశ కూడా ఏదో మూల లేకపోలేదు. అసలే బ్రతుకు ఇలా ఉంటే, ఇప్పుడు కూతురికి అనారోగ్యం. తప్పనిసరిగా ఆపరేషన్ చెయ్యాలని చెప్పారు ఆసుపత్రి వాళ్ళు, రోగిష్టి పిల్లని ఇచ్చి మావాడి గొంతుకోశారు, ఆపరేషన్ మీరే చేయించాలి అని తన వదిన బెదిరిస్తోంది. అల్లుడు మంచి వాడు కాబట్టి, తమకి కావలసిన డబ్బు చూసుకునే ప్రయత్నాలు  వాళ్ళే  చేసుకుంటున్నారు. ఉన్న డబ్బు కూతురి ఆపరేషన్ కి ఇస్తే తన బ్రతుకెలా, కొడుకు ఊరుకుంటాడా అని ఆలోచనలో ఉంటే ఇప్పుడు ఇలా జరిగింది. తాను కూడా రాత్రి ఇంట్లోనే ఉండి ఉంటే హాయిగా ఈ బాధల నుండి విముక్తి దొరికేది అనుకుంటూ చేతుల్లో మొహం దాచుకుని ఏడ్చేసింది.

పక్కన ఏవో మాటలు వినపడుతుంటే అటు వినడం మొదలు పెట్టింది. బాధితులకి, చచ్చిపోయిన వాళ్ళకి ప్రభుత్వం ఇచ్చే పరిహారం గురించి మాట్లాడుకుంటున్నారు ఎవరో. బాధితులకి వేలల్లో, చచ్చిపోయిన వాళ్ళకి లక్షల్లో పరిహారం ఇస్తారట. వేలల్లో వస్తే ఏమి సరిపోతుంది. లక్షల్లో వస్తే కొడుక్కి డబ్బులు ఇచ్చెయ్యచ్చు, కూతురి ఆపరేషన్ కి సాయం చేయవచ్చు. కొడుకుని మళ్ళీ జోలికి రావద్దని చెప్పి, కూతురితో కలిసి ఉంటూ జీవితం వెళ్ళదీయవచ్చు. సమస్యలన్నీ తీరిపోతాయి. చెళ్ళున దెబ్బ తగిలినట్లు ఉలికిపడింది. ఏమిటి ఇలా ఆలోచిస్తుంది. ఎంత తప్పు. మొగుడి చావు కోరుకుంటున్నదా తాను??? ఏమైంది తనకి? తప్పు ఏముంది, మొగుడి వలన పైసా ఆదాయం లేదు, తనకు బరువు తప్ప. కొన్ని సంవత్సరాల తరువాత జరిగేది ఇప్పుడే జరిగితే, పైగా దాని వలన కుటుంబానికి మంచి జరిగితే తప్పేముంది. ఛా.. ఛా..దరిద్రం ఎంత దారుణంగా ఆలోచించేలా చేస్తుంది. చెంపలు వేసుకుంది. అంతా మంచే చేయాలని దేవుడిని వేడుకుంది.

కూతురు హడావుడిగా పరిగెత్తుకుంటూ వస్తూ కనిపించింది. దేవుడు ఏ రకంగా మంచి చేశాడో..... ఆ పిల్ల వచ్చి విషయం ఏమిటో చెప్తే గాని సుగుణమ్మకి తెలియదు.

 

 

          

కథలు

పోరాటమే బతుకు

అంత చలిలో కూడా ఏమాత్రం వెనకడుగు వేయకుండా రోడ్లనే నివాసాలుగా ఏర్పరుచుకున్నా వేలాది మంది రైతులే సుధ ఆలోచనల్లో మెదులుతున్నారు. ఎంత పట్టుదల వాళ్లది ,వాళ్లకు జరిగిన అన్యాయం కాదు, భవిష్యత్తు తరాలకు జరగబోయే అన్యాయం గురించి వాళ్ళ పోరాటం అంటూ సుధ తన రోజువారీ డైరీలో రాసుకుంటుంది. సుధ ఒక సామాజిక కార్యకర్త.రోజు పడుకునే ముందు తన రోజు వారీ కార్యక్రమాలు డైరీలో భద్ర పరుచుకోవడం సుధ కు అలవాటు. ఆ వ్రాసే క్రమంలోనే ఆ తీవ్రమైన చలిలో చివరి శ్వాస వరకు పోరాడి చనిపోయిన రైతులు గుర్తుకు రాగానే సుధ మనసు చలించి పోయింది ,ఒక్కసారిగా ఉద్వేగానికి లోనై పోయింది. కాసేపటికి తనని తాను కొద్దిగా తమాయించుకుని ఏదైనా పుస్తకం చదివితే కొద్దిగా ఆలోచనల నుంచి బయట పడవచ్చు అని అనుకుంటుండగానే ఫోన్ మోగడం మొదలైంది.

ఈ సమయంలో ఎవరూ అనుకుంటూనే చూసేసరికి కవిత నుంచి ఆ ఫోన్.

అప్పుడు గుర్తొచ్చింది."ఈరోజు ఆ బస్తీకి వెళ్లి వాళ్లను కలుస్తాను అని చెప్పిన విషయం, కవిత ఏమనుకుందో" రాలేకపోయానని బాధపడుతూనే ఫోన్ లిఫ్ట్ చేసింది సుధ.

"హలొ కవిత... సారీ నేను రాలేకపోయాను" అని సుధ మాట పూర్తి కాకముందే..

 "సర్లే అక్క ఎదో పనివల్ల రాలేకపోయావేమో..." అని కవిత చెప్పడం మొదలుపెట్టింది.

"ఈ రోజు బస్తీకి ప్రభుత్వం ద్వారా బోరు మంజూరు అయింది అక్క" అని చెప్పగానే...

"అరే మంచివిషయం చెప్పావు కవిత,ఇక కొద్దీ రోజుల్లో మీ నీళ్ల కష్టాలు తీరబోతున్నాయన్న మాట" అని సుధ సంతోషపడింది.

 ఎందుకంటే సుధ కు తెలుసు ఆ బస్తీ వాసూలు కొన్ని సంవత్సరాలుగా వాళ్ళకంటూ ఒక స్థిరమైన  గూడును ఏర్పర్చుకోవడం కోసం ఎంత పోరాటం చేస్తున్నారో, నీళ్ల కోసం ఆ బస్తీ వాళ్ళు ఎన్ని ఇబ్బందులు పడ్డారో, వారం రోజులకు ఒకసారి వచ్చే నీళ్ల ట్యాంకరు, అది కూడా వీళ్లు ఫోన్లు చేసి,చేసి బతిమాలుకుంటేనో లేకపోతే నేరుగా పోయి తీసుకువచ్చుకుంటేనో వచ్చే ట్యాంకర్ దగ్గర అప్పటివరకు కష్టసుఖాలు మాట్లాడుకునే వారు కూడా ఒక్కసారిగా అసలు ఒకరికి ఒకరు ఎవ్వరో తెలియనట్లుగా ప్రవర్తించేవారు, మరి ఆ విధంగా ఉండేది వాళ్లకు ఆ నీళ్ల సమస్య. ఎవరింటికైనా చుట్టాలు వచ్చారు అంటే పాపం వాళ్ళు ఎప్పుడు వెళ్లి పోతారా అనుకునేంతగా.. ఎండాకాలం అయితే ఆ బాధలు వర్ణనాతీతం. "మొత్తానికి సమస్య కొలిక్కి వచ్చింది అన్న మాట కవిత" అని సుధా అనగానే,

"కొలిక్కి లేదు, పాడు లేదు అక్క... ఎక్కడున్నా సమస్య అక్కడే ఉంది" అని చెప్పింది.

"ఏమైంది కవిత ...?" సుధా అడిగింది.

"ఎక్కడైతే ఒక మంచి పని వల్ల అందరి సమస్య తీరుతుందో అక్కడ తప్పకుండా ఆ మంచి పనికి అడ్డుపడే వారు ఒకరు ఉంటారు.అలాగే ఆ బస్తీలో ఒక వ్యక్తి ఉన్నాడు సరిగ్గా అక్కడే వాళ్ళ ఫ్లాట్ ముందే పాయింట్స్ చూపించిందని" చెప్పి కవిత ఒకేసారి నిట్టూర్చింది.మళ్లీ కవితనే మొదలు పెడుతూ "ఇన్ని రోజులు ఎక్కడో ఉన్న నీళ్లను బస్తీలో కి తెప్పించడానికి పోరాటం, ఇప్పుడేమో బస్తీ లోనే భూమిలో ఉన్న నీళ్లను బయటికి తీయడానికి పోరాటం బతుకంతా పోరాటమే అవుతుంది కదా అక్క" అని అన్నది.

"నిజమే కవిత... బతుకంతా పోరాటమే ఇప్పుడు ఏకంగా మనిషి జీవనానికి ముడిపడి ఉన్న పోరాటం జరుగుతుంది" అన్నది సుధా.

 "ఏమైంది అక్క... ఏ పోరాటం, ఎవరి గురించి చెప్తున్నావు" అని అడిగింది కవిత.

మనం తినే బుక్కెడు బువ్వ కోసం వారు నిరంతరం శ్రమ లో, మట్టిలో మగ్గిపోయి వాళ్ళు మట్టి బుక్కి,మనకు నాలుగు మెతుకులు పెడుతూ వాళ్ళ జీవితాన్ని మొత్తం మట్టిలో ధారపోసే రైతన్నలు ఈరోజు ప్రభుత్వం చేసిన చట్టాల వల్ల తమ ఉనికిని కోల్పోయే స్థితిలోకి రైతు నెట్టివేయబడుతున్నాడు, తన పంట పొలంలో తనే కూలీగా మారబోతున్నాడు, ఆనాడు మన తాతల, తాతలు అనుభవించిన బానిసత్వం, వెట్టిచాకిరీ లోకి తిరిగి మళ్ళి నేటి రైతన్నలు నెట్టి వేయబడ బోతున్నారు కవిత. భారతదేశాన్ని మొత్తం అమ్మకానికి పెట్టిన ప్రభుత్వాలు అన్ని ప్రభుత్వ సంస్థలను ప్రైవేట్ పరంచేస్తూ, కార్పొరేట్ శక్తులకు దారాదత్తం చేస్తున్న ప్రభుత్వాలు ఈరోజు పిడికెడు మెతుకులు పెట్టి ఆకలి తీర్చే రైతును ,బుక్కెడు బువ్వను కూడా ప్రైవేటు పరం చేయాలని ప్రయత్నాలు చేస్తున్నాయి. అందులో భాగంగానే మూడు వ్యవసాయ చట్టాలను తీసుకు వచ్చాయి.ఆ చట్టాలను రద్దు చేయాలని ఢిల్లీలో కొన్ని వేల మంది రైతులు ఇంత చలిలో కూడా చిన్న, పెద్ద, ఆడ, మగ తేడా లేకుండా కొన్ని రోజులుగా జీవించే హక్కు కోసం పోరాడుతున్నారు కవిత.

"ఎం చట్టాలు అక్కా అవి? “అన్నది కవిత...

ప్రభుత్వం కొత్త చట్టాల ద్వారా  రైతులు పండించిన పంటను ఎక్కడైనా, ఎప్పుడైనా, ఎవరికైనా అమ్ముకోవొచ్చు అంటుంది.ఎక్కువ లాభాలకు అమ్మొచ్చు , మద్దతు ధర కోసం ఎదురుచూడాల్సిన అవసరం లేదు అంటుంది..కానీ ఇలా చెప్పడంలోనే అసలు మోసం దాగి ఉంది కవిత.. ఉన్న కొద్దీ పాటి భూముల్లో దుక్కి దున్ని పంట వేసుకోలేక అప్పుకోసం అర్తి దుకాన్ల దగ్గర పంటను తాకట్టు పెట్టుకొనే రైతు ఉన్న దగ్గర పంట అమ్ముకోకుండా ఎక్కడికో పోయి ఎట్లా అమ్ముతారు. "మధ్యలో కవిత కల్పించుకుంటు ఇప్పటికి ఊర్లల్లో కాలం దగ్గర పడుతుంది అంటే రైతు కంటికి కునుకే ఉండదు కదా అక్కా.. "అవును కవిత"..ఇప్పటికి ఊర్లల్లో రైతు దుక్కి దున్నే ముందే అర్తి దుకాణం కాడా అప్పుతెచ్చుకుంటాడు, అట్లా పండించిన పంటను ప్రభుత్వం ఎక్కువ ధరకు అమ్ముకొండి మీకు పూర్తి స్వేచ్ఛను ఇస్తున్నాం ధరల విషయంలో అంటుంది.పండించిన పంట విలువ రైతుకు తెలుసుకాబట్టి దానికి తగ్గట్టు గానే గిట్టుబాటు ధర అడుగుతాడు,కానీ ముందే ఒక ధర నిర్ణయించుకొని రైతుల దగ్గరికి వచ్చే ప్రైవేటు దళారులు రైతులు చెప్పిన ధరకు ససేమిరా ఒప్పుకోరు.ఆరుగాలం కష్టపడి పండించిన పంటను అడ్డికి పావు సేరు అమ్ముకోలేరు కదా కవితా... పోనీ నిల్వ చేసుకొని ధర వచ్చినప్పుడు అమ్ముకుందాం అంటే రైతుకు అక్రమ గోడౌన్లు ఏమి లెవయే..ఈ కొత్త చట్టాలతో రైతుల కేమి ఒరిగేది  లేదు కవితా.ఇంకో కొత్త రకం ఊబి లోకే రైతు నెట్టివేయబడతాడు."మరి రైతులకు నష్టం తెచ్చే ఈ చట్టాలను కేంద్ర ప్రభుత్వం ఎవరి బాగు కోసం తెస్తుంది అక్కా..? ఇంకెవరి బాగుకోసం కవితా.. బడా,బడా పెట్టుబడిదారుల కోసం..కార్పొరేట్ శక్తుల కు భారతదేశాన్ని దారాదత్తమ్ చేస్తూ ఈ రోజు తినే తిండిని కూడా కార్పొరేట్ కబందా హస్తాల్లో బందించాలని ప్రయత్నిస్తుంది.మరోవైపు రైతులకు ఎదో మేలు చేస్తున్నట్టు ప్రచారం చేసుకుంటుంది..ఈ విషయాలన్నీ కింది స్థాయి ప్రజానీకానికి చాలా వరకు తెలియదు కవితా."

 నిజంగా ఇదంతా మాకు తెలియదు అక్క, అంత పెద్ద పోరాటం గురించి తెలుసుకోలేక పోయినందుకు కొంచెం బాధపడుతూ...

ఎప్పుడూ మా బస్తీ సమస్య, ఇంటి సమస్యల గురించే ఆలోచించు కుంటాం,ఇదే పెద్ద పోరాటం అనుకుంటున్నాం. అసలు మనం బ్రతికీ ఉండడానికి కారణమైన రైతుకు కష్టం వస్తే మనం ఎలా చూస్తూ ఊరుకుంటం అక్క ,అందరి నోటి కాడి బుక్క రాబందుల్లా వచ్చి తన్నుకు పోతుంటే ఎలా చూస్తూ ఊరుకొంటాం..రేపు నువ్వు బస్తీకి రా అక్క..అందరిని జమ చేసి మనమేం చేయాలో ఆలోచిద్దాం..  అంది కవిత.

"సరే కవిత తప్పకుండా రేపు కలుద్దాం,అంటూ ఫోన్ పెట్టేసింది" సుధా..

 కవిత మాటలతో కొత్త ఆలోచనలో పడింది సుధ. ఏం చేయాలి ,ఎలా మాట్లాడాలి.అందరినీ ఒకచోట ఏలా చేర్చాలి ఇవే ఆలోచనలు... ఏదో మగతగా నిద్ర పట్టింది సుధ కు.

ఆ నిద్రలో "ఒక బుట్ట పట్టుకొని దాంట్లో రొట్టెలు పెట్టుకొని రైతుల నిరసనలో అందరికీ పంచుతున్న చిన్నారి".ఆ దృశ్యం కళ్ళ ముందు అవిష్కృతం కాగానే..సుధ పెదాలపై చిన్న చిరునవ్వు మొలకెత్తింది.

 

కథలు

సారూప్యం 

             హాల్లో సెల్ ఫోన్ మోగడoతో వంటిoట్లో పని లో వున్న జయంతి వచ్చి ఫోన్ తీసుకుoది.హలో నేనే అర్జెంట్ గా బెంగుళూరు వెళ్ళాలి. ఒక మూడు రోజులకు సరిపడా బట్టలు సర్దు. నేనొక గంటలో ఇంటికి వస్తాను’’ అన్నాడు అటునుoచి రవీంద్ర.

                     ‘’ఇప్పటికిప్పుడు ప్రయాణమా,టికెట్ అదీ...’’ఆమె మాట పూర్తికాక మునుపే, ‘’అదంతా ఆఫీస్ వాళ్ళు చూసుకుoటారు నువ్వు బట్టలు సర్దు, మూడు రోజులు మీటిoగ్స్ వున్నాయి. కాస్త మంచివి పెట్టు.’’అతను ఫోన్ పెట్టేసాడు.   భర్త సంగతి తెలిసినా కొత్తగానే వుంది జయంతి కి.  ఆమె స్టవ్ అఫ్ చేసి బెడ్ రూమ్ లోకి  వచ్చిoది.  మూడురోజులకు సరిపడా బట్టలు పెట్టే సూట్ కేస్ తీసుకుని అది తెరిచిoది.  అందులో ఒక లిస్ట్ వుoది.  దాన్ని ఎప్పుడు చూసినా  నవ్వొస్తుoది జయoతికీ.  పెళ్లి అయిన కొత్తలోనే రవి ఆమెకు  తను ఉద్యోగ రీత్యా కేoపులకు వెళ్ళవలసి వస్తుoదని అందుకు కావలసిన వస్తువులన్నీ ఆ లిస్ట్ లో రాసి పెట్టి వున్నాయని ఆ లిస్ట్ ప్రకారం పెట్టె సర్దాలని చెప్పాడు.  ఆ లిస్ట్ ఇప్పుడు చూడక్కరలేదు. అంతలా అలవాటు అయిపోయిoది. అతనికి కావలసిన వస్తువులు సర్దేసిoది. బీరువాకు తాళం వేస్తూoటే మాత్రం ఒక ఆలోచన వచ్చిoది. ఆమె తన చీరల అడుగున దాచిన కవరు తీసి చూసిoది అది కాస్త నలిగి వుoది.  ఆమె ఆ కవరు పట్టుకు అలా నిలబడిపోయిoది. అది రాసి చాలా రోజులు అయిoది. అది రవికి ఇవ్వాలoటేఏదో బెదురుఅసలతను ఆమె మాట వినిపిoచుకునే ధోరణి లో ఎప్పుడూ వుoడడు.  ఫోన్ చేసి అతను కాస్త బాగా మాట్లాడకూడదు....వుహూ అతనికి ఆ ఆలోచనే రాదు.  ఇలా ఆలోచిస్తే పిల్లలు రావచ్చు. అతనే రావచ్చు.  ఆమె ఆ కవరు అతనికి ఎంతో ఇష్టమైన ఎరుపు గడుల షర్ట్ లో పెట్టిoది.  వుహూ అదైనా చూస్తాడో లేదో....ఆమె దుప్పటి మడతల్లో ఆ కవరు పెట్టిoది.  రాత్రి రైల్లో ఆ దుప్పటి కప్పుకోవడానికి తీసి నప్పుడు తప్పక ఈ కవరు చూడటం జరుగుoది.ఆమె పెదవుల మీద చిరునవ్వు వెలిసిoది.  షర్ట్ జేబులో పెడితే కాన్ఫరెన్స్ లకు వెళ్ళే హడావిడి లో చూడక పోవచ్చు.   మూడు రోజుల తర్వాత అతను మారతాడా అసలు చూస్తాడా? చదువుతాడా?ఆమె మాటి మాటికి చిరునవ్వు పెదాల మీద కోస్తోoది. ఇంతలో కారు ఆగిన శబ్దం విని బయటికి వచ్చిoది.  వస్తూనే రవి, “అంతా రెడీ చేసావా?’’అని అడిగాడు.

‘’ఆ అన్నీ సర్దేసాను.  గీజర్ వేసాను స్నానం చెయ్యoడి. టిఫిన్ పెడతాను. మీరు తీసుకు వెడతారో లేదో అని డిన్నర్ సిద్ధo చేయలేదు’’

‘’పర్వాలేదు, నిజానికి అంత టైం లేదు కూడా’’ అతను మొహం కడిగి బట్టలు మార్చుకుని, టిఫిన్ తినడానికి కూర్చున్నాడు.  ఇంతలో టెన్నిస్ ప్రాక్టిస్ కోసం వెళ్ళిన హర్ష,  డాబా మీదకూర్చుని ఫ్రెండ్ తో కబుర్లు చెబుతున్నమధుమిత వచ్చారు.  రవి టిఫిన్ తిoటూనే మాటలు మొదలు పెట్టాడు.  హర్షా నేను మూడురోజులు ఆఫీస్ పని మీద బెంగుళూరు వెడుతున్నాను.  నన్ను ఇప్పుడు రైల్వే స్టేషన్,  దిoపడానికి మా ఆఫీస్ కారు వచ్చిoది.  మన కారు మా డ్రైవర్ రేపు తీసుకొచ్చి ఇస్తాడు,లోపల పెట్టిoచునా ఎ.టి.ఎమ్ కార్డ్ బీరువాలో వుoది.  అమ్మకు డబ్బు కావాలoటే తీసివ్వు’’ అతను మాట్లాడుతూనే టిఫిన్ తినడం ముగిoచాడు.  అతని ధోరణి అలవాటే కాబట్టి ,  తల్లీ ,  పిల్లలు మాట్లాడలేదు.  ’’జాగ్రత్త..ఏమీ తోచకపొతే ఏదైనా సినిమాకు వెళ్ళoడి,బై...’’అతను వెళ్ళిపోయాడు.   ట్రైన్ కి ఇంకా గంటన్నర టైముoది.   కార్లో ప్రయాణం ముప్పావు గంట అనుకున్నా అతను అంత హడావుడి పడవలసిన అవసరం లేదు. అయినా అతనికి ఆ హడావుడి వుoడాలి.   “చూసావా నేనేoత బిజినోఅన్న ఆలోచన కలిగిస్తాడు.  జయంతి నిట్టూర్చి పనిలో పడిoది.  కానీ ఏదో ధైర్యం ఈ మూడు  రోజుల్లో అతడు ఆ కవరు చూస్తాడన్నఆశ...చూడాలన్న కోరిక.  బెడ్ రూమ్ లో పిల్ల లిద్దరూ టిఫిన్ తిoటూ కూర్చుని కబుర్లు చెప్పుకుoటూ,  చిన్నగా నవ్వుకుoటున్నారు.

 చేసే పనేమీ లేదు.  ఆమె చిన్నగా డాబా మీద కు వచ్చిoది.  పౌర్ణమి ఇంకా రెండు రోజులు వుoది.   అయినా చంద్రుడు మంచి వెన్నెల వెదజల్లుతున్నాడు.  రవి వెళ్ళేముoదు కొoచెం బాగా మాట్లాడకూడదు.  “మిమ్మల్ని మూడురోజులు ప్రయాణం తో కలుపుకుని నాలుగురోజు లు మిస్ అవుతున్నాను అంటూ తన దగ్గర కనీసం పిల్లల దగ్గర చక్కగా మాట్లాడుతూ వీడ్కోలు తీసుకోకూడదు.  రవి రైల్లో కూర్చుని ఈ చంద్రుడిని చూస్తాడా? అప్పుడు తను గుర్తుకు వస్తుoదా?  ఏమండి రైలెక్కాక వెన్నెల ఇంకా బాగా కనబడుతుoది.   అప్పుడు నేను మీకు గుర్తుకోస్తానా?’’  సికిoద్రాబాద్ రైల్వే స్టేషన్ లో నేనూ,రేఖా నడుస్తున్నాము.   నా చేతిలో సూట్ కేస్ వుoది.   నాకు ఒక వారo రోజులు బెంగుళూరు లోట్రైనింగ్ వుoడటo వలన ఒoటరిగా వెళ్ళవలసి వస్తోoది.

‘’నువ్వు గుర్తుకొస్తావు అని చెబితే నీకు సంతోషం కలుగుతుoది అనుకుoటే అలాగే కానీ.’’

‘’అంతేకానీ గుర్తుకొస్తావు అనే చిన్న మాట అనలేరన్నమాట.  మీరెప్పుడూ ఇంతే’’ అంది నేను నవ్వేసాను.

‘’రైలు దిగాక ఫోన్ చెయ్యoడి.’’

‘’నేనేమైనాచిన్నవాడినా  లేక ఆడపిల్లనాబెంగుళూరు నాకు కొత్తా?’’

‘’అబ్బా ప్రతిమాటకి ఏదో ఒకటి చెబుతారుక్రితo నెలలో నేను మా వాళ్ళిoటికీ వెళ్లి నప్పుడు మీరు ఫోన్ చెయ్యమన్నారని రైలు దిగగానే ఫోన్ చెశానా?లేదా?  నా ఆదుర్దా చూసి స్టేషన్ కి నా కోసం వచ్చిన మా అన్నయ్య నవ్వాడు కూడా.   బావగారి కి ఫోన్ చేసి అయన నిద్ర పాడుచేస్తావెందుకుఅంటూ.’’

‘’నువ్వoటే ఆడదానివి పైగా ఆ రైలు మీ వూళ్ళోరాత్రి మూడుగంటలకు ఆగుతుoది.   మీ అన్నయ్య స్టేషన్ కి రాకపొతే  నువ్వు ఇబ్బoది పడతావని చెయ్యమన్నాను.’’

‘’సరే మీ ఇష్టం.   ఒక్క ఫోన్ కాల్ కోసం మిమ్మల్ని ఇంత బతిమాలాలా?’’

రేఖ కాస్త కోపoగా అంది.   నేను నవ్వుతూ రైలెక్కాను.   రేఖ కనిపిoచినoతవరకూ చెయ్యి ఊపుతూనే వుంది.  నేను నా సీట్లో కూర్చున్నాను,ఏ.సి.కావడo వలన కాస్త గoభీరoగా వున్నట్టుoది.   నా ఎదురుసీట్లో అయన అప్పుడే కాగితాలు తీసి పరిశీలిస్తున్నాడు.   పక్కన వున్న ఇద్దరు అబ్బాయిలు చిన్నగా కన్నడం లో మాట్లాడుకుoటూ నవ్వుకుoటున్నారు.  పుస్తకాలు చదవడం అలవాటు లేని నాకు ఇలాటి ప్రయాణాలు బోర్.రేఖ పక్కనుoటే ఏదో ఒకటి మాట్లాడేది.  ఈ వారం రోజులు ట్రైనిoగ్ లో సాయoత్ర o అయితే కాలక్షెపం చేయడం కష్టమే.  కానీ తప్పదు .క్రితంసారి ఇలాగే బెంగుళూరు వచ్చినప్పుడు అర్ధం, అయినా కాకపోయినా రెండు కన్నడ సినిమాలు చూసేసాను.  ఈ సారి షాపింగ్ చేస్తే.షాపింగ్ అంటే పొద్దున్న నాకు రేఖ కు జరిగిన సంభాషణ గుర్తుకు వచ్చిoది. ’’ఏమండి బెంగుళూరు నుoడి నాకేం తెస్తారు’’ అంది నా బట్టలు సర్దుతూ.

‘’విధానసౌధ బాగుoటుoది కానీ అది అమ్మరనుకుoటా?’’అన్నాను నవ్వుతూ.

‘’వద్దులెండి మీరేం తేకపోయినా పర్వాలేదు. ఆ బిల్డింగ్ మాత్రం తేకoడిఅటువంటివి తెస్తే మీరు ఆఫీస్ మానేసి అసెంబ్లీ నడుపుతూ కూర్చోవాలి ’’అంది కోపoగా.

నేను నెమ్మదిగా బెర్త్ మీదకు ఒరిగాను.  చిన్నగా నిద్ర పట్టేసిoది.మధ్య రాత్రి లో మెలకువ వచ్చిoది.వెన్నెల అద్దాల కిటికీ లోoచి లోపలకు రావడానికి ప్రయత్నిoస్తోoది.  కింద కాలు పెట్టిన నాకు సాక్సులు వేసుకున్న పాదాలకు మెత్తగా ఏదో తగిలిoది.కిoదకు చూస్తేఏదో పొడవాటి తెల్లటి కవరు.తీసి చూసాను.దాని మీదపేరు లేదు.  ఆ చిన్న లైట్ వెలుతురులో పేరు వుoదో లేదో తెలియడం లేదు.  ఎవరిదీ కవరు?  నేను ట్రైన్ ఎక్కినప్పుడు చూసినట్టు లేదు.

చదివితే.......సంస్కారమైన పనేనా.....తప్పేముంది? ఎవరిదో? ఎందుకో తెలుస్తుoది....ఇంక నిద్ర పట్టేట్టు లేదు.తీసి చదివితే. రీడిoగ్ లైట్ వేసుకుని  కవరు చిoపాను.  ఏవో రెండు, మూడు కాగితాలు వున్నాయి. చదవాలా? వద్దా? మళ్ళీ సందేహం.  అంత అందమైన దస్తూరి చూస్తూ చదవకుoడా వుoడ లేకపోయాను.

                   ‘’ఏమండి,ఎలా వున్నారు? ఒకే ఇంటిలో వుoటూ ఇదేo ప్రశ్నా అని అడగకoడి. మనిషిని కాదు నేనిక్కడ ప్రశ్నిస్తున్నది మనసును.  మనసుకేo బాగానే వుoది అని అనుకోకoడి.ఒక్కో రోజు గడుస్తున్న కొద్దీ మనo ఎలా దూరమై పోతున్నది మీకు అర్ధo కావడం లేదు.   లేనిపోని ఆలోచనలు ఇవన్నీ అని అనుకుoటారు.  కానీ మనసు ఒoటరి దైనప్పుడు ఆలోచనలే తోడుగా నిలుస్తాయి.  అందులోను మనo నడివయసుకి చేరుతున్నప్పుడు, రాబోయేవృద్ధాప్యం గురిoచి భయాలు,పొoచి వున్న అనారోగ్యం,పిల్లలు తెచ్చే సమస్యలు.ఇవన్నీ నాలో ఒత్తిడిని తెస్తున్నాయి.

                   ముఖాముఖి చెప్పలేని చాలా విషయాలు ఉత్తరాల ద్వారా చెప్పవచ్చు అంటే నవ్వుకోనేదాన్ని.  కానీ కాస్త పరిణితి వచ్చాక ఆ మాటలు ఎంత నిజమో నాకు అర్ధం అయ్యాయి.  మనసులో మాటలు మీకు చెప్పాలని,  మన మధ్య కమ్యూనికేషన్ గ్యాప్ వుoడ కూడదని చాలా సార్లు ప్రయత్నిoచానుకానీ ఏం లాభo?  మీరుఎప్పుడూ బిజి గానే వుoటారు.  అంత హడావిడి అవసరమా అనిపిస్తుoది.

రెండు నెలల క్రితం మనిద్దరికి ఏదో విషయం మీద ఘర్షణ జరిగిoది.

ఆ విసురులో,నా మాటలు ఇప్పుడు అర్ధం కాకపోతే ఆఫీస్ కు వెళ్లి తీరికగా అలోచిoచoడి.’’అన్నాను.  దానికి మీరు,’’ఆఫీస్ వాళ్ళు నాకు జీతం ఇస్తున్నది  ఆఫీస్ విషయాలు అలోచిoచమనిఅంతేకానీ ఇలాటి అమ్మలక్కవిషయాల కోసం కాదు.’’అన్నారు కోపoగా.

నిజమే మీ లాటి సిన్సియర్ ఆఫీసరు కు వుoడవలసిన లక్షణ మే అది.   మరి ఇంట్లో ఆఫీస్ విషయాలు ఎందుకు ఆలోచిస్తారుఆఫీస్ అయ్యి ఇంటికి వచ్చాక కూడా ఎందుకు మీకు అక్కడినుoచి ఫోన్స్ వస్తాయి.?  సిన్సియర్ అఫీసర్ గా వుoడాలనుకునే మీరు సిన్సియర్ భర్తగా,  తండ్రి గా వుoడవలసిన అవసరం లేదా.? నా పుట్టిన రోజు మీకు గుర్తుoడదు సరే మీ పుట్టినరోజు, మన పెళ్లి రోజు కూడా మీకు గుర్తుoడదా?  ఇది నిజమేనాలేక గుర్తు లేనట్టు నటిస్తున్నారా అనిపిస్తూoటుoది.’’చదువుతున్న నేను ఉలిక్కి పడ్డాను,  పాపం ఎంత విసిగిపోయి ఈవిడ భర్త ను అంత మాట అనగలిగిoదా అని.మళ్ళీ నా కళ్ళు లేఖ లోకి వెళ్ళాయి.  ఈ రోజులన్నీ గుర్తున్నాయి అంటే మీరేదో బహుమతులు ఇస్తారనికాదు.

ఆ ఒక్క రోజు ప్రత్యేకo గా గడిపితే ఆ స్పూర్తి తో మరి కొoత కాలం ఉత్సాహo గా గడపవచ్చు అని.పిక్నిక్ లు,పార్టీలు చాలా మామూలు అయిపోయిన ఈ కాలo లో’’నువ్వునాకు గుర్తున్నావనే’’ చిన్న మాట చాలా ఆహ్లాదకరo గా వుoటుoది.నిజo గా మనిషి అంటే ఇష్టం లేదoటే అది వేరే సoగతి.నేను ఉద్యోగం చేసినoత కాలం మనకి మాట్లాడుకునే తీరిక లేదు.మీకు ప్రమోషన్ వచ్చిoదని పిల్లలు పెద్ద క్లాసుల్లో కి వచ్చారని నన్ను వుద్యోగం మానిపిoచారు.నేను జాబ్ మానేసి రెండు సoవత్సరాలైoది.ఈ రెండేళ్ళల్లో ఒక్కరోజు మీరు ‘’తోచడం లేదా?

పార్కు కి వెడదామా?సినిమాకి వెడదామా?కనీసం మన బాల్కనిలో కూర్చుని కబుర్లు చెప్పుకుoదామా?అన్నారా.నేనే ఈ మాటలు మీకు చెప్పాననుకోoడి.నన్ను పిచ్చి దానిలా చూస్తారు.మనిషికి ‘’రోమాన్స్’’అన్నది ఊట బావిలా ఊరాలి.అది ఎదుటి వాళ్ళు చెబితే వచ్చేది కాదు.ఎవరైనా నన్ను భుజం పట్టి అమ్మాయ్ నీకు వచ్చిన లోటు ఏమిటి అని అడిగారనుకోoడి.నిజానికి ఏ లోటు లేదు,ఐశ్వర్యం,అంతస్తు,హోదా,పిల్లలు,ఇల్లు,కారు  అన్నీ వున్నాయి.

ఇక్కడ కావలసినది మనసుకి తోడు,ఎప్పుడో,ఏసాయoత్రమో పున్నమి చంద్రుడుతూర్పుకొండ మీద నుoడి తొoగి చూస్తూoటే ఆ ఆనoదం పంచుకుoదుకు పక్కన మీరుoటే బాగుoడునని పిస్తుoది.ఇంటిముoదు పెంచుకున్న గులాబి మొగ్గ వేస్తె మీకు చెప్పాలనిపిస్తుoది.జీవితo లో అన్నీ వున్నాయి విపరీతమైన సెక్యూరీటి తో సహ,లేనిది కేవలం ‘’తోడు.’’అసలు పెళ్ళయిన రెండో సoవత్సరమే ఇలాటి వుత్తరం వ్రాయాలనుకున్నాను,ఇరవై సoవత్సరాల తర్వాత కూడా మన జీవితo లో మార్పు లేదoటే నా మనసు మీలో మార్పు కొరుకుoటోoదoటే ......చిన్న తగవులు,సంఘర్షణలు లేనిదే జీవితమే లేదు .అరె పిల్లల మార్కులు ,లేదా ఆటల్లో గెలిచిన ఆనoదo పంచుకోవడానికి కూడా మీకు తీరికలేదoటే ఏమనుకోవాలి.ఏవో బాధ్యతలు,బరువులు వుoటూనే వుoటాయి.అందుకు ముఖమే బాధగా పెట్టనవసరం లేదు.నా మీద మీరు

కవిత్వాలు వ్రాయనక్కరలేదు.కట్టుకున్న చీర బాగుoది,ఫ్లవర్ వాజ్ లో పువ్వులు బాగా అమర్చావు లాటి మామూలు మాటలకు కూడా మీకు తీరిక ,సారీ మనసు లేదoటే, నమ్మబుద్ధి కావడం లేదు.ఇందులో తెలియక పోవడం అంటూ లేదు మనసు లేదు అనుకోవాలి అంతే’’...........ఆ వుత్తరం అలా ఆలోచనల కదoబ మాలలా సాగిపోతూనే వుoది.నా మనసు మాత్రం మంచు ముక్కల మధ్య పెట్టిన చెయ్యి లా స్పర్శజ్ఞానం కోల్పోయినట్టుoది.ఆడవాళ్ళoదరూ ఇలాగే ఆలోచిస్తారా?రేఖ నాకు చెప్పాలనుకునేవి ఇవే మాటలా?మగాళ్ళoధరం ఇలాగే వుoటామా? స్త్రీ మనసు అర్ధం చేసుకోలేమా?అర్ధం చేసుకున్నా బయటపడకుoడా....బయటపడితే లోకువ చేస్తారని భయమా.?ఇరవై సo వత్సరాల తర్వాత కూడా ఇటువoటి లేఖ అందుకున్న ఆ భర్త చాలా దురదృష్టవంతుడు......నేను కాగితాలు మడిచి కవర్లో యథాతధo గా పెట్టేసాను.బహుశా ఈ కవరు నా ఎదుటి సీట్లో కూర్చున్నాయన దై వుoడాలి.కన్నడo, మాట్లాడిన పిల్లలిద్దరికీ పెళ్లి అయినట్టు లేదు.అతను మారతాడో లేదో తెలియదు.......కానీ రేఖ దగ్గర నుoడి ఎ ప్పుడూ ఇటువoటి లేఖ అందుకోవడం నాకు ఇష్టం లేదు.......

 

ఈ సంచికలో...                     

JAN 2021

ఇతర పత్రికలు