కథలు

కథలు

ఆకుపచ్చ కల 

పచ్చని అడవి. చిక్కని అడవిలో పచ్చిక బయలు

ఆ అడవిలో ఉండే జీవజాలం తప్ప మరో జీవి అక్కడి జీవులకు తెలియదు.  ఎప్పుడూ చూడలేదు. 

అయితే , ఈ అడవి దాటితే పెద్ద ప్రపంచం ఉందనీ, ఆ ప్రపంచంలో మానవులు ఉంటారనీ  వాళ్ళు చాలా గొప్ప వాళ్ళనీ, వాళ్ళు పక్షుల్లా ఆకాశంలో విహరిస్తారనీ, సముద్రంలో చేపల్లా ప్రయాణిస్తారని, చుక్కల్లో చందమామ దగ్గరకి వెళ్ళి వచ్చారనీ ఏవేవో చాలా విషయాలు చుట్టపు చూపుగా వచ్చిన కాకమ్మ ద్వారా విన్నాయి కొన్ని జంతువులు.  అందులో ఒకటి తోడేలు. 

అదిగో, అప్పటినుండి ఆ మానవ ప్రపంచం లోకి పోయి అక్కడ వింతలు విశేషాలు పోగేసుకురావాలని తహతహలాడి పోతున్నది తోడేలు. 

ఒకరోజు తనతో సమావేశమైన మిత్ర బృందంతో ఎన్నాళ్ళుగానో కంటున్న కల గురించి విప్పి చెప్పింది తోడేలు. 

"జరిగేది చెప్పు.  అనవసరపు కలలు కనకు. వంటికి మంచిది కాదు " అన్నది రైనో. 

"ఆమ్మో .. మానవ లోకంలోకా... బాబోయ్ "భయంభయంగా కళ్ళు టపాటపలాడించింది దుప్పి. 

"ఆకాశానికి నిచ్చెన వేద్దామంటే పడి నడ్డివిరగ్గొట్టుకున్నట్టే .. "నవ్వింది నక్క .

"నాకా వయసయిపోతున్నది . కోరిక తీరకుండానే పోతానేమో బెంగగా ఉన్నది" మిత్రుల మాటలు పట్టించుకోని తోడేలు దిగులు పడింది. 

మిత్రుడి కోరిక ఆమోదయోగ్యంగా లేదు. ముక్కు మొహం తెలియని మానవ లోకంలోకి వెళ్తుందంట. చుట్టుపక్కలున్న తమ వంటి రాజ్యాల్లోకే ఎప్పుడూ తొంగి చూసే ధైర్యం చేయని తోడేలుకు పోయే కాలం వచ్చిందని మనసులోనే విసుక్కుంది ఏనుగు. 

"ఆరు నూరైనా ఈ నెలలో మానవ ప్రపంచంలోకి వెళ్లి తీరాల్సిందే .. మీరెవరైనా నాతో వస్తానంటే  సంతోషం. లేకున్నా నేనెళ్ళేది వెళ్ళేదే .. ఆ ప్రపంచం చూడని బతుకు వృధా .. " తనలోతాను అనుకుంటున్నట్లుగా అన్నది తోడేలు. 

వయసు మళ్లుతున్న మిత్రుడి కోరికని తీర్చలేమా అన్నట్లుగా మిగతా నలుగురు మిత్రులూ ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు. 

కొన్ని ఇబ్బందులు, కష్టాలు పడితే పడదాం.  పడమటి పొద్దులో ఉన్న మిత్రుడ్ని ఒంటరిగా కొత్త లోకంలోకి పంపడం మంచిది కాదేమోనన్నది దుప్పి. 

నిజమే, మిత్రుడి కోరిక తీర్చడం మన ధర్మం అని నక్క, రైనా సిద్దపడ్డాయి. ఏనుగు మాత్రం తన పరిస్థితుల దృష్ట్యా రాలేనని ఖచ్చితంగా చెప్పింది.  మీరు వెళ్తే మీ నాలుగు కుటుంబాల మంచి చెడు నేను చూసుకుంటానని మాటిచ్చింది. 

గతంలో కాకమ్మ ద్వారా విన్న అనేక విషయాలు మననం చేసుకున్నాయవి. తమ రూపాలతో వెళ్తే వచ్చే ఇబ్బందులను గురించి, తీసుకోవలసిన జాగ్రత్తల గురించి చర్చించుకున్నాయి. మరో లోకపు జీవితాన్ని ఉన్నతంగా ఊహించుకుంటూ ప్రయాణానికి ఏర్పాట్లు చేసుకోవడంలో నిమగ్నమయ్యాయి. 

 

                                              ***           ***           *** 

ఆకురాలు కాలం అది . కొన్ని చెట్లు ఆకురాలుస్తుంటే కొన్నిమోడు వారిపోయి, మరికొన్నిలేలేత ఆశలతో చిగురిస్తున్నాయి. 

నిశ్చలంగా నిశ్చబ్దంగా సాగిపోతున్న అక్కడి జీవితాల్లో ఏదో హడావిడి.  ఉత్సవమేదో జరుగుతున్నట్లు సందడి.   ఆ నోటా ఈ నోటా విషయం తెలిసిన  జీవులెన్నో ఎగుడుదిగుడు కొండ లోంచి చీలికలు చీలికలుగా ఉన్న సన్నని బాటల్లో వచ్చిపచ్చిక బయలులో సమావేశమయ్యాయి.  మరో లోకపు ముచ్చట్లు తెలుసుకోవడానికి ఉవ్విళ్లూరుతున్నాయి. ఉత్కంఠతో ఎదురు చూస్తున్నాయి . నిన్నమొన్నటి వరకూ తమతో తిరిగిన నలుగురు నేస్తాలు మానవ ప్రపంచంలోకి అడుగు పెట్టి ఏడాది దాటింది.   ఈ జీవాలు అసలున్నాయో లేవోననే సందేహంలో సందిగ్ధంలో ఉన్న సమయంలో అవి తమ రాజ్యానికి తిరిగి రావడం ఆ జంతు లోకానికి పండుగ్గా ఉంది. అదీకాక ఆ లోకపు వింతలు విడ్డురాలు, విశేషాలు తెలుసుకోవాలనే కుతూహలం వాటినక్కడికి రప్పించాయి .  ఇప్పుడు వాటి మాట కోసం ఆతృతగా ఎదురు చూస్తున్నాయి.

 

తమ యాత్ర పూర్తి చేసుకొచ్చిన మిత్ర బృందం తోడేలు, నక్క , రైనో , దుప్పి రాకతో ఆ ప్రదేశమంతా హర్షధ్వానాలతో మార్మోగింది. అందరి వైపు చూస్తూ  చేతులూపుతూ సంతోషంగా పలకరించింది మిత్ర బృందం.  

అప్పటివరకూ ఉన్న కలకలం సద్దుమణిగింది.  ఆకు రాలితే వినపడేంత నిశ్శబ్దంగా మారిపోయింది ఆ ప్రాంతం. జీవులన్నీ ఊపిరి ఉగ్గబట్టుకుని కూర్చున్నాయి . అక్కడున్న వారంతా సుశిక్షితులైన సైనికుల్లా  .. కానీ వాటి శ్వాస నిశ్వాసలు పక్కన ఉన్న వాటికి వినిపిస్తున్నాయి. 

 

ఆ ప్రశాంతతను ఛేదిస్తూ  .. "ఆ రోజు మేం బయలుదేరినప్పుడు పలికిన వీడ్కోలు , మీ ఆదరాభిమానాలు మా వెన్నంటే ఉన్నాయి.  ఇప్పుడు మళ్ళీ..  ఇంత మందిచిన్నా పెద్దా, పిల్లా పాపా ..,  మిమ్ములని చూస్తుంటే కడుపు నిండి పోయింది. మాయా మర్మం లేని మనమంతా ఒక్కటేనని రుజువవుతున్నది. 

మరో లోకపు లోతుపాతులు తెలుసుకోవాలని స్వచ్ఛమైన హృదయాలన్నీ ఆశపడడం ఆరాటపడడం చూస్తే మహదానందంగా ఉంది. మా అనుభవాలు మీకు ఎలాంటి అనుభూతినిస్తాయో తెలియదు. ఏడాది కాలపు అనుభవాలను, అనుభూతులను కొద్ది మాటల్లో చెప్పడం కష్టమే .. కానీ చెప్పడానికి ప్రయత్నిస్తాం.  

మేము మానవలోకంలో మేమెలా బతికామన్నదానికన్నా, మా నిశిత పరిశీలనలో అక్కడి ప్రజల జీవితమెలా ఉన్నదో, ఆ లోకపు నగ్న స్వభావం గురించి చెప్పాలనుకుంటున్నామన్నది తోడేలు.. సరేనన్నట్టు తలూపింది మిత్ర బృందం.  

 

మన మన్యంలో రకరకాల జంతు జాతులున్నట్టు  మానవుల్లోనూ జాతులున్నాయి . అంతేకాదు కుల, మత, వర్గ, వర్ణ, ప్రాంతీయ, భాషా భేదాలు ఎన్నో ఉన్నాయి.  అంతా బయటకు ఎంతో అందంగా, ఆనందంగా రంగురంగుల్లో కనిపించే సంక్లిష్ట లోకం. స్వార్థ లోకం. 

ఒకే జాతి అయినా అంతా ఒకే స్థాయిలో ఉండరు . ఒకే రీతి నడవరు. ఒకే రకం తిండి తినరు . ఒకే రకపు ఇంట్లో ఉండరు . ఒకే రకపు బట్ట కట్టరు.  ఎక్కడ చూసినా కులం , మతం , జాతి , అంతస్తుల తేడాలే .. మిరుమిట్లు గొలిపే వెలుతురులో అద్దాల మేడల్లో కొందరుంటే చీకటి గుయ్యారాల్లో ఆకాశమే కప్పుగా మరికొందరు .. ఆకాశ వీధుల్లో విహరించే వాళ్ళు కొందరయితే చీలికలైన కాళ్లతో గమ్యం కేసి ప్రయాణించే వాళ్ళు మరికొందరు ...

ఎవరికివారు తామే గొప్పని విర్రవీగుతారు.  ఎవరి అస్తిత్వం వారికి గొప్పదే కావచ్చు. ఎవరి మత నమ్మకాలు , పద్ధతులు వాళ్ళకుండొచ్చు. అవన్నీ వాళ్ళింటికే పరిమితం కావాలి. గడప దాటిన తర్వాత అందరూ సమానమే కదా .. ఈ చిన్న విషయం వీళ్ళకెందుకు అర్ధంకాదో ..గొడవలు పడిచస్తారు. కొట్టుకుంటారు . నరుక్కుంటారు . యుద్ధాలే చేసుకుంటారు . ఏంమనుషులో ఏమో .. నమ్మినవాళ్ల మీదనుంచే తొక్కుకుంటూ పోతుంటారు... " అంటున్న తోడేలు మాటలకు అడ్డొస్తూ .. "అయ్యో .. ఎట్లా .. " చెట్టుమీద  బుల్లిపిట్ట సందేహం వెలిబుచ్చింది. 

" మనుషులకెనెన్నో నమ్మకాలూ, విశ్వాసాలు.  వాటినే పెట్టుబడిగా చేసుకుని మఠాధిపతులు , పాస్టర్లు , ముల్లాలు గొప్పగా బతికేస్తున్నారు.  ప్రజల నమ్మకాలను, భక్తిని మార్కెట్ వస్తువులుగా మార్చి వ్యాపారం చేసుకుంటున్నారు . ప్రజలను నిలువు దోపిడీ చేస్తున్నారు. 

మనం అన్నది కనిపించక అంతా నేనులే ..  మైదాన ప్రాంతాల్లో ఒకచోట కాదు, ఒక ప్రాంతం కాదు, ఒక నగరం కాదు ఎక్కడికిపో .. అదే తంతు. ఒకనినొకడు దోచుకోవడమే .. కప్పను పాము మింగినట్టు మింగేయడమే.. 

కులాన్ని, మతాన్ని, రిజర్వేషన్లను అడ్డంపెట్టుకుని చేసే రాజకీయంలో  చిన్న పిల్లలకు బిస్కట్ ఇస్తామని  ఆశ పెట్టినట్లు రకరకాల పథకాల హామీలు ఆశపెట్టి మనుషులను తమ తిండి కోసం తాము కష్టం చేయలేని సోమరులుగా మార్చే ప్రయత్నంలో ఉన్నారు. 

వారి అస్తిత్వాలు ఏవైనా ఆ జనం రెండుగా కనిపించారు. శ్రమ చేసేవారు , ఆలోచన చేసేవాడు. చెమటచుక్క చిందించేఉత్పత్తి చేసే శ్రామికులను గుప్పెడు మంది ఆలోచనాపరులు ఎప్పుడూ లొంగదీసుకుని తమ కాళ్ల కింద అట్టే పెట్టుకుంటున్నారు.  ఆరోగ్యం నుంచి ఆర్ధికం వరకు, రక్షణ నుంచి సామాజిక భద్రత వరకు అన్ని రంగాల్లో ఆడ మగ వ్యత్యాసాలే .. "కంచుకంఠంతో చెప్పుకుపోతున్న తోడేలు కొద్దిగా ఆగి అందరి వైపు నిశితంగా చూసి ఓ దీర్ఘ శ్వాస విడిచింది. 

 

" అన్నా .. ఏమైనా వాళ్ళు మనకంటే తెలివిగల వాళ్ళు.." అంటున్న రైనో ని "ఆహా .. ఏమిటో అంత గొప్ప తెలివితేటలు .. " తానే తెలివైనదాన్ననుకునే నక్కపిల్ల ప్రశ్నించింది. 

"ఒకప్పుడు మనలాగే అడవుల్లో బతికిన మనిషి తన తెలివితేటలతో పక్షిలా ఆకాశంలో ఎగరడానికీ విమానాలు , చేపలా నీళ్లలో ప్రయాణానికి ఓడలు, ఆకాశంలో చుక్కల్లా కనిపించే గ్రహాలను, చందమామను చేరే రోదసీ నౌకలు ఇలా లెక్కలేనన్ని అద్భుతమైన ఆవిష్కరణలు చేశాడు" అన్నది రైనో 

"ఓ అవునా .. ఇంకేం చేశారు .. చెప్పు మిత్రమా .. చెప్పు " తల్లి గర్భం నుండి వచ్చిన శిశువు లా ఉత్సుకతతో చూస్తూ మిడత.

"తల్లి గర్భంలోంచి పుట్టే మనిషి మరమనిషిని  తాయారు చేసి తాను చేసే పనులన్నీ దానితో  చేయిస్తున్నాడు.  అది ఊహకందడం లేదు కదూ .. కానీ అది నిజం.  అంతేకాదు , మనం ఇక్కడుండి మన పొరుగు రాజ్యంలోనున్న మనవాళ్లతో మాట్లాడగలమా..? చూడగలమా ..  లేదు. కానీ, వాళ్ళు  ఇక్కడుండి ఎక్కడెక్కడో ఉనోళ్లను చూస్తారు. ఇక్కడ ఉన్నట్లు మాట్లాడుకుంటారు .. ." చెప్తున్న రైనో మాటలకు అడ్డు వస్తూ .. "ఏమిటేమిటి మళ్ళీ చెప్పు " అన్నది చిరుత. 

"అవునన్నా, వాళ్ళ చేతిలో ఇమిడిపోయే ఫోన్ లున్నాయి.  నేను నీతో మాట్లాడాలంటే నీ దగ్గరకొచ్చి మాట్లాడాలి. కానీ వాళ్ళు రాకుండా ఎక్కడివాళ్ళక్కడుండి చూసుకుంటూ మాట్లాడుకుంటారు.. " వివరించింది రైనో. 

"అవును నిజమే, చేతుల్లో మొబైల్ ఫోన్లకు బందీలైపోయారు మానవులు.  అవి అందరి దగ్గరా లేవు గాని చాలామంది దగ్గర కనిపిస్తాయి.  మొదట్లో వింతగా ఆశ్చర్యంగా ఉండేది. అబ్బురంగా తోచేది . పోనుపోనూ విసుగొచ్చేసిందనుకోండి.  మనిషి జీవితం, వారి ఆలోచనలు వారి చేతిలో నుండి టెక్నాలజీ చేతుల్లోకి పోతున్నట్లనిపించింది. సోషల్ మీడియా.. అతనికి తెలియకుండానే కండిషనింగ్ చేస్తున్నది.  ఇంటర్నెట్ పెను తుఫానులా మనుషుల్ని తూర్పార పడుతున్నది. ఊకలాగా గాలికి కొట్టుకుపోతున్నాడు మనిషి.  ఒకవేళ ఇంటర్నెట్ లేకపోతే.. మనిషి ఒంటరే.. ఆ మానవ సంబంధాల నిండా బోలు.." విచారపు గొంతుతో నక్క. 

"అవునవును మన తెలివి మనని ముందుకు నడిపించాలి. మొద్దుశుంఠల్నిచేసి వెనక్కి నడిపిస్తే ఎలా .. " గొంతు సవరించుకుంటూ ఎలుగుబంటి.  

"వాళ్ళ సంగతొదిలెయ్ .. ఏ చావు చస్తారో చావనిద్దాం .. అటు ఇటూ చేసి మన మనుగడకే ముప్పు తెచ్చేస్తున్నారు కదా .. నింగి , నేల , నీరు , నిప్పు , వాయువు  అన్నీ తన సొంత ఆస్తి అనుకుంటున్నాడు మానవుడు. నిన్నమొన్నటి వరకూ దట్టంగున్న దండకారణ్యాలు తరిగిపోతున్నాయి.  అక్కడి జీవరాశులు నిరాశ్రయులైపోతున్నయి" దిగులుతో దుప్పి. 

దూరంగానున్న జలపాతపు సవ్వడిని గాలి మోసుకొస్తుండగా "మీరేం చెబుతున్నారో నాకైతే ఒక్క ముక్క అర్ధంకాలే.. " తలగోక్కుంటున్న అడవి పంది.     

" నీకర్థమయ్యేటట్లు మరోసారి చెబుతాలే .. "అని అందరివంకా పరిశీలనగా చూస్తూ "  ప్రకృతిని తన చేతుల్లోకి తీసుకున్నానని విర్రవీగుతున్నాడు కానీ, తన అహంకారానికి , తీరని దాహానికి , స్వార్ధానికి ఈ ప్రకృతిలోని సమస్త జీవజాలం తో పాటు అనాదిగా తానభివృద్దిచేసుకొస్తున్న సంస్కృతి, జ్ఞానం-విజ్ఞానంతో పాటు తాను కూడా ధ్వంసమైపోతున్నానినాశనమైపోతన్నాని అతనికి ఎందుకర్ధం కావడం లేదో... ప్రకృతితో పర్యావరణంతో వికృతమైన ఆట లాడుతున్నాడు " అన్నది దుప్పి.

అసహనంగా కదిలాయి పులి , సింహం , మరికొన్ని జంతువులు. " అంటే .. మనం సమిధలమా..    అట్లెట్ల .. ?" కోతి చిందులేసింది. 

" మన కాళ్ళ కింద అతనికి అవసరమయ్యే తరగని ఖనిజ సంపద ఉన్నది. అతని కన్ను దీనిపై ఉన్నది. రేపోమాపో మనమంతా మన తావులొదిలి  తలో దిక్కు వలస పోవాల్సిందే " హెచ్చరించింది నక్క. 

 " నిజమే నేస్తమా .. స్వచ్ఛమైన గాలి పీల్చుకుంటూ ప్రకృతిలో భాగంగా మనమున్నాం . స్వచ్ఛంగా, స్వేచ్ఛగా సంచరిస్తాం.  మానవ నివాసాలలో నాకు ఊపిరి సలప లేదంటే నమ్మండి . అంతా కాలుష్యం. వాయు కాలుష్యం, జల కాలుష్యం , శబ్ద కాలుష్యం .. మానవ ప్రవృత్తి లోనే కాలుష్యం .. తినే తిండి, పీల్చే గాలి , చూసే చూపు, మాట్లాడే మాట అన్నీ కలుషితం .. వాళ్లకు సృష్టి పట్ల ప్రకృతి పట్ల భవిష్యత్తు పట్ల గౌరవం లేదు  " అన్నది తోడేలు. 

 

"ప్రకృతి విరుద్ధంగా సాగే నడక, నడత వల్ల కొత్తకొత్త రోగాలొస్తున్నాయక్కడ.  ఉన్న పుట్టెడు రోగాలకు తోడు కంటికి  అగుపించని క్రిమి వారిని అతలాకుతలం చేస్తున్నది .  మనిషితనం మరచిన మనిషికి హెచ్చరికలు జారీ చేస్తున్నది .  మేము వెళ్ళినప్పుడు కళకళలాడిన లోకం, తళతళ లాడిన మనుషులు ఇప్పుడు వెలవెల బోతూ పెద్ద సంక్షోభంలో .. " అన్నది రైనో. 

"ఆ అదృశ్య క్రిమిని దుమ్మెత్తిపోస్తున్నారు " అన్నది దుప్పి. 

"ఆ క్రిముల పుట్టుకకు కారణం వాళ్ళే. వ్యాప్తికి కారణం ఆ మనుషులే. వాటి పేరుతో ప్రజల రక్తం తాగేది వాళ్ళే. ప్రజలని కాపాడటానికి ఏవిటేమిటో చేసేస్తున్నాం, చాలా కష్టపడి పోతున్నామని షో చేసేది వాళ్లే. ఈ క్రమంలో బలహీనులంతా లోకం నుండి సెలవు తీసుకుని పోతుంటే మిగిలిన వారి ప్రాణ భయాన్ని సొమ్ము చేసుకుంటూ చికిత్స రూపంలో , వాక్సిన్ ల రూపంలో కొల్లగొట్టేస్తున్నారు  " తోడేలు. 

"నన్ను నిందిస్తారు కానీ అక్కడందరూ గుంట నక్కలే.  మిత్ర సంబంధాలు శత్రు సంబంధాలుగా , శత్రు సంబంధాలు మిత్ర సంబంధాలుగా మారిపోతాయి. అక్కడ సంబంధాలన్నీ అర్ధంతోనో, అధికారంతోనో అహంతోనో ముడిపడినవే. కష్టమొకడిది. సుఖం మరొకరిది. సొమ్మొకడిది . సోకొకడిది. ఈ భూమి మీద ఉన్న  సకల జీవరాశులకు సమాన హక్కు ఉన్నదన్న జ్ఞానం లేదు. అంతా తమదే నన్న పోకడలతో నాశనం పట్టిస్తున్నారు " అన్నది నక్క.

"మనలో మనకు వచ్చే గొడవలు, దాడులు ఆ పూట కడుపు నింపు కోవడానికే కానీ తరతరాల తరగని సంపద పోగెయ్యడానిక్కాదు" గంభీరంగా అన్నది మధ్యలో అందుకున్న పులి.     

మానవ అభివృద్ధి దీపాల వెలుగులో నిప్పురవ్వలు రాజుకుని తమ అడవినంతా కాల్చేస్తాయేమోనన్న భయంతో .. తమ కాళ్లకింద నేలనంతా పెకిలిస్తాయేమోనన్న అనుమానంతో .. మసక మసకగా కనిపిస్తున్న భవిష్యత్ చిత్రపటం మదిలో చిత్రిస్తూ కొన్ని జీవులు. వాటి ఆలోచనల్ని భగ్నం చేస్తూ   

"విచిత్రమేమంటే, అదే లోకంలో గుండె తడి ఆరని మనుషులు ఆకాశంలో చుక్కల్లా సేవ తీరుస్తారు. అడవి పుత్రులకు సేవ చేస్తారు. మర్చిపోయిన మానవత్వాన్ని తట్టి లేపుతుంటారు. మనసును కదిలిస్తూ మానవీయ బంధాలను గుర్తు చేస్తుంటారు.  మనిషి మూలాలను తడిమి చూస్తుంటారు. అపారమైన ప్రేమ అందిస్తుంటారు .  ఏపుగా పెరిగిన రాచపుండుకు చికిత్స చేస్తుంటారు. 

ముక్కలు ముక్కలవుతున్న మానవ సంబంధాలకు మాటువేసి అతికించే ప్రయత్నం చేస్తుంటారు. ఎదుటివారి నుంచి తీసుకోవడం కన్నా ఎదుటివారికి ఇవ్వడానికి ఇష్టపడతారు . తమ చుట్టూ ఉన్న నలుగురినీ సంతోషపెట్టడానికి యత్నిస్తుంటారు.  ఒక్కమాటలో చెప్పాలంటే.. తగలబడుతున్న మానవ ప్రపంచాన్ని కొత్త తోవలో ఆవిష్కరించడానికి తపన పడుతుంటారు. జీవితాన్ని ఉన్నదున్నట్టుగా  ప్రేమిస్తారు" వెలుగుతున్న మొహంతో అందరి వంకా చూస్తూ అన్నది తోడేలు. 

ఆకాశంలో తమ నెత్తి మీదుగా ఎగురుతున్న లోహవిహంగం కేసి చూస్తూ 

స్వార్ధం పడగ నీడ నుండి కాపాడేదిబతికించేది ఆకుపచ్చని మనసులే .. వారితో కలిసి అడుగేయాలి "చెట్టుమీద చిలుక పలికింది.  

ఆకుపచ్చని కలగంటూ వెనుదిరిగాయి ఆ జీవులన్నీ.

 

 

కథలు

మారని కథ

"రాప్పా... శంకరూ, ఏమి ఇయ్యాలదంకా ఉన్యావు? తొందరగానే వస్తావు అనుకుంటిమే?" అప్పుడే హాస్టల్ నుండి వస్తావున్న శంకరుని అడిగినాడు శీనా మామ.

"తొందరగానే బయలుదేరితిమి కానీ గండిలో ఆంజనేయసామి గుడి కాడ కొంచేపు ఉంటిమి మామా! అదీ గాక ఈ పొద్దు శనివారం గదా, తిరపతి నుండి పసాదం వచ్చింటే తెస్తి" అనుకుంట ఇంట్లోకొచ్చి బ్యాగు పక్కన పెట్టి కాళ్ళు చేతులు కడుక్కునేకి పొయినాడు శంకరు.

శంకరు పులివెందుల్లో చదువుకుంటాండాడు. దసరాకి సెలవలిచ్చినారని ఇంటికొచ్చినాడు. శ్రీనివాసులు శంకరుకి మామయితాడు. శంకరోళ్ళ ఇంటి పక్కనే ఇల్లు.

"నాయన యాడున్నాడు మా?" అడిగినాడు శంకరు టవ్వాలతో మొహం తుడ్సుకుంట.

"పొద్దున పోయినాడురా మీ నాయిన, ఇంగా రాలా" చెప్పింది కామాక్షి.

కామాక్షి శంకరు వాళ్ళమ్మ. నాయన పేరు ఆదెప్ప.

"ఏంపా అల్లుడూ, కుచ్చో ఇట్ల. మాట్లాడుదాము" అన్యాడు శీనా మామ.

"చెప్పు మామా, ఏం విశేషాలు?"

"ఏముంటాయిబ్బా, ఈడ కొత్తగా ? అవే అప్పులే, అవే కతలే. మా సంగతి ఇడ్సిపెట్టు. నువ్ చెప్పు, ఎట్లుంది సదువు?"

"సదువుకేమైంది. బానే సదువుతాన్నా మామా..."

"సదువుకుంటేనే రొంత బాగుపడేది ఇప్పట్లో ఇంగ. సేద్యం చేస్కోనికి నీళ్ళుండవు. సదువుకుంటే ఉజ్జోగమొస్తే ఎట్లోగట్ల బతకొచ్చు."

"నీకేంలే మామా... సేద్యం ఇడ్సిపెట్టి షాపు పెట్టుకున్యావ్."

"ఇడ్సిపెట్టకపొతే యాడప్పా... సమచ్చరాలు గడిసేకొద్దీ అప్పులు పెరుగుతానే పోయినాయి గానీ తగ్గలా. షాపు పెట్టుకున్యా. రోంత మేలు."

"మా నాయనగ్గుడక చెప్పచ్చు గదా మామా? ఎప్పుడు సూడు సేను కోసం అప్పులు చేస్తానే ఉంటాడు. రోంత గూడ భయమే ఉండదు అప్పుల గురించి. అప్పులిచ్చేటోళ్ళు కూడా అట్లనే ఇస్తారు నాయనకి."

"ఎందుకీయరుప్పా, పదెకరాలుండాయి గదా ఆ దైర్నంతో ఇస్తారు. వాళ్ళేం ఊరికెనే ఇస్తాన్నారా..?"

"అది గూడ నిజమేలే..."

"మీ నాయన మొండోడు. ఎట్ల తిరిగి అప్పు తీర్చేస్తాడు. అందుకే అప్పు పుడ్తాది యాడైనా..."

"అది సరే గానీ మామా, నీకోటి తెలుసునా?"

"ఏందిప్పా..?"

"మన తుక్కు నీళ్ళకి బోర్ ఎయ్యల్లంటే ఎన్నడుగులు ఏస్తారు?"

"భూమిని బట్టి ఉంటాది. కొన్ని సాట్ల ఏడొందల అడుగులు, కొన్ని సాట్ల తొమ్మిదొందల అడుగులు. వెయ్యి దాటి గూడ ఏస్నారు సానా మంది."

"కాలేజీలో మా క్లాస్ మేటొకడు. వాంది గోదావరి జిల్లా. ఇట్ల నీళ్ళ గురించి మాట్లాడుకుంట అడిగితి. వాళ్ళ తుక్కు అస్సలు బోర్లేసేదే తక్కువంట. ఒక్యాళ యేసినా పదహైదు, ఇరవై అడుగులకే నీళ్ళు పడ్తాయంట."

"ఏందిరా నువ్ చెప్పేది? నిజమేనా?"

"నిజంగా మామా... అది గూడ వాళ్ళేసేది మిషన్ తో కాదంట. మనుషులే చేతుల్తో ఏస్తారంట."

"చేతుల్తోనే నీళ్ళు పడేంత ఉంటాయా వాళ్ళకి? ఈడ మనం కిందా మీదా పడి బోరేసినా నీళ్ళు పడటం ల్యా గదరా..."

"నాగ్గుడక నమ్మబుద్ది కాలా మామా... కానీ నిజమేనంట"."

ఇట్ల శంకరు, శీనా మామ మాట్లాడుకుంట ఉండంగ కామాక్షి వచ్చి కుచ్చుంది.

శంకరు శీనా మామతో "అవు మామా... బోరేస్తే ఎంత కర్చయితాది మనకి?"

"ఏసిన్నే అడుగుల్ని బట్టి ఉంటాదిరా. మూడొందల అడుగుల దాకా ఇంత, అది దాటితే ఇంత అని."

"అట్ల గూడ ఉంటాదా మామా?"

"అవుప్పా. మళ్ళ బోరేసేటప్పుడు రాయి అడ్డం పడిందనుకో అప్పుడు రేటింగా పెరుగుతాది. అయినా ఇయన్నీ నాకన్నా మీ నాయనకి బాగా తెలుసు. ఆర్నెళ్ళకోసారి ఏపిస్తాడు కదా..?"

అప్పుడు కామాక్షి "వచ్చిండే తిప్పలంతా అదే. నీళ్ళు పడటం ల్యా అని తెల్సినా ఏపిస్తానే ఉండాడు ఆ మనిషి. ఆ మొండితనమేందో గానీ, వస్తాండే దుడ్లన్నీ మళ్ళ ఆ బోర్లకే కర్చు పెడ్తాడు" అంది.

"బావ ఇనడులే క్కా. ఆ మనిషికి బోరేసేది జూదమాడినట్లు అయిపోయింది."

"అంటే ఏంది మామా?" శంకరు ప్రశ్న.

"చేతిలో డబ్బులుంటే ఒక్కోరికి ఒక్కోటి చేయబుద్దయితాది. కొంతమంది జూదమాడ్తారు. కొంతమంది పోరాని కొంపలకి పోతారు. ఇంకొంతమంది తాగుతారు. అట్ల మీ నాయనకి బోరెయ్యాలనిపిస్తాది."

"ఉన్నే కాలవ నీళ్ళు సాల్లే. ఆ నీళ్ళతోనే సేను తడిసిన కాడికి పండిచ్చుకోని సగం అమ్ముకోని సగం తిందాం అని చెప్పినారా, నా మాట వింటే గదా?" కామాక్షి బాధ.

"అయినా బోరేమీ ఊరికెనే పొద్దుపోక ఏపీలా కదు మా, నీళ్ళు పడి పదెకరాలు తడిస్తే ఎంత మేలని? అందుకే చేస్తాండాడులే నాయన."

"ఏం చేస్తాడో ఏమో. బోరేసి నీళ్ళు పడినాయని భోజనాలు పెట్టిస్తాడు. నీళ్ళు పడకపోతే ఇంటికొచ్చి నీళ్ళు తాగి అట్లే పనుకుంటాడు. మళ్ళా కొన్నిరోజులకి యాదో చిన్న పంటవి డబ్బులొస్తానే మళ్ళ బోరేసేకి పిలిపిస్తాడు. ఇదే కతే జరుగుతాంది."

శంకరు ఏం మాట్లాడలా.

"ఈసారి డబ్బులొస్తానే నువ్విప్పిచ్చుకో అడిగి. ల్యాప్ ట్యాపో ఏందో కావల్లని అడిగినావ్ కదా సదువుకున్నేకి. అది కొనుక్కో." అని చెప్తా ఉండంగ ఆదెప్ప ఇంట్లో కొస్తూ "రేప్పొద్దున తొందరగ లేయల్ల. అందరం సేను కాటికి పోయే పనుంది. బోరేపిస్తాన్నా..." అని జెప్పి లోపలికి పొయినాడు.

కామాక్షి ఆయన్ని అట్లా చూసి, తిరిగి శంకరుని చూసి బయటికి కనపడని కన్నీటి చుక్కల్ని కొంగుతో తుడుసుకుంది.

కథలు

నేరం నాది కాదు

శరీరానికి అసౌకర్యంగా అనిపించడంతో ఉలిక్కి పడి లేచింది కానిస్టేబుల్ గీత. ఒక్క క్షణం ఆమెకి తనెక్కుడుందో గుర్తు రాలేదు. కుర్చీలో నుండి పడబోతూ సర్దుకొని అయోమయంగా పక్కకు చూసింది. హాస్పిటల్ బెడ్ ఖాళీగా ఉంది. వాస్తవ పరిస్థితి ఛళ్ళున చరిచినట్టుగా గుర్తుకొచ్చింది. ఠక్కున లేచి నిలబడి టైమ్ చూసింది. నాలుగయ్యింది. దాదాపు హాస్పిటల్ వార్డు అంతా నిశ్శబ్దంగా ఉంది. వార్డు చివర బాత్రూమ్ కేసి చూసింది. తలుపు మూసి ఉంది. హమ్మయ్య అనుకొని నిట్టూర్చింది. పక్కన తనకి సహాయంగా వచ్చిన హోమ్ గార్డు కింద పేపర్ పరుచుకొని గాఢ నిద్రలో ఉంది. హోమ్ గార్డుని నిద్రలేపి చీవాట్లేసింది. కాస్త అసహనంగా అనిపించింది. ఏంటీ ఈ పిల్ల ఇంకా రాలేదు? అనుకుంటుంటే బాత్ రూమ్ తలుపు తెరుచుకుంది. కానీ అందులోనుండి బయటకు వచ్చింది తాను కాపలా కాయాల్సిన ఖైదీ కాదు. ఆమెకు అంత చలిలోనూ ముచ్చెమటలు పట్టాయి. పిచ్చిదానిలాగా వెతకడం మొదలుపెట్టింది. వెనకాలే హోంగార్డు టోపీ సర్దుకుంటూ ఖంగారుగా అనుసరించింది. ఎక్కువ టైమ్ వేస్ట్ చేయలేం అనుకుంటూ ఇంచార్జ్ ఎస్సై కి ఫోన్ చేసింది. సస్పెన్షన్ ని తలుచుకుంటుంటే ఆమెకు కళ్ళు చెమ్మగిల్లి గొంతు పూడుకుపోయింది.

****

ఫోన్ మోగుతున్న శబ్దానికి జైలరు విసుక్కుంటూ లేచాడు. అవతలి వైపునుండి చెప్పింది విని, “ఎహే ఏ బాత్రూమ్ లోనో ఉండి ఉంటుంది చూడండి. ఆ పిల్ల ఎక్కడికి పోతది?” అన్నాడు నిద్ర చెడగొట్టినందుకు తిట్టుకుంటూ! కానీ అవతలి పక్క కొనసాగిన మాటలు విని గబుక్కుని లేచాడు. జైలు డాక్టరు నంబర్ కలుపుతూనే గబ గబ నైట్ డ్రెస్ లోనే క్వార్టర్ లో నుండి బయటకు వచ్చాడు.

****

జితినీ పారిపోయిందట!

హజారీబాగ్ సెంట్రల్ జైలులో ఈ వార్త గుప్పుమంది. ఆ తరవాత దావానలంలా పాకిపోయింది. అంతటా అదే చర్చ. మహిళా వార్డులో ఖైదీలు, వార్డర్లు కూడా గుంపులు గుంపులుగా చర్చిస్తున్నారు. ఒక పట్టాన ఎవ్వరికీ ఈ వార్త మింగుడు పడడం లేదు. ఇంకా వివరాలు తెలీదు. గేటు దగ్గర సిపాయి చెప్తే మహిళా వార్డు దాకా ఈ వార్త వచ్చింది.

“ఎంత అమాయకంగా ఉండేది! ఇంత పని చేస్తుందనుకోలేదు.”

“ఆ అట్లా ముంగి లాగా ఉండేవాళ్లే కొంపలు ముంచుతారు.” 

ఇలా ఆరోజంతా ఎవరో ఒకరు ఏదో వ్యాఖ్యానం చేస్తున్నారు. ఎవ్వరు ఎన్ని మాట్లాడినా ఆమె పారిపోయిందంటే మాత్రం నమ్మడానికి ఎవ్వరూ సిద్దంగా లేరు.  రీలామాల ఒక్కతే మౌనంగా ఉంది. ప్రభుత్వాన్ని పడగొట్టటానికి కుట్ర చేసిందని ఆమె మీద అభియోగం. ఆమె కూడా ఆదివాసీనే. మహిళా సంఘం నాయకురాలు. ఆమె పట్ల జైలు సిబ్బంది కూడా మర్యాదగా ప్రవర్తిస్తుంటారు. వార్డరు వచ్చి రీలామాలతో మాట కలిపింది. “అయినా ఎక్కడికని పారిపోయుంటుంది! డబ్బులు కూడా లేవు కదా. అక్కడే ఎక్కడో ఉండి ఉంటుంది. సర్చ్ పార్టీకి దొరికిపోతుంది చూడండి అన్నది. సరిగ్గా అప్పుడే జితినీ దోస్తు బుధిని వచ్చి, “నా దగ్గర రెండొందలు ఉంటే దాచిపెట్టమని జితినీకి ఇచ్చాను” అని ఏడ్చుకుంటూ వార్డర్ కి చెప్పింది. ఆమె తెల్లబోయింది.

రీలామాల ఆలోచిస్తుంది అదికాదు. జితినీ ఇంట్లో ఉండేది ఆమె భర్త, అత్త. భర్త పనికోసం వేరే రాష్ట్రం వెళ్ళాడు. అత్త చచ్చిపోయింది. ఎక్కడో అడవిలో ఉండే ఇల్లు. పెద్దగా బంధువులు ఉన్నట్టుగా కూడా లేదు. అసలు ఆమె ఉన్న స్థితిలో ఎక్కడికని వెళ్లగలదు? ఆమెకు జితినీ జైలుకు వచ్చిన మొదటిరోజు గుర్తుకొచ్చింది.

ఐదు నెలల క్రితం ఒక సాయంత్రం మహిళా వార్డు ఆవరణలో అందరూ కూర్చుని ఉండగా ఆమె లోపలికి అడుగుపెట్టింది. వయసు 18, 20 మధ్య ఉండొచ్చు. ఒళ్ళంతా దెబ్బలు. ముఖం ఒక వైపు వాచిపోయింది. బట్టల మీద రక్తం మరకలు. ఒక కాలికి లోతైన గాయం. ఆమె అందరినీ చూసి వెక్కి వెక్కి ఏడవడం మొదలుపెట్టింది. రీలామాల కలగజేసుకొని, పోలీసులు కొట్టారా? అని అడిగింది. ఆమె కాదన్నట్టు తల ఊపింది. “సరే వివరాలు తరవాత, ముందు ఆమెకి ఫస్ట్ ఎయిడ్ చేయించండి” అని రీలామాల వార్డర్ ని ఉద్దేశించి అన్నది.

“ఏ పిల్లా, గేటు దగ్గర డాక్టరు సాబ్ చూసిండా?” వార్డరు గద్దించింది. ఆమె భయంగా చూసి మళ్ళీ వెక్కుతూనే తల అడ్డంగా ఊపింది. వార్డరు హాస్పిటల్ నుండి ఎవరనినైనా పంపమని వాకీ టాకీ లో చెప్పింది. కాసేపటికి శిక్షపడిన ఖైదీ రంజన్ వచ్చాడు. మహిళా వార్డుకి ప్రతి రోజూ మందులు ఇచ్చే బాధ్యత అతనిది. ఆమె గాయాలు శుభ్రం చేస్తూ అతను “ఏం కేసులో వచ్చావమ్మా?” అని అడిగాడు. ఆమె భయంగా చూసింది. “ఏం భయం లేదు. ఇది కోర్టు కాదు, జైలు. నువ్వేం చెప్పినా ఇక్కడ శిక్షలు వేయరు, ఫరవాలేదు చెప్పు” అంటూ కాలికి కట్టు కట్టడం మొదలుపెట్టాడు.”

ఆమె వెక్కిళ్ళ మధ్య అత్త అత్త అంటూ మిగతా మాటలు మింగేసింది.

“శబ్భాష్ బేటా” వత్తి పలుకుతూ “చూడు ఇగో ఇక్కడ చాలామంది కోడళ్ళని చంపి వచ్చారు. ఒక్కరన్నా అత్తని చంపలేదు. వెరీ గుడ్. మంచి పని చేశావు. ఏం గాదు. మంచిగా ఈ మందులు వేసుకో. మంచిగా తిండి తిను. గాయాలు తగ్గే దాకా స్పెషల్ ఫుడ్డు రాయమని డాక్టర్ సాబ్ కి చెప్తాలే. ఏం ఫికర్ చెయ్యబాక. సరేనా! అంటూ మెడికల్ కిట్ తీసుకొని రీలామాల వైపు చూసి దీదీ జర చూసుకో” అని ఎప్పుడెప్పుడు వేసుకోవాలో చెప్పి మందులు రీలామాల చేతిలో పెట్టి వెళ్లిపోయాడు.

రీలామాల రెండు రోజులు ఆమెని సముదాయించాక మెల్లగా తన కథ చెప్పింది.

“మా ఇల్లు జంగల్ల (అడవిలో) ఉంటది. ఇప్పపూలు ఏరి మహువా (విప్ప సారా) కాస్తాం. మా ఆయన, మా అత్త నేనూ ఇప్పపూలు ఏరడానికి పోతం. సారా కాచి అమ్ముతాం. చేసిన సారాలో సగం అత్త తాగేస్తది. దానిమీద రోజూ గొడవలు. ఇదంతా కాదని కూలి పనులకోసం దేశం పోయే (బయట రాష్ట్రానికి) వాళ్ళతో తానూ పోతానని మా ఆయన అన్నాడు. ఊరు పోయి వచ్చేదాకా సారా అమ్మొద్దు, మగవాడు ఇంట్లో లేడని తెలిస్తే మంచిది కాదు, అమ్మకి సారా మొత్తం ఇవ్వద్దు. సగం దాచిపెట్టు అని చెప్పి పోయాడు. మా అత్త నన్ను బాగా సతాయిస్తుండే. పెళ్ళయి ఏడాదయింది, ఇంకా కడుపెందుకు కాలే అని బాగా తిట్టేది. ఆయన లేనప్పుడైతే చెయ్యిజేసుకుంటుండే. అందుకే నేను అత్తతో కలిసి  ఉండను నన్ను కూడా తోలుకుపొమ్మన్న. ఒక్కడినే అయితే ఎక్కడో అక్కడ గడిపెయ్యచ్చు. ఇంకా పని చూసుకోకుండ నిన్ను ఎక్కడ పెట్టను? అన్నాడు. నన్ను కొట్టద్దని అత్తకు కూడా గట్టిగ జెప్పిండు.

ఒక్క రోజు ఊరకుండింది. ఇంక సారా కోసం తగవు మొదలుపెట్టింది. కొద్దిగా ఇస్తే సరిపోలేదు. మొగుడికి శాడీలు చెప్తవా అని తిట్లు మొదలుపెట్టింది. సారా కుండ గుంజుకొని బాగా తాగింది. ఇంక ఆమెకు అడ్డు లేదన్నట్టు కొట్టుడు మొదలుపెట్టింది.  ఇంకా కడుపు ఎందుకు కాలే అని బూతులు తిట్టడం మొదలుపెట్టింది. నా కొడిక్కి  మారు మనువు జేస్తా అన్నది. మాటా మాటా పెరిగి నన్ను జుట్టు పట్టి పచ్చడి బండతో కొట్టడం మొదలు పెట్టింది. దెబ్బలకి  ఓర్వలేక కలబడ్డా. నా తోపుకి కింద పడ్డది.” అని చెప్పి మౌనం వహించింది.

ఆమె ఇంకా కొనసాగించకపోతే రీలామాల కాసేపు చూసి.. “ఊ ..తరవాత అన్నది.

కాసేపు ఆగి, చూపు తిప్పుకుని మెల్లగా అన్నది. “కత్తిపీట మీద పడ్డది.”

                                      ****

జితినీ చాలా అమాయకంగా ఉండేది. ఎవ్వరితో గొడవలు పెట్టుకొనేది కాదు. ఆమెకు చాలా విషయాలు కొత్తగా అనిపించేవి. పోలీసులు అంటే భయం. వార్డరు కూడా ఖాకీ బట్టలు వేసుకుంటుంది కాబట్టి ఆమె అంటే కూడా భయమే. రెండు వారాల కొకసారి కోర్టుకి పోయి రావడంతో కాస్త సర్దుకొంది. ఆకలికి మాత్రం ఆగలేకపోయేది. ప్లేటు నిండుగా అన్నం పెట్టుకొని తినేది. జైల్లో  ఉదయం పది గంటలకే అన్నం ఇస్తారు.  మళ్ళీ సాయంకాలం 4 గంటలకి రొట్టెలు ఇస్తారు. జితినీకీ అవి సరిపోయేవి కావు. రెండు పూటలా అన్నం తినాలనిపించేది. రీలామాల తన వంతు అన్నంలో సగం పక్కకు పెట్టి జితినీకి ఇచ్చేదీ. అది సాయంకాలం వరకూ దాచుకొని రొట్టెలతో పాటు తినేది.     

జైలుకి వచ్చిన మహిళా ఖైదీలకి నెలసరి బయట ఉన్నప్పుడు ఆఖరు సారి ఎప్పుడు వచ్చిందో నోట్ చేస్తారు. తరవాత జైల్లో మళ్ళీ నెలసరి వచ్చిందా లేదా కనుక్కొంటారు. గర్భం దాల్చితే ఆ విషయం కోర్టుకి తెలియజెయ్యాలి. జితినీ వచ్చి నెలరోజులు దాటిపోయినా నెలసరి కాకపోయేసరికి టెస్ట్ చేశారు. ఆమె గర్భవతి. గర్భం దాల్చినందుకేమో ఆమెకు విపరీతంగా ఆకలివేసేది. అప్పుడప్పుడూ రీలామాలని “నిజంగానే నా కడుపులో బిడ్డ ఉందా! నాకయితే ఏం అర్థం కావట్లేదు. పొరపాటుగా అయితే చెప్పలేదు కదా” అని అడిగేది.

సరిగ్గా ఐదో నెల నడుస్తుండగా ఆమెకు మలేరియా వచ్చింది. గర్భిణీ స్త్రీ కి అందరికీ ఇచ్చినట్టు మందులు ఇవ్వడం కష్టం కాబట్టి ఆమెను బయటి హాస్పిటల్ కి ఎస్కార్టుతో పంపారు. నాలుగో రోజు జితినీ పారిపోయింది. నోట్లో నాలుక లేని పిల్ల. బయట ప్రపంచం పెద్దగా తెలియదు. ఎక్కడికి పోయిఉంటుంది?

                                      ****

పోలీసులు కూడా అదే విషయం ఆలోచించారు. ఎక్కడికిపోయి ఉంటుంది? ఆమెకు ఉన్న అవకాశాలేంటి అనే కోణంలో దర్యాప్తు మొదలుపెట్టారు.

 ఒకరోజు రీలామాల కోర్టుకి వెళ్లింది. కోర్టులోని  లాకప్ రూమ్ లో ఉండగా బయట కూర్చున్న పోలీసాయన రీలామాలతో మాటలు కలిపాడు. జితినీ ప్రస్తావన తెచ్చి “భలే ఆశ్చర్యం వేసింది. ఎంత అమాయకంగా ఉండేది కదా. మంచి పనిచేసింది.” అని నవ్వాడు. రీలామాల నవ్వి మరి మీ సిబ్బంది ఉద్యోగాలు పోయాయిగా” అంది. ఏమంటాడో చూద్దాం అనిపించింది. “వాళ్ళకి కూడా బాగా అయ్యింది. మరి కాపలా పెట్టేది ఎందుకు? పారిపోతారనేగా! అయినా అలా బందించి పెట్టినపుడు ఎవ్వరైన అవకాశం వస్తే వదులుకోరు. నేను ఉన్నా వదులుకోను. వాళ్ళు డ్యూటీ చేయకపోతే సస్పెండవ్వరా మరి. నిద్రపోడానికి జీతం ఇస్తారా?” ఇంతకీ ఎక్కడికి వెళ్లిఉంటుంది? అదే ఊపులో అన్నాడు. రీలామాల నవ్వేసి అది కనుక్కోడానికే మీకు జీతం ఇస్తున్నారేమో!” అంది సరదాగా. అతను కూడా నవ్వేశాడు.

                                      ****

సరిగ్గా ఏడాది తరవాత జితినీ పట్టుబడింది.

ఆ వార్త కూడా అంతే సంచలనంగా మధ్యాహ్నానికే తెలిసింది. సాయంత్రం ఆమె రాక కోసం జైల్లో అందరూ ఎదురుచూశారు. సాధారణంగా ఎవరైనా జైలు నుండి పారిపోతే సంబందిత సిబ్బందిని సస్పెండ్ చేస్తారు. వాళ్ళకి ఆ కోపం ఉంటుంది కనక దొరికి నపుడు ఆ కసి అంతా తీరేటట్టు కొడతారు. రీలామాల జితినీ గురించి ఆందోళనతో ఎదురుచూసింది. ఆమె వచ్చీ రాగానే అందరూ గందరగోళంగా అయినా అడిగింది అదే ప్రశ్న. ఆమె మొహం చూసో ఏమో మరి ఆమెను ఒక్క దెబ్బ కొట్టకుండా తీసుకు వచ్చారు.

ఆరోజు అందరూ ఆమెని చుట్టుముట్టి ఒకటే అడుగుతుంటే ఏవేవో పొడి పొడి సమాధానాలు చెప్పింది. లాక్ అప్ అయ్యాక రీలామాల బిస్తర్ దగ్గరకి వచ్చి కూర్చుంది. మెల్లగా ఒక్కో విషయం మాట్లాడడం మొదలుపెట్టింది. అందరూ చుట్టూ చేరారు. ఆమె ఏం పట్టించుకోలేదు.

ఆమె తప్పించుకుని తన చెల్లెలి దగ్గరకు వెళ్లింది. ఆమెకి జరిగిన విషయాలు ఏవీ చెప్పలేదు. భర్త దేశం బోయిండని పురుడు పోసుకోవడం కోసం వచ్చానని చెప్పింది. కానీ ఆమెకున్న ఆందోళన, మంచి తిండి దొరక్కపోవడం వీటన్నిటితో ఆమెకు పిల్లాడు పుట్టి పురుట్లోనే చనిపోయాడు. ఇంకా ఎంతకాలం ఉంటుందీ, మగడు ఎందుకు రాలేదు అంటూ అందరూ గుచ్చి గుచ్చి అడుగుతుంటే భయపడి మళ్ళీ అత్తగారింటికే వచ్చింది. ఎప్పుడో ఒకప్పుడు ఇంటికి రాకపోతుందా అని ఊహించి పోలీసులు అక్కడ స్థానికులకి చెప్పి కాపలా పెట్టుకున్నారు. వచ్చీరాగానే అరెస్టు చేశారు. కేసు నమోదు చేసి జైలుకి పంపారు.

జితినీ దిగులుగా తిరుగుతుంటే రీలామాల కూర్చోబెట్టి మాట్లాడింది. నా కడుపునో కాయ కాయలేదనేగా అత్త కొట్టేది. నా తప్పు లేకపోయినా అత్త పోయింది. మగడు దూరం అయ్యే, పిల్లాడు దక్కకపోయే. రీలమాలని పట్టుకొని వెక్కి వెక్కి ఏడ్చింది. రీలామాల ఆమె భుజం మీద చెయ్యి వేసి ఓదార్చింది.

“సరే అప్పుడేదో జరిగిపోయింది. హాస్పిటల్ నుండి ఎందుకుపారిపోయావు?” అర్థంకాక అడిగింది.

“మూడు రోజులు ఉన్నానా రోజూ రెండు బ్రెడ్డు ముక్కలు, ఇన్ని నీళ్ళ పాలు. మధ్యాహ్నం, రాత్రి గుప్పెడంత అన్నం. రాత్రి పూట నిద్రపట్టక పోతుండే. ఆకలికి తట్టుకోలేకపోయా దీదీ.” 

                                                **** **** *****

(ఆ ఆకలి నేరానికి ఆమెకు వేరుగా ఏడాది జైలు శిక్ష పడింది.)                                       

కథలు

మా తప్పు ఏంది స్వామి ?

ఎరికిలోల్ల కథలు ( 03 ) 

              “ రమేషు వచ్చిoడాడా ? వాడి  గురించి ఏమైనా తెలిసిందా అబ్బోడా? “  

           యస్టీ కాలనీ లోకి అడుగుపెట్టి కొళ్ళాపురెమ్మ  గుడిపక్కలోకి తిరిగి నిలబడితే చాలు, బోరింగు పక్కలోo చి ఎప్పుడూ ఒక పలకరింపు మీకు వినపడుతుంది. ఆ గొంతులో వణుకు, భయం, ఆదుర్దా prema , ఆశ అన్నీ కలగలసిపోయి మీకు వినిపిస్తాయి.గుడిలోంచి వచ్చే పిలుపు కాదు అది.

గుడి పక్కనే ఒక మొండిగోడల  సగం ఇల్లు మీకు కనపడుతుంది. 

పైన రేకులతో కప్పబడిన పాత ఇల్లు.

తలుపు సగం ఊడిపోయి ఎప్పుడూ మూయాల్సిన అవసరం లేనట్లు వుంటుంది.బయటే నులకమంచం పైన ఒక సగంమనిషి  కూర్చునో , లేదా పడుకునో ఉంటాడు.పగల్లో కానీ, ratrullo  కానీ అతడికి ఎప్పుడు నిద్ర వస్తే అప్పుడు ఆదమరచి నిద్రలోకి జారుకుంటాడు. ఎప్పుడు మెలకువ వస్తే  అప్పుడు లేచి కూర్చుని గుడ్డ పేలికతో తాడు అల్లడమో, వెదురు దబ్బలతో తట్టా, బుట్టా, చాటాలు  చెయ్యడమో చేస్తుంటాడు. పగలుకు ratriki అతడి దృష్టిలో తేడా వుండదు.వానొచ్చినా, చలి అన్పించినా , ఎండ మటమటలాడిస్తున్నా అతడి పని అతడిదే. అతడి లోకం అతడిదే .ఆ గొంతు అతడిదే .! 

ఈ కట్టే కాలిపోయే లోగా రమేషు వస్తాడు. వానికోసమే ఇదంతా. వచ్చినోడికి కష్టం తెలికూడదు. మళ్ళీ కడుపాత్రం ఇల్లు వదిలి దేశాంతరం వెళ్లి పోకూడదు చిన్నబ్బా...  ” నారాయణప్ప తాత రోజూ చెప్పే మాటలే ఇది. అయినా నాకు ఎప్పుడూ విసుగు అనిపించదు. 

ముసలాయనకు కళ్ళు సరిగ్గా కనిపించదు. ఆయనకు మొదటినుoడీ ఒక కన్ను పూర్హిగా కనిపించదు. అందరూ ఒంటి కన్ను నారాయణప్ప అనే పిలుస్తారు. దగ్గర దగ్గర ఎనభై ఏళ్లు వుంటాయేమో. నులక మంచం పైన కూర్చుని పని చెయ్యడమో, అదే నులక మంచం పైన పడుకుని gurru పెట్టి నిద్ర పోవడమో చేస్తూ ఉంటాడు.

ఆ పక్క ఎప్పుడు ఎవరొచ్చినా, ఎంత మాత్ర అలికిడైనా  ఒక మాటే పదే పదే   అడుగుతూ ఉంటాడు 

మా చిన్నోడు.. నా కొడుకు  రమేష్ గురించి ఏమైనా తెలిసిందా అబ్బోడా? మనోళ్ళు దేశం మొత్తం తిరగతానే వుంటారు కదా. ఎవురికైనా యాడైనా కనిపించాడేమో అడిగినారా? కుడికాలు ఎత్తుగా వుంటుంది. కాలు ఎగరేసి ఎగరేసి నడుస్తా ఉంటాడు. మట్టిలో కలిసే లోగా నా చేతులతో వాడికి కడుపునిండా అన్నం తినిపించల్ల. మునక్కాయల చారoటే  వాడికి శానా ఇష్టం. కడుపు నిండా వాడు  తృప్తిగా తిని, ఇంత కూడు వాడు నాకు  తినిపిస్తే తినేసి, నా దోవ నేను సూసుకుంటా. నాకు ఇంకేం కోరికల్లేవు అబ్బోడా . నోరు, చెయ్యి  కట్టుకుని , తినీ తినక మునెమ్మ దగ్గర దాచి పెట్టిoడేది అంతా  ఆయప్పకి ఇచ్చేస్తే సాలు. నా pranam  నెమ్మదిస్తుంది. ముందిది సెప్పు . నా కొడుకు గురించి ఏమైనా తెలిసిందా అబ్బోడా   “ 

ఆ పక్క నుండి వస్తూనే మొత్తం కాలనీ ఇండ్లన్నీ నిలువు అడ్డం వరుసలలో కనపడతాయి. కొన్ని పాడు బడిపోయాయి, కొన్ని మరమ్మత్తు చేయించినవి. కొన్ని మళ్ళీ కొత్తగా అధునాతనంగా కట్టుకున్నవి. ఆ ఇండ్లు అన్నీ  ఎరికిలోల్లవే . ఒక బోరింగు, సిమెంటు రోడ్లు, మురికినీటి కాలువలు  మళ్ళీ వచ్చాయి. కులమోల్లు అందరూ కలసి చందాలు వేసుకుని కట్టుకున్నదే సల్లాపురెమ్మ గుడి. 

చాల కాలం కింద ఎరికిలోల్లoదరికీ కాలనీఇండ్లు  కట్టిoచేదానికి గవర్మెంటు ముందుకు వచ్చింది. అప్పుడు ఇండ్లు మాకు కావల్లంటే మాకు కావల్ల  అని చాలామంది ముందుకు వచ్చినారు.టౌన్ లో ఇండ్ల స్థలాలకు డిమాండు ఎక్కువ కాబట్టి, ఎవరికీ స్వంతిండ్లు లేవు కాబట్టి అందరూ  ఉత్సాహo చూపించారు.

 కానీ అందుకు లబ్దిదారుల వాటాపేరుతో డబ్బు కట్టాలి  అనేసరికి చాలా మంది వెనక్కి వెళ్ళిపోయారు .అంత డబ్బు మా వద్ద  లేదంటూ ఒకరొకరే వెనక్కి జరిపోతావుంటే మా నాయన , మా అమ్మ , మా మామయ్య , మా చిన్నాయనల మొహాలు మాడిపోయాయి. ఎంతో కష్టపడి, ఎన్నెన్ని  సార్లు అధికారులకి , ప్రజా ప్రతినిదులకి అర్జీలపైన అర్జీలు పెట్టుకుంటేనో ఎంతో కాలం తర్వాత యస్టీ కాలని మంజూరు అయ్యింది. ఆ కష్టం, ఆ శ్రమ తిరిగినోల్లకే తెలుస్తుంది.  కాలనీ యెట్లా ఏర్పడిందో నేను చిన్నప్పుడు దగ్గరగా  చూసింది మొత్తం నాకు ఇప్పటికీ బాగా  గుర్తు వుంది. 

ఎరికిలోల్లకి వూరి మధ్యలో , అదీ కాలేజీకి వెళ్ళే  రోడ్డులో స్థలం కేటాయించడమే గొప్ప అని, ముందు ముందు స్థలానికి విలువ బాగా పెరుగుతుందని, గుడిసెల్లో, ఎర్రమట్టి ఇండ్లల్లో వుండేవాళ్ళు వాళ్ళ బిడ్డలకోసమైనా concreet    ఇండ్లు కట్టుకోవాలని శతవిధాలా పోరాడినారు మా పెద్దోళ్ళు. 

డ్యూటీ నుండి ఇంటికి రాగానే “  జయా  అర్జెంటుగా మంచి స్ట్రాంగ్ టీ పెట్టు..అని ఆర్డర్ వేసి , ఖాఖీ యూనిఫారం విప్పేసి , తెల్ల చొక్కా, తెల్ల పంచ కట్టుకుని టీ తాగి, టీ బాగుందిమే .. అని మెచ్చుకుని, గణేష్ బీడీ ముట్టించుకుని  ఇంట్లోంచి వెళ్ళిపోయేవాడు మా నాయన . కొన్ని వారాల పాటూ రోజూ సాయంత్రాలు, రాత్రిళ్ళు  అందరి ఇండ్లకు తిరగటమే అయన పని. కొంత మంది అయితే ఆయన వచ్చి చెప్పిందే చెప్తాడని ఇండ్లల్లో సరిగ్గా అయన వచ్చే సమయానికి లేకుండా పోయే వాళ్ళు. అది కూడా మంచిదే అనుకుని ఆయన మట్టసంగా గుడిసె ముందు చాప వేయించుకుని, మిగిలిండే ముసలి వాళ్ళు ,   ఆడవాళ్ళoదరితో మీటింగు పెట్టేసేవాడు.

నాకేమో ఉద్యోగం వుండాది అలివేలమ్మా , పెంకుటింట్లో వున్నాను. వానొచ్చినా, వరదొచ్చినా నాకేమీ  బాధ లేదు. మీ పరిస్థితి ఏందో నాకంటే మీకే బాగా తెలుసు. నా మాట వినoడి.  మీ పిల్లోల్లకి సదువులకి బాగుంటుంది,మీకు మర్యాదగా వుంటుంది. ఎంత కాలమని విసిరేసినట్లు ఆడాడ గుడిసెల్లో పడి వుంటారు? ఊర్లో అంతో ఇంతో మతింపు వుండల్లంటే సొంత ఇల్లు వుండల్నా, వొద్దా మీరే తేల్చుకోండి. దేవుడు ఒక మంచి అవకాశం ఇస్తా వుంటే మీ మొగోళ్ళు వెనిక్కి వెనిక్కి పోతా వుండారు. సారయి తాగే దానికి మాత్రం దుడ్లు యాడినుంచో రోజూ పుట్టుకుని వస్తాయి. అరె దానేమ్మా  సొంతంగా ఇల్లు కట్టుకోండిరా నాయనా అంటే  మాత్రం మా కాడ దుడ్లు లేవు అనేస్తారు.దుడ్లు ఎవురికాడా ఎప్పుడూ వుండవు. కష్టపడల్ల, అప్పో సప్పో చెయ్యల్ల.  పిల్లోల్ల మంచికోసం మనం తెగాయిoచల్ల .ఏ ఇల్లయినా వుండాది అంటే దాంట్లో ఆడోల్ల కష్టమే వుంటుంది.మీ  కష్టం వూరికే పోదు, అయినా ఆడోల్ల పేరుతోనే కదా ఇంటి పట్టాలు, ఇండ్లు ఇస్తా వుండేది.. ఎవురిల్లు అంటే .. ఇది అలివేలమ్మ ఇల్లు, రాజమ్మ ఇల్లు అంటారే కానీ కుయ్యప్ప ఇల్లు, కపాలి గాడి ఇల్లు అనరు కదా.

అయన ఆమాటలు చెప్పి వచ్చేసినంక వాళ్ళ సందేహాలన్నీ తీర్చే పెద్ద మనిషి ఎవరో కాదు, వుంది కదా మా ఇంటి వెలుగు మా   మదర్ తెరిసా.!మా అమ్మ .

ఇప్పుడైతే స్యయం సహాయక బృందాలు, వెలుగు మెప్మా సంఘాలు అని మీటింగులు పెడుతున్నారు కానీ , ఆ పని మా నాయన, మా అమ్మ  ఏ కాలమో చేసేసినారు. మొగవాళ్ళు ముందుకు రాక పోయినా,సగం మనసుతో వెనకా ముందూ చూసుకుంటా వెనక వెనకే వుండి పోయినా, ఆడవాళ్ళకు అర్థం అయ్యేలా చెప్పి వాళ్ళు కూడ బెట్టిన డబ్బులతో , అక్కడక్కడా వేరే వాళ్ళ దగ్గర అప్పులు ఇప్పించి మొత్తానికి బ్యాంకులో డిపాజిట్టు కట్టించేశారు.   

ఒకురి బాధలు ఒకురికి చెప్పుకోవల్లంటే, ఒకురి కష్టానికి ఒకురు రావాల్లంటే, అంతా ఒక్క చోట వుంటే మంచిది కదా వదినా. నీ మొగుడు తాగేసి వచ్చి ఒంట్లో స్వాధీనం లేకుండా కొడతా వుంటే నువ్వే ఎన్నితూర్లు ఇండ్లమ్మడి ఆయప్పకి దొరక్కుండా పరుగెత్తుకు వచ్చిoటావు చెప్పు? అంతా ఒక్క చోటే వుంటే ఒకురికి ఒకురు తోడుగా వుంటారు కదా. ఎంత కష్టం లో అయినా మనిషికి  మనిషే కదా  ధైర్యం ఇచ్చేది.  నా మాట వినండి, పందుల్ని మేపినా, గాడిదల పైన ఉప్పు అమ్మినా, తట్టా , బుట్టా అమ్మినా, యెర్ర మన్ను ముగ్గు పిండి అమ్మినా మనల్ని అడిగే వోడు లేదు. మన కాళ్ళ పైన మనం నిలబడి మన కష్టం మనం తింటా ఉండామే కానీ ఉన్నప్పుడు తిని, లేనప్పుడు పస్తయినా వుండామే కానీ, ఏ పొద్దూ ఒకురి సొత్తుకు పోము  . అయినా మనం అంటే మన పిలకయలకి ముందు ముందు కొంచైనా  మర్యాద  ఉండాలా వద్దా  చెప్పండిఅని మా అమ్మ వాళ్ళను నిలదీసి అడిగేది. 

 “ అయినా ఈ మొగ నా బట్టలు  మారతారoటావా ఇల్లు కట్టుకుంటే దినమ్మూ తాగేది మానేస్తారా వొదినా ? తాగిన్నాకొడుకులు గుట్టుగా ఇంట్లో ఉండిపోతే సాలు అంటే  వినరే. పెండ్లాలు సెప్పేది వింటే యెట్లా?వాళ్ళు మొగోళ్ళు కదా, మొగోళ్ళు మొగోల్ల మాటలే వింటారుసావనైనా సస్తారు కానీ , సచ్చినా ఆడోల్లు సెప్పే మంచి మాత్రం  వినరు కదా. ఆడోల్ల మాట వింటే అంతకంటే అగుమానం ఇంకేమైనా ఉంటుందా ?  raatri  అయితే సాలు  గుడ్డలిప్పుకుని ఈదుల్లోకి వచ్చేస్తారు.  నా సంపాదన ఇంత అని రాగాలు తీస్తారు., ఈతలో పందిపిల్లలు రెండు ఎక్కువ పుట్టినా అదీ నా  గొప్పే అనేస్తారు.  గుడిసెలు, గుడిసెలో వస్తువులు చెప్పి, పండి పిల్లల్ని లెక్కేసి లెక్కేసి నాది ఇంత వుంది, నీది ఎంతరా  అని కొట్టుకుంటారు. ఎనకటి పురాణాలు , తాతల కాలంనాటి రామాయణాలన్నీ అంత సారాయి గొంతులో పడేసరికి గుర్తుకు వచ్చేస్తాయి.ముక్కు చీదుకుంటా, ఒంటికి తగిలిన దెబ్బలని చూపిస్తా మొగుణ్ణి శాపనార్థాలు పెట్టడం లో మునిగి పోతుంది రాజమ్మ.

తాగినోల్లు తాగినట్లు గుట్టుగా వుంటే యెట్లా ? ఎవురు ఎంత ఎక్కువ  తాగితే , ఎవురు ఎక్కువగా ఆడదాన్ని తంతే కదా ఆ నా బట్టలు మొగోల్లని అనిపించుకునేది. ”  అలివేలమ్మకి జుట్టు ఎప్పుడూ నిలవదు.జుట్టు ముడి వేసుకుంటా ఆయమ్మ అట్లా అనగానే  చంద్రమ్మ  ఆవేశంగా లేచి నిలబడి చేతులు వూపతా అరుస్తుంది.

తాగేదంట్లో, ఆడోల్లని తన్నే దాంట్లో మొగతనం వుండాదని వీళ్ళకు నేర్పించినోల్లని తన్నల్ల  ముందు.  అంత సారయి నోట్లికి పడే సరికి ఉచ్చ నీచాలు మర్చిపోతారు, మానం మర్యాద మర్చిపోతారు. సగం జీవాలు .. పంది పిల్లలు  వానెమ్మా  తాగుడికే పోతే నేనూ నా పిలకాయలు ఏం తిని యెట్లా బతకల్ల అక్కా? తాగేస్తే  వానికి ఒంట్లో స్వాధీనం వుండదు అక్కా, సూడు  ఆ నాబట్ట చేసిండే పని     ” అంటా అరుస్తా అరుస్తానే చీర విప్పేసి ఒంటినిండా కమిలిన గాయాల్ని చూపుతుంది ఆయమ్మ .

       “దానికే నువ్వట్లా అబ్బారిస్తా వుంటే నేను ఎవురికి సేప్పుకోవల్ల అత్తా..? ” అని అంటా అంటానే సులోచనమ్మ చీర కొంగు కింద పడేసి వెనక వైపు జాకెట్ గుడ్డ పైకెత్తేసింది. ఆమె వీపు మొత్తం గాయాలతో నిoదిపోయింది. ఒంటిపైన తేలి కనిపిస్తున్న   కమిలిన గాయాలను చూసి ఒక్కొక్కరూ ఒక్కో రకంగా మగవాళ్ళని తిడ్డడమే వాళ్లకు ఓదార్పు  అయినట్లుగా అక్కడి వాతావరణం క్షణాల్లో మారిపోయింది. వాళ్ళకది మామూలే .

            కొన్ని నిముషాల తర్వాత ఆ ఏడుపులే నవ్వులయ్యాయి. వేళాకోలాలు మొదలయ్యాయి. ఒకరి పై ఒకరు పడీ పడీ నవ్వుకోవటాలు, మొగుడి దెబ్బల నుండి యెట్లా తప్పించుకుందీ, పనిలో పనిగా మొగుడ్ని యెట్లా ఎదురు దెబ్బ కొట్టిందీ, చెప్పుకుని కుశాలగా మాట్లాడుకుంటూ మొత్తం మీద మా అమ్మ చెప్పిన మాటలకు ఒప్పుకుంటున్నట్లు తలలు ఊపుతూమాకు ఎప్పుడేం  అవసరం వచ్చినా నువ్వొక చెయ్యి వెయ్యాలమ్మాఅని కూడా మాట తీసుకునేసారు.  

            “ మ్మోవ్ .. నాకుండేది మీకు అందరికీ ఉన్నెట్లు రెండు చేతులే. తలా ఒక్క చెయ్యి వెయ్యాలంటే కూడా నాకు ఈడ ముఫ్ఫై ఆరు చేతులు కావల్ల .అంటూ మా అమ్మ నవ్వుతూ తన రెండు చేతుల్ని దిష్టి తీస్తా వున్నట్లు గాల్లో గుండ్రంగా తిప్పి చూపించింది. 

             ఆ తర్వాత మా అమ్మ  ఇంకో మాట కూడా అనింది  “ వదినా నాకు రెండు చెవులు , రెండు చేతులే వున్నాయి. మీ అన్న కడుపు కాల్చుకుని సరిగ్గా తినీ తినకా ఎట్లనో జత కమ్మలు, గాజులు చేపించినాడు.

అవి ఎప్పుడూ ఎవరికోసమో ఒకరికోసం కుదవలోనే కదా వుంటాయి.ఇంకో జత కమ్మలుంటే బావుండేది వదినా , నా  కోసరం కాదు, మీకే ఇంకో మనిషిని  ఎవరినైనా ఆపదలో కాపాడింటాయి. ” 

మా నాయనకు, పెరుమాళ్ మామకు , గోవింద స్వామి చిన్నాయనకు కాలనీ యెట్లా పుట్టిందో చెప్పుకోవడం  వాళ్ళకు సంతోషం కలిగించే విషయాల్లో ముఖ్యమైంది.    

            “ నేల చదును చేసి, ముండ్ల కంపలు కొట్టి , బండరాళ్ళు  ఏరి పారేసి ,ఆ ఇండ్లు కట్టేటప్పుడు మనుషులు పడిన బాధలు అన్ని ఇన్నీ కావు. చీమ తలకాయంత బంగారం కూడా వదల్లేదు, రాగి పాత్రలుతట్టా,బుట్టా, గాడిదలు, పంది పిల్లలు, మేక పిల్లలు , కోళ్ళు , ఇనుప మంచాలు ఏమేమి వుంటే అవన్నీ అమ్ముకోక తప్పలేదు రా. ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే ఎక్కడ ఎక్కడో విసిరేసినట్లు దూరదూరంగా వుండే వాళ్ళు, రకరకాల పనులు  చేసే వాళ్ళు, అడవిలో కట్టెలు తెచ్చి అమ్ముకునే వాళ్ళు, తేనే , మూలికలుఆకు పసర్లు అమ్ముకునే వాళ్ళు, బాతు పిల్లలు మేపే వాళ్ళు , వెదురు పని చేసే వాళ్ళు, యెర్ర మన్ను, ముగ్గు పిండి అమ్మే వాళ్ళు ఇట్లా రకరకాల మనుషులు ఒక్క చోటికి వచ్చి , కాయ కష్టం చేసి, తినీ తినక, కూలి నాలి చేసి, ఒకరి ఇంటి పనుల్లో మరొకళ్ళు వంతుల వారిగా పని చేసుకుంటూ ఒకరికొకరుగా నెలల తరబడి అహో రాత్రులు  శ్రమ పడితే కదా కాలనీ  ఇట్లుoడాది.మా పెరుమాళ్  మామకు చెప్పిందే చెప్పటం అలవాటు. 

     రెండు దశాబ్దాల  తర్వాత అయితే పరిస్థితులు క్రమంగా మారాయి. మనుషులు ఆ పాడు అలవాట్లనుండి బయట పడ్డారు, కొందరు తాగి తాగి  ఆ తాగుడికే బానిసలై లోకం లోంచే వెళ్ళిపోయారు.అప్పుడు చాల కష్టపడి కట్టుకున్న ఇండ్ల స్థానం లో ఇప్పుడు కాలనీలో కొత్త ఇండ్లు కనపడతాయి. అక్కడక్కడా కొన్ని  ఇండ్లు చరిత్రకు సాక్ష్యాలుగా మొండి గోడలతో, తలుపులు, వాకిళ్ళు, కిటికీలు లేకుండా కనిపిస్తాయి . ఒక్కక్క ఇంటిది ఒక్కో కథ కాదు.  ఒక్కో మనిషికో కథను ఆ ఇండ్లు వినిపిస్తాయి. 

లోకంలో లేకుండా పోయిన వాళ్ళ కథ యెట్లా వున్నా కడుపాత్రం దేశాంతరం పోయి , కరువు కాలం లో కంటికి కనిపించకుండా పోయిన వాళ్ళు ఇప్పటికైనా తిరిగీ ఇల్లు చేరుకుoటారేమో అని ఇంకా ఆ మొండిఇండ్లల్లో , మొండిగా బ్రతుకుతున్న ఆ మొండి మనుషుల ఎదురు చూపులే చూసేవాళ్ళకు కళ్ళ నిండా  కన్నీళ్ళు తెప్పిస్తాయి. 

ఇప్పుడు అందరూ ముసలివాళ్ళయిపోయారు. వాళ్ళను కదిలిస్తే చాలు కన్నీళ్ళు నేలరాల్తాయి.  వాల్లందరివీ కంటికి  కడవెడు కన్నీళ్ళు నింపుకున్న జీవితాలే.!   

ఒకప్పుడు ఎరికిల వాళ్ళు అంటేనే  పోలీసులు, నాయకుల మొహాలు మారిపోయేవి. 

స్టూవార్టుపురం అనే ఊరు  మీ కోసమే పుట్టిందంట కదా. దొంగతనాలు చేసే వాళ్ళoదర్నీ అక్కడకు తీసుకు వెళ్లి దూరంగా పెట్టేసి  దొంగతనాలు చెయ్యకుండా కట్టడి చేసారంట.   ” 

అయ్యా ఎక్కడో ఎప్పుడో ఏదో జరిగిందని మొత్తం కులాన్ని తప్పు పడితే యెట్లా ? గతాన్ని సాకుగా చూపి  మొత్తం  మా కులాన్నే తక్కువ చేసి మాట్లాడటం మంచిది కాదు. ఎక్కడ దొంగతనాలు జరిగినా ముందు మీరు మా ఇండ్లకాడికే వచ్చి వయసు మొగోల్లని, ముసిలోల్లని కూడా  కుల్లబొడుస్తారు. ముసిలోళ్ళనయినా  ఇడిసి పెట్టండి సారూ  అని మేం అడుక్కుంటే ముసిలోల్లకే అనుభవం ఎక్కువ నేర్పరితనం, పనితనం ఎక్కువ అంటారు.మేం చెప్పే ఒక్క మాటైనా  వినకుండా మమ్మల్ని అనుమానాలతో అవమానాలతో సంపేస్తావుంటే, మేం యాడికి పోవల్ల స్వామి ?  ”

అప్పుడెప్పుడో ఆ ముసలాయన,   నారాయణప్ప, ఆ ఒంటి కన్ను నారాయణప్ప పోలీసులకు  ఎదురు తిరిగి మాట్లాడినాడంట .  ఏదో దొంగతనం  కేసులో  వారం దినాలు అతడు , అతడి  కొడుకు అశోక్ పోలీసు స్టేషన్ లో  వుoడి వెనక్కి వచ్చిన తర్వాతే అశోక్ ఇల్లు వదిలిపెట్టి పోయిoది. 

అలా పోయిన వాడు పోయినట్లే ఉండిపోయాడు. ఎక్కడికి వెళ్ళాడో , ఎందుకు వెళ్ళాడో చెప్పేవాల్లే  లేరు. కొడుకంటే ఆయనకు ఉండే  prema కంటే, కేవలం కులం కారణంగా అతడికి జరిగిన అవమానాల కారణంగా పోలీసులకు భయపడి అతడు అట్లా దేశంతరo   వెళ్ళిపోవడం అతడ్ని  బాగా కలచివేసింది.

పెళ్ళాం చనిపోయాక, కూతురు  బాతులు మేపే భర్త కుటుంభంతో తమిళ దేశం వెళ్ళిపోయాక అతడు ఒంటరి వాడై పోయాడు. ఓపిక ఉన్నంత కాలం వంట చేసుకునే వాడు, కానీ వయసై పోయాక దగ్గరి చుట్టాలు పోసే కలో గంజో మాత్రమే అతడి ఆహారం. పండగలప్పుడు, దేవర్లప్పుడు, దినలప్పుడు ఎవరో ఒకళ్ళు మర్చిపోకుండా  అంత కూడు తెచ్చి పెట్టేసిపోతారు.

దగ్గు అడ్డు పడటం వల్ల కొంచమే   మాట్లాడతాడు నారాయణప్ప. మిగతాది మనమే అర్థం చేసుకోవాల్సి వుంటుంది. మాటలమధ్యలోనే  ప్లాస్టిక్ కవర్ లోంచి ఆకు వక్క సున్నం  దుగ్గు నోట్లో వేసుకుని కసాబిసా  నమలతాడు. వక్కా ,ఆకు తినీ తినీ నోట్లో  పండ్లు గార పట్టిపోయి, నాలుక ,పళ్ళు పెదాలు  ఎర్రబరిపోయి చూడడానికి రక్తం కక్కినట్లు కనపడతాడు. 

ఏముండాది అబ్బోడా ఈ కులం లో పుట్టినందుకు ఏ  తప్పు చెయ్యకపోయినా దండన పడల్లoటే యెట్లా చెప్పూ ? . నా బిడ్డ ఒకురి మాటకు కానీ ఇంకొకళ్ళ సొత్తుకు కానీ పోయే రకం కాదు.పద్దతిగా పెరిగినాడు, మందూమాంసం ముట్టనోడు, నీతిగా నిజాయితిగా బ్రతికినోడు. అట్లాంటోడ్ని నువ్వు దొంగతనం చేసినావు కదరా దొంగ ముండా కొడుకా.. తప్పు చేసినావని ఒప్పుకోరా  అని గుడ్డలిప్పేసి కొడితే, వాడు ఆ పసికంద తట్టుకోలేక పోయినాడబ్బా. యాడికి పోయినాడో ఎల్లిపోయినాడు. నాకు దీపం పెట్టె టయానికి అయినా వస్తాడో, రాడో.. కళ్ళు కనిపించకుండా పోయినా , కళ్ళలోనే వున్నడబ్బా ...నా చిన్నోడు. పెండ్లీ,   దేవరా లేకుండా పోయింది నా బిడ్డకి ” 

చాలా కాలం తర్వాత కాలనీలో సందడి మొదలైంది. 

గుడి బయట చాపలు వేసుకుని ఆదివారం సాయంత్రం నిరుద్యోగ యువకులు , కాలేజీల్లో చదువుకుంటున్న వాళ్ళు అందరూ ఏదో మీటింగ్ పెట్టి కలుసుకున్నారు. గంటసేపు అవీ ఇవీ మాట్లాడుకున్నారు. చర్చించుకున్నారు. 

 “ అందుకే చెపుతున్నాను. బాగా అర్థం చేసుకోండి. యస్టీ  కాలనీ అని కాలనీ మొదట్లో తోరణం మాదిరి పెద్ద బోర్డు పెట్టుకుని , మనల్ని మనమే తక్కువ చేసుకుంటున్నాం. కాలేజీలో కానీ హాస్టల్లో కానీ ఇన్ని సంవత్సరాల్లో వచ్చిన మార్పు ఏముందో చెప్పoడి. మన కులం పేరు చెప్పుకోవల్లంటేనే నామోషీగా వుంటుంది. అందుకే ముందు ఈ కాలనీకి పేరు మార్చేద్దాం. యస్టీ కాలనీ  అని, ఎరికిలోల్ల  కాలనీ అని  అనటం మనకు ఏమైనా గౌరవంగా ఉందా మీరే చెప్పండి. ముందు కాలనీ పేరు మార్చేద్దాం, ఏమంటారు ? ” 

అక్కడ కాసేపట్లోనే కలకలం మొదలయ్యింది. 

కొందరు పూర్తిగా ఆ ప్రతిపాదనను వ్యతిరేకిస్తే , కొందరు ఆ మాటలని అంగీకరించారు.ఇంకొందరు తమ తమ వాదనల్ని బలంగా వినిపించే ప్రయత్నం చేశారు.

ఎవురి కులం వాళ్లకి గొప్పే, సమాజం లో కులాల మధ్య అంతరాలు పోతేనే సమాజం లో అసమానతలు పోతాయి. సమానతే మనoదరి  కర్తవ్యం కావాలి. ఎవరి కులాన్ని అయినా చెప్పుకోవడం ఎవరికీ తక్కువా  కాదు, నామోషీ కాదు.

నేను ఇంతకు ముందే చెప్పినాను  మీరే వినలేదు.

ఏం చెప్పినావు bro ..”

మనోళ్ళు అందరూ పేరు చివర ఎరుకల అని పెట్టుకోవాలి. నా పేరు అడిగితే నాగరాజు  ఎరుకల అనే చెపుతా ” 

వీళ్ళ హడావిడిలో వీళ్ళు  వుంటే, నారాయణప్ప గొంతు బలంగా వినిపించిది వాళ్లకు.  ఎనభయ్యేళ్ల ఆ ముసలాయన గొంతు ఏదో చెపుతున్నట్లు లేదు. దేన్నో తీవ్రంగా నిరసిస్తున్నట్లు , ఎవర్నో బలంగా నిలదీస్తున్నట్లు, ప్రశ్నిస్తున్నట్లు వుంది.  

           నారాయణప్ప దగ్గుతెరల మధ్యే గట్టిగా అన్నాడు.ఆ కులం పేరు సేప్పినందుకే కదా స్వామీ ఒక కన్ను పోయేలా కుమ్మేస్తిరి. ఆ కులం పేరు సేప్పినందుకే కదా స్వామీ  కొడుకుని దేశాంతరం పోయేలా  తరంగొడితిరి. మేం చెప్పేది వినండ స్వామీ మీ కాళ్ళు మొక్కుతాం అంటే మా కులం పేరు మాత్రమే  కదా స్వామీ ఇన్న్యారు. అంతే ,కానీ ఇంకేమైనా ఒక్క మాటైనా మేం సెప్పింది ఇంటిరా దొరా? ఈ కులం లో పుట్టడమే మా తప్పా స్వామీ ? ”  

 

 

 

  

 

కథలు

నాలాగ ఎందరో .. 

పసితనం వీడి యుక్తవయస్సు రాక ముందే  ఆటా పాటాకు దూరమయిన పిల్ల.

స్నేహితురాళ్ళు ఆడుతుంటే చూసి చప్పట్లు కొట్టడమే తప్ప తాను కొట్టించుకోవడం తెలియని పిల్ల.  తన లోని  కోరికల్నిలోనే ఇగుర్చుకున్న పిల్ల. 

ముది వయసుకు దగ్గరవుతున్న సమయంలో హర్షధ్వానాల మధ్య అభినందనలు  అందుకుంటూ .. తీవ్రమైన ఉద్వేగానికి లోనయింది ఆమె. 

100 మీ , 200 మీ, 400మీటర్ల పరుగులో మొదటి బహుమతి 

డిస్క్ త్రో మొదటి బహుమతి, షాట్ ఫుట్ ద్వితీయ బహుమతి, జావలిన్ త్రో మొదటి బహుమతి అని తన పేరు పిలిచినప్పుడల్లా మనసు  దూదిపింజలా తేలిపోతున్నది.  

ఇక్కడ మైక్ లో ప్రకటిస్తున్న మాటలు నాలో అనంతమైన శక్తి నింపిన మిత్రకి చేరితే ఎంత బాగుంటుంది .. మనసులో థాంక్స్ చెప్పుకుంటూ అనుకున్నది ఆమె. 

 నిజంగా నాలో అంత సామర్ధ్యం ఉన్నదా .. తన కంటే చాలా ముందు నుంచీ ఉన్న వారిని వెనక్కి తోసేసి తను ముందు  నిలిచిందా ..  ఆశ్చర్యపోయింది ముఖానికి పట్టిన చెమట తుడుచుకుంటూ.  

అంతలోనే నేను  నేనేనా.. అన్న సందేహం కలుగుతున్నది ఆమెలో.  కాలు భూమి మీద ఆగడం లేదు. మనసు ఆనందంతో పక్షిలా గిరికీలు కొడుతున్నది. 

ఆమెలో ఒక్కో గెలుపు మరో గెలుపుకి ఉత్సాహాన్నిస్తూ ఉత్ప్రేరకంగా మారుతున్నది.   

సరిగ్గా అదే సమయంలో 55 - 59 ఏళ్ల మధ్య వయస్కులైన మహిళల్లో అట్లెటిక్స్ ఛాంపియన్ గా  పూర్ణిమ అంటూ ఆమె పేరు ప్రకటించారు . 

కలలోనైనా ఊహించని బహుమతి.  ఒకదాని వెంట ఒకటి తన  ఖాతాలో జమవుతూ.. విడ్డురంగా అనిపిస్తున్నది. 

మహిళల వెటరన్ స్పోర్ట్స్లో ఉవ్వెత్తున ఎగుస్తున్న కెరటం పూర్ణిమ అంటున్నారెవరో .. 

నిజ్జంగా తనలో అంత శక్తి ఉన్నదా .. అయితే, ఇన్నాళ్లు ఏమైంది  ..?  రకరకాల ఆలోచనలు పోటెత్తుతుండగా  ఉద్వేగంతో  వెళ్లి ఛాంపియన్ షిప్ షీల్డ్  అందుకోవడానికి వెళ్ళింది. 

 జీవితపు పరుగులో తన ప్రమేయం లేకుండానే పరుగులు పెట్టిందిన్నాళ్ళూ .., కాలం ఆడించే ఆటలో ఎన్నెన్నో ఆటంకాలు, ఉచ్చులు , ప్రమాదాలు దాటుకు వచ్చి అలసిపోయింది.  ఇక నడవ లేక డీలా పడిపోయింది .   ముందుకు సాగలేనని నిస్సత్తువతో కూలబడిపోయిన స్థితి నుండి .. కొత్త శక్తి నింపుకుంటూ పరుగు పెట్టింది. 

శరీరం మనసు ధ్యాసంతా దాని మీదే పెట్టి ఆడింది .  అందరితో పోటీలలో పోటీ పడుతున్నందుకే ఉప్పొంగిపోయింది. 

అలాంటిది, తనే విజేతగా నిలవడం.. సంభ్రమాశ్చర్యం ఆమెలో .. 

హర్షధ్వానాల మధ్య అభినందనలు అందుకుంటూనే.. తన ఈ స్థితికి కారణమైన మిత్రని పదే పదే తలచుకొంటున్నది.   

అంబరాన్ని అంటే సంబరాన్ని అందించడానికి కారకురాలైన మిత్రకి ఈ విషయం తెలియజేయాలని ఆమె మనసు తహతహలాడుతున్నది. 

ఫోన్ చేయబోతుంటే ఓ  మీడియా ప్రతినిధి పలుకరించింది .  మేడం .. మీతో మాట్లాడాలి అంటూ .. 

ఆ వెనకే మరి కొందరు వచ్చి చేరారు

నాతోనా .. అంటుండగానే.. 

"పరుగు పందెం లో మీ టైమింగ్ రికార్డ్.   ఎలా సాధించగలిగారు" అడిగారొకరు. 

 "అవునా .. అదంతా నాకు తెలియదు. పోటీ కదా.. .  ఇతరులతో పోటీపడి నాకు చేతనయినంత పరిగెత్తానంతే. 

చిన్నప్పుడు  చెంగు చెంగున లేడి పిల్లలా పరుగులు పెడతానని అనేది మా నాయనమ్మ బహుశా ఇప్పుడూ అలాగే పరుగు పెట్టానేమో .. చిన్నగా నవ్వుతూ చెప్పింది పూర్ణిమ.  

ఓ చిన్నప్పటినుండీ పరుగుల రాణి అన్నమాట అన్నదామె . 

లేదండి, నేను పరుగు పందెంలో పాల్గొంటానంటే ససేమిరా  ఒప్పుకునేది కాదు మా నాన్నమ్మ. ఆడ పిల్లవు కాదూ .. అని తిట్టి పోసేది. ఆమెకు ఎదురు చెప్పే ధైర్యం మా ఇంట్లో ఎవరికీ లేదారోజుల్లో. ' వెలుగుతున్న మొహంలో సన్నటి నవ్వు రేఖలు.  

అంటే.. ఇప్పుడు ఈ వయసులో  మీ కోరిక తీర్చుకుంటున్నారా ..

నిజానికి కోరిక తీర్చుకోవడం కోసమో, బహుమతులు అందుకోవడం కోసమో నేను పరుగులు ప్రారంభించలేదు . అది నా లక్ష్యం కాదు. 

మానసిక. శారీరక ఆరోగ్యం మెరుగు పరుచుకోవడం కోసం నడక ప్రారంభించాను.  అందులోంచి పరుగులోకి వెళ్ళాను .  అనుకోకుండా పోటీలో పాల్గొన్నానంతే...  

అంతే, ఏంటి మేడం? ఇన్ని బంగారు పతాకలందుకుని. ఇంతకీ కోచింగ్ ఎన్నాళ్ళ నుండి తీసుకుంటున్నారు?  జర్నలిస్ట్ ప్రశ్న. 

కోచింగ్ అంటూ ప్రత్యేకంగా ఏమీ లేదు. 

ఈ మధ్యనే అంటే రెండు నెలల నుండి వారానికి రెండు రోజులు మాత్రమే ఈ స్పోర్ట్స్ ప్రాక్టీస్ చేస్తున్నా.  

త్రోస్  వేరే వాళ్లు ప్రాక్టీస్ చేస్తుంటే చూసి నేనూ నేర్చుకున్నా.  పదిహేను రోజులయింది ప్రాక్టీస్ మొదలు పెట్టి. 

ఆశ్చర్యంగా ఉందే .. ఇంత తక్కువ వ్యవధిలో  ఆత్మవిశ్వాసంతో పోటీకి రావడం అన్నది మొదట పలకరించిన జర్నలిస్ట్. 

అసలు ఈ రోజు నేను మీ ముందు ఉన్నానంటే కారణం నేను కాదు నా గురువు.  తనే నన్ను తిరిగి మనిషిగా నిలబెట్టి మీ ముందు ఉంచింది . తాను లేకపోతే ఇప్పటి నేను లేను. 

నిజానికి నాలోని ఆత్మవిశ్వాసం కొట్టుకుపోయింది . దుఃఖంనిర్లిప్తత, నిస్సహాయత, బద్దకం మేటలువేసుకు పోయింది. 

అటువంటి తరుణంలో .. 

Crying , Trying ఈ రెండు పదాలు ఒకేలా ఉన్న రెండు పదాలు.  మీకు తెలుసు కదా .. 

రెండింటికీ ఒకే ఒక అక్షరం తేడా .

కానీ అవి మనమీద మన జీవితాల మీద చూపే ప్రభావం అంతా ఇంతా కాదు.  

మొదటిది మన ఆత్మవిశ్వాసాన్ని అతలాకుతలం చేసి కుంగదీసి శిథిలం చేసుకు పోతుంది . 

మరొకటి మనలో కొత్త శక్తులు  తట్టి లేపి నూతనోత్సాహంతో ముందుకు నడిపిస్తుంది . జీవితం పట్ల ఆశ కలిగిస్తుంది.  

ఏది ఎంచుకుంటావో.. నీ ఇష్టం . 

అది ఏదైనా నీ చేతుల్లోనే, చేతలలోనే..  

నీ జీవితానికి కర్త, కర్మ,  క్రియ అన్నీ నీవేనని మర్చిపోవద్దని  నా గురువు ఉద్బోధ.

ఓ.. రియల్లీఎవరా గురువు .. ఏ సందర్భంలో ..? పూర్ణిమ మొహంలోని వెలుగు చూస్తూ  ఉత్సాహంగా  ప్రశ్నించింది యువ జర్నలిస్ట్ 

నా గురువంటే... 

నాకంటే ఓ పాతికేళ్ళు వెనక ఈ భూమ్మీదకి వచ్చిన వ్యక్తి .  నా ఆప్తమిత్రురాలు,  నా పేగు తెంచుకు పుట్టిన నా కూతురు అని ఆగి అందరి మెహాల్లోని భావాల్ని చదవడంలో నిమగ్ననైంది పూర్ణిమ. 

అందరూ ఆశ్చర్యంగా నోరెళ్ళబెట్టి చూస్తున్నారు. 

ముందు తేరుకున్న జర్నలిస్టు నోరు తెరిచిఅంటే .. మీ అమ్మాయా .. ఆమె మీ గురువా .. ఆశ్చర్యంగా అడిగారు 

అవును, మీరు విన్నది నిజమే.. 

మా అమ్మాయే

ఏం .. కడుపున పుట్టిన పిల్లలు గురువు కాకూడదా ..  స్థానంలో ఉండకూడదా ..మిత్రురాలు కాకూడదా ..  అంత ఆశ్చర్యపోతున్నారు. 

చిన్నగా నవ్వుతూ,  నా కూతురే, పోస్ట్ మోనోపాజ్ సమయంలో వచ్చిన  డిప్రెషన్ ఛాయలను గమనించింది. రోజు రోజుకి నాలో బలహీనమవుతున్న ఆత్మవిశ్వాసాన్ని తట్టిలేపింది. 

దుర్భలమవుతున్న మనసుని గట్టిపరిచే విధంగా వ్యవహరించింది.  

మరింతగా ఆ ఊబిలోకి పోకుండా నేనేం చేయగలనో నాకు తెలిపింది , ఏం చేయాలో  సూచనలు , సలహాలు ఇస్తూ నాకు అండగా నిలబడింది .  నాకు గురువైంది . అమ్మకు అమ్మై కాపాడుకుంది- చెబుతున్నది  పూర్ణిమ కంఠం గద్గదమవుతుండగా 

క్వయిట్ ఇంటరెస్టింగ్ .. 

అసలు ఎలా ఈ మార్గం ఎంచుకున్నారో వివరంగా చెప్పగలరా .. నిండా పాతికేళ్లు లేని ఔత్సాహిక జర్నలిస్ట్.  కొందరు వెళ్లిపోయారు. నలుగురు యువ మహిళా జర్నలిస్ట్ లు మాత్రం పూర్ణిమ చెప్పేది వినడానికి ఆసక్తితో ఎదురు చూస్తున్నారు.

***                       *** 

అమ్మా.. నువ్వు నువ్వేనా .. 

నువ్వసలు మా అమ్మవేనా అన్న సందేహం వస్తోంది . నిన్ను చూస్తే చాలా కోపం వస్తోంది . బాధ కలుగుతోంది అన్నదో రోజు నా కూతురు మిత్ర 

ఈ మాటలు అనడం అది మొదటిసారి కాదు.  ఇది రెండో సారో .. మూడో సారో .. సరిగ్గా గుర్తులేదు.     

ఎందుకో అంత సందేహం .. మరెందుకో నాపై కోపం , ఆపై బాధ అని నవ్వుతూ అడిగనైతే అడిగానుకానీ, దాని గొంతులో సీరియస్ నెస్  ధ్వనించిందన్న గమనింపులోకొచ్చి  అకస్మాత్తుగా ఇట్లా అంటున్నదేంటి అని ఆలోచనలో పడిపోయాను

దానికి నాపై అంత కంప్లయింట్స్ ఏమున్నాయి.. అసలు ఏముంటాయి .. ఏమో .. ఆలోచనలో నేను. 

 ప్రతిసారి నా  మాటల్ని తేలిగ్గా తీసేసి తెలివిగా టాపిక్ మార్చేస్తావ్ ..  అక్కడితో అసలు విషయం ఆగిపోతుందని నిష్టురంగా అన్నది మిత్ర .

అసలేంటే నీ బాధ .. ఊ .. చెప్పు వింటానన్నాను . తెచ్చిపెట్టుకున్న విసుగు ప్రదర్శిస్తూ 

నేను నవ్వులాటగా అనట్లేదమ్మా... నిజ్జంగానే చెప్తున్నా .. నువ్వు నమ్ము నమ్మకపో .. 

నువ్వు మాత్రం ఇది వరకటి మా అమ్మలా లేవు. 

నా చిన్నప్పటి నుంచి అంటే నాకు ఊహ తెలిసినప్పటి నుండి చూస్తున్న అమ్మలా లేవు  అంటున్న ఆమె మాటల్ని తుంచేస్తూ .. .  

నీ పిచ్చి గానీ .. ఎలా ఉంటారే ... ఎలా ఉంటారు ? మారతారుగా .. నువ్వున్నావా చిన్నప్పటిలాగే .. మారలేదూ .. నేనూ అంతే .. అన్నాను విసుగ్గా. 

ఊహూ అలా కాదు . ఈ మార్పు అది కాదు. నేను ఎదుగుతున్నాను. నువ్వు అట్లాకాదు .. ఎట్లా  చెప్పాలో తెలియక కొద్దిగా ఆగింది .  తర్వాత, నువ్వెంత ఉత్సాహంగా ఉండే దానివి. ఎంత చురుకుగా ఉండేదానివి.   ఎన్ని పనులు చకచకా చేసేదానివి. అవన్నీ నాకు తెలియనివా .. 

మన ఇంటి చుట్టూ  ఉన్న ఆడవాళ్ళకి నిన్ను చూస్తే ఆశ్చర్యం . ఆఫీసు ఇల్లు , నానమ్మ తాతయ్య ల పనులు, మా పనులు చేసేదానివి.  మాకు అందమైన బట్టలు కుట్టేదానివి, పెయింటింగ్, ఎంబ్రాయిడరీ చేసేదానివి. మా చదువు సంధ్య చూసేదానివి.  వాకిట్లో ముగ్గులేస్తే నువ్వే .. అన్ని పనుల్లో నువ్వే .. విసుగు, విరామం లేకుండా .. మొఖం మీద నవ్వు చెదరనీకుండా..

ఇంటి పట్టునే ఉన్నవాళ్ళు చేయని పనులెన్నో నువ్వు ఉద్యోగం చేస్తూ చేసేదానివి. 

 వాళ్ళు ఒకరోజు బయటికి వెళ్లి వస్తే తలనొప్పి అని మంచమెక్కేవారు. 

నువ్వేమో గిరగిరా తిరిగివచ్చి కూడా అన్ని పనులూ శుభ్రంగా చేసేదానివి. అందరిలో మా అమ్మ చాలా గొప్పగా అనిపించేది. 

నువ్వు ఇప్పుడలా ఉన్నావా .. లేవు. చాలా మారిపోయావుచాలా డల్ గా ఉంటున్నావు అనేది నా బిడ్డ. 

కాలం మారుతున్నట్టే వయసు పెరగడంలా .. వృద్యాప్యంలోకి రావడంలా .. నచ్చచెబుతున్న ధోరణిలో చెప్పేదాన్ని నేను. 

అదిగో .. అదే..  అదే నాకు నచ్చడం లేదు. 

ఆ మాటలే అస్సలు నచ్చట్లేదు. 

ఎంత .. ఆ .. నీ వయసు ఎంతనీ .. ? 

నిండా అరవై లేవు. దానికింకో మూడేళ్ళ సమయం ఉంది.  అప్పుడే ముస్సలైపోయావా .. మూడుకాళ్ల ముసలమ్మవైనట్లు మాట్లాడుతున్నావ్ అని తగవులాడేది. 

నిన్నటి నిన్ను చూసి, నీ పనితనం, నేర్పరితనం చూసి అన్నిట్లో ముందుగా ఉండే నిన్ను చూసి ఎంతో మంది అమ్మలు అసూయ పడడం, అలా తాము లేకపోయినందుకు, చదువు లేకపోయినందుకు, ఉద్యోగం చేయలేక పోయినందుకు బాధ పడడం చూశాఆర్ధిక స్స్వాతంత్య్రం, భావ స్వాతంత్య్రం  లేవని  బెంగపడే  వాళ్ళను  చూసా. 

నిన్ను చూసి అసూయ పడేవాళ్ళను చూశా

అలాంటిది, ఇప్పుడు వాళ్ళలో నీ వయసు వాళ్ళు, నీ కన్నా పెద్ద వాళ్ళు తమ జీవితాన్ని తాము కోరుకున్న విధంగా మార్చుకుంటుంటే.. నువ్వేమో వెనక్కి అని సణిగేది

విజయలక్ష్మి వాళ్ళమ్మ  నీకూ తెలుసుగా .. ఎప్పుడో పదో తరగతితో  చదువు మానేసిందిఇప్పుడు, విజ్జి యూకే లో ఉంది కదా .. అక్కడికి వెళ్తే ఇబ్బంది కాకూడదని  ఇంగ్లీషు నేర్చుకుంటున్నారు.  

మాలతి వాళ్ళమ్మ మొన్న మొన్న స్కూల్ లో తెలుగు టీచర్ గా చేరిందిఇట్లా తనకి నచ్చిన వ్యాపకాల్లోకి వెళ్లే ప్రయత్నం చేస్తున్నారు. 

తెలుసా .. అంటూ నా వెన్ను తట్టే ప్రయత్నం చేసేది. 

నువ్వు  నీ జీవితాన్ని నీ చేతినించి వదిలేశావ్. నిన్ను నువ్వు చేజార్చుకుంటున్నావ్.  అదేనమ్మా నా బాధ అని విలవిల లాడేది

అబ్బా ఏదో లేవే.. ఇలా అలవాటు పోయింది..  నన్నిట్లా బతకనీ .. నా ప్రాణం తినకు.. 

నా ఆరోగ్య సమస్యలు నీకు తెలియనివా చెప్పు అని విసుగు ప్రదర్శించేదాన్ని 

ఆ .. అదే చెబుతున్నానమ్మా.. అసలు తప్పంతా నీ దగ్గరే ఉంది  అని ఎత్తి పొడిచేది.

 

ఆ .. ఏమంటున్నావ్ .. నా దగ్గరా ..  నేనేం చేశానని అని అరిచే నన్ను పట్టించుకునేది కాదు. అవునమ్మా ..  నీలోనే ఉంది. అందుకే నువ్వంటే నాకు నచ్చనిది . నిక్కచ్చిగా చెప్పేయడం మొదలు పెట్టింది

అదేంటని నాలో కోపం బుసబుస పొంగేది .  మాట్లాడ్డం మానేసేదాన్ని. 

అమ్మా ప్లీజ్ .. నా మాట వినమ్మా .. 

మీ అమ్మ వాళ్ళింట్లో నువ్వు చేయలేని పనులు  కొన్ని పెళ్లయ్యాక చేశావ్.  

 నాన్న కుటుంబ విషయాలు పట్టించుకోకపోయినా  పరిస్థితులకు ఎదురొడ్డి నిలబడ్డావ్.   

ఎటువంటి సహకారం లేకుండానే కుటంబ బాధ్యతల్ని మోస్తూనే చదువుకున్నావ్ . ఉద్యోగంలో చేరావు. ఇంటాబయట పని ఒత్తిడి, పిల్లల, అత్తమామల ఆలన పాలన, బంధుమిత్రుల మర్యాదలు అన్నీ నువ్వే.. వేధింపులు , సాధింపులు, నిందలు , నిష్టూరాలు , ఆరళ్ళు అగచాట్లు అన్నీ నీకే .. అవమానాల అగ్నిప్రవేశాలు నీకే .. 

కంటి చివర చిట్లే నీటి చుక్కల్ని ఘనీభవింపచేస్తూ గండశిలలా మారిపోయావ్.  అలసిన మొఖంలోని పెదవులపై నవ్వులు అద్దుకుంటూ కాళ్ళకి చక్రాలు కట్టుకుని, చేతులతో అష్టావధానం చేశావ్.  

ఎందుకలా చేయగలిగావ్ .. 

భవిష్యత్ పై నీకున్న ఆశ, నమ్మకంపనిపట్ల ఉన్న నిబద్దతనీ మీద నీకున్నవిశ్వాసం నిన్ను ముందుకు నడిపించింది. 

కానీ నీకోసం నువ్వు చేయాలనుకున్నవి, నీ బాధ్యతల బందిఖానాలోంచి బయటికి వచ్చి ఆలోచించలేక వాటి పీక నొక్కేశావ్ .. 

నువ్వేం చేసినా అవన్నీ కుటుంబం కోసం చేశావ్ . నీ చుట్టూ అల్లుకుపోయిన జీవితాల కోసం ఆరాటపడ్డావ్.  నీకోసం నువ్వేం చేసుకోలేదు.  మా అందరికీ చేసిన పనుల్లోనే తృప్తిని వెతుక్కున్నావ్. 

ఇప్పుడు అందరం ఎవరి దారి వాళ్ళం చూసుకున్నాం. నువ్వు పెంచిన ఆ  పిల్లలూ ఎదిగి వాళ్ళ ఉద్యోగాల్లో వాళ్ళున్నారు. 

ఇప్పుడు నువ్వు ఒంటరివయ్యావు. ఆ ఒంటరితనంలోంచి  వచ్చిన సమస్యలే నీవి. 

దానికి తోడు శరీరం మనస్సుతో నీ హార్మోన్స్ ఆడుకోవడం మొదలు పెట్టాయి .  వాటిని అదుపులో పెట్టగల శక్తి నీకు మాత్రమే ఉందమ్మా ..  

చెబితే పట్టించుకోవు.  నిన్ను నువ్వు కోల్పోతుంటే నాకు చాలా బాధగా ఉంది. 

మాకు ఎవరికీ ఏ కష్టం వచ్చినా నీదైనట్లు బాధపడతావ్.  మాకు అన్నీ అయి సేవలందిస్తావ్.  

నీలో  గూడుకట్టుకున్న ఒంటరితనం నాకు తెల్సున్నది . కానీ, పోగొట్టడానికి మేమెవరం దగ్గరలో లేం. 

నువ్వు ని ప్రపంచంలోంచి బయటకు రాకుండా మా గురించి ఆలోచిస్తూ ఆరోగ్య సమస్యలు, మానసిక సమస్యలు తెచ్చుకుంటున్నావ్. 

నీకు నువ్వే ఏవో సాకులు చెప్పుకుంటూ సోమరిగా కాలం వేళ్ళ బుచ్చుతున్నావ్.  మరింత బలహీనంగా మారుతున్నావ్.  

 నువ్వు మానసికంగా దృఢంగా మారితే నువ్వెంత చురుగ్గా ఉంటావో నాకు తెలుసు. 

నీతో నువ్వు పోరాటం చెయ్యి. నీకోసం నువ్వు ఆలోచించు. ఏం చేస్తే నీ మనసు చెంగు చెంగున పరిగెడుతుందో ఆలోచించు.  ఏం చేస్తే నీ మొఖం అరవిరిసిన మందారంలా నవ్వుతుందో ఆలోచించు. ఏం చేస్తే ..  గాలిలో తేలిపోతుంటావో  ఆలోచించు. ఏం చూస్తే నీ కళ్ళు పరవశిస్తాయో ఆలోచించు .. 

ఉత్సాహం ఉరకలేస్తుందో చూడు.  మేమెవరం లేని నీదైన ప్రపంచం ఎలా ఉంటుందో ఆలోచించు అని సుతి మెత్తగా చెప్పేది.  

మాట్లాడ్డం మానేస్తే మెసేజ్ లు పెట్టేది. 

నేను వాటిని గురించి ఆలోచించడం లేదనీఆ ప్రయత్నం చేయడంలేనీ కోప్పడేది.  

నిన్ను నువ్వు ఎంగేజ్ చేసుకో. నీకు నువ్వు పని కల్పించుకో. అది ఏదైనా సరే .. నీకు ఏది నచ్చితే అది.  నువ్వు సంతోషంగా చేయగలిగే పని ఏదైనా నువ్వే ఎంచుకో .. ఎంత సేపు చేయగలవో అదీ నువ్వే చూసుకో .. నాకందులో ఎటువంటి అభ్యంతరాలు లేవు. ఇది చెయ్యి అని నాకు నచ్చినవి నీమీద రుద్దలేను. నీకు నచ్చిన నీ ఆసక్తులలోకి వెళ్లమంటున్నా.  నువ్వు చెయ్యాలనుకుని చేయలేని పనులు చెయ్యి. నీకు తీరని కోరికలు ఏమున్నాయో వాటిని తీర్చుకొమ్మంటున్నా.  పెన్షన్ లేని ఉద్యోగం చేసిన నీకు ఇప్పుడు చేతిలో డబ్బులు లేవని తెలుసు. వీ కంటూ నయాపైసా లేదనీ తెలుసు. నీ మొహమాటమూ తెల్సు. 

నీ కోసం కొంత డబ్బు నీ ఖాతాలోకి ట్రాన్సఫర్ చేసాను. అది నీ అవసరాలకు వాడుకో అంటూ మిత్ర పదేపదే చెప్పేది. 

నా ఆరోగ్య, ఆర్థిక పరిస్థితి తెలిసీ ఎప్పుడూ ఏదో ఒక క్లాస్ పీకుతుంటుంది అని లోనే తిట్టుకునేదాన్ని.  కూతురికి పెట్టాలి కానీ దాని దగ్గర తీసుకోవాలా అని అసహనం, కోపం, విసుగు మరింత పెరిగేవి. ఒక్కోసారి మా ఆయన మీద విరుచుకుపడేదాన్ని. 

తన మాట వినడం లేదని మిత్రకి చాలా బాధ కలిగినట్లుంది.  నాకు ఫోన్ చేయొద్దు. నువ్వు చేసినా నేను మాట్లాడను. 

నీకోసం కొత్త ప్రపంచం ఎదురు చూస్తున్నది.  ఆ ప్రపంచంలోకి వెళ్లిన తర్వాతే, నీకు నచ్చిన పని ఏదైనా చేసిన తర్వాతే నీతో మాట్లాడేది అని మెసేజ్ చేసి మాటలు మానేసింది.

ఇన్నాళ్లూ బతిమాలింది. బాధపడింది. కోప్పడింది. ఏంచేసినా నేను మారడం లేదని చివరి అస్త్రంగా మాటలు మానేసింది. దాని పట్టుదల గురించి నాకు తెల్సు.  అది మాట్లాడక పోతే లోకమంతా శూన్యంగా ఉంటుంది నాకు.  నా ఏకైక నేస్తం అదేగా ..    

అది నా గురించి ఎక్కువ ఆలోచించి నన్ను ఇబ్బంది పెడుతున్నదని మొదట అనుకునేదాన్ని. 

సావధానంగా ఆలోచించడం మొదలు పెట్టాను. 

నిజమే .. 

నేను ఉద్యోగంలో ఉన్నన్నాళ్లూ తీరిక అందని ద్రాక్ష పండే. పుల్లవిరుపు మాటలూ, నోటితో మాట్లాడుతూ నెసటితో వెక్కిరింతలు ఉన్నప్పటికీ శారీరకంగా, మానసికంగా, భావోద్వేగపరంగా  ఆరోగ్యంగానే ఉండేదాన్ని. ఆర్ధిక సమస్యలూ లేవు. జీవితంలో వచ్చిన సవాళ్ళను ఎదుర్కొన్నాను. ధైర్యంగానే పరిష్కరించుకున్నాను.  అప్పుడు తీరికగా, హాయిగా, రికామీగా ఉండడం నాకొక లగ్జరీ. 

ఇంటిపట్టున ఉండి జీవితాన్ని షాపింగ్ లు, కిట్టీపార్టీలు, పేరంటాలు ఇలా రకరకాలుగా నలుగురూ కలిసి సరదాగా ఎంజాయ్ చేస్తున్న జీవితం పట్ల ఓ ఆకర్షణ.  

నేను చేస్తున్న ప్రాజెక్ట్స్ అయిపోవడంతో కొత్త ప్రాజెక్ట్స్ లోకి వెళ్ళలేదు. కారణం వాళ్ళలా  నేనూ ఎంజాయ్ చేద్దామనే.  కొంత కాలం రెస్టు తీసుకుందాం అనుకున్నా.  

ఆ వెసులు బాటుతో నాలుగు రకాల సమూహాలతో కలయికలు సందడిగానే, సరదాగానే ఉంది.  కానీ రాను రాను తెలియని అసహనం మొదలయింది. 

నా తీరిక సమయం వినోదాన్ని, ఆనందాన్ని ఇవ్వక పోగా అసంతృప్తిని తెచ్చిపెట్టాయి. , 

షాపింగ్ లు, కిట్టీ పార్టీలు వగైరా వగైరా లేవీ తృప్తి నివ్వలేదు.  చీరలు, నగలు, ఒకరిపై ఒకరు పోటీపడుతూ ఇల్లు, ఒళ్ళు అలంకరణ  కిట్టీ పార్టీలు, పేరంటాలుడాబుసరి మాటలు .., ఎత్తి పొడుచుకోవడాలు, లేదంటే సినిమాలు ..   ఆ వాతావరణంలో ఇమడలేనని అర్ధమైపోయింది. 

స్వేచ్ఛ సమానత్వం పేరుతో పబ్ లు, పార్టీల్లో తాగడంపేకాట ఆడడం చేయలేకపోయా.  

భక్తి పేరుతో పూజలు పునస్కారాల పేరుతో జరిగే ఆడంబరం,  గుళ్ళు, దేవుళ్ళు, తీర్ధయాత్రల లోకంలోనూ కలవలేనని అర్ధమై పోయింది. 

ఆ సమూహాల్లో డొల్లతనాన్ని, హిపోక్రసీని  తట్టుకోలేకపోయాను. నేను కోరుకున్నది అదేదీ కాదని తేలిపోయింది. 

లోపం వాళ్లలో ఉన్నదో నాలో ఉన్నదో అర్థంకాలేదు. నాలోనే  ఏదో లోపం ఉన్నదేమో.. సందేహం .  నలుగురితో నారాయణ అనలేనితనం నాది  కదా ...  ఇంట్లోనే ఉండిపోవడం మొదలు పెట్టా.  

ఇంట్లోనే ఉంటున్నాను కదా .. ఎక్కువైన అనుకోని అతిథులు. పెరిగిన పనులు, తరిగిన ఓపిక, తీరిక. 

నేననుకున్నది ఏంటి ? జరుగుతున్నది ఏంటి ఎందుకిలా జరుగుతున్నది అని నాపై నాకే చిరాకు, కోపం, విసుగు. నీరసం. బతుకు మీద వైరాగ్యం. 

 

మళ్లీ ఉద్యోగంలో చేరదామా అనుకుంటూనే కొంత కాలయాపన...

ఈ వయసులో నాకెవరిస్తారులే అని నాకునేను చెప్పుకున్నాను.  సమర్ధించుకున్నాను.  మభ్యపెట్టుకున్నాను. 

ఏదో అసంతృప్తి నన్ను ముంచెత్తుతున్నది.  అనాసక్తంగా మారిపోయాను. 

నలుగురిలోకి వెళ్లడం తగ్గిపోయింది.    ఇంట్లోంచి బయటకు కదలాలంటే బట్టలు మార్చుకోవాలి. అదీ చేయాలనిపించేది కాదు.  జీవితం శూన్యంగా కనిపిస్తున్నది. 

 రిటైర్ మెంట్ ప్లాన్స్ ఏమీ చేయని జీవితం నన్ను ఆందోళన పరచడం మొదలెట్టింది.   

ఉన్నంతలో పిల్లల్ని కోరిన చదువులు చదివించగలిగాం.  మా పిల్లలతో పాటు ఆపదలో ఉన్న కొంతమంది పిల్లలకి చదువు అందించడంతో పాటు మా చేతనయిన సాయం చేస్తూ వచ్చాము . మా కోసం మేం ఏమీ చేసుకోలేదు. కనీసం సొంత ఇల్లు కూడా లేదు. రిటైర్మెంట్ ప్లాన్ చేసుకుందాం అనుకునే సమయంలో ఆర్ధికంగా కోలుకొని దెబ్బతగలడం చాలా కుంగదీసింది డెమోనిటైజేషన్ ..  ఆ వెంటనే వచ్చిన జిఎస్ టి మా వారి వ్యాపారంలో ఒడిదుడుకులు .. తీవ్ర సంక్షోభంలో చిక్కుకుపోయిన సమయంలో ఇరవై నాలుగుగంటలూ ఇంట్లోనే ఉండడం మరింత కుంగదీసింది.  

అదే సమయంలో పక్కింటి అతను హఠాత్తుగా గుండెపోటుతో పోవడం శవాన్ని ఇంటికి రానీయని ఇంటివాళ్లు ..ఆ సంఘటన చాలా కదిలించింది. 

రేపటి మా పరిస్థితిని అద్దంలో చూపింది.  

ఇప్పుడు మీతో నవ్వుతూ ఇలా చెప్పగలుగుతున్నాను కానీ అప్పుడు నాలో వచ్చే వ్యతిరేక ఆలోచనలు పంచుకునే అవకాశం లేదు ,పిల్లలు ఎవరి జీవితాల్లో వాళ్ళు బిజీగా .. 

మా ఆయన తన పనుల వత్తిడిలో..  చతికిల పడిన వ్యాపారాన్ని నిలబెట్టుకునే  ప్రయత్నంలో తలమునకలై...  

స్వీడన్ లో ఉన్న కొడుక్కి ఈ విషయాలేమి పట్టవు.  

మిత్ర చెప్పినా ఎవరికీ కావలసినట్లు వాళ్ళుంటారు.  అమ్మకి ఎలా ఉండాలనిపిస్తే అలా ఉంటుంది . అది అమ్మ ఇష్టం . తనకి ఎందులో ఆనందం ఉంటే అదే చేయనీ .. 

నువ్వెందుకు అమ్మపై అంత వత్తిడి తెస్తావ్. అని వాడి వాదన.  

మగపిల్లవాడు, అందునా దూరంగా ఉన్నాడు. అమ్మ మానసిక పరిస్థితి పసికట్టలేకపోయాడు.. అర్ధం చేసుకోలేక పోయాడు.  

దూరంలో ఉన్నప్పటికీ మిత్ర అర్ధం చేసుకుని నా పట్ల ఎంతో బాధ్యతతో వ్యవహరిస్తున్నది . కానీ అది స్వీకరించే స్థితిలో నేను లేను.  

నాకు తెలియకుండానే నాలో పోగుపడుతున్న నిరాసక్తత. నిర్లిప్తత .  ప్రవహించడం ఆగిపోయాను.  నిలువ ఉంటే ఏమవుతుంది. మురిగి కంపు కొడుతుంది.  నా విషయంలోనూ అదే జరిగింది. 

నేను విసుక్కున్నా, కోపగించుకున్నా నా కూతురు నన్ను ప్రక్షాళన చెయ్యాలని, ప్రవహింప చేయాలనీ తన ప్రయత్నం మానలేదు. 

నన్ను నన్నుగా నిలబెట్టాలని ఆమె తాపత్రయం.  

నా మానాన నన్ను ఉండనీయకుండా ఇదొకటి నా వెనకాల పడింది. నేను చెప్పింది నువ్వు వినాలా .. నువ్వు చెప్పింది నేను వినాలా ? అంటూ మాట్లాడ్డం తగ్గించేశాను. 

అయినా అది వినలేదు.  వెంటబడింది. ఇన్నాళ్లు నువ్వు చెప్పింది నేను విన్నా. ఇప్పుడు నువ్వు నేను చెప్పింది వినాలి అనేది. 

ఇక్కడ చూడు ఆడవాళ్లు ఎలా తిరగేస్తుంటారో అని అక్కడి బామ్మల గురించి చెప్పేది .  వీడియో కాల్ చేసి చూపించేది. 

అది అమెరికా. ఇది ఇండియా అంటూ కొట్టి పారేసేదాన్ని. 

అమెరికా అయినా, ఇండియా అయినా అమ్మ అమ్మేగా. అమ్మ ఆరోగ్యం బిడ్డకి ముఖ్యమేగా .. అని అనేది. 

నీకేమన్నా పిచ్చా .. నాకేమయింది. నేనిప్పుడు బాగానే ఉన్నాగా .. ఎందుకింత సతాయిస్తావ్  అని ఎగిరిపడే దాన్ని. 

తనూ ఒక్కోసారి విసుక్కునేది. ఒక్కోసారి ఓపికగా చెప్పేది.    

ఇండియాలో కూడా పరిస్థితులు మారాయమ్మా. మీ నాన్నమ్మ, అమ్మమ్మ, అమ్మ లాగే నువ్వు ఎందుకుండాలి? ఆ కాలం కాదిది.  నిన్ను నువ్వు శోధించుకుంటూ ఎదగడానికి అనేక మార్గాలున్నాయి. వాటిని ఉపయోగించుకో.. 

మా అమ్మ లాగా ఉండాలి. నువ్వు నువ్వుగా ఉండాలి అంటూ ఎంతో ఓపికగా ఓ తల్లి బిడ్డకు చెప్పినట్టుగా చెప్పేది. 

వాళ్ళ నాన్నకి ఏమి చెప్పిందో .. మా అయన డాక్టర్ దగ్గరకి తీసుకెళ్లారు . ఏవో మందులు ఇచ్చారు . కానీ ఆందోళన.  భయం. దూరాన ఉన్న పిల్లలగురించి ఆలోచించి బెంగ పెట్టుకుంటావ్ గానీ నా గురించి ఆలోచించడంలేదని మా ఆయన ఫిర్యాదు. 

ఒకరోజు ఒక లింక్ పంపింది. లేడి లా పరిగెడతావా .. అంటూ.   అది మహిళల స్పోర్ట్స్ క్లబ్ ది  

మిత్ర దూరాన ఉన్నది. రావాలంటే వీసా సమస్యలు ఉన్నాయి.  కానీ దాని మనసంతా అమ్మ మీదే.  దాని జీవితాన్ని వదిలేసి ఈ అమ్మ గురించి ఆలోచిస్తూన్నది. 

దానికోసమైనా  చూసి రావాలనుకున్నా.

అంతలోనే, అయినా .. ఈ వయసులో నాకు ఆటలేంటి ? ఏ కాలో చెయ్యో విరగ్గొట్టుకోడానికి కాకపొతే.. ఎక్కడైనా పడిపోతే .. ఎవరు చూస్తారు, ఎవరు చేస్తారు  ?  దానికి మతి లేకపోతే నాకుండాలి కదా అనుకున్నాను. 

ఇంటికి దగ్గరలోనే ఉన్నది కదా .. సర్లే .. ఒకసారి వెళ్లి చూసి వస్తే వచ్చిన నష్టం ఏంటని దుర్బలమైన మనస్సుకు నచ్చ చెప్పుకున్నాను.  

వెళ్లి వచ్చి ఏదో ఒకటి చెప్పి దాని గోల వదుల్చుకుందామని అయిష్టంగానే స్పోర్ట్స్ క్లబ్ కి వెళ్లాను. 

నేను వెళ్లేసరికి నా కంటే చాలా పెద్ద వాళ్ళు తల పండిన వాళ్ళు స్పోర్ట్స్ డ్రెస్ లో ప్రాక్టీస్ చేస్తున్నారు.  వాళ్ళనలా వింతగా చూశాను. 

కొందరు ట్రాక్ లో రన్నింగ్ చేస్తున్నారు . మరో ప్లేసులో సైక్లింగ్ చేస్తున్నారు.  వాకింగ్ చేస్తున్నారు. టెన్నిస్ ఆడుతున్నారు. చాలా చలాకీగా ఆడుతూ ఛలోక్తులేస్తూ నాకు బాగా తెలిసిన వాళ్ళలా మాట్లాడుతున్నారు . నాకు చాలా ఆశ్చర్యమేసింది. 

మొదటి పరిచయంతోనే నన్ను వాళ్లలో కలిపేసుకున్నారు.  వయసు ఒక సమస్య కాదని వాళ్ళ చలాకీతనాన్ని చూస్తే అర్ధమైంది. అక్కడ నేను చూసిన దృశ్యాలు నాకెంతో  స్ఫూర్తినిచ్చాయి.  

ముఖ్యంగా 70 ఏళ్ల బామ్మ గారు ఈత కొట్టడం నన్ను చకితురాల్ని చేసింది.  

అక్కడి పరిచయాల ద్వారా నేను చాలా నేర్చుకున్నాను. నన్ను నేను మలుచుకుంటున్నాను. 

 

ఏమి నేర్చుకున్నారు మేడంశ్రద్దగా వింటున్న ఆ నలుగురిలో  ఓ జర్నలిస్ట్ అడిగింది 

పెద్దవాళ్ళయ్యామని గంటల కొద్దీ కూర్చొని ఉండడం వల్ల ఇతరులపై ఆధారపడడం మొదలవుతుందని తెలుసుకున్నాను. 

మన శరీర కదలికల్ని ఎంత తగ్గిస్తే అంత త్వరగా వ్హాధుల పాలవుమని. మనం ఎంత చలాకీగా ఉంటే అంత ఆరోగ్యంగా ఉంటామని అర్ధమయింది. 

ఏదో ఒక వ్యాపకం అది ఎంత చిన్నదైనా సరే ఉండడం మనిషికి చాలా శక్తినిస్తుంది. వేదన తగ్గిస్తుంది. ఇదంతా నేను ప్రాక్టికల్ గా అనుభవించినదే చెబుతున్నాను. 

ఇవన్నీ నాకూతురు చెప్పినప్పుడు అంతగా పట్టించుకోలేదు. కొట్టి పడేశాను.  కానీ నా కంటే పెద్దవాళ్ళని అక్కడ చూశాక, వాళ్ళ శారీరక మానసిక ఆరోగ్యాలు చూశాక రియలైజ్ అయ్యాను.  

ఇప్పుడు నన్ను నేను, నేను చేస్తున్న పనిని నేను ప్రేమిస్తున్నాను. గౌరవిస్తున్నాను. పటిష్టం చేసుకుంటున్నాను. 

ఇంకా ఏమైనా చేయాలనుకుంటున్నారా?  మీ తోటి మహిళలకి మీరేం చెప్పదలచుకున్నారు?  మరో జర్నలిస్ట్ ప్రశ్న. 

నిన్నటి నాలాగా ఎందరో ..  కానీ, నేనిప్పుడు అందరిలా కాదు. 

కొందరిలా ..  

మళ్ళీ జీవితం మొదలైనట్లున్నది . సామజిక జీవితంలో మార్పులొచ్చాయి. కొత్త కొత్త మనుషుల్ని కలుస్తున్నా. 

చాలా కొత్త అనుభవాలతో వచ్చే ఉత్సాహం  కొత్త శక్తిని, సామర్ధ్యాన్ని, సంతోషాన్ని  ఇచ్చింది.  అన్నింటి కంటే ముఖ్యంగా నన్ను నేను కొలుచుకునే అవగాహననిచ్చింది. 

దారి మళ్ళిన నాకు, నా ప్రయాణంలో నన్ను నేను ఎలా మలచుకోవాలో  మెరుగుపరుచుకోవాలో,  స్పష్టత వచ్చింది.   

నా జీవితానికొక లక్ష్యం ఇచ్చింది.  ఇవన్నీ ఎమోషనల్ ఫిట్ నెస్ తో ఉండడం వల్లే  సాధ్యమయింది . 

ఆత్మవిశ్వాసం మనిషికి దివ్యౌషధమని అనుభవపూర్వకంగా  చెబుతున్నా .. 

అయితే, మానసిక ఆరోగ్యం సరిగాలేదని గుర్తించేదెవరు?  మెరుగుపరచుకునే అవకాశం, అండ ఎందరికి ఉంటుంది అనే ప్రశ్న నన్ను తొలుస్తున్నది. 

 

ఇప్పుడు ఇలా మాట్లాడుతుంటే నా మదిలో రూపొందిన ఆలోచన ఇది మీతో పంచుకుంటున్నా .. 

మనం శారీరక ఆరోగ్యాన్ని పట్టించుకున్నంతగా మానసిక ఆరోగ్యాన్ని పట్టించుకోము. కానీఅది చాలా అవసరం.  దాని గురించిన అవగాహన పెంచాల్సిన అవసరం ఉందని నేను బలంగా నమ్ముతున్నాను. నాలాగా ఎందరో పిల్లలు, పెద్దలు మానసిక సమస్యల్లో ఉన్నారు. 

మన బడులు, కుటుంబాలు ఏవీ ఆ దిశగా ఆలోచించడం లేదు.  మానసిక ఆరోగ్యానికి సంబంధించిన విషయాలు కూడా పాఠ్యపుస్తకాల్లో ప్రవేశపెడితే బాగుంటుందని నా అభిప్రాయం.

మార్చి ఎనిమిదో తేదీన నుండి అరవై రోజులపాటు తెలుగు రాష్ట్రాల్లో పాదయాత్ర చేయాలని నిర్ణయించుకున్నా.   

మానసిక ఆరోగ్యం పట్ల మనలో ఉన్న నమ్మకాల్ని పోగొట్టే విధంగా కార్యక్రమం రూపొందించుకుని, స్థానిక బడులు, ఉపాధ్యాయులు, ప్రభుత్వ, ప్రభుత్వేతర ఉద్యోగులు, సామజిక కార్యకర్తలు అందరినీ కలుస్తూ ముందుకు సాగాలని అవగాహన కలిగించాలని ఆలోచన. 

ఎలా .. ఎక్కడినుండి అని అడగకండి.  త్వరలో  నా కార్యాచరణ విషయాలూ ప్రకటిస్తా అని ముగించింది పూర్ణిమ.

 

 

కథలు

కొత్త  ఆలోచనలు

          సింగయ్య, పోలమ్మ రేపు రెస్టారెంటులో  కలవాలని అనుకున్నారు.  సింగయ్య నెల రోజులనుండి పోలమ్మని కలవాలని పోరు పెడుతుంటే ఈ  రోజు ఓకే చెప్పింది.

           సింగయ్యకు నిద్ర రావటం లేదు.తన గురించి చెప్పాలి. ఎలా మొదలు పెట్టాలి.చెబితే తను ఒప్పుకుంటుందా. ఒకవేళ ఒప్పుకోకపోతే.

          తన వాళ్ళు చేసిన తప్పుకు నేనెందుకు బలికావాలి. ఇంతకాలం  సమాజం నన్ను ఎంత వెలివేసిన ఒక లక్ష్యం ప్రకారం ఈ రోజు ఒక స్థానానికి చేరుకున్నాను. త్వరలో సివిల్స్ రిజల్స్ లో ఏదో ఒక ర్యాంక్ తప్పకుండ వస్తుంది.సెలక్టు అయిన తరువాత నా పొజిషన్ చూసి పోలమ్మ ఒప్పుకోవచ్చు. కానీ నన్ను నన్నుగా వొప్పుకోవాలని రిజల్ట్స్ రాకముందే ప్రపోసల్ పెట్టాను.

          పోలమ్మ నో అంటే తను తట్టుకోగలడా.  ఒప్పుకోకపోతే ఏమి చెయ్యాలి.  రిజల్టు వచ్చిన తరువాత తన హోదా చూసి ఎవరైనా ఒప్పుకుంటారు.  కానీ ప్రేమ అయితే ఉండదుకదా.

           తన తండ్రి చేసిన పనికి జీవితమంతా శిక్ష అనుభవించ వలసి వస్తుంది. నాన్న బేల్దారి పని చేస్తాడు.  వచ్చిన కూలి వచ్చినట్లు తాగి తగలేస్తాడు. తన దగ్గరే కూలీగా చేసే అమ్మను పెళ్లిచేసుకున్నాడు. రోజు ఇద్దరు తన్నుకోవటమే ఉండేది.  అమ్మ చాలా ఓర్పుగా ఉండేది.

          నాకు అయిదేళ్లప్పుడు వేరే ఆమెతో సంభందం పెట్టుకున్నాడు.  నాన్న ఎంత తాగిన అమ్మ ఓర్పు పట్టిందిగాని వెరోకరితో సంభందం పెట్టుకోవటం ఇష్టం లేక పుట్టింటికి నన్ను కూడా తీసుకొని వెళ్లింది.

          నాన్న అమ్మను రమ్మని గొడవ చేసేవాడు. పెద్దల పంచాయతీ పెట్టించాడు. పెద్దలందరు కలిసి ఇవన్నీ మామూలేకదా సర్దుకుపొమ్మని అమ్మకి చెప్పి పంపించారు.

          కొంతకాలం నాన్న బాగానే ఉన్నాడు. తరువాత ఆమెను ఇంటికి తెచ్చి పెట్టాడు.  రోజు గొడవలు అవుతుండేవీ.ఆమెకూడా అమ్మను బాగా వేదించేది.  ఒకరోజు ముగ్గురికి గొడవలు అయ్యాయి. నేను ఆ రోజు సినిమాకు వెళ్ళాను.నేను వచ్చేటప్పటికి అమ్మ రక్తపుమడుగులో నిర్జీవముగా పడివుంది. ఇంటిచుట్టూ పోలీసులు చేరిపోయారు. అమ్మను చూసి నోటిమాట రాలేదు.  చకచకా పనులు జరుగుతున్నాయి. అమ్మను అంబులెన్సులో ఎక్కించారు.  నాన్నను ఆమెను పోలీసులు తీసుకొని పోయారు. నన్ను చైల్డ్ లైను వాళ్ళు వచ్చితీసుకొని పోయారు.

          నాలుగు రోజుల తరువాత అమ్మమ్మ మామయ్య నా దగ్గరకు వచ్చారు. నన్ను తీసుకొని పోయి పెంచలేమని చెప్పారు. నన్ను ఒక చిల్డ్రన్ హోముకు పంపించారు.అక్కడ నాలాంటి వాళ్లందరు చాలా మంది ఉన్నారు. నేను కొంచం కూడా అడ్జస్ట్ కాలేకపోయాను. నెల రోజులు ఎవ్వరితో మాట్లాడకుండా వంటరిగా ఉండి పోయాను.

          పదే పదే  అమ్మ గుర్తుకు వచ్చేది. చివరి చూపు కూడా సరిగా చూడలేదు.అమ్మ ఎప్పుడు మాలాగా కూలి పనులు వద్దు. చిన్నప్పుడు మేము చదువుకోలేదు. అందుకని ఈ పనులు చేసుకుంటున్నాము. నువ్వు బాగా చదుకోవాలి.మంచి ఉద్యోగం చేయాలి అని చెప్పేది.

          చిన్నప్పుడు అంగనవాడికి తేసికొనిపోయి అక్కడ టీచరుకు మా అబ్బాయికి ఇప్పటినుండే చదువు బాగా చెప్పు అని అడిగేది. నేను గవర్నమెంటు బడిలో బాగా చదువుతున్నానని మాస్టర్లు చెబితే సంతోషపడి బోలెడు ముద్దులు ఇచ్చేదీ.

          అమ్మ గుర్తుకు వచ్చినప్పుడల్లా ఏడుపు వచ్చేది. అమ్మకు ఇష్టమయిన పనిచేయాలి అనిపించేది.కొన్ని రోజులకు అందరితో కలవటం అలవాటు చేసుకున్నాను. అందిరిలా బడికి వెళుతున్నాను.నేను బాగా చదువుతానని మాస్టర్లు నన్ను బాగా ప్రోత్సహించేవారు. అన్నిటిలో మంచి మార్కులు వచ్చేవి. ఇంటెర్మీడియట్ అయిపోయిన తరువాత హోమునుండి బయటకు పంపించారు. ఎక్కడికి వెళ్లాలో  తెలియలేదు.ప్రసాదు సారు తన ఇంటికి తీసుకొని వెళ్లారు.

          ఇంటరులో స్టేటు అయిదవ రాంకు వచ్చింది. సివిల్స్  చదవాలని  ఉండేది.సాయంత్రాలు ట్యూషన్లు చెబుతూ చదువుకునేవాడిని. ప్రసాదు సారు బాగా సహాయం చేసేవాడు.

          కోచింగులో పోలమ్మ పరిచయం అయింది. మొదటలో ఛీ  పోలమ్మ పేరేమిటి అని నాతో సహా   అందరూ అడిగారు.పెద్దోల్లు దేముడికి మొక్కుకున్నారని చెప్పింది. మేమందరం పోలమ్మ పేరు మార్చి పూజ అని  పిలిచేవాళ్లం.  తనకు  మేజిస్ట్రేటు కావాలని పట్టుదలతో ఉండేది. అందరితో అంతా ఫ్రీగా ఉండేదికాదు.  తనకు నచ్చినవారితో బాగా ఉండేది.

          నాన్న శిక్ష పడకుండా పోలీసులను మానేజి చేసుకున్నాడు. నాన్నలాంటి చీడపురుగులను  ఈ సమాజంలో ఏరిపారేయటానికి పోలీసు ఆఫీసరు కావాలని పట్టుదలగా చదివాను. పదిరోజులలో రిజల్ట్స్ వస్తాయి.  తప్పకుండ మంచి ర్యాంకు వస్తుందని సార్లందరు ఎదురుచూస్తున్నారు.

          రేపు ప్రసాదు సారును కలవాలని అని ఆలోచిస్తూ నిద్రలోకి జారిపోయాడు.

                             ......................................

          పోలమ్మ కు నిద్ర పట్టక కింద మీద అవుతున్నది.రేపు అతను ఏమి చెబుతాడో తనకు తెలుసు.  చాలా రోజులనుండి ఇద్దరము బయట పడలేదు కానీ మనస్సులలో ప్రేమ పునాదులు పడ్డాయని తెలుసు. తన గురించి తెలిస్తే ఒప్పుకుంటాడా.  ఒకవేళ ఒప్పుకోకపోతే ఏమి చెయ్యాలి.  అసలు తనలాంటి వాళ్ళను సమాజం అంగీకరించటానికి ముందుకు వస్తుందా.

          అనాధను  పెళ్లిచేసుకోవటానికి సింగయ్య ఒప్పుకున్నా అతని తల్లితండ్రులు ఒప్పుకుంటారా.

          తను మెజిస్ట్రేటు అయిన తరువాత తన హోదా చూసి ఎవ్వరైన చేసుకోవచ్చు కానీ తనను   కోరుకొనే మనిషి కావాలి.నా గురించి తెలిసి సింగయ్య ఒప్పుకుంటే అంతకన్నా ఏమికావాలి. కానీ అతనికి ఎలా చెప్పాలి.

          తనకు చాలా దగ్గరగా ఉండే ప్రియాచేత చెప్పిస్తే అన్న ఆలోచన రాగానే పక్కనే నిద్రపోతున్న ప్రియాను లేపాలంటే మనస్సు ఒప్పుకోవటం లేదు. కానీ తన భవిష్యత్తు ప్రియమీద ఆధారపడి ఉన్నది.

           ప్రియాను  లేపుతుంటే ప అటుఇటు తిరిగి ఏంటి పూజా చూడు టైమ్ రెండు అయింది రేపు మాట్లాకుందాము అంటూ పక్కకు తిరిగింది. 

          లే ప్రియా చాలా ఇంపార్టంట్ విషయము నీవే ఈ విషయం పరిష్కరించగలవు.

          ఎవరైనా  తనను నీవే ఈ పని చేయగలవు అంటే ఎంత పెద్ద పని అయినా ఇట్టే చేస్తుంది.

ఆ మాట అనటం  ఆలస్యం టఖీమని  లేచికూర్చింది.

ఏంటి ఇంత అర్ధరాత్రి నీ సమస్య అంటూ కళ్ళు తుడుచుకుంది.

రేపు సింగయ్య నన్ను కలవటానికి  రమ్మని చెప్పాడు.

          ఓస్ ఇంతేనా ఏముంది.డియర్ పూజా నేను నిన్ను ఘాడంగా ప్రేమిస్తున్నాను. నువ్వు ఒప్పుకుంటే పెళ్లి చేసుకుంటానని అంటాడు.

          ఇద్దరికీ ఒకరంటే ఒకరకి ప్రేమే కదా కాకపోతే ఇద్దరు ఏమి ఎరగనట్లు దొంగాట ఆడుకుంటున్నారు. సింపుల్. ఒకే చెప్పేయి.

అంతా ఈజినా ప్రియా.

          నీకేమి తక్కువ. కలరు తక్కువేగాని మంచి కళగల మీఖం. ఏదో తెలియని కళ ని ముఖంలో ఉంటుంది. అదీగాక త్వరలో జడ్జివి అవుతావుకదా. నువ్వు ఏది చెబితే అది శాసనం.

కానీ నా గురించి నీకు కూడా తెలియదు కదా.

నేను ఎవరి గురించి ఏమి అడగాను కదా.మీదే కులం మతం మీ ఊరు ఇలా వ్యక్తిగత సమాచారం అడగటం నాకు అలవాటులేదు.మనస్సుకు నచ్చితే స్నేహం చేస్తాను. మనిషి ముఖ్యం కానీ మిగతావన్నీ అనవసరం డియర్.

          కానీ నా గురించి చెప్పాలి.

          అయితే ఇదిఏదో ఇంటరెస్టుగా ఉండే ఉంటుంది చెప్పు అంటూ అటెన్షన్ లో కూర్చుంది.

          మాది చాలా పల్లటూరు. అక్కడ అందరూ కూలీ పనులు చేసుకుంటారు.  నాకు రెండు ఏళ్ల అప్పుడు ఊరిలో పనులు లేక టౌనుకు వచ్చాము.  అక్కడ అమ్మకు ఒకతను  పరిచయం అయ్యాడు.నాన్న అంటే నాకు చాలా ఇష్టం. నాన్న చాలా అమాయకంగా  ఉంటాడు.ఇద్దరు గొడవపడ్డారు.అమ్మ అతని దగ్గరకు నన్ను తీసుకొనిపోయింది. ఎంతమంది చెప్పిన తిరిగి రాలేదు.నాన్న అవమానంగా భావించి ఆత్మహత్య చేసుకున్నాడు.

          నాన్న లాగా కాకపోయిన కొంచెం బాగానే చూసుకొనేవాడు.  నన్ను హాస్టలులో పెట్టారు.  సెలవులకు తీసుకొనివెళ్ళేవాళ్లు. 

          పదో తరగతికి వచ్చినగాని నేను పెద్ద మనిషి కాలేదు. అమ్మకన్న అతను నేను పెద్దమనిషి కాలేదని హైరానా పడేవాడు.  అతనే దగ్గరుండి డాక్టరులకు చూపించేవాడు. పదో తరగతి మద్యలో పెద్ద మనిషి అయ్యాను.

          పెళ్లిలాగా పెద్ద ఫంక్షన్ చేశాడు.  వచ్చినవాళ్లందరు సొంత తండ్రి కాకపోయిన సొంత పిల్ల కన్నా ఎక్కువ చేశాడు అని అంటుంటే నాన్న గుర్తుకు వచ్చాడు.  నా పుట్టిన రోజు అంటే నాన్న చాలా బాగా చేసేవాడు. ఉన్నదాంట్లో తన తోటి వాళ్ళను పిలిచి భోజనాలు పెట్టేవాడు.

          పెద్ద మనిషి అయ్యిందికదా. ఇంక హాస్టల్లో వద్దు.ఇంటిదగ్గర  ఉండమని చెప్పి హాస్టల్ నుండి తీసుకువచ్చారు.

          అమ్మ లేని టైములో నన్ను అదో రకంగా చూసేవాడు. అమ్మతో చెబుదామంటే ధైర్యం చాలలేదు.

          ఒకరోజు అమ్మ పక్క ఊరికి వెళ్లింది.రాత్రికి రాలేదు.అర్థరాత్రి నా పక్కలోకి వచ్చాడు. నోరు మూసి గట్టిగా ఎవరికి చెప్పకూ. నిన్ను ఏమి చేయను. నేను చెప్పినట్లు చేయి. మీ అమ్మ లేనప్పుడు మాత్రమే నాతో ఉండు. తరువాత టౌనులో మంచి కాలే జీలో చేర్పిస్తాను. అప్పుడు మీ అమ్మకు తెలియదు. అక్కడ నీకు బాగా డబ్బులు వచ్చే ఉపాయం చెబుతాను.

          నువ్వు ఇలా నన్ను పట్టుకోకు. స్కూలులో బాడ్ టచ్ గుడ్ టచ్ అని చెప్పారు. నువ్వు బాడ్ టచ్ చేస్తున్నావు. మంచిదికాదు. నీమీద పోలీసులకు చెబుతాను. వాళ్ళు వచ్చి బొక్కలో తోస్తారు అని అనగానే సరే ఎలా లొంగవో చూస్తాను అని బూతులు తిడుతూ అప్పటికి వదిలేశాడు.

          అమ్మ కు చెప్పాలా వద్దా అని ఆలోచనలో పడ్డాను.  అయితే అతను కొన్ని రోజులు  ఇంటికి రాలేదు. పీడ విరగడయిందనుకున్నాను.

          అతను ఎందుకు రావటం లేదని  అమ్మ పోను చేస్తే నీ కూతురు మంచిగా లేదు. ఎవడితోనో తిరుగుతుంది.  నీ కూతురిని అదుపులో పెట్టు లేదంటే నా పరువు పోతుంది అని చెప్పాడు.

          అది విన్న అమ్మ నన్ను ఎవడే వాడు అంటూ చచ్చేటట్లు కొట్టింది.

          అమ్మను లోపల తిట్టుకుంటూ నువ్వు ఉంచుకున్న వాడే అని చెప్పాలని నోటిదాకా వచ్చి నిదానంగా తెలుస్తుందని నోరు మూసుకున్నాను.

          పది రోజుల తరువాత వచ్చాడు. ఏమి ఎరగనట్లు మామూలుగా ఉన్నాడు. తాగిన మైకంలో ఇలా చేసిఉంటాడని నేనే సర్దుకున్నాను.

          మళ్ళీ ఒక రోజు అమ్మ పనికి పోయినప్పుడు మిట్ట మధ్యాహ్నం నా మీద పడ్డాడు. గట్టిగా అరిచిన అరుపులకు పక్కింటి వాళ్ళు వచ్చి అతనిని కొట్టబోయారు.

          అమ్మ కు విషయం తెలిసింది. ఎలాగూ విషయం తెలిసింది కదా అని అతను నీ కూతురిని వ్యాపారంలో పెడితే మంచిగా డబ్బులు వస్తాయి.తెలిసిన వాళ్ళు ఉన్నారు. అక్కడ పెడతాను. ఎవరికి తెలియదు. కాలేజిలి చేరి చదువుకుంటూ డబ్బులు సంపాదించవచ్చు. మంచిగా డబ్బులు వచ్చిన తరువాత పెళ్లి చేసుకుని పరువుగా బ్రతకొచ్చు. ఈ విషయం బయటకు రాదు.అదేదో నాతో చెడితే ఈ పనికి అదే ఒప్పుకుంటుంది. నువ్వు ఊ అంటే నీ బతుకు నీ కూతురి బతుకు బాగుపడుతుంది  ఆలోచించుకో అన్నాడు.

అమ్మ నా ముఖం చూడలేకపోయింది. నేనంటే తప్పు చేశాను. నీ బతుకు బుగ్గిపాలు చేయను అంటూ నన్ను ఒక్కసారిగా వాటేసుకుంది. నీవు బాగా చదువుకో. అతని సంగతి నేను చూసుకుంటాను అన్నది.

          పగ బట్టిన వాడు లాగా అమ్మను బాగా గొడవ చేస్తున్నాడు.  ఇద్దరికీ బాగా కొట్లాటలు అవుతున్నాయి.

          ఒకరోజు బాగా తాగి అర్థరాత్రి వచ్చాడు. ఇదే ఆఖరుగా అడుగుతున్నాను. నీ కూతురిని పంపుతావా లేదా అంటూ గొడవపడ్డాడు. అమ్మకూడ అతనికి ఎదురు తిరిగింది.బయట పడుకున్న నేను లేచి అమ్మకు సపోర్టుగా వెళ్ళాను.

          అతను ఖంగు తిని మూల ఉన్న కిరసనాయులు డబ్బా తీసుకొని అమ్మ మీద పోసి అగ్గిపుల్ల గీశాడు. భగ్గున మంట లేచింది. కేకలు వేస్తూ నీళ్ళు తెచ్చి పోసాను. సగం కాలిపోయిన అమ్మను హాస్పటలుకు తీసుకొనిపోయాము. వారం రోజులు బ్రతకటానికి పోరాటం చేసింది.

          చనిపోయే ముందు మరణ వాగ్మూలంలో స్టవ్వు అంటుకుందని తనమీద ఎవ్వరూ ఏమి చేయాలే దని చెప్పి నన్ను ఒంటరిదాన్ని చేసింది. అతనిమీద కేసు లేకుండా పోయింది నన్ను అనాధ ఆశ్రమంలో చేర్చారు.  అక్కడ నుండి ఇదుగో ఇక్కడకు చేరాను.  అందుకే జడ్జి అయ్యి ఇలాంటి వెధవులకు మరణ శిక్ష వేయాలని పట్టుదలగా చదువుతున్నాను.

వింటున్నంతసేపు ప్రియాకు కన్నీళ్లు ఆగటంలేదు.

          పూజనే కాదు ఇలాంటి వాళ్ళు లోకంలో చాలా మంది  ఉన్నారు. పూజా సంధర్బం వచ్చింది కాబట్టి మనస్సు విప్పి చెప్పింది.  కానీ తన గురించి చెబితే.

          వద్దు ఈ విషయం ఎవ్వరికీ చెప్పకూ అని మనస్సు హెచ్చరిస్తూ ఉంది. తనది చాలా మంచి కుటుంబం దేనికి లోటు లేదు. నాన్న బాబాయి కలిసి వ్యాపారం చేస్తున్నారు.అందరమూ ఇంట్లో కలిసే ఉంటాము. కానీ బాబాయి అప్పుడప్పుడు తనను అనుభవిస్తూ ఉన్నాడు. ఎవ్వరికీ చెప్పిన నమ్మరు. నోరు మూసుకుని భరించటమే తప్ప వేరే గత్యంతరం లేదు. నాకు మంచి రోజులు ఉన్నాయి అని పిస్తుంది. ఎందుకంటే ఈ మద్య బాబాయికి పక్షవాతం వచ్చి మంచంలో ఉన్నాడు. ఇలాగ పీడ విరగడ అయ్యింది.

          అందుకే తనకు పెళ్లి అన్న ప్రేమలు అన్న నమ్మకం లేదు. కానీ ఎలా గయిన వీళ్ళ ఇద్దరినీ కలపాలి.

          పూజా నువ్వు హాయిగా కళలు కంటూ నిద్రపో. రేపు ఉదయమే సింగయ్య ను కలిసి విషయం చెప్పి తప్పకుండా మీ పెళ్లి చేస్తాను.

ప్రియా అనుకుంటే ఏదైనా సాధిస్తుంది.

                                      .............

          సింగయ్య కూడా డైరక్టుగా చెప్పలేక ప్రసాదు సారును రాయబారం పంపాడు. ప్రసాదు సారు ప్రియా ద్వారా పూజకు చెప్పించాలని, ప్రియా ప్రసాదు సారు ద్వారా సింగయ్యకు చెప్పించాలని అనుకున్నారు.

          ముందుగా ప్రసాదు సారు ప్రియాకు పోను చేసి అర్జంటుగా నీతో మాట్లాడాలని అంటే నేను కూడా మీతో మాట్లాడాలని చెప్పింది. ఇద్దరు కలిసి ఆ ఇద్దరి గురించి మాట్లాడుకున్నారు. మొత్తానికి ఇద్దరు మేడ్ ఫర్ ఈచ్ అదర్ అని అనుకుంటూ  పెళ్లి ముహూర్తం పెట్టేశారు.

                             ..................

          పెళ్లి రిజస్టర్ ఆఫీసులో జరిగింది.వాళ్ళ ఇద్దరి జీవితంలో వాళ్ళకు సహరించినవారి నందరిని పిలిచి వాళ్ళందరికీ కృతజ్ఞతలు చెప్పుకుని ఈ  సమాజనికి తమ వంతు సేవ చేస్తామని ప్రతిజ్ఞ చేశారు.

          వచ్చిన వాళ్ళందరూ ఇంతకీ వీళ్ళ ఇద్దరి పెళ్లి చేసావు కదా ఇక నీ పెళ్లి ఎప్పుడు అని ప్రియాను ఆట పట్టిస్తున్నారు.

          నేను పెళ్లి చేసుకొను. బ్రహ్మచారిణిగా ఉండిపోతాను. జీవితంలో చాలా పనులు ఉన్నాయి చేయటానికి. పెళ్లి పిల్లలు ఈ ఊబిలో పడలేను. హాయిగా నా ఇష్టమయినట్లు ఉండవచ్చు. ఒకరి పెత్తనంలో ఉండి ఏమిచేయలేను. ఇలా నన్ను వదిలేయండి.

          ఈ మాటలు పైకి అంటున్న లోపల అగ్నిపర్వతాలు పేలిపోతున్నాయి.చిన్నతనంలోనే ఎంత లైగిక హింసకు గురియ్యింది. సొంత  బాబాయే రాక్షసుడిలా తన జీవితాన్ని భస్మం చేశాడు. ఎవ్వరికీ చెప్పుకుందామన్న పెత్తనం బాబాయిదే ఇంట్లో. చెప్పిన ఎవ్వరూ నమ్మరు.నాకు ప్రెగ్నెస్సీ రాకుండా ఎన్ని జాగ్రత్తలు తీసుకునేవాడు. మందులు వాడి వాడి ఒళ్ళు హూనం అయ్యింది. తన శరీరం అంటే తనకే అసహ్యం వేసేది. ఆ లైంగిక హింస తరువాత ఎలాంటి ఫిలింగ్స్ రావటం లేదు. మనస్సు మొద్దుబారి పోయింది. సెక్సు అంటే రోత వచ్చింది. మగవాళ్లను చూస్తేనే ఆసహ్యం వేస్తుంది. అలాగని తను కన్య కాదుకదా. పాపం నన్ను చేసుకొనే వారిని మోసం చేయలేను.పూజా సింగయ్య లు అనాధ లుగా మారటానికి లైంగికతే కారణం. ఈ ప్రపంచం అంతా దీని చుట్టూనే తిరుగుతుందా  అనిపిస్తుంది.

          దేశంలో ప్రధాన చర్చ అయిన నిర్భయ, దిశ  లాంటి కేసులు బాహ్య ప్రపంచానికి తెలిసినవి. ఈ కేసులలో మానభంగం మరణము జరిగింది.

          కానీ నాలాంటి కేసులలో  ఇష్టం లేకుండానే కార్యక్రమం నడుస్తుంది. ఎదుటివారికి ఇష్టం లేకుండ జరిగే లైంగిక చర్య మానభంగమే. కలిసిన  ప్రతిసారి మరణిస్తూ మానభంగం భరిస్తూ ఉండటమే. ఇది మరీ భయంకర దారుణం. అదేదో వారిలాగా ఒక్కసారి చచ్చిపోతే బాగుండేది. ఇలా చస్తూ బ్రతకటం పెద్ద నరకం.

          నాలాంటి వారు చాలామంది ఉన్నారు. కానీ బయటకు రారు. ఎందుకంటే పరువు ముఖ్యం.పరువు కోసం హత్యలైనా  చేసే సమాజం మనది.

          ఇలాంటి లైంగిక హింస చేసేదికూడా ఎక్కువగా తెలిసిన వాళ్లే. చాలా పకడ్బంధిగా మూడో కంటికి తెలియకుండా నడిపిస్తారు. ఏదిఏమైనా పరువు నిలబెట్టవలసింది ఆడవాళ్లే. అందుకని నోరుమూసుకొని గుడ్ల నీరు గుడ్ల కక్కుకొని బ్రతకవలసిందే నాలాగా.

          కొన్ని జీవితాలు ఇలా బూడిద కావలిసిందే.కానీ జీవితమంటే ఇదే కాదు కదా.నాలాంటి వాళ్ళకు చెప్పుకోవటానికి మనుషులు ఉండరు. పోనీ చెప్పినా అర్థం చేసుకునేవాళ్లూ ఉండరు.చెప్పిన నమ్మరు కూడా. ఛ అలా ఎందుకు చేస్తారు అని ఎదురు ప్రశ్నిస్తారు.

          అందుకే చెప్పుకోవటానికి రాలేక పోతున్నారు. ఇలాంటివారికి చెప్పుకోవటానికి ఒక ఓపెన్ విండో ఉండాలి.  కొంత ఊరట అన్న దొరుకుతుంది.సమస్య బయటికి వస్తే పరిష్కా రం దానంతట అదే దొరుకుతుంది.

          నాలాంటి భాదితులకు ఆసరా కావాలి. బాబాయిలాంటి దుర్మార్గులకు గుణపాఠం చెప్పాలి. మేము ముగ్గురము ఈ సమాజం చేసే దుర్మార్గాలకు బలి అయినవాళ్ళమే. పోలీసు ఆఫీసరుగా సింగయ్య, జడ్జిగా పూజా సహకారం ఉంటే తను  అనుకున్న పని విజయవంతమవుతుందని, భాదితుల కోసం కొత్త  ఆలోచనలు ప్రియ మదిలో రూపు దిద్దుకొంటున్నాయి.

                                                .................................

 

 

కథలు

  శృతిమించితే

                                                                         1

             "
ఆరాధ్యా! ఆశ్రిత్! త్వరగా లేవండి.కషాయం ఐపోయినట్టే.బ్రష్ చేసుకుని రండర్రా!" అంటూ సుప్రభాతం పలుకుతూనే స్టౌమీద కాగుతున్న నీళ్ళలోఅల్లంముక్క,మిరియాలు, దాల్చిన చెక్క,లవంగాలు, ,పసుపు, తులసి ఆకులు వేసి మరో ఐదు నిమిషాలు మరిగించింది మాలిని.ఆగిన్నె కిందికి దించి తేనె, నిమ్మరసం కలుపుతుండగా వచ్చిన ఆరాధ్య 

              "మమ్మల్నేమొ తొందర పెట్టి లేపావు.ఇంకా నీ దిక్కు మాలిన కషాయం కానేలేదు." అంటూ విసుక్కుంది.

              "ఇదిగో రెండు నిమిషాల్లో నీ చేతిలోకషాయం గ్లాస్ రెడీ. సరేగాని మీ బెడ్ షీట్స్ మడతేసి నానమ్మ స్నానం చేస్తుందేమో కనుక్కొని బాత్రూంలో బట్టలు వేసి రాపో."మాలిని.

              "కనబడితే కాల్చివేతన్నట్లు  ..ఎప్పుడు ఏదో ఓ పని చెప్తుంటావు.బెడ్ షీట్స్ మడతెయ్యక పోతే ఏమైందట. మళ్ళీ కప్పుకునేవేగా."

               "అది నీ కర్మగాని..కనీసం నానమ్మకు బట్టలన్నవేసిరావే."అంటూ బుజ్జగించింది.

               "నానమ్మే వేసుకుంటుంది లే.బెడ్రూంలోనేగా బట్టలున్నవి" సవరించి చెప్పిందా కూతురు.

                   "ఆ మాటే నేనెప్పుడూ చెప్పేది.కనీసం నా పనులు నన్ను చేసుకోనివ్వండ్రా."ఆంది అనసూయమ్మ.

                    "అది కాదులే నానమ్మ.నువ్వేమాత్రం ఇబ్బంది పడ్డా నాన అమ్మకో క్లాసు పీకుతాడు. అదన్నమాట సమస్య."ఆశ్రిత్.

                    "ఐనా ఒక్క నానమ్మే కాదు. ఈ ఇంట్లో ఎవరిబ్బంది పడ్డా నాన ఊరుకోరుగా." మళ్ళీ అన్నాడు ఆశ్రిత్."

                    "అదేం కాదులే.మగ పిల్లాడివని నీ మీద గారాలెక్కువే కుమ్మరిస్తాడులే" అక్కసుగా అంది ఆరాధ్య

                    "ఆడపిల్లవైతే మాత్రం నువ్వేం పని వెలగబెడుతున్నట్లో"  ఒద్దించి అడిగాడు ఆశ్రిత్.

                    "సరె సరే.మీ వాదనలకేంగాని ఈ కషాయం తాగండి."అంటూ పిల్లలకు చెప్పి
 

   కషాయం నింపిన ఓ గ్లాసు అత్తగారికిచ్చి మరో గ్లాసుతో ప్రత్యక్ష దైవం దగ్గరికి పోయింది మాలిని.ఆ గ్లాసు అందుకుంటున్న పతి దేవుడు 

                " అమ్మకిచ్చావా? తప్పకుండా రోజుకు మూడు సార్లు చేసి తగలడు.లేదంటే కరోనాతో చావు తప్పదు. బాగ్స్ రెడీగా పెట్టు.కూరగాయల తేవాలి. "అని శాపనార్థాల సుప్రభాతం  మొదలు పెట్టాడు వర్ధన్. మాలిని కిమ్మనకుండా వెళ్ళి బాగ్స్ తెచ్చిచ్చి తన పనిలో తాను మునిగి పోయింది. అదంతా ఆమెకు అలవాటైన తతంగమే.

                 "ఏయ్! పిల్లలు.స్నానాలు కానిచ్చెయ్యండి.బామ్మ చేసేసినట్టుంది.ఎలాగూ నాదీ ఐపో యింది. మీరు చేస్తె..బట్టలు వాషింగ్ మిషన్లో వేస్త.ఎండగా ఉన్నప్పుడే ఆరేయొచ్చు." అని చెప్తూనే  చట్నీ చేయడానికి వంటింట్లోకి వెళ్లింది మాలిని.

                                                                           2.  

             "ఏమేవ్ఎక్కడ చచ్చావ్? తొందరగా బకెట్లు తీసుకొని తగలడు."అంటూ రెండు సంచుల కూరగాయలతో స్కూటర్ దిగాడు వర్ధన్.
           మంచినీళ్ళు కాస్తున్న మాలిని భర్త గొంతు వినబడగానే స్టౌ ఆపేసి కూరగాయలు కడగటానికి కెటాయించిన బకెట్లను తెచ్చి  గబగబా టాప్ కింద పెట్టి సగానికి నింపింది. ఆ  బకెట్లలో కాసింత ఉప్పు కొంచెం సర్ఫ్ వేసి కూరగాయలు కుమ్మరించింది.ఆకు కూరలను ఓ వెడల్పాటి డిష్ లో వేసి నీళ్ళు పోస్తూనే ఓ కంట భర్త చిర్రుబుర్రులు గమనిస్తూనే ఉంది. ఊపిరి పీల్చుకోవడానికి కూడా  తీరిక లేనంతగా ఇరవై నాలుగు గంటలూ ఆమె కాళ్ళూ చేతులు ఆడుతూ ఇంటిని చక్కదిద్దుతూనే ఉన్నా ఆ చిర్రుబుర్రులు  ..సాగతీతలు ..తిట్లూ శాపనార్థాలు దారి తప్పవు.ఆమెకవి గాలి పీల్చుకోవడమంత సాధారణం.ఎప్పటికప్పుడు ఎదురు తిరుగమని మనసు చెప్తూనే ఉన్నా మాలిని ఆంతర్యం దాన్ని వాయిదా వేస్తూ వస్తుంది.

             "బాత్రూం లో టవలేసి చావు.ఇంతకీ గీజర్ ఆన్ చేసావా? లేదా? ప్రతిదీ పది సార్లు చెప్పి చావాలి".వర్ధన్

              "వస్తున్నానండి.ఒక్క నిమిషం. గీజర్ వేసి పదినిమిషాలైంది.."అంటూనే మాలిని తన చేతుల్ని సానిటైజర్ తో శుభ్రం చేసుకుని బాత్రూం లో టవలేసి వెనక్కి తిరిగింది.

               "మొద్దు మొహమా! డెటాల్ సోప్ తెచ్చాను కదా! మళ్ళీ ఈ లక్స్ సోపేంటి?"

             ఆయన నోట్లోనుండి మాటొస్తుండగానే కూరగాయలతో వచ్చిన కవర్లోని  సోప్ తీసి వర్ధన్కు అందించి గిరుక్కున తిరిగి మళ్ళీ సానిటైజర్ తో చేతులు కడుక్కుంది.అదే  స్పీడుతో వంటింట్లో చొరబడి చకచకా రెండు దోసెలు వేసిందో లేదో  పతి దేవుడు డైనింగ్ టేబుల్ ముందు ప్రత్యక్షమయ్యాడు నా టిఫినెక్కడ అన్న పోజుతో.వేసిన దోసెలతో పాటు చట్నీని వడ్డించి మళ్ళీ దోసెలు వేయడానికి పూనుకుంది మాలిని.

                " ఇదేం చట్నీ? " డైనింగ్ టేబుల్ నుండి ప్రశ్న

                 "టొమాటో ". వంటింటి నుండి సమాధానం.

                 "కొబ్బరి చట్నీ చేసి ఏడవొచ్చు కదా?" డైనింగ్ టేబుల్ నుండి

                 "అత్తయ్య గారడిగారని....." వంటింటి నుండి

                 "రెండు చట్నీలు చేసి ఏడవొచ్చు కద"డైనింగ్ టేబుల్ నుండి

                 " చేద్దామనే అనుకున్నా. పని మనిషిని మాన్పించటంతో పాచిపనులు..స్నానం. దేవుడి పూజ...టైమే దొరకలేదు." వంటింటి నుండి .ఇలా డైనింగ్ రూం నుండి ప్రశ్నలకు వంటింటి సమాధానాల పరంపర కొనసాగింది.

                  " మహా రాణిలా పడుకుంటే టైమెట్లా దొరుకుతుంది..కాస్త పెందరాళే  లేచి చావొచ్చు కదా!"డైనింగ్ టేబుల్ నుండి మరో ప్రశ్న.

                   ఇక ఆ ప్రశ్నకు మాత్రం మాలిని నుండి సమాధానం రాలేదు.ఆమె సమాధానం చెప్పదలచుకో లేదు కూడా. ఎంచేతంటే సమాధానం ఇచ్చినా లాభం లేదని ఆమెకు బాగా తెలుసు .అది ఆమెకు అనుభవం ఇచ్చిన గుణపాఠం.తన లోటుపాట్లను చూసి మరో శాపనార్థం రాకముందే  వేడి చేసిన నీళ్ళను ఓ గ్లాసులో తీసుకొచ్చి వర్ధన్ ముందు పెట్టింది మాలిని

                    "నీళ్ళు వేడి చేసి ఎంతసేపైంది? "

                       "అరగంటైంది."

                      " ఇంత చల్లగా ఏడ్చాయేంటి?.ఇవి తాగినా ...మామూలు నీళ్ళు తాగినా ఒకటే."

                       "వెచ్చగనే ఉన్నాయండి"

                       "వేడిగా ఉండాలంటే వెచ్చగా అంటూ అఘోరించి చస్తావేంటే?ఎడ్డెమంటె తెడ్డె మనే మొహం నువ్వూను"

                       "అందరూ వెచ్చగా అనే అంటున్నారు కదా...." అనిఏదో సర్ది చెప్పబోయింది మాలిని

                       "ఏడ్చావు లే. ఎవరేది చెప్తే అది నమ్మి చస్తావు.ఇంట్లో ఓ మానవుడున్నాడు అన్నీ చెప్పడానికి అన్న ధ్యాసే లేదు."అంటూ చిర్రుబుర్రులాడాడు వర్ధన్.నోరుమూసుకోవడం  మాలిని  వంతైంది.

         పతిదేవుడి ఆత్మారాముణ్ణి శాంత పరిచిన మాలిని  ఉతకాల్సిన బట్టలు వాషింగ్ మిషన్ లో వేసి మళ్ళీ సాని టైజర్ తో చేతులు కడుక్కుంది.గిర్రున ఇంట్లోకి వెళ్ళి రెండు వెడల్పాటి పళ్ళాలను తెచ్చుకుంది. బకెట్లలో ఉన్న నీళ్ళను వంపేసి మళ్ళీ ఫ్రెష్ నీళ్ళు పోసి   ఆ కూర గాయలను రుద్ది కడిగి పళ్ళాలలో వేసింది. ఆకు కూరలను  పురుగు లేకుండా చూసి మట్టి భాగాన్ని కడిగింది. కొంచెం ఎండగా ఉన్న చోట ఓ బట్ట పరిచి వాటిని ఆర పెట్టింది కూడా.సీతాఫలాలు...సంత్రాలు ...ఆపిల్స్ ను  మరో బట్టలో ఆరబెట్టింది.

                మాలినికి ఓ పని చేస్తుండగానే మరో పని ఒత్తిడి బుర్రలో తిరుగుతూ ఉంటుంది.. వాట్ నెక్స్ట్ అన్నట్లుగా .టైం చూస్తే పదకొండున్నర.ఒకటింబావుకల్లా వంట సిద్ధంగా ఉండాల్సిందే. అన్నం,పప్పు,కూరా,చారు,పచ్చడితో సహా.లేకపోతే ఆస్తమా పేషంట్ అత్తగారి అపసోపాలు.. ఆన్ లైన్ క్లాసుల ప్రహసనంలో పిల్లల అసహనం...ఆపై వర్క్ ఫ్రం హోం మొగుడి శాపనార్థాలు ఉండనే ఉంటై. అందుకే పనిలో పరుగులు మాలినికి తప్పని తిప్పలు.ఏదైతేనేం..రెండో తడవ కషాయాలు..వంట-వార్పు-వడ్డింపుల తతంగం ముగించ గానే వాషింగ్ మిషన్లో బట్టలు కేకేసాయి.వాటి మాట ఆలకించిన తర్వాతే ఇంత ఎంగిలి పడటం మరి.ఆమె మధ్యాహ్నం నడుం వాల్చడానికి ససేమిరా వీల్లేదు. పొద్దున్నే ఆరేసిన అందరి బట్టలు తీసి మడతేసి కబోర్డ్స్ లో సర్దిపెట్టాలి.పిల్లశాల్తీలకాముచ్చట పట్టదు. చెప్పినా ఆలకించే ప్రసక్తే లేదు.ఆపై అంట్లు తోమడం షరా మామూలే.జనం సహనం పరీక్షించడానికా అన్నట్లు టాప్ నాలుగు గంటలకు అటెండెన్స్ తీసుకుంటుంది. హాజరు పలుకుతేనే నీళ్ళు.సో టాప్ కు అటెండెన్స్ పలికి మొక్కల దాహం తీర్చాల్సిందే. మాలిని ఆ రోజు నిర్విఘ్నంగా ఆ పనులన్నీ పూర్తి చేసి గృహ ప్రవేశం చేసే వరకు నాలుగున్నర కావచ్చింది.ఇక పాక శాలలోకి పోకతప్పదని ఆలోచిస్తుండగానే 

               "ఏమేవ్ ఈ షుగర్ పేషంట్ను ఇలాగే చంపుతావా? టీ నీళ్ళేమైన మొహాన కొట్టే దుందా? "అంటూ మొగుడి ఆర్తనాదాలు కర్ణభేరులను బద్దలు చేసాయి.

              మరోవైపు నుండి "అమ్మాయి ..తినడానికేమైనా ఉందా?"అంటూ అత్తగారు

              "అమ్మా ! జంతికలున్నాయా "అంటూ  ఆశ్రిత్  ఆరాధ్యలు మాలినికి సాయంకాలం అల్పాహార బాధ్యతను గుర్తు చేసారు.

              "నాన సీతా ఫలాలు..ఆరెంజెస్..ఆపిల్స్ తెచ్చారు .ఇవ్వమంటారా?"అడిగింది మాలిని.

             "నో..నో..మాకు జంతికలే..."అన్నారు పిల్లలిద్దరూ.

             "మురమరాలకు కారం పట్టించి ఇవ్వమ్మాయ్"అత్తగారి సున్నితపు ఆజ్ఞ. అందరి ఆజ్ఞలను ఆకాంక్షలను శిరసావహించెదనంటూ నడుం బిగించడం మాలతి వంతు..కనీసం బాక్స్ లో ఉన్న జంతికలను తీసుకోలేని పిల్లల సోమరితనాన్ని ఏమనాలో మాలతికి అర్థం కాలేదు.తన గొంతు వినబడిందంటే చాలు...పతి దేవుడి గర్జనలు భరించక తప్పదు. దాని కన్న నడుం బిగించడమే నయమనుకుంటుంది మాలతి. అది తేనీటి సమయం మాట.ఆపై ఆమెకు మరో రెండు మూడు హార్డిల్స్ ఉండనే ఉంటాయి.మళ్ళీ కషాయం .. వేడి నీళ్ళు కాచడం..డిన్నర్ కు చపాతీలు ..కూర.ఎట్ ది ఎండ్ అంట్లు తోముకోవడాలు.ఆ రోజు వర్ధన్ మాత్రం సాయంకాలం సుష్టుగా  సీతాఫలాలను ఆరగించి..బ్రేవ్ మంటూ త్రేన్చి..డిన్నర్ ను క్విట్ చేశాడు. పై తతంగ మంతా మార్చ్ 23 మొదలుకొని ఓ రెన్నెల్లు కొనసాగింది ఏదోకొంత మార్పుతో

                                                                             3
 

            అన్నయ్య వదిన ఇద్దరూ ఆసుపత్రి పాలయ్యారని తెలియగానే మాళవిక ఖంగు తింది.ముందు కరోనా వల్లేమో అని హైరానా పడ్డది.ఆశ్రిత్ కు ఫోన్ చేస్తే వర్ధన్ డి హ్రేడ్రేషన్ అండ్ గాస్ ప్రాబ్లం వల్ల ,మాలిని నీరసంతో బి పి డౌనై పల్స్ రేట్ పడిపోవడం వల్ల అని తేలింది.తన పిల్లలకు భర్తకు తగు జాగ్రత్తలు చెప్పి ఉన్న ఫళంగా హైదరాబాద్ కు ఊడి పడింది మాళవిక.వారం రోజులు అనారో గ్యంతో పోరాటం చేసి ఆసుపత్రి  ఆజ్ఞాపించినంత బిల్లు చెల్లించి ఇల్లు చేరుకున్నారా దంపతులు.మాళవిక డాక్టర్స్ తో మాట్లాడి వాళ్ళు అనారో గ్యం పాలు కావడానికి  దారి తీసిన  పరిస్థితులను ఆరా తీసింది.ఇంట్లో పిల్లల ోజువారీ దినచర్యను గమనించింది.పిల్లలతో పనిమనిషికి ఫోన్ చేయించి పిలిపించింది.

               "లాక్ డౌన్ ఎత్తేసారు కదా! పని చేయడానికి రాలేదేంటమ్మా!"పనిమనిషినడిగింది మాళవిక.

                "అమ్మగారే రావద్దన్నారండి. నేనొత్తాననే చెప్పానండి.ఆయ్"

                "సరె .ఇప్పుడు రమ్మంటున్నారు కదా! వచ్చేసెయ్"

                "తప్పకుండా వచ్చేత్తానండి.ఇంటికాడ కూసుంటె నాకేటి తోచదండి.గోల్లు గిల్లుకోవడ మేనండి.ఆయ్."

                "వస్తూనే శుభ్రంగా టాప్ దగ్గర కాళ్ళు కడుక్కో .సానిటైజర్ తో చేతులు కడుక్కో.మాస్క్

పెట్టుకోవడం మరిచి పోకు.వింటున్నావా?"

                "అదేటమ్మగారండి.అలాగంటారండి..మడిసి పుట్టుక పుట్టాక  ఒకపారి సెప్తే ఇనుకోవాలండి.అలాగేనండి.ఇంతకీ ఏ టేముకి రమ్మంటారండి.? పెందరాళే ఏడింటికల్లా రమ్మంటారా?"పనిమనిషి.

                 "సరే!అలాగే వచ్చేసెయ్."అని పనిమనిషిని పంపించి ఆశ్రిత్ ను కూరగాయలు కట్ చేయమని ఆరాధ్యను బట్టలు మడతేయమని చెప్పి తను వంట చేయడంలో లీనమైంది మాళవిక.ఓ అరగంటలో వంట పూర్తి చేసి అందరినీ తినడానికి పిలిచింది.మాలిని రాక పోవడంతో  మరో సారి పిలిచింది.

                మీరంతా భోచెయ్యండమ్మ.పక్కలు సర్దుతున్నాను. నేను తర్వాత తింటానులే." అంది మాలిని

               "అదే వద్దంటున్న.అందరితోపాటు నువ్వూ తినేసెయ్.పిల్లలకు పని అలవాటు కానివ్వు."అంటూ అందరికి వడ్డించింది మాళవిక.భోజనాలైపోవడంతో  గిన్నెలు సార్టౌట్ చేసి వాషింగ్ ఏరియాలోకి చేర్చింది.

               "వదినా పొద్దున్నే పనిమనిషి వస్తుంది.మరిచి పోయి గిన్నెలు కడిగేవు సుమా! " అంటూ మాలినిని సున్నితంగా మందలించింది.అంతాభోంచేసి టివి ముందు సెటిలయ్యారు. టివి ముందు కూర్చున్న ఆమె ఆలోచనంతా వదిన గురించే .

               "అన్నయ్యా! ఇంతకీ నువ్వు హాస్పిటల్ లో ఎందుకు అడ్మిట్ కావలసి వచ్చిందట? " తనకు ఏమీ తెలియనట్లుగానే అడిగింది మాళవిక.

               " మోషన్స్  వల్ల డి హైడ్రేషన్ ఐందని తెలిసిన విషయమే కదా! " 

               " మోషన్స్ కు కారణమేంటంటావు ?"

                "ఫుడ్ పాయిజనని .......... "

               "ఇంటి భోజనం కదా! నీ ఒక్కడికే ఈ ప్రాబ్లం ఎందుకైందంటావు?"

                "నే చెప్పనా అత్తయ్య?" ఆరాధ్య 

                " తెలుసు కోవడానికేగా అడిగేది. చెప్పు"

                "నాన అదే పనిగా సీతాఫల్ తిన్నారు . పైగా వాటిని ఉప్పు సర్ఫ్ వేసి కడిగించారు"

అది విన్న మాళవిక నోరు వెళ్ళబెట్టింది.

                "అత్తయ్యా!అంతేకాదు.నాన రోజుకు మూడుసార్లు కషాయం తాగేవారు"

                "మీరో....?"

                 " ఒకరికి తెలియకుండ ఒకరం నెమ్మదిగా పారబోసేవారం.నానమ్మతో సహ.వారానికి ఓ రెండు మూడుసార్లు తాగుంటామేమో."

                 "మీ అమ్మో?"

                 "పొద్దస్తమానం చాకిరీతో గాలి పీల్చుకొనే టైమే లేక సతమతమయ్యా.ఇక కషాయమేం తాగను"అంది మాలిని

                "అదన్నమాట..అసలు విషయం.ఏమొదినా! పండ్లు కూరగాయలు ఉప్పు సరే..సర్ఫ్ తో కడగటమేంటి?"

               "మీ అన్నయ్య ఉవాచ"చెప్పింది మాలిని కొంచెం భయంగానే భర్త వేపు చూస్తు

               "ఏరా!అన్నయ్య.రోజు మూడుసార్లు కషాయం..సర్ఫ్ తో కూరగాయలు పండ్లు కడగడం 

నీకెవరు చెప్పారురా?"

               "ఎవరు చెప్పేదేంటి.వైరస్ చావాలని ..ఇమ్యూనిటీ  పెరుగాలని..."

               "వాటి సంగతి దేవుడరుగు. నువ్వు చచ్చేవాడివిగా.ఒక్కరోజు బగారా రైస్ కే కడుపు పాడవుతుంటే రోజూ ఆ మసాలాలతో కషాయమేమిట్రా? ఇమ్యూనిటీ మంచి తిండి వల్ల,శారీరక శ్రమలో ఉంటుందని నేను నీకు చెప్పడమేంట్రా?  నీ శాస్త్రీయ విజ్ఞానమెక్కడ మాయమైంది?"

చెల్లెలు మాటలువిన్న వర్ధన్ నాలిక కరచుకున్నాడు. మాళవిక అంతటితో ఆగలేదు.

               "అవును అన్నయ్య! వదినకు పల్స్ రేటు ఎందుకు పడిపోయినట్లో? అదైనా నీకర్థమైందా?మాళవిక ప్రశ్నకు ఎవరి దగ్గరి నుండి సమాధానం రాలేదు.సో మాళవిక మాట్లాడడం మొదలు పెట్టింది.

                "ఏరా అన్నయ్య! నీకు అమ్మకు  అదేదో శ్లోకంలో ఉన్నట్లు  కరణేషు మంత్రి తప్ప మిగతా లక్షణాల కోడలు కావాలి.పిల్లలు మాత్రం ఏపనీ పాట లేకుండ కేవలం పుస్తకాలకు సెల్ఫోన్లకు అతుక్కుపోవాలి. రేపు ఆరాధ్యకు  నీలాంటి మొగుడే దొరికితే ..ఆశ్రిత్ కు  ఏ ఐ టి ఉద్యోగం చేసే పెళ్ళాం దొరికిందనుకో ...అప్పుడు వాళ్ళ పరిస్థితి ఏంటంటావు? "

                "నా పిల్లలకేంటి? చదువుకుంటుంన్నారు.మంచి ఉద్యోగాలు చేస్తారు. నౌకర్లను పెట్టుకుంటారు. మీ వదినంటే చదువుకోని దద్దమ్మ .ఇంట్లో పనులన్న చేయక ఏంచేస్తుందట"

                 "నీ కూతురు కొడుకుతోపాటు అల్లుడూ కోడలు ఉద్యోగాలు చేసి ఏడుస్తారు కదా!  మరి ఇంటి చాకిరీ ఎవరు చేస్తారట ."

                "పని మనిషి వంట మనిషిని పెట్టుకుంటారు.ఈ చాకిరీ చేయాల్సిన కర్మవాళ్ళకేంటి?"

                 "ఓకె.నా ఓటు నీకే.కానీ ఓ నెల రోజులు వదినను నాతో  తీసుకెళ్తా.వంటమనిషి డబ్బు లు నేనే పే చేస్తాను లే.సరేనా.ఏం లేదు వదినకు కొన్నాళ్ళు రెస్ట్ అవసరమని డాక్టర్ చెప్పారు."

                  ఆ మాటకు వర్ధనేకాదు, ఇంటిల్లిపాది ఖంగు తిన్నారు.మాళవిక ఆ ప్రపోజల్ పెడు తుందని  ఎవరూ ఊహించలేదు.వాళ్ళ మొహాలు కొంచెం కళ తప్పాయి కూడా.అంతా మౌనం పాటించారు.

                 "ఏంటీ? ఎవరూ నోరు విప్పడం లేదు.అంటే దీనర్థమేంటీ?మీరంతా కాలికి మట్టంట కుండా కాలం వెళ్ళబుచ్చుతారు. వదిన మాత్రం మూడు తరాలకు బొంగరంలా తిరుగుతూ పని చేయాలి.లాక్ డౌన్ లో పని మనిషి లేదన్నస్పృహే లేదు మీ అందరికి. తలో చెయ్యి వేస్తే ఇంత వరకు వచ్చేదే కాదు కదా!అమ్మ కూడా  చిన్న చిన్న పనులు స్వయంగా చేసుకోవడం వల్ల ఆరో గ్యంగా  ఉంటుంది.మొక్కలకు నీళ్ళు పోయడం వల్ల ప్రత్యేకించి  వ్యాయామం చేయ కుండానే ఆరోగ్యం అందుబాటులోకి వస్తుంది నీకు.పిల్లలకూ ఎంతో కొంత పని చెప్పండి. భవిష్యత్తులో సుఖ పడుతారు. యూ ట్యూబ్ లో చూసిన వాటినన్నిటిని అదే పనిగా పాటించడ మేంటి?  ఆ నిబంధనలు పాటించి తీరాలి అన్న నిబంధనే మీ అనారోగ్యాలకు దారి తీసింది. సానిటైజర్ తో కడగి కడిగి వదిన చేతలు పాడయ్యాయన్న విషయం నీకు తెలుసా ?ఐనా ఎట్లా తెలుస్తుంది లే! నీ దృష్టిలో ఆమె ఓ పనిముట్టు.ప్రాణమున్న బొమ్మ.అంటూ దీర్ఘ నిశ్వాస నొదిలింది మాళవిక

                 ***********~~~~~~~~~****************~~~~~~~~~~~*************

                                                                     4

                   సంక్రాంతి  పండుగ రోజులు.వర్ధన్ నుండి ఫోన్ రావడమే తడవు చేయకుండా పిల్లలతో సహా పుట్టింటికి చేరుకుంది మాళవిక.ఇంటి వాతావరణంలో తేడా కొట్టవచ్చినట్టలుగా కనపడింది. మాలిని కూడా పిల్లలకు పని చేయడం అలవాటు చేసింది. భర్తకు సమయోచిత సమాధానాలు... సలహాలివ్వడం నేర్చుకుంది.ఆ కుటుంబం యూ ట్యూబ్ లను పాలూ నీళ్ళను వేరు చేసినట్లుగా చేసి చూస్తున్నారు.గొర్రెదాటు వ్యవహారారినికి గుడ్ బై చెప్పి మెదడుకు మేత పెట్టడం అలవాటు చేసుకున్నారు .శ్రామిక సౌందర్య రుచికి అలవాటు పడిపోయారంతా వర్ధన్ తో సహా. ఇక మాళవిక ఆనందానికి అవధులు లేకుండా పోయాయి.అర్థవంతంగా...ఆరోగ్యంగా.. ఆనందంగా కుటుంబం కొనసాగడానికి ఈ చిన్నపాటి సాహసాలు...చైతన్యం అవసరమేకదా!

                                                           ##############

                

కథలు

పట్టుదల ఉంటే ఏదైనా సాధ్యమే 

హిమాజ పేరుకు తగ్గట్టే  అందమైన, తెలివి గల అమ్మాయి, ఐదోయేట పోలియో వచ్చి ఒక కాలు చచ్చు బడిపోయింది. తల్లి లేని అమ్మాయి  కోసం  మాధవిని  పెళ్లి చేసుకున్నాడు తండ్రి. కొత్తలో అమ్మాయిని బాగానే చూసుకునేది మాధవి. తనకు ఇద్దరు పిల్లలు పుట్టాకహిమజని సరిగ్గా  చూసుకొక ఇంట్లో పనులన్నీ తన చేత చేయించేది సవతి తల్లి. భార్య గయ్యాళి తనానికి తండ్రి ఏమి అనేవాడు కాదు.
టెన్త్ దాకా ఎలానో కాలం గడిచింది.  స్కూల్ లో వికలాంగుల  పెన్షన్ అందేది. టెన్త్ లో డిస్ట్రిక్ట్ ఫస్ట్ వచ్చింది 
కాలేజీ వాళ్ళు   ఫ్రీ సీటు ఇచ్చారు వికలాంగుల హాస్టల్లో కూడా ఫ్రీ సీటు ఇచ్చారు.
ఇంట్లో నీ బాధలు చూడలేక పోతున్నాను తల్లి అని తండ్రి హాస్టల్ కు పంపాడు..  పూర్తి సమయం చదువుకే కేటాయించింది.
ఆటపాటల్లో కూడా పాల్గొనేది. ఆ సంవత్సరం ఒక సేవా సంస్థ వారు వికలాంగులకు ఆటల పోటీలు  పెట్టీ గెలిచిన వాటికి పర్వతారోహణ కు శిక్షణ  ఇప్పిస్తామని చెప్పారు.

 హిమజ అన్నిటిలోనూ ప్రధమంగా  నిలిచింది.
పర్వతారోహణ  శిక్షణా పరీక్ష లో  కూడా ఎంతో ఆత్మవిశ్వాసం తో నేర్చుకుని  ప్రధమం గా నిలిచింది.
శిక్షణ లో ఉత్తమంగా నిలిచిన వాళ్ళను ఎవరెస్ట్ అధిరోహణకు అవకాశం ఇచ్చారు.
ఒక కాలుతో  ఎవరెస్ట్  శిఖరం ఎక్కిన  వికలాంగ వనితగా   పత్రికల్లో హిమజ పేరు మారుమోగింది.
గవర్నమెంటు వారు ఆమె ధైర్యానికిఆత్మ విశ్వాసానీకి మెచ్చి పర్వతారోహణ   విద్యార్థులకు  శిక్షకురాలిగా  ఆమెకు జాబ్ ఇచ్చారు.
                                                                                  ****
పంటలు పండక .. ఉన్న ఇల్లు కూడా అమ్ముకుని ..  పట్నం లోనే తల్లిదండ్రులు  చిన్న కంపెనీలో పని చేస్తున్నారు అని తెలిసిన హిమజ   వాళ్ళ  అప్పులన్నీ తీర్చేసిఅమ్మిన  పొలాన్ని  వాళ్లకు కొనిచ్చింది
సవతి తల్లి  " నీకు ఒక కాలు పని చేయదు అని తెలిసి కూడా  నిన్ను పట్టించుకోకుండా ఎన్ని బాధలు పెట్టినాఅవన్నీ పట్టించుకోకుండా  నా పిల్లలను సొంత  తమ్ముళ్ళ లా చదివిస్తున్నావు. ఆత్మ విశ్వాసంతో ఎవరెస్ట్  ఎక్కి "ఎవరెస్ట్ అంత  ఎదిగావు"  "అవయవ లోపం ఉన్నవాళ్లు కాదు మనసులో కల్మషం కలిగిన వాళ్ళే నిజమైన అంగ వైకల్యం కలవాళ్ళు" అని నిరూపించావు. నేను క్షమించు తల్లీ"  అని కన్నీళ్ళతో వేడుకుంది.

 

కథలు

స్ఫూర్తి 

        లేఖిని మనసంతా అల్లకల్లోలంగా ఉంది. లోపల సాగర మధనమే జరుగుతోంది. తన చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం ఆమె ఆశించినట్లు ఉండకపోవడమే కారణమని మనసు బల్లగుద్ది చెబుతోంది.

ఈ వాతావరణాన్ని మార్చలేమా అన్నదే అనుక్షణం ఆమెను వేధిస్తున్న ప్రశ్న. అది ఉషోదయంతో ప్రారంభమై అరుణోదయంతో కూడా ముగియటం లేదు. రెప్ప మూత పడే వరకు ఆమె అలా సతమతమవుతూనే ఉంటుంది. అది ఆమె భరించలేకపోతోంది. ఏం చెయ్యాలి ? ఏం చెయ్యాలి అన్న ఆలోచనే ఆమెను నిలువనివ్వటం లేదు. అన్యమనస్కంగానే పనుల్లో పడింది. కాలం మనకోసం    ఆగదుగా!

 

                                            *             *           *          

 

ఎల్.ఐ.సి ఆఫీస్ లో అడుగు పెట్టింది లేఖ. అందులో ఆమె క్లర్కుగా పని చేస్తోంది. లోపలికి రాగానే తోటి ఉద్యోగి "హాయ్! లేఖా!గుడ్ మార్నింగ్" అంది. 

 అప్పటిదాకా ఏదైతే కాసేపు పక్కకు పెడదామని ప్రయత్నిస్తోందో అదే ఆలోచన ఆమె కళ్ళ ముందు మళ్లీ ప్రత్యక్షమైంది.

"శుభోదయం" అని హాయిగా మధురమైన తెలుగులో పలకరించుకోవలసింది పోయి ఈ గుడ్ మార్నింగ్ లు ఏమిటో..మనసు మూగబోయింది.

చిన్న చిరునవ్వును సమాధానంగా ఇచ్చి తన సీట్లో కూర్చుంది.

 

ఒక గంట తర్వాత మేనేజర్ లోపలికి రమ్మని పిలిచారు .ఏమిటా అని లోపలికి వెళితే ప్రమోషన్ వచ్చిందని శుభవార్త చెప్పారు.     ఆనందాన్ని అనుభవించే లోపే శుభాకాంక్షలు తెలుపటానికి షేక్ హ్యాండ్ ఇవ్వాలని చేతులు ముందుకు జాపారు ఆయన.   

 

మళ్ళీ తనే వెనక్కు తీసుకున్నారు మీకు షేక్ హ్యాండ్ ఇవ్వటం ఇష్టం ఉండదు కదా అని.             

 

"అభినందనలు" అన్నారాయన.

"కృతజ్ఞతలు  సార్ !"అని చెప్పి బయటకు వచ్చింది.

.           

 

ఇంతలో మేనేజర్ బదిలీ అవడంతో ఆ స్థానంలో కొత్తగా చేరటానికి వేరే ఆయన రావటంతో మళ్లీ సందడి మొదలైంది.

ఆమెలో ఘర్షణ కూడా. ఎందుకంటే అక్కడ మళ్లీ షేక్ హ్యాండ్ లు ప్రత్యక్షమయ్యాయి.

అమెరికా ప్రెసిడెంట్ ఒబామా అంతటివారు మన నమస్కారం లో భారతదేశం సంస్కృతి, సాంప్రదాయం ఉట్టిపడుతుంది అని ప్రశంసిస్తుంటే మనమేమిటో ఇలా.. మనసు మూగగా  రోదించడం ప్రారంభించింది.         

 

ఇంతలో తన వంతు రావడంతో రెండు చేతులు జోడించింది. "నమస్కారం !"అంటూ  ఆయన ముందుకు చాచిన చేతిని వెనక్కు తీసుకుని "నమస్కారం!"" అంటూ రెండు చేతులు జోడించారు. 

ఆయన కళ్ళల్లో ఈ వింత ఏమిటి అన్న ప్రశ్న ఆమె గమనించి కూడా పట్టించుకోలేదు.

ఎందుకంటే అది అలవాటు అయిపోయింది. ఇప్పుడు ఈ విషయం ఆ ఇద్దరు మేనేజర్లు మధ్య ఓ అరగంట చర్చనీయాంశం అవుతుంది.     పాత చింతకాయ పచ్చడి అని తనను వెలాకోళం చేసుకుంటారు. అయినా ఏమీ అనిపించదు. ఇదంతా జరుగుతున్నప్పుడు ఒకరికి ఒకరు గమనించుకుంటూ విరుపులు విరిచేస్తారు. అది మామూలే అయినా ఆమె తన పద్ధతి మార్చుకోదు.వాళ్లే మారాలి .వారిలోనే మార్పు తీసుకురావాలని ప్రయత్నిస్తుంది పడి లేచే కెరటంలా .ఎప్పటికైనా తను ఆశించిన తీరం చేరక పోతానా అనే మనోధైర్యంతో ముందుకు సాగుతూనే!

 

                                                        *          *            *                             

 

       

కాఫీ పెడదామని వంటింట్లోకి నడిచింది లేఖ.     

 

కాస్త సమయం దొరికితే టీ.వీ ముందు వాలిపోతాడు భర్త 'భరద్వాజ్ '.

 

ఎప్పుడూ అలా టీ.వీ చూడటం నచ్చదు. అయినా భార్యాభర్తలు కలిసి కలకాలం ఉండాలని సర్దుకుపోతుంది. కాఫీ తాగే ఆ కాసేపు అతనికి కంపెనీ ఇస్తూ ఉంటుంది. ఏదో ఈమధ్య వచ్చిన సినిమా  లాగుంది. అతను చూస్తున్నాడు.

కొత్తగా పెళ్ళైన జంట ఏదో గొడవ పడి 'నువ్వు వర్జిన్  వా?' అని అడిగే స్థాయిలో కొట్టేసుకుంటున్నారు.

ప్రస్తుత పరిస్థితులను అద్దం పడుతున్నా లేఖ మనసు రోదిస్తూనే ఉంది. 

సమాజం ఇలా మారిపోయింది ఏమిటని?

శీలానికి ఎంతో విలువ ఇచ్చే వాళ్ళం. ఇప్పుడు అది ఎక్కడా కనిపించడం లేదు.

ఇద్దరి పోట్లాట తారాస్థాయికి వెళ్ళిపోతోంది. 

"నాతో ప్రేమ వ్యవహారం నడుపుతూనే మరొకరితో మాటలు కలపలేదా?" హీరో ప్రశ్న.

"పెళ్లి చూపుల్లో మీరు పది మందిని సెలెక్ట్ చేసుకోగా లేనిది మాకు ఎంచుకునే హక్కు లేదా?" అని హీరోయిన్ ఎదురు ప్రశ్న.

   ఇదయితే  కొంత ఫరవాలేదు. నిశ్చయ తాంబూలాలు అయ్యాక కూడా సంబంధం వదిలేసుకుని మరో మంచి సంబంధం వచ్చింది అని ఎలాంటి బిడియం లేకుండా ఈమధ్య వేరే పెళ్లిళ్లు కూడా చేసుకుంటున్నారు. జీవితాంతం అనుభవించేది. ఇలాంటి వాటిలో  మొఖమాట పడితే ఎలా అన్నది వారి సమాధానం.

మాట మీద నిలబడటం ఎప్పుడో మానేశారు.

తన ఆలోచనల్లో తను ఉండగానే  హీరో ఆమెను పొమ్మనటం  హీరోయిన్  పెట్టి సర్దుకుని వెళ్లిపోవడం జరిగిపోయింది.      

ఈమధ్య సినిమాలన్నీ బ్రేకప్ నేపథ్యమే !

భరద్వాజ్ మాత్రం చాలా సంతోషంగా సినిమాని ఆస్వాదిస్తున్నాడు.

ఏవో రెండు మాటలు మాట్లాడి పక్క గదిలోకి వెళ్ళిపోయింది లేఖ. 

ఆ ఖాళీ కప్పులను కడిగేసి వంటింట్లో బోర్లించేసింది.     

 

ఇంతలో 'ఆంటీ 'అంటూ పక్కింటి దీప్తి వచ్చింది.

" రా !లోపలికి వెళ్లి మాట్లాడుకుందాం "అంటూ పెరట్లోకి తీసుకు వెళ్ళింది.     

 

ఆమె గోడు వినిపించుకొనే ఏకైక వ్యక్తి .ఇద్దరి భావాలు ఒక్కటే కావటంతో వాళ్ళిద్దరూ తొందరగా దగ్గర అయిపోయారు .

"ఏమిటి ?నాతో ఏమైనా పని ఉందా ?"అని అడిగింది.

"ఈయన క్యాంపుకు వెళ్లారు. పక్క పోర్షన్లో ఉండే కామేష్ ప్రవర్తన ఏమీ బాగోలేదు. వాళ్ళావిడ లేనప్పుడు ఫోన్ చేస్తాడు. టిఫిన్ తిన్నావా అని అడుగుతాడు. అంతటితో ఆగకుండా టిఫిన్ తినడానికి వాళ్ళింట్లోకి రమ్మంటాడు. ఆవిడ లేనప్పుడు అలా పిలవచ్చా? మగవాళ్ళంతా ఇలా తయారవుతున్నారు ఏమిటి ఆంటీ ?సంసారం గుట్టుగా చేసుకుంటున్నా మనతో అలా ప్రవర్తించటం తప్పు కాదా? విదేశాలులోలా  ఆడవారితో వారిలా మాట్లాడటం ఆశ్చర్యాన్ని కలిగిస్తోంది. మనం మన దేశంలోనే ఉన్నామా అన్న సందేహం కలుగుతోంది. రాత్రికి నేను అక్కడ ఉండలేను. కొత్తగా రావడం వలన ఇక్కడ నాకు తెలిసిన వారు కూడా ఎవరూ లేరు మీరు తప్ప.

చివరి మాటలు అంటుంటే ఆమె గొంతు గద్గద మయ్యింది.

లేఖ ఆమె దగ్గర చేరి "భయపడే వాళ్ళనే లోకం మరీ భయపెడుతుంది .ఎదురు తిరిగితే తోక ముడుస్తుంది అని గుర్తుంచుకో దీప్తీ "అంది.

మా  ఇంటికి వస్తానని అడగాలా? వచ్చేస్తున్నాను అని చెప్పవచ్చు .నీకా హక్కు ఈ అమ్మ దగ్గర ఎప్పటికీ ఉంటుందని గుర్తుంచుకో."

 

"అంకుల్ కి ఇబ్బంది ఏమో?"

 

"ఏమీ లేదు .అలాంటి ఆలోచనలు ఏవీ రానీయకు."

 

"సరే ఆంటీ "

"ఆ ఆంటీ అనే పిలుపు మార్చు. బిచ్చగాడి దగ్గర్నుంచి అందరూ ఆంటీలు ..అంకుల్ అనే. చచ్చిపోతున్నాను వినలేక. అలాగే నువ్వు కూడా పిలుస్తున్నావ్.  బాగా అలవాటైపోయింది అందరికీ.   

 

"నిజమే అమ్మా!ప్రతిసారి అలా పిలవాలని వస్తాను . మళ్ళీ ఇక్కడికి వచ్చేటప్పటికే అలా పిలిచేస్తున్నాను.  

"పక్కనున్న నిన్నే మార్చలేక పోతే ఇక నేను ఎవరిని మార్చగలను? నువ్వే చెప్పు."     

 

"లేదు .లేదమ్మా .పిలుస్తానుగా."        

 "ఎన్నాళ్లకు?"

" క్షమించమ్మా"

" సరే రాత్రికి బోలెడు కబుర్లు 

 చెప్పుకుందాం. వచ్చేసేయ్."

"అలాగే. రాత్రి నిద్రపోకపోతే రేపు ఆఫీసులో మీకు నిద్ర వస్తుంది. మీ మేనేజర్ క్లాస్ పీకుతారు."

"అంత లేదులే" అని నవ్వేసింది లేఖ.  వెళ్ళిపోతున్న దీప్తిని చూసి లేఖ పక్కన చేరాడు భరద్వాజ్.   

 

"ఏమిటి కాసిన్ని కబుర్లు మా మీద ఒలకబోస్తావా ?"అంటూ.   

 

"టీ.వీ గారిని వదిలితే కదా కబుర్లు ..కాకరకాయలు.."   

 

"ఇప్పుడు అదే పని చేసి వస్తున్నాను ."

"ఎవరు నమ్ముతారు ?అక్కడ ప్రకటనలు  వస్తూ ఉండి ఉంటాయి.  విరామాన్ని మీరు  ఇలా   ఉపయోగించుకుంటున్నారు." 

 

  "నిజమే లేఖా!ఆఫీసులో పని ఒత్తిడి ఎక్కువగా ఉంది. కాస్త రిలాక్స్ 

 

అవుదామని అలా దాని ముందు కూర్చుంటాను.కానీ అందులో చూసేవి నాకేమీ నచ్చని నీకు తెలుసు ."

"అదే మరి .నచ్చనివి చూడటం ఎందుకు ?కాలాన్ని వృధా చేయడం తప్ప."

తన ఒళ్లో  పడుకున్న అతని వుంగరాల జుట్టుని సవరిస్తూ.   "నువ్వు అలా చేస్తుంటే స్వర్గంలో ఉన్నట్లు ఉంటుందోయ్."

" ఏం కావాలి ఏంటి? ఆకాశానికి ఎత్తేస్తున్నారు."

 

"ఇద్దరు బంగారాలను ఇచ్చావు.ఇంక నాకేం కావాలి?" అన్నాడు ఆమెకు కన్నుకొడుతూ.

" సిగ్గు లేదు .వాళ్ళకి పెళ్లి చేస్తే మనవళ్ళు వచ్చే వయసు."

" నీ దగ్గర నాకు సిగ్గు  ఎందుకోయ్?"

" చాల్లే ఊరుకోండి .ఎవరైనా వింటే నవ్విపోతారు."

" ఇక్కడ ఎవరు లేరు లేవోయ్.సందు దొరికితే అందరూ  ఫారిన్ పరిగెత్తే వారే." అంటూ  చమత్కరించాడు.

"మనమున్నాముగా"

"ఒకళ్లు అనుకుంటే ఏం సరిపోతుంది? అందరూ అనుకుంటేనే సమాజంలో మార్పు వస్తుంది."

"ఎందుకోయ్ అలా నిరాశ పడతావు ? ప్రతి వాళ్ళు ఇంజనీరు, డాక్టర్ అని చదువుతుంటుంటే మనం మన అబ్బాయిని ఉపాధ్యాయుడిని చేశాం .దానితో వేల మంది శిష్యులు బాగు పడే అవకాశాన్ని మన చేతుల్లోకి తీసుకున్నాం.అంతకన్నా  ఇంకేం కావాలి?"

" ఏమో! అంత చిన్నగా సరిపెట్టుకునే మనస్తత్వం కాదు నాది . పబ్  లని , డేటింగ్ లని మనది కాని సంస్కృతి వైపు మొగ్గు చూపుతూ యువత పెడదారి పడుతుంటే చూస్తూ ఊరుకుంటే ఎలా? వాటిని బాన్ చేయాలిగా."

 "ఎంత పిచ్చి దానివి లేఖా! మద్యం త్రాగటం హానికరం అని ఒక పక్క అడ్వర్ టైజ్మెంట్ ఇస్తూనే బ్రాందీ తయారు చేస్తారు. వాటిని అమ్ముకోవటానికి లైసెన్స్ లు ఇస్తారు .ఇక అలాంటివి అమల్లోకి ఎలా వస్తాయి? ``

 

"హు(! డబ్బు దాని వల్లే వస్తుందట. దేశ ప్రజల క్షేమం కంటే డబ్బే ముఖ్యం అయిపోతోంది ప్రభుత్వానికి." 

 

"మరి ఇప్పుడు మనుషులు భూమిలా డబ్బు చుట్టూనే  ప్రదక్షిణ చేస్తున్నారు. అందులో సందేహమే లేదు."

"డబ్బుతో ఏమైనా కొనుక్కోవచ్చు కానీ మనశ్శాంతిని కొనుక్కోలేరు." 

 

 "అది ఎవరికి వాళ్లు అర్థం చేసుకోవాలి లేఖా!"

" అదే ..ఎందుకు అర్థం అవ్వటం లేదు అనేదే నా బాధ. ఇదొక్కటేనా? అన్ని విషయాల్లోనూ అంతే. మన చీర కట్టుకోవాలని ,మనం చేసుకునే విధంగా పెళ్లిళ్లు చేసుకోవాలని ,మనలా కలకాలం జంటలుగా నిలవాలని ముచ్చటపడి మనదేశానికి విదేశీయులు రావటానికి మొగ్గు చూపుతుంటే మనమేమో విలువైన మన సంప్రదాయాలకు త్రిలోదకాలిచ్చి అటు పరుగుపెడుతున్నాం. ఇది తప్పని మనకు తెలియదా?"

"ఎందుకు తెలియదు లేఖా! అందరికి అన్నీ తెలుసు. మనిషి సుఖం చూసుకుంటున్నాడు. అసలైన ఆత్మ శాంతి మనలోనే ఉంది అని, భగవంతుడు మనలోనే ఉన్నాడని ,అది సందర్శించుకునే సమయం ప్రతి మనిషి ఇవ్వాలనే విషయం కూడా మరిచి పరిగెడుతున్నాడు.

 

ధ్యానంలో ఉన్న విలువ ఎందరు ఎంత తొందరగా తెలుసుకుంటే అంత మంచిది."

" ఇందులో కాస్త చైతన్యం వచ్చింది లెండి. ఇప్పుడు ఆరోగ్యం పట్ల కాస్త శ్రద్ధ చూపుతున్నారు యోగా, వ్యాయామం వైపు మొగ్గు చూపుతున్నారు. కొంతలో కొంత ఆనందమే ."

"అవును లేఖా! అది శుభపరిణామమే .చుట్టుప్రక్కల వారిలో నీవాళ్ళేగా  ఆ చైతన్యం వచ్చింది "

"అవును . ఎవరో ఒకరు పూనుకోవాలిగా . అన్నట్లు దీప్తి నిద్రపోవటానికి మన ఇంటికి వస్తానంది. ఇలా కబుర్లలో పడితే ఆలస్యమవుతుంది. తొందరగా వంట  చేసేసుకుని తను వచ్చేటప్పటికి భోజన కార్యక్రమాలు ముగిస్తే సరిపోతుంది. తను అడగగానే ఒప్పేసుకున్నాను. మీకు చెప్పేంత సమయం కూడా లేదు."

లేఖా!  నిర్ణయం నువ్వు తీసుకున్నా నేను తీసుకున్నా ఒకటే. ఒకరికి అంగీకారమైతే మరొకరు ఒప్పుకుంటాంగా. దానికి ప్రత్యేకంగా చెప్పాలా ఏమిటి? ఎప్పుడూ చేస్తున్నదదేగా!"

" అవునులెండి" అన్నట్టు కళ్ళతోనే ప్రశంసించింది అతన్ని.

దీప్తి ఎప్పుడూ అంటుంది హక్కులకోసం పోట్లాడుకోకుండా ఒకరికి కొకరు స్నేహితుల్లా మెలిగే మీరిద్దరూ అంటే నాకిష్టం .  మీలా అందరు దంపతులు ఉండగలిగితే ఎంత బాగుంటుందని."

అది గుర్తొచ్చి ఆమె పెదాల మీద నవ్వు విరబూసింది.   

 

"ఏమిటోయ్!నీలో నువ్వే నవ్వేసుకుంటున్నావు .మాకూ కాస్త పంచవచ్చుగా."

 "ఆ(! ఏం లేదు .దీప్తి మాటలు గుర్తు వచ్చి."

" అదే ఏమిటని ?"

"ఒకరినొకరు  మనం గౌరవించుకుంటామని, భావాలను అర్థం చేసుకుంటామని"

"ఓ(! ఇదేనా? నేను తరగాల్సినవి రేపటి  కూరకు  ఇచ్చేసేయ్ .గబగబా తరిగిచ్చేస్తాను." అంటూ లుంగీని పైకి మడిచాడు యుద్ధరంగానికి వెళ్లే  సైనికుడిలా."

 అది చూసి లేఖ నవ్వుకుంది.

              *          *         *

 

"అమ్మా !"అంటూ దీప్తి లోపలికి వచ్చింది.

రా!దీప్తీ! ఒక్కదానివి ఏం చేసుకుంటావు .మాతో తినెయ్యమంటే వద్దన్నావు.  ఒక్కోసారి నా మాట వినవు.నాకు భలే కోపం వస్తుంది "

"పొద్దున్నే రెండు పూటలకు వండేశాను.`` 

 

"సరే !నీకు పలుచటి దుప్పటి కావాలా ?మందపుదా ?"

"పలచటిదే ఇవ్వండి. వర్షాకాలం అయినా ఎండాకాలంలా ఉంది .పచ్చటి చెట్లను నరికి మన గాలిని మనమే దూరం చేసుకుంటున్నాం."

" అవునురా. పర్యావరణం గురించి ఎంత చెబుతున్నా పట్టించుకునే వారే కరువవుతున్నారు. మొక్కలు పెంచటంలో సరైన శ్రద్ధ వహించడం లేదు . అది ఎంత ప్రమాదమో తెలిసినా నిర్లక్ష్యం చేయటం వింతగానే అనిపిస్తుంది."

ఇద్దరూ బెడ్ మీదకు చేరారు.

 

"అమ్మా!మీ అబ్బాయి ఆర్మీ కదా! బాగున్నారా?"

"నిక్షేపంగా  ఉన్నాడు. దేశద్రోహులును మన వైపు కన్నెత్తి చూడకుండా పహారా కాస్తూ."

" బిడ్డను సైనికుడిగా పంపటమంటే త్యాగమే కదా!" "అలాంటి పెద్ద మాటలు నాకు తెలియదు .కొన్ని లక్షలు కోట్ల మందిని కాపాడటానికి నా బిడ్డ సమాధి అయితేనేం?ఇక్కడున్న వారంతా బాగుంటారుగా అనుకుంటాను నేను. రక్షణ కోసం  ఎందరో తల్లులు తమ బిడ్డలును మన దేశానికి ఇవ్వాల్సిందే. అది మన బాధ్యత, కర్తవ్యం కూడా."

" మీ భావాలు అన్నీ బాగుంటాయి అమ్మా!"

"ఇది నాకేం పరిమితం కాదు దీప్తి. నువ్వు కూడా నాలాగే ఆలోచిస్తావు కదా. నీ బిడ్డలనూ అలా పెంచు. అంతే కాకుండా ఆడ, మగ వేరు కాదని,సమమేనని, అన్నింటా ఒకరికొకరు సహకరించుకోవాలి అనే ఒక్క విషయం మన ముందు తరానికి  రుచి చూపించగలిగితే మన సమాజం రూపురేఖలే మారిపోతాయి .మనం కోరుకుంటున్నట్లుగా మన చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం కనిపిస్తుంది."

" నిజమేనమ్మా!"

 అలా కబుర్లతో ఎప్పుడు నిద్రలోకి జారుకున్నారో వాళ్ళిద్దరికే తెలియదు.

                                                 

                            *                   *                          *     

                        

 " మొత్తానికి వాళ్ళవిడతోనే కామేష్ కి  చెక్ పెట్టించావుగా"నవ్వుతూ అన్నాడు భరద్వాజ.

"మరీ!మీ మగవాళ్లకు అలాగే బుద్ధి  చెప్పాలి"

"నన్నెందుకోయ్ అతనితోకలుపుతావు.నేనుశ్రీరామచంద్రుణ్ణి.  ఏమైనా నిన్ను మెచ్చుకోవాలోయ్. నీలా ప్రతీ గృహిణీ  సమాజం కోసం ఇలా ఆలోచిస్తే ఎంత  బాగుంటుంది?``

"
సమాజం అంటే ఎవరు మనమే కదా!ఒకరికి కష్టమొచ్చినప్పుడు మరొకరు సహాయం చేస్తే చాలు.గట్టిగా ప్రయత్నిస్తే అందరిలోనూ ఈ మార్పు     తీసుకురావచ్చు.  ఎప్పుడూ  నేను అదే పనిలో ఉంటాను"

"నేనూ నీకు తోడుగానే!"

 కిలకిలా నవ్వుకున్నారు ఆ దంపతులు.

 

                                                  సమాప్తం 

 


   


 



 

 

కథలు

నేను..నేనే..

సంధ్యా...సంధ్యా..పిలిచింది డాక్టరు భారతి. 

హా..మేడమ్..అంటూ ఆమె ఎదుటికొచ్చి నిలబడింది ఏంటన్నట్టూ ..సంధ్య.

ఈరోజు మనం అవేర్నెస్ కాంఫ్ కు వెళ్లాలి..కదా అన్నదినవ్వుతూ భారతి 

నేను సిధ్ధం జవాబిచ్చింది సంధ్య..

సంధ్యనోమారు తేరిపారచూసి తృప్తిగా. తలపంకించి..పదమరి అన్నది భారతి..ముందుకుతనునడుస్తూ..అనుసరించింది సంధ్య...

సంధ్య లో తాను అనుకున్న మార్పు ఇంతత్వరగ వచ్చేసినందుకు భారతికి తనగురించి తానే గర్వపడింది. తెచ్చేసినది తనేగనుక...

కార్లో కూచున్నారు...భారతి డ్రైవింగ్..చేస్తూ..ఏంమాటాడాలో ప్రిపెర్ అయ్యావా సంధ్యా..అనడిగింది..

హా..గతవారం జ్యోతి నగర్ లో మహిళాసభహాల్లో చెప్పినదేకదా...గుర్తున్నది అన్నది. 

గుడ్..గో ఏ హెడ్...మెచ్చుకోలు గా అన్నది భారతి. 

టేప్ ఆన్ చేసి పాటలు సన్నగా పెట్టింది భారతి. 

********

కారుతోపాటూ సంధ్య ఆలోచనలు గతంలోకి ప్రయాణం చేస్తున్నాయి. 

  సంధ్యా సంథ్యా డాళింగ్...పిలుస్తూ ఇంట్లోకి వచ్చాడు.సారధి. 

హ ఇక్కడేఉన్నానుగా....కూచుని మల్లెలు మాలకడుతున్న సంధ్య అన్నది 

అరె ఇక్కడే ఉన్నావా...ఈరోజు చాలా ఆనందంగా ఉంది నీతోపంచూకోవాలనీ త్వరగా వచ్చేశా. 

ఔనా..ఏంటదీ అన్నదిమామూలుగా..

నాకుప్రమోషన్ వచ్చింది జీతం రెండువేలు పెరిగిందీ..ఇకనుంచి మన కష్టాలు సగం తీరినట్టే అన్నాడు. 

ఆహా..ఉండండీ మంచి కాఫీ తాగుదాం అంటూ 

వంటిటివేపునడిచింది. 

సారధి సకలదుర్గుణాభిరాముడు.ఎంతతెచ్చుకున్నా ఏంలాభంలేదు. పెళ్లయి ఏడాది కావస్తోంది ఇపుడిపుడే అతని నిజస్వరూపం అర్ధమౌతోంది సంధ్య కు. 

పెళ్లి చూపులకు వచ్చినపుడు అమ్మ చెల్లి అని నడివయస్కురాలిని, ఓపద్దెనిమిదేళ్లమ్మాయిని తీసుకుని వచ్చాడు. కానీ పెళ్లితర్వాత వారిద్దరూ ఏమైనారో ఎపుడూ ఇంటికి రాలేదు. పల్లెటూరు వదలిరారనీ డబ్బులు పంపాలని అంటాడు మనమే వెళ్లి చూద్దామంటే ఏదోచెప్పిదాటేస్తాడు...పాలు పొంగినవాసనతో ఆలోచననుంచీ బైటపడి...కాఫీ తయారు చేసి రెండులోటాల్లో పోసి హాల్లోకి తీసుకెళ్లింది.  .

అయ్యో డాలింగ్ నీకు లేనిదా...ఫోనులో ఎవరితోనోఅంటూ..సంధ్యను చూసి ఆ ఉంటానురా కృష్ణా...అని కాఫీఅందుకుని..నాడియరెష్టు ఫ్రెండు కృష్ణ సినిమాచూపించాలట ప్రమోషను వచ్చినందుకూ...వాడినినేను సరదాగా డాలింగంటాకదా....నువ్ తయారవ్  వెళ్దాం అన్నాడు 

అబ్బే నేనురాలేనండీ..రేపు స్కూల్ లోచెప్పాల్సిన లెసన్లవీ ఓమారుచూసుకోవాలికదా..

అబ్బా ఎపుడూ ఏదోచెప్తావ్ సరేలే...నేను కృష్ణగాడితో డిన్నరూ చేసొచ్చేస్తా..నువ్ తినేయ్ అంటూ అద్దందగ్గరికిపోయి ముస్తాబై ఈలపాటతోబైటికివెళ్లిపోయాడు.

హూ..గాడనిట్టూర్పు విడిచింది సంధ్య. 

నాలుగురోజులు తెగహుషారుగా ఉద్యోగానికి వెళ్లటం రావటం...ఇద్దరికీ షరామామూలుగా సాగింది 

ఆవేళ ఆదివారం టిఫిను తినేసి ఫ్రెండును కలవాలని వెళ్లాడు  సారధి. 

ఎప్పటిలా ఆదివారానికి వాయిదాలేసుకున్న ఇల్లుశుభ్రంచేయడం..బట్టలుతకటం అన్నిపూర్తిచేసుకుని కుక్కర్ లో అన్నంపప్పూ పెట్టేసి 

బెండకాయలు తరుగుకుంటోంది సంధ్య..

అలసట తెలీకుండా అప్రయత్నంగా  పిబరే రామరసం..రసనే అనిపాడుకుంటూ...

సంజూ సంజూ హఠావిడిగ అరుస్తూవచ్చాడు సారధి ఎంతో హుషారుకలిగితే పిలిచే పిలుపు అది. 

సరాసరివంటిటోకి వచ్చేసి ఓ ఇక్కడున్నావా..

అంటూ వచ్చి వెనకనుంచి భుజాలచుట్టూ చేతులేసి మనకు మంచి కాలం వచ్చేసిందోయ్ అన్నాడు అంటేఅన్నది నిర్లిప్తంగా..ఏంటలాడల్ గ అడుగుతావ్

నొసలు మడిచిఅడిగాడు సారధి. 

ఇదుగో తరుగుతున్నాకదా..అంతే తేలిగ్గాఅన్నదిసంధ్య

ఓ..సరే..విషయం ఏంటంటే ఈ జాబ్ నాకు అన్నివిధాల బాగుందికదా, పైగా యజమాని మంచి ఫ్రెండైపోయాడూ..ఎంతక్లోజంటే ..తనపర్సనల్ విషయాలు కూడా నాతో పంచుకుంటాడే. అన్నాడు 

అతనిమాటకు అడ్డొస్తూ..అందులో మనకు...

అనే లోపుసారధి, ఆమెను ఆపుతూ చేతులు అడ్డుపెట్టి నట్టూ..ఆమనక్కలిసొచ్చేదేంటంటే అనికదా...వస్తున్నా అక్కడికే...

అతనికి కట్టుకుపోయినంత ఆస్తుందీ ...లంకంత బంగ్లా కార్లూ గట్రా ఉన్నా, అందమైన భార్యున్నా..పాపం  పిల్లలులేరు...ఆమెకేదో సమస్యుందట. 

సో..వ్వాట్..అంది చిరాగ్గా సంధ్య 

ఆ నేనదేచెప్తున్నా...చక్కగా ఎవరినైనా దత్తుతీసుకోమంటే వినడూ తనలాంటిబిడ్డ కావాలట 

ఎలా అని పెద్ద పెద్దవైద్యుల్ని  సంప్రదిస్తే ...ఓ సలహాఇచ్చారట. అన్నాడు 

ఏంటది అన్నది బెండకాయముక్కల్ని బాణట్లో వేసి వేపుతూ 

ఆ..అదే తన స్పెర్మ్ తీసి మరోస్త్రీ గర్భంలో ఉంచి డెలివరీ తర్వాతబిడ్డను తీసుకోవచ్చు అనిచెప్పారట 

అదెలా ఏ ఆడదీ సిధ్ధంగాఉండదు అన్నదిసంధ్య 

ఎవరో ఎందుకూ నువ్వున్నావ్ గా..అన్నాడు.సంధ్య

చేతిలో అట్లకాడ కిందపడి ఠంగుమన్నది .

ఏమ్మాట్టాడుతున్నావ్...అన్నది కోపంబాధ కలిపినగొంతుతో..

ఔనే నూరుపర్సంటు ఆడదానివీ లైసెన్సు అంటూ తన తాళి వంక చూపుతూ ఉన్నదానివీ...

నా ఫ్రెండు కు ఈమాత్రం సాయంచేస్తావని..ఉత్తినే కాదులే ..పాతిక లక్షలిస్తాడట అన్నాడు 

ఛీఛీ..లక్షలీస్తే మాత్రం...ఎవడికో నేబిడ్డనుకనటం ......నీకెలా అడగాలనిపించిందీ ఛీదరింపుగ అన్నది. 

ఇందులో తప్పేముందీ...ఓ తొమ్మిదినెలలు కాస్త కష్టం కన్నాక వాళ్లకిచ్చేస్తాం..అంతేగా అన్నాడు 

బెండకాయ కూర అడుగంటిన వాసన వస్తున్నా పట్టించుకోలేనినిశ్చేష్టత లో  సంధ్య. 

ఏయ్ కూరచూడు కఠినంగా అన్నాడు. 

ఈ లోకానపడి స్టవ్ ఆపేసింది. 

ఆరోజిక ఇద్దరిమధ్య మాటలు కరుడు కట్టాయి

రాత్రిపడుకోబోయే ముందు హెచ్చరింపుగ అన్నాడు చూడుసంధ్యా నా పెళ్లాం నామాట వింటుందని ధైర్యంతో ఫ్రెండుకు మాటిచ్చా..రేపు అడ్వాన్సిస్తానన్నాడూ..అనవసరపు ఆలోచనలు మానుకుని..బాగుపడే మార్గం దొరికింది సహకరించూ అన్నాడు 

ఓ...తమరు మంచికాలం అనింది ఈ దరిద్రపు విషయాన్నా...వ్యంగ్యంగా అన్నది సంధ్య 

సంధ్యా బాగా ఆలోచించూ ఇందులో తప్పేముందీ 

మనం రేపు మనకుపుట్టబోయే పిల్లలూ ఇట్లా మధ్యతరగతి కష్టాలుపడకుండా...హాయిగా బ్రతకాలంటే డబ్బు చాలా అవసరం. మనకా పెద్దలు ఇచ్చిన ఆస్తులెంలేవూ...ఇస్తారన్న ఆశాలేదు .

అవకాశం ఈవిధంగ వచ్చింది కాలదన్నకు గుడ్నైట్ అన్నాడు.

హు నాఇష్టంతో పనున్నవాడైతే నన్నడగకుండా ఇంత మాట ఇచ్చేస్తాడా ఇక ఒప్పుకునేవరకూ...సాధింపు వేధింపూ భరించాలి ఆమెకన్నీరు దిండుపంచుకున్నది

*********

అనుకున్నట్లే సామ దాన బేధ దండోపాయాలూచూపుతున్నాడు.సంధ్యకు ఎందుకో అది పాపమని నేరమని అనిపిస్తోంది అసలు ఔననేందుకుమనసొప్పలేదు..

దోసెపిండి మిక్సీ పట్టుకుంటూ ఈ సమస్యపట్ల ఆలోచనలో పరధ్యానంగా ఉన్న సంధ్య వీపుమీద ఏదో చుర్రు న అనిపించి కెవ్ మంటూ చేత్తో మంటపుట్టే స్థలాన్ని తడుముకునే ప్రయత్నంలో వెనక్కితిరగగా..సారధి చేతిలో సిగరెట్ తో...నవ్వుతూ...

ఏంటోయ్..ఏదో ఆలోచనలో మునిగిఉంటేనూ సరదాకు...యాష్ ట్రే కన్నా అందమైన నీతెల్లని వీపుకనిపిస్తేనూ అన్నాడు. 

కన్నీరు ఉప్పొంగగా అక్కడినుంచి తప్పుకు నీ హాల్లోకెళుతుంటే..పక్కింటావిడ సంధ్యా సంధ్యా అంటూ చేతిలో చిన్ని గిన్నెతో..లోనికొస్తూ పిలవగా 

అప్రయత్నంగా వంటిట్లోకే వెనకఢుగు వేసింది సంధ్య 

 ఇదిగోమ్మా ఈ గిన్నెడు చక్కెర ఇవ్వమ్మా, రేపిచ్చేస్తా అన్నది. 

రానినవ్వుతో హ అంటూ ఆగిన్నెలోచక్కెరనింపి తెచ్చి ఇస్తూ ఇబ్బందిగ నవ్వుతూ కొద్ది పనిలోఉన్నామూ అన్నదిసంధ్య. 

ఆమె సారధిని కూడా అక్కడే ఉండటంచూసి ఏదో అర్ధమైనట్టూ నవ్వి హాహా సారీమా కానీండి అంటూ వేగంగ వెళ్లిపోయింది. 

వాకిటితలుపులు మూసేసి ఆనుకుని ఏడుస్తున్న సంధ్య దగ్గరికి వచ్చి నేనడిగిందీ అలాగే కదా కాపోతే కొద్దిగ నీ కడుపు అంతే అన్నాడు. 

ఇలాటి ఎన్నో విచిత్రహింసలకు గురై..ఓపికనశించి ఒప్పుకున్నది సంధ్య. 

ఆమరునాడు కార్లో ఆఫీసరుగారి భార్య వచ్చి సంధ్యను ఆస్పత్రికీ తీసుకువెళ్లింది. సంధ్యతో చాలా ఆదరణగా  మాట్లాడీ కలుపుగోలు గా ఉన్నది ఆమె సంధ్యకు ఈ పరిణామం వలన కలిగే బాధ వలన అందుకు కారణమైన ఆమె అనే ఆలోచనతో సరిగా మాట్లాడలేకపోయినది. సంధ్యకు ఆరోగ్యపరమైన పరీక్షలు చేసి డాక్టరమ్మ భారతి తనుచాలా ఆరోగ్యంగాఉన్నదని చెప్పినది సంధ్యనుమాత్రం డ్రైవరునిచ్చి ఇంటికీపంపేసినది 

ఆఫీసరుభార్య స్రవంతి. 

                                                              &&&

 

ఇంటికి చేరిన సంధ్యకు చాలా ఆవేదనగా గుండెనిఎవరో పిండేసినట్టు అనిపిస్తోంది. పనిచేయబుధ్ధి పుట్టలేదు. గమ్మున పడుకుండిపోయింది.  సాయంత్రం సారధీ వచ్చి లైట్లు వేసేవరకు సమయం కూడా తెలియలేదు

ఏంటి అంతా బాగుందని చెప్పారట డాక్టరు నువ్విలా పడుకున్నావూ...దగ్గరికి వచ్చీ తనను తడుతు అడుగుతున్న సారధి చేతి స్పర్శ కొండచిలవలా మాటలుబుసల్లా అనిపించి  తనచేత్తో విదిలించిందతని చేతిని. 

కోప్పడకు డాలింగ్ అయినా నీకు నేను నాకునువ్వూ తప్ప మనకెవరున్నారూ 

మీవాళ్లేమో పెద్దాళ్లై పోయేలా ఉన్నారూ అన్నాడు 

చివుక్కుమన్న సంధ్య నోటినుంచి చురుక్కున నీవాళ్లసలున్నారో లేదో తెలీదూ...అనేమాటదూసుకు వచ్చింది. 

యస్..నాకెవరూలేరూ మనపెళ్లి టైంలో వచ్చిన వాళ్లు నా ఫ్రెండ్ వాళ్ల అమ్మచెల్లీ...అన్నాడు 

ఔను ఓతల్లి  తోడబుట్టిన అక్కోచెల్లో ఉండుంటే నువ్ ఇలా రాక్షసునిలా కాక మనిషిలా ఉండేవాడివేగా 

అన్నది సంధ్య..

ఓహ్  ఇపుడీ వాదన అవసరమా...లే పద కాఫీ కలుపు అన్నాడు 

నిజానికి తలనొప్పి పుడుతూ కాఫీ కావాలనిపించినా అతడడిగితే కలపాలా అనే పంతం వచ్చింది సంధ్యకు..

చివాల్నలేచి వేగంగా వెళ్లి తనకొకదానికే కాఫీ కలుపుకుని గ్లాసు తో వాకిట్లో మెట్లమీద కూచుని చిన్నగా తాగుతోంది. 

సారధి కూడా కాఫీ గ్లాస్ తో వచ్చి అదే మెట్టుకు ఆవల కూర్చున్నాడు. ఏంపట్టనట్టు తాగసాగింది. 

   మరునాడు ఉదయంస్రవంతి గారు ఫోను చేశారు ఈపూట మాఇంటికి రండి తొమ్మిదికి కారుపంపుతా 

అంటూ 

స్కూలులో సెలవైనా, పర్మిషనైనా పెట్టకుండా ఎలా 

అసహనంగా ఉదయపుపనులు చేసుకుంటుండగా 

మీస్కూలు హెచ్చెం కు మా సారు ఫోన్ చేశేశారుసంధ్యా...పెద్దోళ్లు తలచుకుంటే ప్రతిదీ చిటికే అన్నాడు. 

కారులో స్రవంతి గారింటికి చేరగానే ఘనస్వాగతం లభించింది చుట్టూ ఉన్న ప్రహరీలోపల పూలతోట చక్కగాఉంది. మరోవేపు బహుశా కాపలావారిదేమో చిన్న ఇల్లున్నది. హూ దీర్ఘంగా నిట్టూర్చిందిసంధ్య 

 స్రవంతి మరోఇద్దరు స్త్రీలు ఎదురొచ్చి స్వాగతించారు. స్రవంతి సంధ్యచేతులుపట్టుకుని

మరీ లోనికి తీసుకువెళ్లి సోఫాలో కూచోబెట్టింది 

సంధ్య కు ఓహో ఇంద్రభవనమంటే ఇదే కాబోలు అనిపించింది.విశాలమైన ఆ హాలు లో ఓవైపున్న 

మెట్లమీదనుంచీ పైపు నోట్లోఉంచుకుని ఓవ్యక్తి 

దిగివచ్చాడు సారధి ఎదురెళ్లగా నడుము చుట్టూ చేయి వేసి చాలా సంతోషమైన ముఖంతోఏదౌఅంటున్నాడు  ఇతనే కాబోలు నామొగుడ్ని కొనేసిన పెద్దమనిషి. అనుకుంది కఛ్ఛగా 

రండి టిపీన్ చేధ్ధాం అంటూ 

 డైనింగ్ హాల్ లోకి తీసుకెళ్లారు చాలా ఖరీదైన ఎపుడూ తన స్థాయి వారు తినని  చాలాపదార్ధాలున్నాయి. ..ఎలాగోపూర్తి చేశాక 

స్రవంతి సంధ్యను తన గదిలోకి తీసుకువెళ్లి కూచోబెట్టుకుని కాసేపు సాధారణ కుటుంబవిషయాలు మాటాడాక హఠాత్తుగా సంధ్య ఒళ్లొతలపిట్టుకుని వెక్కిళ్లు పెట్టి ఏడవసాగింది. 

సంధ్యలోని స్త్రీత్వం జాలితో కరిగీ...ఆమెనుఓదార్చి 

ఈమెకోసం అమ్మగా కాసేపు ఉందాం అనుకునే స్థాయికి చేర్చేసింది. 

ఇక..యధాలాపం గా స్రవంతి.సాగర్ దంపతులు తనూ .సారధి కూచున్న కారు రివ్వున ఓ పెద్దపేరున్న ఆస్పత్రి వైపు దూసుకొని పోయింది 

*****************

    సంధ్యకు ఇపుడూ మూడోనెల స్రవంతి ఎంతబ్రతిమాలినా సంధ్య వారింట్లో ఉండేందుకు ఒప్పుకోలేదు. అందువలన సకలసౌకర్యాలూ సంద్యకు కల్పిస్తూ

ఓ వంటమనిషి  ,పనిమనిషి ని కూడాపంపించారు.

స్రవంతి రోజుకు మూడుమార్లు ఫోనుచేసి సంధ్యను పరామర్శిస్తుంది. 

కడుపులోని శిశువు కదలికతాలూకు తొలి మధురానుభూతి ని సంధ్య సంభావించేలోగా 

ఇదినాబిడ్డకాదనే విషయం గుర్తొస్తోంది.అలా ద్వంద్వ 

భావనలు సమన్వయపరచుకోలేక సంధ్య మనసు 

అతలాకుతలం అయిపోతోంది. వారానికోమారూ స్రవంతి వచ్చిసంధ్యను అలా..బైటికి తీసుకువెళుతుంది. ఎలాఉంది అనిఅడుగుతుంది

ఆ దివ్యానుభూతిని పొందలేని తనజన్మను తానే తిట్టుకుని కన్నీరుపెట్టుకుంటుంది. ఇక సంధ్యకరిగిపోతుంది. సాటి స్త్రీని గొడ్రాలనే బాధను 

తప్పించే పని ఆదేవుడిలా నాకప్పగించాడు అనుకుంటుంది. 

చూస్తుండగా తొమ్మిదినెలలు వచ్చేశాయి. సారధి చాలా ఆనందంగా జల్సా గా ఉద్యోగం, పేకాట, రేసులూ..వగైరాలతో గడీపేస్తున్నాడు. 

కానీ తన తల్లిదండ్రులకు మాత్రం తాము హాయిగా ఉన్నట్టూ కొంతడబ్బు పంపుతూ ఉత్తరం రాసింది సంధ్య. జరిగిన విషయాలేమి తెలుపలేదు.

 

సంధ్యతల్లిదండ్రులు పేదవారు ఇద్దరు అమ్మాయిల్లో  సంధ్యే పెద్దది. చెల్లివింధ్య మానసికంగా ఎదగని అమ్మాయి. తండ్రికి గుండెజబ్బు టైలరింగు చేసి 

కుటుంబం నడపుతాడు. అమ్మకూడా స్కూలుకు పిల్ల లను తీసుకువెళ్లేఆయాగా చేస్తుంది. అలాటిస్థితిలో 

కట్నం ఏమీవద్దంటూ వెదుక్కుంటూవచ్చిన సారధికి ఇంటరు పూర్తిచేసి ఇంట్లో ఉంటూ టైపు నేర్చుకుంటూ చెల్లి బాగోగులు చూస్తూఉండే సంధ్యను ఇచ్ఛి ఉన్నంతలో పెళ్లిఛేసిపంపారు. 

ఎలాగు వాళ్లు రాలేరునేనూ పోలేను అదీ వీడీ ధీమా అనుకుంది. సంధ్య.

ఆహా దేవుడిలాంటి అల్లుడని ఆ అమాయకులు అనుకుంటూ ఉంటారని తలచుకుని బాధపడ్జది

****************

 సంధ్యకు పురుడురావటానికి 15రోజులముందే

ఆస్పత్రిలో వైద్యపర్యవేక్షణలో ఉంచారు. 

సిజేరియవ్ చేసి పండంటి మగబిడ్డను తీశారు 

సంధ్య ఇంకా స్నృహలోకి రాలేదు. 

డాక్టరు, స్రవంతి,సాగర్ లతో బిడ్డను ఇపుడే తీసుకుపొమ్మని చెప్పింది.  

తమకోసం ఇంతచేసిన సంధ్య కు తెలివి రాగానే ఓమారు చెప్పి తీసుకుపోతాం అన్నారు 

అన్నట్లే బాబును చూపి ఇంతవరాన్ని మాకు అందించిన నీకు మేమేమి ఇవ్వగలం అంటూ కంటతడితో ..వీడ్కోలు పలికి బాబుతోపాటూ వెళ్లిపోయారు. 

సంధ్యను 5వరోజు డిశ్చార్జ్ చేయగా..పూర్తిగా 

కోలుకుని ఓపిక వచ్చేదాకా వంటమనిషి పనిమనుషులను అక్కడే ఉంచేశారు సాగర్ దంపతులు. 

సంధ్య ఇంటికి చేరాక   ...పచ్చిబాలింతగా సహజమైన బాధలకు గురిఅవుతోంది .పాలతో నిండి బరువెక్కి స్థనాలు గడ్డలు కట్టి విపుమరీతమైన సలుపూ తీవ్రమైన జ్వరం ...తో నరకయాతన పడుతోంది

ఎపుడైన పలకరిస్తూ స్నేహంగ ఉండే పక్కింటి వరలక్ష్మి అక్క వచ్చి పురిటిలోనే బిడ్డను పోగొట్టుకున్నావూ..పాపం..చ్చొఛ్ఛొ ఛ్చో. ఇంకొన్నాళ్రు 

మీ అక్కగారింటనే ఉండాల్సింది. బాగా కలిగినవారు నిను బాగా చూసుకున్నారుగా మరో నెల ఎలాగో అక్కడే ఉంటే...అంటూ ఏదీదో చెబుతోంది ఓహో 

ఇలా ప్రచారం చేశాడనమాట అనుకుంది అంతబాధలోనూ....

ఇకమళ్లీ హాస్పిటల్ పాలవక తప్పలేదు మూడురోజులకు కాస్త కుదుటపడి తిరిగి ఇల్లుచేరుకుంది. స్రవంతి ఫౌన్లో పలకరిస్తోందేగానీ 

ఇంటికి రమ్మనటం లేదు. పని పూర్తయిందికదా...

తల్లిపాలులేని పసిగుడ్డును ఎలా చూసుకుంటున్నారో 

కన్నపేగు మనసుకు చుట్టుకుని ఊపిరి అందనట్టూ అయింది. 

******************

కాలం  ఎవరి కోసం ఆగదు రివ్వున మూడునెలలు గడిచాయి.  సంధ్య అమ్మగారి నుంచీ ఉత్తరం 

వచ్చింది.నాన్నగారి మందులకు కొంతడబ్బు అవసరం అని, ఏం విశేషంలేదా  అంటూ..ఓహో  వారికి ఈ ఛండాలుడు ఏంచెప్పలేదు...కొంత ఊరటగ నిట్టూర్చి వంటమనిషి గారబ్బాయి ని 

పిలిపించి తను ఉద్యోగం చేస్తున్నపుడు అమ్మవాళ్లకోసం దాచిన డబ్బు మని ఆర్డరుగా 

పంపింది. 

ఇపుడు కొంత స్వస్థతగానే ఉంది. ఏవో చిన్నచిన్నపనులు చేసుకోగలుగుతోంది.కానీ 

డాక్టరు కనీసం ఐదు నెలలు బాగావిశ్రాంతి అంటూ 

చెప్పడంవలన పనివారిని ఉంచేశారు స్రవంతి సాగర్ లు. 

అపుడే బాబుకు ఐదునెలలు ఎలాఉన్నాడో అప్రయత్నంగా కన్నీరు జారింది సంధ్యచెక్కిలి మీదికి 

ఆరోగ్యకరమైన ఆహారం, సేవచేసే మనుషులూ అమరటంవలన సంధ్య ఎంతో ముచ్చటగా తయారైంది ఒళ్లొచ్చి మరింతరంగుతేలి...

సారధి కి భోజనం వడ్డిస్తుంటే...ఆమాటే కొంత 

కటువుగా పలికాడు భలె కండపట్టావే జాంపండులా ఉన్నావ్ అంటూ...

మరునాటినుంచీ పనిమనుషుల్ని రానక్కరలేదని 

చెప్పిపంపేసి స్రవంతికి కాల్ చేసి నాపనులు ఉద్యోగం నేనుచేసుకోగలనంటూ ...చెప్పేసింది. 

  సారధి ఉదయం ఆఫీసుకు తయారవుతుంటే ఎప్పట్లా తానూ స్కూలుకు బయలుదేరింది. 

బైటికివచ్చాక అతిఖరీదైన బైకు మీద కూచుని ఉన్న మగని చూసి ఓహో ఇదీ అమర్చుకున్నాడూ అనుకుంది అతనంటే విపరీతమైన ద్వేషం  మనసులో రగులుతున్నా సంసారం చేయక తప్పని 

తన అసహాయతను తిట్టుకున్నది.

స్కూలు యాజమాన్యం సాటి టీచర్లందరూ తనకుబిడ్డ పొయినందుకు చాలా విచారంవ్యక్తం చేశారు. బ్రతికి లక్షణంగా సిరి కి వారసుడై పెరుగుతున్న ఆ పసివానిని మాటలతో చంపేస్తున్న తన భర్త క్రూరత్వాన్ని క్షమించలేక పోతోంది. 

ఇపుడు ఇంట్లోనే ఖరిదైన విదేశీ మందుసీసాలు 

విలువైన బూట్లూ పెద్దటీవి...ఫారిన్ సెంట్లూ 

సారధి జీవితం మరి హై ఫై గా ఉంది. 

ఓనాడు తీరిగ్గా కాపీతాగుతూ...ఇల్లు చిమ్ముకుంటున్న సంధ్యను ఉద్దేశించి..బిడ్డ బిడ్డకూ 

ఎడం మూడేళ్లుండాలని డాక్టరుచెప్పిందటోయ్ 

అన్నాడు..

ఐతె అన్నట్టూ చూసింది. ఇంకొక్కమ్మాయిని సాగర్ 

సారు వాళ్లకు కనిచ్చేశామనుకో ఈమారు సొంతిల్లూ కారూ కూడా అడిగేయచ్చు మనలైఫు సెటిల్..

అన్నాడు 

ఒళ్లతెలీని  ఆవేశంతో ఇనపకాడతోఉన్న కుచ్చు చీపురు వెనక్కి తిప్పి సారధి త మీద శక్తికొద్ది కొట్టసాగింది..కాఫీగ్లాసు కిందపడ్డ.ది.హఠాత్పరిణామాన్నిఊహించలేకచేతులుతలమీద అడ్డుపెట్టుకున్నాడు..అయినా వదల్లేదు కాళిలా ఉన్నదామె .ఎక్కడతగులతోందో చూడట్లా

ఆదెబ్బ ఏదో కణతకు తగిలి స్పృహతప్పాడు. 

ఏవేవోతిడుతూ గట్టిగాఅరుస్తూ సంధ్య వాయ్యో 

అమ్మోఅంటూ సారధిగొంతూ విని ఇరుగు పొరూగు వచ్చేశారు. వర్లక్ష్మక్క సంధ్యనుపొదివిపట్టుకుని

పక్కకు తీసుకొచ్చింది గుంపులో ఎవరో 100కు 

కాల్ చేశారు పోలీసులు  వచ్చి సంధ్యను అదుపులోకి తీసుకుని సారధిని ఆస్పత్రికి తరలించారు. విషయంతెలిసి న సాగర్  హుటాహుటిన పోలీస్ష్టేషను చేరుకున్నాడు. చెరలో  గట్టీగాఏడుస్తూనేనెవర్ని..నీకు ఆస్థినా, నీవస్తువునా 

నా కడుపు నీకు అద్దెగదేనా  నన్ను అమ్మేస్తావా 

అమ్మనూ అమ్మేస్తావా అంటూ అంతలోనే ఏడుస్తూ ఉన్మాదిలా ప్రవర్తిస్తున్న సంధ్యను చూసి విషయం అర్ధమైంది అసలు బైటికి పొక్కుతుందేమో ననే భయం కలిగి తనడబ్బు పలుకుబడి వెదజల్లి  సంధ్య మానసిక స్థితీ బాగలేదంటూ  చికిత్సాలయానికి తరలించే ఏర్పాటు చేశాడు. 

సారధి బ్రతకటం వలన శిక్ష తప్పింది  అమ్మ గాని అమ్మ  సంధ్యపిచ్చితల్లీగా ముద్ర వేయించుకుంది.

సాగర్ స్రవంతిలు ఆలోచించీ సంధ్యకు పురుడు పోసిన డాక్టరును కలిసి ఆమెస్థితి చెప్పారు. 

భారతి కి సారధి కుట్రంతా అర్ధమైనది సంధ్యమీద సానుభూతి  కలిగింది తన కున్న పలుకుబడితో ఆమెను తన ఇంటికి తెచ్చుకున్నది. స్వయంగా ఇంటివద్దనే ఉంచీ సరైన వైద్యసహాయం అందించినది.

సంధ్య త్వరగానే కోలుకుంది. సారధి వద్దకు వెళ్లనన్నది. సంధ్య కుమంచి వాగ్ధాటి ఉంది..రచనా శక్తి ఉంది వాటికి పదును పెడుతూ నెలకోమారు మురికివాడలలో ఏర్పాటుచేసే మేడికల్ క్యాంపులలో 

అలాగే అవేర్నెస్ ప్రోగ్రాములలో సంధ్యచేత మాట్లిడించటం..మొదలెట్టింది. ఆవిధంగా వివిధ వ్యాధుల అవగాహనాసిబిరాలలోయుక్తవయసు సమస్యల పట్లఅమ్మాయి అబ్బాయిలూ పుట్టే విషయం భ్రూణహత్యలూట్రాఫికింగ్ ఇలా సమాజ రుగ్మతలలో స్త్రీలబాలికల జీవితాలెట్లా బలవుతున్నాయో సంధ్య చక్కగా వివరిస్తున్నది

సంధ్యనూ అందరు డాక్టరమ్మ అంటుంటే విని  సంధ్యచేత సైకాలజీ పీ.జి కూడా అప్లై చేయించింది  డా. భారతి. 

ఇపుడు అలా వెళుతున్నారిద్దరూ ఓ పేట లో సరోగసీ మీద అపోహలూ నిజాలూ వివరించేందుకు 

సంధ్య చాలా బాగా  సిధ్ధమైనది. 

నేను నేనే..

నన్ను ఇష్టం లేనిదే  ఎవరూ తాకరాదు 

నేనెవరికీ తాకట్టు ఆస్థిని కాదు..

నేను నేనే..

అంటూ కవిత సైతం..చెబుతోంది

***************####****************

 

కథలు

రేపటి మహిళ 

ఏమే లేవే, స్వరూప లేచి, సందులోవున్న మూడూ ఇండ్ల పని చేసిరావే, భాగ్యమ్మకూతురు స్వరూపతో అంది. ", పో ఎప్పుడు నస పెడతావు".పొద్దునే లేపి సరిగ్గా నిద్ర పోనివ్వవు, అంటు స్వరూప కాళ్ళ కిందికి పోయిన దుప్పటి తీసి నిండా కప్పుకుంది., ఏం చేయాలి? "ఇది వినేటట్టు లేదు". నేనే పోతా! " పొయ్యి వెలిగించి నీళ్ళు ఎసరు పెట్టింది"."పోయి కాడ అన్న చూడు ఎసరు పెట్టిన నీళ్ళు అన్నం వండి, చారు పెట్టవే అంది. దుప్పటి  పట్టి ఊపుతు చెప్పింది. నీ యమ్మ ఎప్పుడు నీ గోలనే అంటు దుప్పటి తన్ని లేచి కూర్చుంది".ఎందే?

 

 

"అమ్మా నేను  వచ్చి పట్టుమని పదిరోజులు కూడా కాలేదు"."కనీసం ఊపిరి అన్న తీసుకోనివు" . ఎప్పుడో? "చిన్నపుడు నన్ను ఊరు కాని ఊరు పంపినారు". "అంతా కష్టపడి వస్తె?"రాగానే పని చేయమని గొడవ ఒక నాలుగు రోజులు ఆగరాదు". నేను ఏదో ఒకటి చూసుకుంటాను నీకు చేస్తాను అంది. . "మేము ఎందుకు పంపినమే" "నువ్వు ఇటం తో పొయినవు" అంది ."కాదే నువ్వు అలిసిపోయవు.నాకు ఎరుక" కాని ఇడ అన్ని పనులు చేసి, ఆలస్యం గా, నేను ఇండ్ల లకి పోయక  అమ్మలు చానా  కొప్పడతారు. అమ్మ, నేను లేనప్పుడు ఏం చేశావే? ఇప్పుడు, నేను రాగానే ఏదో రాద్దాంతం చేస్తావు?.కాదే నీవు లేనప్పుడు, నేను ఆడనే కూర . ఆళ్ళు ఇచ్చిందే తెంచుకొని తినేదానిని . మళ్ల మపాటికి అన్నం అండుకునేదాన్ని. ఇప్పుడు ఇంత మందికి అంది సాలదే, నీకుఅయ్య , అన్న ఊరు నుండి వత్త అన్నారు అంది. నువ్వు, పో నేను చూసుకుంటా, స్వరూప అంది.ఆలస్యం అయిపోయనాది ఏమంటారో?. ఏమో?. అనుకుంటు, భాగ్యమ్మ హడావిడిగా వెళ్లి పోయింది. స్వరూపాకి ఇంక పడుకోవాలని అనిపింలేదు. ,లేచి  కడుక్కుని," పొయ్యి మీద మసులుతున్న  నీటిని చూసింది".పక్కనే చాట్లో ఒక కిలో వరకు  బియ్యం వున్నాయి. " అవి తీసి వేరే గిన్నెలో పోసి కడిగి ఎసరు లో పోసింది" "స్వరూప కి 15 సంవత్సరాలు చూడడానికి,అందంగా వుంటుంది"."ఎంత తేడా? పది రోజుల క్రితం బొంబాయిలో  గ్యాస్స్ స్టవు. " చెమట అనేది తెలియకుండా," అన్నం రెండు కూరలు పప్పు పెరుగు సుకుమారమైన జీవితము. ఇప్పుడు, ఇక్కడ ,కనీసం  స్టవు కూడా లేదు.ఒక కూర కష్టమే," ఇంకా రెండో కూర ఎక్కడి నుండి వస్తుంది". స్వరూప బొంబాయి లో" నాలుగు ఏండ్లు గడిపింది".     భాగ్యమ్మ పని చేసే ఇంట్లో లోనే, ఒకసారి ఏదో శుభకార్యం అయితే వాళ్ళబంధువుల వచ్చారు. "అప్పుడు వాళ్ళు స్వరూపా  చలాకిగా పని చేయడం చూసి వచ్చిన బంధూవులలో ఒక ఆమె మీ అమ్మాయిని పంపిస్తారా? అని  భాగ్యమ్మని అడిగింది."ఆడ పిల్లని,పైగా అంతా దూరం భయం వేసింది", స్వరూప అక్కడకి వచ్చింది. అమ్మ.నేను ఇంటికి పోతున్నావు అని చెప్పాడానికి, ఆగే నేను వస్తాను. అంది   భాగ్యమ్మ . బంధువు ఆవిడస్వరూప తో అమ్మాయి నాతో నువ్వు బొంబాయి వస్తావా?" నిన్ను బంగారంలా చూసుకుంటాను"అంది. ఓకే సారి స్వరూప కి సంతోషం మైంది. మళ్ళి అంతలోనే  తల్లి మొఖం చూసి ఏమో?   ఆంటి,  "అమ్మ ఇష్టం" అంది. నేను ఇంకా రెండు రోజులు వుంటాను. ఈలోపు ఆలోచించుకొని చెప్పండి అందిఅంటానే, అంటూభాగ్యమ్మ పావే ఇంటికి పోదాం  అంటు స్వరూప తో అంది.ఇంకా తల్లి కూతుళ్లు ఏం మాట్లాడుకోకుండ ఇల్లు చేరారు.అది  సాయంత్రం సమయం కావున అక్కడే పొద్దుపోయి అన్నం తిన్నారు. ఇంటి  అమ్మ కొన్ని  అప్పాలు ,స్వీట్స్ కవర్లో వేసి ఇచ్చింది. అవి తీసుకుని సాయంత్రం ఇద్దరు ఇంటికి వచ్చారు. భాగ్యమ్మ అలసి పోయింది .మూలకు వున్న చాప తీసి వేసుకొని నడుము వాల్చింది. స్వరూప తల్లి  కాళ్ల దగ్గర కూర్చుని అమ్మ పని ఎక్కువైంది కదా! అలసిపోయావు." మునుపటిలా గా ఇప్పుడు పని చేయలేకపోతున్నావుకదా అంది".అవునే అందుకే బాగా ఆలోచించవే , అమ్మతో నేను బొంబాయి పోతే," నీకు కొంచెం కష్టమైన తగుతుంది" అంది .వుండావే,రేపు మీ నాయన, మీ అన్న వూరి నుండి వస్తారు‌. వాళ్ళను  మాట అడిగి, ఇగ నీవు పడుకో,అని నిద్ర లోకి జారిపోయింది. ఇంకా స్వరూప కూడా సరే అంటు  తల్లి పక్కనే పడుకుంది.

 

 తెల్లారింది. అయ్యే  పొద్దు  పోయింది. ఇయాల అందరు చుట్టాలు ఎల్లీపోతారు. అమ్మ తొందరగా రమ్మంది అంటు తొందరగా మొఖం కడుకోనిస్వరూప నువ్వు జరసేపు అయ్యాక చాయ్ తాగి రావే, ఇంతలో ఊరి నుండి అన్న  నాయనా కూడా వస్తారు. అంటు చెప్పుకుంటు పోతున్నా, భాగ్యమతో, ఆగవే అమ్మ ఎప్పుడు తొందరేఒకరోజు పొద్దు పోతే ఏం కాదు? " నాయనా , అన్న తో నా సంగతి తెలుసు కొని ఇద్దరం కలిసి వెళ్దాం అంది" . అమ్మో!" అమ్మ వాళ్ళు కొప్పడతారు.నువ్వు మాట్లాడు అని పోతున్నా , భాగ్యమ్మకి కొడుకు గోవింద్, మొగుడు రాజమౌళి ఎదురైయారు. ."ఎందుకే ఇయాల తొందరగా పోతానావు",ఏమిటే?అన్నాడు.   భర్త రాజమౌలి   ఊరి నుండి తెచ్చిన సంచి కింద పెడుతు," పని చానా వుంది." ఎగిలామే పోదాం అనుకున్నా, సంచిని తీసి పక్కన పెడుతూ, చెప్పింది భాగ్యమ్మ."అమ్మ తొందరగా ఛాయా పెట్టావే, తాగి కాలేజ్ కి పోవాలి." అంటు అక్కడ వున్న ఒక పాత  కుర్చీలో గోవిందు కూర్చున్నాడుచెల్లెలు పెడుతుంది అంటు పోతున్నా, తల్లిని కూర్చో పెట్టి స్వరూప ఛాయా నేనే పెడతాను. " నువ్వు నిన్నటి విషయం  చెప్పు అంది" ."ఇదొకటి ఒకటే ఎగిలాం దీనికి అంటు కింద కూలబడి పోయింది" .ఏందే? ఇషయం మీది అంటు  మంచం వేసు కోని కూర్చునాడు రాజమౌళి."మన స్వరూపాని,"నేను పని చే సే అమ్మ  చుట్టాలలో ఒక అమ్మ తనతో,బొంబాయి  పనికి పంపించమని అడిగింది" . "అంతా దూరమే  కట్టమే అన్నాడు". మరి నీవు ఏమి అనాలే? మా వోళ్ళను అడిగి చెపుతాను అన్నానుస్వరూప మూడూ గ్లాసుల్లో ఛాయా చేసి పట్టుకొని తెచ్చి ముగ్గురికి ఇచ్చింది".నాకు అయితే ఇష్టమే నాయనా", ఏం దూరం కాదు!నేను పోతాను.అంది."చూడు రా దాని తొందర ఏట్ట ఎగురుతుంది   భాగ్యమ్మ అంది ."అన్న నువ్వు చెప్పు"   ఆంటి నాకు నచ్చింది" ."ఇంకా చాల డబ్బులు వస్తాయి." "అమ్మాకి ఒక ఇల్లు పని అన్న తగ్గుతుంది"." కరెక్టనే  నువ్వు చెప్పెది, అక్కడ పని ఏంది?వాళ్ళు నమ్మకమైన వాళ్ళెనా? చూడాలి. గోవిందు అన్నాడు. రోజు నువ్వు నాతో, రా అన్న  ఇద్దరం కలిసి పోదాం," జీతం అన్ని నువ్వే మాట్లాడితే మంచిది అంది" ".ఏమోరా? "నాకు అయితే చానా దూరం ఆడపిల్లను పంపించడం ఇటం లేదు  తండ్రి . అన్నాడు".చూద్దాం నాయన ,నేను  సాయంత్రంపోయి అన్ని తెలుసుకొని వస్త అన్నాడు.   భాగ్యమ్మ చాయ తాగి లేస్తూ .ఇగ నేను పోతా, నువ్వు అన్న రండి, అంటు  పనికి పోయింది.అన్న నువ్వు ఇప్పుడు కాలేజికి వెళ్తావు కదా! "వెళ్ళే ముందే యమ్మని కలిసి వెళ్లితేనే మంచిది." ఎందుకంటే,ఆంటీ సాయంత్రం ఎక్కడి కన్న పోతారేమోఅంటు  చెప్పింది. "సరే పద అక్కడి నుండి కాలేజికి వెళ్ళుతా అని గోవిందు అన్నాడు .నాయనా, నేను తొందరగానే వస్తాను. ‌అన్నం తిని నీవు పడుకో ,అంటూ చెప్పి స్వరూప గోవిందుతో వెళ్లింది. స్వరూప అమ్మ దగ్గరికి తీసికెళ్ళి ,మా అన్న  అంటు పరిచయం చేసింది. "ఇంతకి ఏం ఆలోచించుకున్నారు?."చెల్లెలిని నాతో పంపిస్తున్నావా? లేదా? అంది ."అదే మాట్లాడుదాం, అని వచ్చినాడు. అన్న స్వరూప