కథలు

కథలు

గతిలేక 

బత్కు మీద లాక్ డౌన్ తన్ను తంతే బర్ బాత్ అయిపోయింది బతుకంత. కలిగినోడు కరోనను తగిలించుకస్తే, కలిగిలేని కూలోడు నడిసి నడిసి కాళ్ళే కాదు కడుపు కూడ కాలిపాయే. ఐన గిప్పుడు గి దేశంలా అరగక ఆగిపోయిన ఊపిరి కొందరైతే, అన్నం దొరక్క పోయిన పానం ఇంకొందరిది.

దేశమంతట ఏడి పనులు ఆన్నే ఆగిపోతే కాంట్రాక్టు పనులు మాత్రం ఒగ ఉరుకుడు ఉరుకుతలేవు. మల్ల అందులోది రైల్ బండి కొత్త లైన్ పనులు మాత్రం కుక్కను కొడితే ఉరికినట్లు ఉరుకుతున్నాయ్. గి పనులకు పెట్టిన క్యాంప్, అల్ల ఉండే మంది, మిషిన్లను జూత్తే, జూసినోడికి ఈళ్లకు లేదా లాక్ డౌన్ అని అనిపిస్తది. ఐన గి పనులను ఏ పోలిసొళ్ళు అడగరు, అస్సలు ఆపారు ఎందుకంటే అదో జిమిక్కు. అగ్గువకు దొరికినోళ్ళను మాత్రం ఈపంతా మండ సంపుతరు. ఎంతైనా పోలిసొళ్ళు మరి, ఆళ్ళని అడిగేటోళ్ళు ఎవలున్నలు.

ఈ రైల్ క్యాంపులొనే జ్యోతి కూడ పనిజేస్తుండేది కానీ, ఇప్పుడు కాదు తను బంజేసి నెల అయితుంది. అనవసరంగా బంజేసాన అనుకుంటు, ఊరంతా పంటే "ఈ రాతిరి ఎట్ల గడత్తదిరా అన్నట్లు" తన కండ్లనిండా నీళ్ళు నింపుకొని ఆలోచిస్తూ కూసోని ఉంది జ్యోతి.

వున్న కాసింత బువ్వని తన ఇద్దరు పొరగాళ్ళకి పెట్టి, ఉత్త కాలి కడుపుతో ఉండడం వల్లనేమో, ఊర కుక్కల అరపుల్లా తన ఆకలిని  యాదిజేత్తనే ఉంది జ్యోతికి. క్యాంపుల పనైతే బంజేసింది కానీ, ఈ నెలరోజుల సంది లాక్ డౌన్ వల్ల పనుల్లేక పరిస్థితి అధ్వాన్నంగా తయారయ్యింది. తన మొగుడు సచ్చిపోయిన కానుండి ఇప్పటి దాకా ఇలాంటి పరిస్థితి రానేలేదు జ్యోతికి. ఎవరు ఎన్నిరకలుగా ఇబ్బంది పెట్టిన లెక్క చేయకుండా ఎంతకష్టమైన అనుభవిస్తూ ఇద్దరు పొరగాళ్లను మంచిగా సదివిపిస్తుంది. కానీ గిప్పుడు వేరయ్యింది కతంత ఈ లాక్ డౌన్ వల్ల, కనీసం పొరగాళ్ళకి ఇంత బువ్వ పెట్టె పరిస్థితి కూడ లేదు. అనవసరంగా క్యాంపుల బంజేసిసాన, అసలు ఇక్కడ ఏంది ఏడా కూడ ఉండే కతనేనే. రేపోసారి పోయి అడుగుతా అనుకుంటూ తన చెంపలపొంటి కారిన కన్నీళ్ళను తుడుసుకుంటూ, మల్ల పనిలోకి తీసుకుంటారో లేదోని నిద్రలోకి జారుకుంది జ్యోతి.

పొద్దు పొద్దున్నే లేసి పెండ నీళ్లతో ఇల్లంతా అలుకు సల్లి, పొరగాళ్ళు లేస్తే ఆకలంటరని ఉన్న కొద్ది కంట్రోల్ బియ్యంతో అన్నమండి పెట్టి, అరుగు మీద కూసోని సూస్తా ఉంది క్యాంప్ కాడికి పోవాల్న అద్దాని ?

ఇంతలో.... జోతవ్వ..ఓ జోతవ్వ ఉన్నవా అని పిల్సుకుంటా అచ్చింది ఇంటి పక్కన నర్సవ్వ.

"హ అవ్వ ఉన్న జెప్పు" ఏమన్నా పన అని అడిగింది జ్యోతి.

అదేం లేదు బిడ్డ ! ఊళ్ళ సూదరోళ్లేవలో సచ్చిపోయిండని ముసలోడు వంతుకు పోయిండు. నాకేం తోయక అచ్చిన అని సమాధానమిచ్చింది నర్సవ్వ.

అవునా అవ్వా !

హ బిడ్డ ఏం జేత్తనవ్ ?

ఏం లేదవ్వ ఊకనే ఇట్ల కూసున్న.

సరే బిడ్డ "నువ్వేం అనుకోనంటే నేనోటి అడగన" అంటూ వణుకుతూ అడిగింది నర్సవ్వ.

అడుగవ్వ నేనేం అనుకుంటా అని బదులిచ్చింది జ్యోతి.

పని ఎందుకు బంజేసినవ్ బిడ్డ ?

ఒక్కసారిగా చర్ల బర్ల మంద పడ్డట్లు జ్యోతి మదిలో మల్ల ఆలోచనలు లేపినట్లయింది. నర్సవ్వకు ఏం చెప్పాలో అర్థంకాక "ఏం లే అవ్వ నాకే పానం మంచిగా లేక "బంజేసిన, మల్ల పోయి మాట్లాడుకోవాలే అని సమాధానమిచ్చింది జ్యోతి.

ఆ మాటకు కూసున్న నర్సవ్వ లేస్తూ నీకో మాట జెప్తున్న ఇను బిడ్డ ! "మొగుడు లేని బత్కులో ప్రతివోడు మగాడు కావాలనే జూస్తరు" మనమే అన్నింటినీ పట్టుకొని ఏలాడకుండా ముందుకు పోవాలే బిడ్డ. నీ ఎన్క ఇద్దరు పొరగాళ్ళున్నారు ఓసారి యాదుంచుకో అంటూ అక్కడ నుండి కదిలింది నర్సవ్వ.

నర్సవ్వ మాటలకు జ్యోతికి తనలో తనకే ఎన్నో ప్రశ్నలు పుట్టుకచ్చినయ్. ఈ లాక్ డౌన్ ఎన్ని రోజులుంటదో తెలీదు, అప్పటిదాక పొరగాళ్ళను ఎండబెట్టి సంపలేను. ఏదైతే అదే అయితది ఇవాళ క్యాంపుకు పోయి పని మాట్లాడుకొని అత్తా అని అనుకుంటూ అరుగునుంచి లేసి ఇంట్లకు పోయింది.

తన చీర కొంగును, చిక్కేంటికలను సదురుకొని నర్సవ్వ ఇంటిదగ్గరకచ్చి " అవ్వా.. ఓ నర్సవ్వ " అని పిలిచింది.

ఎవల్లుళ్ళ....?

నేనవ్వా జ్యోతిని

ఏంది బిడ్డ గిట్లచ్చినవ్ ?

ఏం లేదావ్వ  నేను గి పనిదాక పోయేసి వత్తపోరగాళ్ళ అత్తె  తొక్కు ఇంత ఏశియ్యవ అని  అడిగింది.

గట్లనే బిడ్డ, గిది కూడ నువ్వు జెప్పల్నా నే జూసుకుంటా కానీ నువ్వు పోయిరా అని సమాధానమిచ్చింది నర్సవ్వ.

ఇంటిదగ్గర నుండి క్యాంపుకి కదులుతుంటే, తన కళ్ళలో కన్నీళ్లు కూడ కదులుతున్నాయి. దేవుని మీద మన్నుబోయ ఏం బత్కునిచ్చావురా అని తిట్టుకుంటూ క్యాంప్ దాక అచ్చింది జ్యోతి.

క్యాంప్ మెస్ దగ్గర కూరకాయలు కోసుకుంటున్న వంట మనిషి శ్రీను, జ్యోతిని జూసి " ఏంరా చెల్లె ఇట్ల అచ్చినవ్" అని అడిగిండు.

ఏం లే అన్న, "లాక్ డౌన్ కధ పనులేం లేవు, కొంచెం ఇంట్లకు ఇబ్బంది అయితుందే, మల్ల గిట్ల పనిలో పెట్టుకుంటారేమోని అడుగుదామని అచ్చిన" అని అచ్చిన ముచ్చట చెప్పింది జ్యోతి.

నే గప్పుడే జెప్పిన అనవసరంగా బంద్ అయినవ్ నువ్వు అని అన్నాడు శ్రీను.

నేనెందుకు బంజేసిననో నీకేం ఎరుకనే అన్న ? "నా లెక్క నువ్వు కూడ ఆడదానివైతే తెల్సు నా బాదేంటో" అని మనసులో అనుకుంటూనే, పటేల్ సార్ లేడా అన్న అని అడిగింది.

లేడురా చెల్లె, పొద్దున ఆనంగా క్యాంపర్ ఏసుకొని పోయిండు, ఈ పాటికళ్ళ అత్తనాలే అంటూ లేసి వంట రూంలోకి పోయిండు శ్రీను.

"పటేల్ సార్ క్యాంపుల ఎవరినైనా పనిలో పెట్టుకోవలన్న, తీసేయలన్న ఈనే చేతిల పనే, క్యాంప్ లో ఈనెను కాదని జరగదు, జరగనియ్యాడు. ఒకవేళ జరిగితే ఇక అంతే సంగతి "

లోపలి నుంచి శ్రీను చాయ్ తీసుకచ్చి జ్యోతికి ఇస్తూ, ఈ లాక్ డౌన్ ఎన్ని రోజులుంటదో తెలీదు. "పటేల్ సార్ ఏమన్నా అంటే నువ్వేం అనకు, మనకు పనికి ఎక్కుడు ముఖ్యం" ఇంతమందికి నేనొక్కణ్ణి అండి పెట్టాలన్న నాకు యాష్టకత్తదని తన మనసులో మాట చెప్పిండు శ్రీను.

జ్యోతి ఏం సప్పుడు జేయకుండా అట్లనే కూసోని ఉంది. ఇంతలో బ్లాక్ క్యాంపర్ స్పీడ్ గా దుమ్ములేపుకుంటూ వాళ్ళ దగ్గరకచ్చి ఆగింది. అందులోంచి పటేల్ దిగగానే శ్రీను, జ్యోతిలిద్దరు ఒక్కసారిగా లేచి నిలబడ్డారు.

పటేల్ తన రూంకి పోతూ, అరేయ్ శ్రీను చాయ్ పెట్టురా అని జ్యోతిని అదో రకంగా జూస్తు ఆర్డర్ వేసాడు.

సరే సార్ అని చాయ్ తీసుకపోతు, చెల్లె నేను పటేల్ కి చెప్తా మల్ల పనిలో పెట్టుకోమని, నువ్వేం ఫికర్ జేయకు అని వెళ్ళాడు శ్రీను.

ఇప్పుడున్న పరిస్థితుల్లో పని తప్పకుండ జెయ్యాలి కానీ, గి పటేల్ గాడు జెప్పిందల్లా జేయాలంటే నా మనసొప్పట్లేదని, ఎటు తేల్చుకోలేని స్థితిలో జ్యోతి ఆలోచిస్తుంది.

ఇంతలో జ్యోతి నిన్ను సార్ రమ్మంటుండు అని శ్రీను పిలిసిండు.

హ వస్తున్నా అన్న అని పటేల్ రూం వైపు కదిలింది జ్యోతి

నేను మాట్లాడిన, నువ్వు కూడ మంచిగా మాట్లాడు అని జ్యోతికి సైగ జేసీ జెప్పిండు శ్రీను.

ఏం జ్యోతి గిట్లచ్చినవ్ అని జ్యోతి రాగానే అడిగిండు పటేల్.

హ సార్ మీ జాడకే అచ్చిన, మల్ల గిట్ల పనిలో పెట్టుకుంటారేమోని అచ్చిన అని అసలు ముచ్చట జెప్పింది జ్యోతి.

జ్యోతి మాటలు ఇన్న పటేల్ " అరేయ్ శ్రీను, బ్లాక్ క్యాంపర్లో ఇంజిన్ ఆయిల్ బకెట్ ఉంటది. దాన్ని తీసుకపోయి స్టోర్ రూంలో పెట్టి రాపో అని అక్కన్నుండి శ్రీనును పంపిండు.

చూడు జ్యోతి మొన్నటి లెక్క నేనేదో అన్న అని చెప్పక, చేయక బంజేసి పోత అంటే కుదరదు.

మొన్న మీరేం జెసారో, నేనెందుకు బంజేసానో మీకు తెల్వదా సార్.

ఇగో గివన్ని అద్దు జ్యోతి నీకు ఈడ పని కావాలంటే,నువ్వు నే జెప్పినట్లు జెయాలే. నీకు పని కావలి, నాకు నువ్వు కావాలి అని జ్యోతిని కళ్ళతో తినేసేలా జూస్తు అన్నాడు పటేల్.

ఒక్కసారిగా జ్యోతికి లోపలనుండి తన్నుకస్తున్న ఏడుపును అనుసుకుంటూ, "మీకు ఇంతకు ముందు జెప్పాను, ఇప్పుడు జెప్తున్నాను నేను అసొంటి దానిని కాను సార్" అని సమాధానమిచ్చింది జ్యోతి.

జ్యోతి అసలే లాక్ డౌన్ ఏడా పనులు దొరకవు. నీకు నేను తప్ప నీకు వేరే దిక్కులేదు, ఐన నీ పిల్లల కోసమైన నువ్వు ఒప్పుకోవాలి. ఈ టైంలో బుక్కెడు బువ్వే దొరకట్లేదు ఇంకా నీకు పని దొరుకుతదా. నువ్వు ఇట్ల ఆలోచించుకుంటా ఉంటే రేపు గిట్ల నీ పిల్లలకు బువ్వ లేక ఏమన్నా అయితే దానికి నువ్వే బాధ్యురాలువైతావ్. అసలే నీ మొగుడు కూడ లేడు. అయిన మీకు, మీలాంటోళ్ళకి అలవాటేగా ఇవన్ని అని జ్యోతికి దగ్గరగా అచ్చి తన భుజం మీద చేతులేసాడు పటేల్.

ఆ మాటలకు మల్ల తన మీద చేతులు పడేసరికి ఒంట్లో సర్రుమని కోపం కంట్లో ఎర్రగా మారి " చేయి తీయ్ అంటూ పటెల్ ను నెట్టేసి, మంచిగా మాట్లాడండి సార్. మా గురించి మీకేం తెలుసు, పచ్చకామర్లు అచ్చినోడికి లోకమంతా పచ్చగా కనబడినట్లుంది. ఎవరు ఎట్లాంటోల్లో సూత్తనే తెలుతాంది. ఐన మేము, మీ అంతగనం కాదులెండి సార్. ఇంకోసారి మావోళ్ల గురించి తప్పుగా మాట్లాడితే మంచిగా ఉండదు అని కోపంగా మాట్లాడింది జ్యోతి.

అబ్బో రేషం బాగానే అస్తది. "నువ్వెంతా సంసారివైనా, నిన్ను పది అని పదిమందిలో మెప్పించుకుంటా నాకా తరికుంది. కానీ, నీకు ఈ పని తప్ప వేరే గతిలేదు ఆలోచించుకో, నేను అడిగింది నువ్వు ఒప్పుకుంటే రేపటినుండి పనికి వచ్చాయ్, లేకపోతే నీ కర్మ" అని రూంలో నుండి బయటకచ్చి క్యాంపర్ దగ్గరకు పోయిండు పటేల్.

జ్యోతికి ఇంకా ఎక్కువ కోపం పెరిగిపోతున్న, ఏం జెయ్యలేక మౌనంగా నిలబడిపోయింది.

అరేయ్ శ్రీను, జ్యోతికి రెండు అన్నం పార్సెలు కట్టి ఇయ్యరా అంటూ క్యాంపర్లో ఎల్లిపోయిండు పటేల్.

పార్సెల్లు కట్టి జ్యోతికి ఇచ్చుకుంటా ఏమన్నాడు చెల్లె, రమ్మన్నడా పనికి అని అడిగిండు శ్రీను.

ఏంది నా బత్కు గిట్ల అయిపోయింది. ప్రతోనికి లోకువైపోయినని ఏడ్సుకుంటు, శ్రీను మాట్లాడుతున్న పట్టించుకోకుండా ఇంటికెళ్ళచ్చింది జ్యోతి.

ఎడిసేది పొరగాళ్ళు జూత్తే బెంగ పడతరని తన కొంగుతో మొకమంత తుడుసుకొని, ఇంటెనక చింతచెట్టు కింద చింతపండు కొడుతున్న నర్సవ్వ దగ్గరకు పోయి కుసుంది జ్యోతి.

జ్యోతిని సూడగానే నర్సవ్వ "పోయిన పని ఏమైంది బిడ్డ" అని అడిగింది.

హ అయ్యింది అవ్వ!

అవ్వా......!

చెప్పు బిడ్డ.

ఇన్ని ఏళ్లలో నీకెప్పుడు ఆడదానిగా ఎందుకు పుట్టిన అని అనిపియ్యలేదా అని అడిగింది జ్యోతి.

ఎందుకు అనిపియ్యలేదు బిడ్డ మస్త్ సార్లు అనిపించింది. మనం ఇంట్ల లోకువే బయట లోకువే. ఎట్లనో చెప్పన ముసలోడు ఊళ్ళందరికి ఎట్టి చేత్తే, నేను మీ ముసలోనికి ఎట్టిచేసేది. పొద్దుగాల పనికి పోయినకానుంచి ఇంటికచ్చే వరకు, ఎవడో ఒకడచ్చి గుంజేదాక ఆడదానే అనే సంగతే యాదిరాని మన బత్కు గూర్చి ఇగ చెప్పు ఎట్లుందో. మల్ల అందరూ ఆడాళ్ళు ఒక్కతీరు కాదు బిడ్డ, అద్దాల రైకలు కట్టిన వాళ్ళు వేరు, ఉప్పుపెలిన కొంగులు కట్టిన మనం వేరు ఇవన్ని పోను పోను నీకే అర్ధం అయితదిలే.

ఐన గివన్ని అడుగుతున్నావ్ ఏమైంది బిడ్డ అని అడిగింది నర్సవ్వ.

ఏంలే అవ్వా ఊకనే అడిగిన అని సమాధానమిచ్చింది జ్యోతి.

సరే బిడ్డ ముసలోడు అచ్చె యాలయ్యింది, నేపోత అని అంత సదురుకోని వెళ్ళిపోయింది నర్సవ్వ.

అట్లనే చింతచెట్టు కింద కూసోని ఆలోచిస్తూ ఉండేసరికి చీకటయ్యింది. క్యాంప్ నుండి తెచ్చిన పార్సెల్లు పొరగాళ్ళకి తినబెట్టి, చెరోపక్కన ఏసుకొని పడుకోబెట్టింది. పొరగాళ్లనైతే పడుకోబెట్టింది కానీ, తన ఆలోచనలు మాత్రం మత్తడి పోషినట్లు పొంగిపొర్లుతున్నాయి.

సరిగా నిద్రపోకపోవడం వల్ల కళ్ళు ఎర్రగా అయి, ఆరిపోయిన ఏడుపుమొకంల ఉంది జ్యోతి. పని తీర్సుకొని, నర్సవ్వ దగ్గరకు పోయి " అవ్వ  నేను పనికి క్యాంప్ కాడికి పోతున్న పొరగాళ్ళు లేస్తే రమ్మని చెప్పు అని చెప్పింది జ్యోతి.

జ్యోతికి తనలో తనకే ఎన్నో తలంపులు, ఈ కరోనా వల్ల సత్తమో లేదో కానీ, ఇట్లనే ఉంటే ఆకలికే సచ్చేట్లు ఉన్నాం. దీనివల్ల నా పొరగాళ్ళకి ఏమైనా అయితే పాపం నాదే అయితది. నాకు దారిలేక పోతున్న, దారి కాదు గతిలేక వేరే గతిలేక పోతున్న, దీనికి సమాజం నాకేం పేరు పెడతారో తెల్సుకానీ, నా కడుపుకోతకు ఏం పేరు పెట్టగలరు అని తన బాధ నుండి అచ్చిన ఏడుపునంత అనుసుకుంటూ క్యాంప్ వైపు వేరే గతిలేక కదిలింది జ్యోతి.

 

కథలు

స్నేహం  

ఈ కథ ఇద్దరు ప్రేమికులది కాదు....

ఇద్దరు స్నేహితులది కాదు...

ప్రాణంతో కూడిన ఒక బంధానిది...

ఆ బంధం పేరు  అనురవళి

ఇది ఇద్దరి పేర్ల కలయిక మాత్రమే కాదు.

రెండు హృదయాలు ...

 స్నేహం కోసం పరితపించే ప్రాణాల కలయిక ఈ బంధం...

స్నేహం అంటే ఇచ్చి పుచ్చుకునే ఈ రోజుల్లో వీళ్ళ స్నేహ బంధంలో కష్టం, సుఖం, ప్రేమ, కోపం, అలకలు, కన్నీరు, కుటుంబం అన్ని  సరితూగాయి...

ఇంక మా అనురవళి కథ చూస్తే ....

ఇక్కడ అనురవళి అంటే అనుష, కుసుమ రవళి ఇద్దరు స్నేహితులు...

అందరు శ్రీ చైతన్య, నారాయణలో చదువు మాత్రమే ఉంటుంది అనుకున్నారు...

కానీ మా అనురవళి స్నేహం అంతకు మించిన బంధాన్ని ఏర్పరచుకున్నారు...

ఏ రోజు కాలేజ్ కి అంత శ్రద్ధ తీసుకుని వెళ్ళలేదు..

కానీ అను పరిచయం అయిన మొదటి రోజు నుండే కాలేజీ అంటే ఎంతో ఇష్టం మొదలైంది మరి....

అది వాళ్ళ మొదటి సంవత్సరం... అంటే మా కథ మొదలై ఆరు సంవత్సరాలు అయ్యింది...

నా స్నేహితురాలు "విహారిక" వలన "అను" తో నాకు స్నేహం మొదలైంది....

ఆ స్నేహం నన్ను వెనుక బెంచి నుండి తన పక్కకి వచ్చి కూర్చునే అంతలా మారింది... మా బ్యాచ్ ఏడుగురు అయితే మొదటి రోజు నుంచి మొదటి స్థానం ఆనూదే..

రోజులు గడిచే కొద్దీ నా నవ్వుకి తను రూపం అయింది...

నా కన్నీరు కి ఓదార్పు తను అయింది...

చాలా తక్కువ సమయంలో ఎంతో దగ్గర అయ్యాము...

మా స్నేహ బంధాన్ని చూసి మా చదువు ఏమైపోతుందో అని నన్ను బెంచి మార్చేవారు...

కానీ ‌అది(అను) కూర్చునే బెంచి వెనకాలే కూర్చునేదానిని...

మా బెంచీల మధ్య గ్యాప్ లేకుండా నా కాళ్ళు పెట్టేదానిని...

తరువాత క్లాస్ అయిపోయాక చూసుకుంటే ఆశ్చర్యం వేసేది...

అది నా కాళ్ళ మీద i miss u, i love u అని రాసి మా స్నేహ బంధానికి బలం చేకూరేలా చేసేది

అలా మొదటి సంవత్సరం గడిచింది...

ఎన్నో ఆటలు, అలకలు, కష్టాలు, జ్ఞాపకాలు అలా అన్ని దాటి పరిక్షల వరకు వచ్చాం...

వీటన్నిటి మధ్య ఒక "ప్రేమ జంట" ఉందండోయ్...

అర్విత, ఆశిష్... ఎవరూ అని ఆలోచించేలోపే నేనే చెప్పేస్తా... అర్విత నా కూతురు, ఆశిష్ అను కొడుకు...

ఇదేంటి కొడుకు, కూతురు అంటున్నారు ఎక్కడ నుండి వచ్చారు అనుకోకండి...

ఇవి మా కల్పితాలు మాత్రమే...

వాళ్ళు ఎవరో కాదండి మా ఫిజిక్స్ బుక్ మీద ఉన్న అమ్మాయి, అబ్బాయి ఫోటోస్...వాళ్ళకి పెళ్లి కూడా చేసేసాం మరి... ఇంక పరీక్షలు కూడా మొదలయ్యాయి...

కష్టపడి పరీక్షలు కూడా రాసేసాం... ఇంక తరువాత సెలవులు...

ఆ సెలవుల్లో కూడా ఒకే ఆలోచన కాలేజీ ఎపుడు స్టార్ట్ అవుతుందా.. అను ని ఎపుడు చూస్తానా అనే ఆలోచనే...

ఇక కాలేజీ స్టార్ట్ అయ్యే కొద్ది ఇంకా ఎపుడు చూస్తానా నా అను ని అనే ఆత్రం ఎక్కువ అవుతుంది..

కాలేజీ స్టార్ట్ అయ్యే లోపు అను ని ఎన్ని సార్లు తలుచుకున్నానో లెక్క లేదు... ఈ లోపు కాలేజీ స్టార్ట్ అయ్యింది... తనని చూసాక నా ముఖం నవ్వు తో వెలిగిపోతోంది...

ఇక రోజులు గడుస్తున్నాయి...

ఒక రోజు ప్రిన్సిపాల్ మా క్లాస్ కి వచ్చి ఇలా అంటున్నారు మీలో ఎవరికి అయితే మంచి మార్కులు వస్తాయో పై తరగతి కి పంపిస్తాం అని...

సార్ మాట్లాడుతున్న మా ఇద్దరి పని మాదే...

ఎందుకంటే మాకు తెలుసు మాకు మంచి మార్కులు వచ్చిన కూడా మేం వెళ్ళం అని...

రోజులు గడిచాయి ఫలితాలు వచ్చాయి..

చూస్తే క్లాస్ లో 2  స్థానం లో నేను ఉన్నాను.

సార్ వచ్చి వెళ్ళిపోవచ్చు అన్నారు.కాని నాకు వెళ్ళే ఉద్దేశం లేనే లేదు...

       ఎందుకంటే అను ని వదిలి వెళ్లే ఆలోచన లేదు... అలా వెళ్ళాల్సి వస్తే నా నవ్వుకి నేను దూరం అయినట్టే అదే జరిగితే నా అను కి దూరం అయినట్టే...

బాధ, కష్టం ఏది అయిన అను పక్కనే అని నిర్ణయించుకుని వెళ్ళను అని సార్ కి చెప్పేసా...

ఆ నిమిషం అను అడిగింది.. అక్కడికి వెళ్తే  ఇంకా బాగా చదువుకోవచ్చు వెళ్తావా అని దీనంగా అడిగింది??

నేను నవ్వుతూ అను ..అక్కడికి వెళ్తే నేను బాగా చదువుతాను కావచ్చు కానీ ఆనందంగా అయితే ఉండలేను అని...

ఆ రోజు నుంచి మేం ఇద్దరం ""అనురవళి"" గా మారాము...

నేను ఆ నిర్ణయం తీసుకుని 5 సంవత్సరాలు అయింది...

ఏ రోజు నా నిర్ణయం తప్పు అని అనిపించలేదు అంటే తను నన్ను ఎంత ప్రేమగా చూసుకుందో మీకు అర్థం అయి ఉంటుంది...

 ఈ లోపు పక్క సెక్షన్ నుండి ప్రమోట్ అయి వచ్చింది... మా అదృష్టం అనుకోవాలో మా నవ్వుని మరింత పెంచిన అల్లరి పిల్ల అనుకోవాలో... తనే ""జోష్న""....

ముగ్గురం తోడు దొంగలయ్యాం... అప్పటి నుంచి మా నవ్వులకు, అల్లరికి అదుపే లేదు...

అను నేను కలిసి జోష్న ని ఏడిపించడం... ఎక్కడికి వెళ్ళినా ముగ్గురం కదిలేవాళ్ళం.. అలా మా స్నేహం ఇంకా బలపడింది.

ఇంటర్ పూర్తి అయ్యింది.

ఇద్దరం కలిసే ఉండాలన్న ఆలోచన ఒక వైపు... కానీ భవిష్యత్తు కోసం వేరు వేరు దారులు ఎంచుకోవాల్సి వచ్చింది...

నేను BTech, తను degree. వేరు వేరు దారులు.. తనని చూడకుండా ఉండలేను నేను‌.. కానీ నెలల పాటు చూడకుండా ఉండాల్సిన పరిస్థితులు నెలకొన్నాయి...

కానీ కుదిరిన ప్రతి సారి కలిసేదాన్ని.

కానీ విచిత్రం ఏమిటంటే, ఎన్ని నెలల తర్వాత కలిసిన మా మాటల్లో ఏ మాత్రం తేడా లేదు, మా చేష్ఠల్లో మార్పే లేదు... ఎన్ని అనుకన్న జోష్న బలైపోయేది.

ఏ మాటకి ఆ మాటే , మేం ఒకరికి ఒకరు ఎంత దూరం ఉన్న మా మనసులు ఇంకా ఇంకా దగ్గర అయ్యాయి... ఎంతలా అంటే అను ఇంట్లో నేను సొంత కూతురు లాగా...

మా ఇంట్లో తను మా ఇంటి ఆడపిల్ల లాగా చూసుకునే అంత దగ్గర అయ్యాము...

 Btech జాయిన్ అయినా కానీ సంతోషంగా లేను కారణం అను కి నాకు మధ్య దూరం... అలా 3 సంవత్సరాలు గడిచాయి.. అను తన డిగ్రీ పూర్తి చేసింది...

ఇంతలో తనకి పెళ్లి అనే మాట నా చెవిన పడింది. ఒక్కసారిగా భయం, ఆందోళన, కన్నీటికి ఆనకట్ట లేదు...

ఏవేవో ఆలోచనలు, అను కి అపుడే పెళ్లి ఏంటి...

అందరిలా సంతోషపడటానికి తను నా స్నేహితురాలు కాదు నాలాగా మా ఇంటి ఆడపిల్ల...

ఒక్కసారిగా వేళ ప్రశ్నలు...

అక్కడ తను ఎలా ఉంటుందో?

నాలాగా చూసుకుంటారా లేదా?

తను లేని నా ప్రపంచం ఎలా ఉంటుందో?

వచ్చే అబ్బాయి బాగా చూసుకుంటారో లేదో?

ఆలోచిస్తూ ఉంటే నా కన్నీరు కి అదుపు లేదు..

వెంటనే ఫోన్ రింగ్ అవుతుంది... చూస్తే అను...

ఇదంతా చెప్పేసా...

ఇంతలో తను అంది కుసు మనం దూరంగా ఉంటున్నాం కానీ ఎన్నటికీ విడిపోతాం అనే ఆలోచనే వద్దు... అది జరగని పని అంది... సరే అని ధైర్యం తో అడుగు ముందుకు వేసా... ఎప్పటికి అను అనే నా నవ్వు నా నుండి దూరం అవదు అనే నమ్మకంతో...

 

 పెళ్లి సందడి మొదలైంది...ఇక పెళ్లి కూతుర్ని చేయాల్సింది నేనేగా.

నాలానే తన ప్రపంచంలో కూడా అన్ని బంధాలు నాతోనే ముడిపడి పోయాయి...

అంతా సంతోషంగా జరుగుతుంది. పెళ్లికి నాలుగు రోజుల ముందే నా హడావిడి మొదలైంది.

ఆ నాలుగు రోజుల్లో అను చుట్టాలు అందరూ నా బంధువులు అయిపోయారు. కుటుంబమంతా నన్ను సొంత కూతురులా చూసారు....

పెళ్లి లో అమ్మ నాన్న (అను తల్లిదండ్రులు) ఏడుస్తున్నారు....

అపుడు నేను ఒకటే చెప్పాను అది వెళ్ళిపోతే వెళ్లి పోనివ్వండి మీకు నేను ఉన్నాను అని... మనం రోజూ కబుర్లు చెప్పుకుంటూ సంతోషంగా ఉందాం అని నవ్వించేదాన్ని.అలా నా ఆను పెళ్లి అంగరంగ వైభవంగా జరిగింది.

"అనురవళి" కాస్త అనుపృథ్వి గా మారింది...

అను జీవితంలో ఎన్నో కొత్త పాత్రలు - కొత్త బంధాల మధ్య తనని వదిలేసి వచ్చా...

కొన్ని రోజుల తర్వాత చాలా సేపు మాట్లాడుకున్నాం అపుడే తెలిసింది నా అను సంతోషంగా ఉంది అని...

అలా రోజులు గడిచాయి.

ఒక రోజు పొద్దున్నే అను ఫోన్ చేసింది.

 బంగారం..... అని పిలుస్తూ అరిచింది సంతోషంగా

అపుడే తెలిసింది అను గర్భవతి అని..

నా ఆనందానికి హద్దులు లేవు ఇంకా..

కళ్ళలో ఆనంద భాష్పాలు చేరాయి..

ఎంతో సంతోషంగా అమ్మకు చెప్పా...

కానీ వెళ్ళడం కుదర లేదు...

కానీ ఎప్పటికప్పుడు అమ్మ అను వాళ్ళ అమ్మ సొంత కుటుంబ సభ్యుల్లా మాట్లాడుకునే వారు అది చూసి చాలా సంతోషించే దానిని...

నెలలు గడిచాయి...

అను కి నెలలు నిండాయి...

అంత సవ్యంగా ఉంది అనుకొని లేచి ఫోన్ చూసా.

అను నుంచి మెసేజ్ అంతా ఓకే కదా అని..

ఇలా అంది జ్వరం గా ఉంది వారం రోజులుగా ఆసుపత్రిలో ఉన్న ఇవాళ డిస్చార్జ్ చేస్తున్నారు అని.

వెంటనే ఫోన్ చేసా కానీ నీరసంగా ఉందని మాట్లాడలేదు. ఇంటికి తీసుకుని వచ్చేసారు.

సరిగ్గా నాలుగు రోజుల తరువాత నొప్పులు మొదలయ్యాయి. ఆసుపత్రిలో చేర్పించారు... మరుసటి రోజు ఆపరేషన్ చేసి బిడ్డను బయటకు తీసారు... బాబు పుట్టాడు అను కి అని తెలిసింది.

అందరం సంతోషపడ్డాం...

మరుసటి రోజు మాట్లాడాను..

బాబు ని ఫోటోలో చూసాను.. ఎంత ముద్దుగా అచ్చం అను లాగ ఉన్నాడు..

ఎంతో సంతోషించాను...

అను ఫోన్ చేసింది చాలా నీరసంగా బెడ్ మీద ఉంది... ఆపరేషన్ వళ్ళ అనుకుని కోలుకుంటుంది లే అనుకున్నాను..

సరిగ్గా రెండు రోజుల తరువాత ఒక మెసేజ్ అను వాళ్ళ చెల్లి అక్క అను అక్క కి బాలేదు నీకు ఈ విషయం తెలుసా?? అని.

వెంటనే జోష్న తో మాట్లాడాను... అపుడు తెలిసింది నా అను బ్రతకదు అందుకే ఆపరేషన్ చేసి బాబు ని తీసారు అని.. ఈ విషయం తెలిస్తే నేనేం అయిపోతానో అని చెప్పనివ్వలేదు అని...

ఆ నిమిషం నుంచి జీవితంలో ఇంకేమీ వద్దు.. అను జాగ్రత్తగా ఇంటికి వస్తే చాలు అని అన్ని దేవుళ్ళకు మొక్కుకున్న... భయంతో నా గుండె ఆగిపోయే పరిస్థితి లో ఉంది. కష్టం అంచున నిల్చుని ఉన్నా, కన్నీరు ఆగడం లేదు..

 తరువాత రోజు అను లేచింది... గుర్తు పడుతోంది అని తెలిసింది... ప్రాణ గండం నుంచి బయట పడుతుంది అని ఎంతో ఆనందించా!!

ఆ దేవుడు చూడలేకపోయాడు ఏమో???

రెండు రోజుల తరువాత...

ఉదయం 5 గంటలకి ఫోన్ వచ్చింది..

రాత్రి సీరియస్ అయి ఊపిరి ఆగిపోయింది అని..

అను ఇంక లేదు, నా అను నాతో లేదు.....

కోపం,బాధ, కన్నీరు అన్ని నాలోనే...

ఏం చెప్పాలో?? ఏం చేయాలో తెలియక అక్కడే కూలబడిపోయాను..

పిన్ని బాబాయ్ కి ఏం చెప్పాలి??ఎలా ఓదార్చను??

అది లేకుండా ఎలా ఉండగలను??

దేవుడు అనురవళి లో అను ని ఎందుకు దూరం చేసాడు??

ఇలా ఎన్నో....ఎన్నెన్నో....

ఏడుస్తు కూర్చుండిపోయా...

 

 

పుట్టిన బాబుని చూసుకోలేదు...

మనసారా ఆనందంగా ఎత్తు కోలేదు...

అమ్మ లేకుండా అయిపోయింది.అందరిని వదిలి తిరిగి రానంత దూరం వెళ్ళిపోయింది...

 

అను నువ్వు నాతో ఉన్న లేకపోయినా...

మనం దూరంగా ఉన్నాం కానీ...

మనం విడిపోవటం లేదు...

ఆది జరిగని పని...

చివరిగా ఒక్క మాట ఆను...

We born for friendship...

We born for each other...

                      ఎప్పటికి నీ

                          అనురవళి

 

ఈ సంచికలో...                     

JUN 2021

ఇతర పత్రికలు