కథలు

(November,2020)

ఎడిటోరియల్ బోర్డు

గౌరవ సంపాదకులు :            ప్రొ. కాత్యాయనీ విద్మహే

సంపాదకులు :                           వంగాల సంపత్ రెడ్డి 

సంపాదక వర్గం :                       దాసరి మల్లయ్య

                                                             ఉప్పులేటి సదయ్య

న్యాయ సలహాదారులు :     ఈదుల మల్లయ్య

అనుబంధాలు 

మీ అక్క ఊర్లోకి వచ్చారటండీ. బజారులో రవి కనపడి చెప్పాడుఅనిత  చెప్తుంటే అభావంగా వింటూ ఆహాఅన్నాను. ముఖంలో భావాలు పసికడితే ఎప్పుడూ డబ్బుల గురించే కాదు, బంధాలు, బాధ్యతల గురించి కూడా ఆలోచించాలిఅంటూ మళ్ళీ నాకు పాఠాలు చెప్పటం మొదలు పెడుతుంది. ఆ మాటల్లో నిజాలు కాదనలేను, అవుననే పరిస్థితి లేదు అందుకే మౌనం వహించటం ఉత్తమం అని ఊరుకున్నాను.

మౌనంలో భావాలు అనితకి బాగా అర్ధం అవుతాయి. అందుకే తానూ ఇంకేం మాట్లాడకుండా వెళ్ళిపోయింది. అక్క... పోయిన నాన్నా, అమ్మల గుర్తుగా నాకు ఈ లోకంలో మిగిలిన ఒకే ఒక బంధం. నా కన్నా పది, పన్నెండు సంవత్సరాలు ముందు పుట్టింది. రక్త సంబంధం అయినా ఆర్ధిక అసమానతల ముందు నిలబడలేదు అని అక్కను చూసే నేర్చుకున్నాను. 

నాన్న ఆ రోజులలో అక్కకి వైభవంగా పెళ్లి చేశారు. అప్పులే తెచ్చారో, ఆస్తులో అమ్మారో తెలిసే వయసు నాకు లేదు, తెలుసుకోవాలనే ఆలోచన పెళ్లి వయసులో ఉన్న అక్కకి రాలేదనుకుంటాను. కాన్వెంట్ లో చదివే నా చదువు ప్రభుత్వ బడులలోకి ఎలా వచ్చిందో, ఇంజనీరింగ్ చదవాలనే ఆశ కనీసం డిగ్రీ పూర్తవుతే చాలనే నిరాశగా ఎప్పుడు మారిందో తెలియనే లేదు.

తెప్పరిల్లేసరికి, అమ్మ, నాన్న గోడ మీద చిత్రాలుగా, అక్క అక్కడ అమెరికాలో, ఇక్కడ నేను అద్దె ఇంట్లో ఇద్దరు పిల్లల సంసారాన్ని ప్రైవేట్ ఉద్యోగంతో ఈదుతూ మిగిలిపోయాము. ఎప్పుడైనా ఊరికి వస్తే అక్క వాళ్ళ అత్తగారి ఇంట్లోనే దిగుతుంది ఇంటికి అలా వచ్చి ఇలా వెళ్తుంది, అక్కడ నుంచి తెచ్చిన చాక్లెట్లు, బిస్కెట్లు పిల్లలకి ఇస్తుంది.

అక్క బాగున్నందుకో, నేను బాగా లేనందుకో తెలియదు, అక్క వస్తే ఏదో తెలియని బాధ. అనితకి మాత్రం ఇవేం పట్టవేమో. అక్క ఊరిలోకి వచ్చిందని తెలిస్తే చాలు ఇంట్లో పిండి వంటలు, చెయ్యటం మొదలు పెట్టేస్తుంది. ఆవిడ ఇంటికి వచ్చి ఉండే పది నిమిషాలలోనే సకల మర్యాదలూ చేసి చీర సారెలు, పిండి వంటలు, పచ్చళ్ళు ఇచ్చి పంపిస్తుంది. అక్క వచ్చిందంటే అనిత  చేసే హడావుడి అంటే నాకు భయం. ఆ నెల మళ్ళీ లోటు బడ్జెట్తో మిగిలిపోవాలని. అనిత  మాత్రం పుట్టింటికి వస్తే ఆ మాత్రం చెయ్యకపోతే ఎలా అంటుంది. చెప్పద్దూ అందరి భార్యల్లా నా భార్య గయ్యాళిలా, అసూయతో ఎందుకుండదు అనిపిస్తుంది ఈ విషయంలో మాత్రం. ఇప్పుడు మళ్ళీ నాకు ఖర్చు…. అనుకుంటూ కుర్చీలోంచి లేచాను.

ఆఫీస్ లో పరధ్యానంగా, యాంత్రికంగా పని చేసుకుంటుంటే అనిత  ఫోన్. సాయంత్రం అక్క వస్తారట తొందరగా రండి అని. రెండు రోజులుగా ఇంట్లో పచ్చళ్ళు, పిండి వంటల వాసనలు వస్తూనే ఉన్నాయి. అక్క కోసం పక్కింట్లో వాయిదాల మీద తెచ్చిన, నా జీతంలో సగం ఖరీదు చేసే చీరని కూడా నా కళ్ళు చూసి గుండెని ఓదార్చాయి. నిట్టూరుస్తూ లేచాను పర్మిషన్ తీసుకోటానికి.

ఇల్లు చేరే సరికి అక్క వచ్చి ఉంది. ఏరా ఎలా ఉన్నావు అంటూ పలకరించింది. ఇల్లంతా చూస్తూ దరిద్రాన్ని కొలుస్తున్నట్లు అనిపించింది. అనిత  మర్యాద చెయ్యటంలో మునిగిపోయింది. అక్క కబుర్లు మాత్రం బాగా చెప్తుంది గలగలా.  అలా వింటూ కూర్చున్నాను.

ఇంతలో ఇంటి యజమాని వచ్చాడు. ఇల్లు అమ్మాలనుకుంటున్నాను, మీరు ఖాళీ చెయ్యాల్సి ఉంటుంది అని చెప్తుంటే గుండెల్లో రాయి పడింది. అక్క ముందు తల కొట్టేసినట్లు అయ్యింది. అన్నిటికి సౌకర్యంగా, దాదాపు పెళ్ళైనప్పటి నుంచి ఉంటున్న ఇల్లు. పిల్లల చదువులు, డబ్బు సర్దుబాటు, ఇల్లు మారటంలో కష్టాల గురించి అనిత చెప్తుంటే అక్క ముభావంగా టక్కున లేవటం చూసి ఎక్కడో చివుక్కుమంది. అక్క బయలుదేరుతుంటే కారు శబ్దం కంటే, బంధాల దారప్పోగు తెగిపోతున్న చప్పుడు గట్టిగా వినిపించింది.

అక్క వెళ్లిన మూడు, నాలుగు రోజుల తరువాత ఇంటికి రాగానే అనిత  ఏదో కవర్ తెచ్చి ఇచ్చింది. తెరిచి చూస్తే  ఉత్తరం. " తమ్ముడూ , నా తమ్ముడికి సహాయం చెయ్యండి అని నా భర్తని అడగటానికి అహం అడ్డం వచ్చింది ఇన్నాళ్లు. ఇంటికొచ్చి వెళ్ళినప్పుడల్లా బాధతో వెళ్లేదాన్ని. మీకు భారమేమో అని ఎప్పుడూ పట్టుమని నాలుగు రోజులు మీ ఇంట్లో ఉండలేకపోయాను. నాన్న పెళ్లి కానుకగా పసుపు, కుంకుమ కింద నాకు ఇచ్చిన స్థలం అమ్మటానికి వచ్చాము ఇప్పుడు. అంటే ఇది అచ్చంగా నా  డబ్బు. డబ్బు పంపిస్తున్నాను. అనిత పేరున ఇల్లు కొను. పుట్టింట్లో ఇప్పుడు నాకు ఉన్న అమ్మకి ఇంతకంటే ఏం చెయ్యాలో నాకు తోచలేదు. ఆశీస్సులు".  నాలుగే నాలుగు ముక్కలు ఉత్తరంలో.  అభావంగా ఉండటం బహుశా మా కుటుంబ లక్షణమేమో. అక్క ఎప్పుడూ ఏ భావాలు ముఖంలో చూపించలేదు.

తలెత్తి చూస్తే అనిత  నన్నే చూస్తోంది. నా మొహంలో ఆనందం, ఆశ్చర్యం, అపనమ్మకం లాంటివి ఏవైనా ఇప్పుడైనా కనిపిస్తాయేమో అని.  క్షేమంగా చేరానని అక్క ఫోన్ చేసిందాఅని ఎన్నడూ లేని విధంగా నేను అడుగుతుంటే నా గొంతు నాకే కృతకంగా వినిపించింది. నవ్వుతున్నాయో, ఎగతాళి చేస్తున్నాయో తెలియని అనిత  కళ్ళల్లోకి చూడలేక నేనే కళ్ళు దించేసాను.

 

 


ఈ సంచికలో...                     

Nov 2020