కవితలు

కవితలు

సెప్టెంబర్-17

విద్రోహమే విద్రోహమే

ముమ్మాటికీ విద్రోహమే

చారిత్రక సత్యమిది

తెలంగాణకి ద్రోహమే

నెహ్రూ పాలనలో పటేలు సైన్యాలు నరహంతక నైజాముల మారణహోమపు ఘట్టం....

 

భూమి భుక్తి విముక్తికై

సాగే సాయుధ పోరునణిచి

ఆపరేషన్ పోలో తో

పటేల్ సైన్యాలు నైజాం రాజకార్లు

ప్రజలపైన విరుచుకపడి

మాన ప్రాణాలనే తీసి

ఊచకోత కోసిన రోజది

 

మతోన్మాదుల్లారా....

మీకు విమోచన సంబరాలా?

 

ఎర్ర మందారాలు పంచిన

పది లక్షల ఎకరాలను

తిరిగి దొరలకు అప్పజెప్పి

జనాల వెట్టికి నెట్టి

అధికార దాహంతో

నిజాంకు భరణమిచ్చి సాగనంపి

స్వతంత్ర తెలంగాణ ఆత్మగౌరాన్ని చంపి

దురాక్రమంగా యూనియన్లో కలిపిన దినమిది

 

అగ్రకులోన్మాదుల్లారా...

మీకు విలీన సంబరాలా?

 

విద్రోహమే విద్రోహమే

ముమ్మాటికీ విద్రోహమే

చారిత్రక సత్యమిది

తెలంగాణకి ద్రోహమే

నెహ్రూ పాలనలో పటేలు సైన్యాలు నరహంతక నైజాముల మారణహోమపు ఘట్టం....

 

 

కవితలు

మట్టి పొరలకింద

చుట్టూ..
పలుగు పారల గాయాలశబ్దం
నాగలికర్రుల ఎక్కిళ్ళ అలికిడి

మట్టిని తవ్వే చేతులు
మట్టిని దున్నే పాదాలు
వొళ్ళంతా మట్టివాసనతో పరిమళిస్తున్న సమూహాలు
కళ్ళలో మట్టికొట్టిపోతుంటే
కళ్ళుమూసుకుని ఎంతకాలముంటాయి?

మట్టి పగిలి
మట్టి పిగిలి
మట్టిపై ద్రోహపన్నాగాల్ని
మట్టిగలిపేయడమే చరిత్రపాఠం గదా!
మట్టితో పెట్టుకుంటే
మట్టిగరిచిపోవడమే!

మట్టే బువ్వై
మట్టే నవ్వై
మట్టికి సాగిలిపడి పట్టంగట్టే రోజులు
మట్టిపొరలకింద మొలకెత్తుతున్న
మట్టిమొలకల భాష
మక్కిపోయిన మురికిచెవులకు వినిపించదంతే!

మనుషులంతా
మట్టినితొడుక్కుని తిరుగాడే మట్టికువ్వలు
మట్టివేళ్ళతో చిగురించే మట్టిబొమ్మలు

శతకోటి కుట్రల
శత్రు వలయాల నడుమ
గుండెనిండా మట్టి వాసన పీల్చు
మనిషిగానైనా మిగుల్తావు!

**              ***               **
 

 

 

కవితలు

రైతన్న

తెల తెల వారంగనే

కాడేడ్లను కట్టుకొని

భూమిపై వాలిపోతావు

చెట్టు పుట్టను

చదునుచేసి

నాగలితో సాల్లు పెడ్తావు

మడులు మడులుగా జేసి

గింజె గంజెను జల్లి

నారోలే జెస్తావు

మోకాళు లోతులో

నడుమంత వంచి

వరి చేనును మోలిపిస్తావు

నీ కష్టమంత కన్నీరై వర్షిస్తే

గింజ గింజలుగ మారే

వాటిని రాశులోలే పోగుజేసి

దేశానికే మెతుకునిచ్చి

నీవు అన్న దాతవైనావు

ఓ రైతన్న

70 ఎండ్ల స్వాతంత్రంలో

నీవు నిలుచున్న చోటు

నీది కాకుండా చేసే

కార్పోరేట్ డేగలు

నిన్ను తరుమబట్టే

వెళ్ళను జోప్పించి

వేర్లను పుట్టించిన వాడివి

ఎన్నో కరువు కాటకాలను

ఎదుర్కున్నోడివి

పోరు కొత్తేమి కాదు నీకు

కర్రు నాగలితో

డేగ రెక్కలను విరిచివెయ్

కాయలు కాసిన

నీ చేతులతో

కలుపు కమలాన్ని పికివెయ్

ఓ రైతన్న

పికివెయీ

 (పార్లమెంట్లో రైతులకు వ్యతిరేకంగా బిల్ పాస్ చేయడాన్ని నిరసిస్తూ

కవితలు

జ్ణాపకాల పేటిక

ఇల్లంటే 

ఇటుక గోడలూ, గదులూ తలుపులూ

వాటి రంగులూ ...ఇవేనా?

గోడల పైనున్న రంగురంగుల బొమ్మల మొహాలపై

విరసిన నవ్వుల కిలకిలలు

కళ్ళల్లో మెరుస్తున్న కాంతుల చమక్కులూ కావా ?!

గదుల్లో విశ్రమిస్తున్న కనురెప్పల పైన 

నిశ్చలంగా నిలచి ఉన్న ప్రశాంతత కాదా?

ఆ కనుపాప తలుపుల వెనుక 

నిర్భయంగా కదలాడే తలపుల మెరుపు కలలు కావా?

 

ఇంటిని కోట్ల లెక్కల్లో, ఫీట్ల లెక్కల్లో, ఫ్లోర్ల  లెక్కల్లో కొలుస్తారా?

కోటానుకోట్ల గుర్తుల పునాదులు పోసి

 ఆకాశమంత ఎత్తుకి ఎగసి దూసుకెళ్ళే స్మృతుల  స్థంభాలు వేసి,

తీపి చేదు జ్ఞాపకాల్ని గుట్టలుగుట్టలుగా పోసిన కప్పుతో

త్రికరణసుద్ధితో కట్టుకున్న ఇంటిని ఏ లెక్కన కొలుస్తారు?

 

 ఓ ఆడపిల్ల పెళ్ళిచేసుకొని

 అత్తారింటికి వెళుతూ

తనతో ఏం తీసుకెళ్ళాలనుకుంటుంది ??

 అత్తగారికిచ్చే కట్నం డబ్బులా

 లేక అమ్మ ప్రేమగా తన చేత్తో చేసిచ్చిన కాటుక డబ్బానా ?

 లక్షా యాభైవేల ఆడపడుచు లాంఛనమా

 లేక అక్కని విసిగించి, వేదించి, సవాలక్ష ప్రశ్నలు వేసి,

  దానిదగ్గర సంపాదించిన టైటాను వాచీ నా ?

 మామగారికి చదివించిన మారుతీ కారా

  నాన్న నాకు కొడుకైనా కూతురైనా నువ్వే తల్లీఅని  

  తల నిమిరి తనకోసం కొనుక్కున్న స్కూటీనా ?

 తీయని సారెలు మోసుకెళుతుందా

 అన్నదమ్ముల ఆత్మీయతల్నీ

 పుట్టినింట మరువపు సుగంధాల్నీ 

 మరువకుండా గుండెలనిండా నింపుకెళుతుందా ?

 

ఒక విద్యార్ధి ...పై చదువులకోసం

అయిన వాళ్ళని వదిలి పరాయి దేశం తీరాల్ని తాకినా,

 

ఓ రైతన్న....అప్పులు తీర్చలేక ,గత్యంతరం లేక

 బ్రతకలేక, చావలేక, కూలిపనికి పట్నం పోవాల్సొచ్చినా,

 

ఓ ఉద్యోగి ... బ్రతుకు తెరువు కోసం 

పెళ్ళాం పిల్లల్ని విడిచి వేరే ఊరు వలస వెళ్ళాల్సివచ్చినా ,

 

ఒక సైనికుడు ....దేశ రక్షణకై , జన సంరక్షణకై ,

బలికావడానికి , సరిహద్దుకి యుద్థానికి దూసుకుపోయినా,

 

విద్యాధర్మమైతేనేం, విధి వైపరీత్యమైతేనేం...

కార్యాచరణకైతేనేం, కర్తవ్యనిర్వహణకైతేనేం...

 

తన ఇంటినీ, తన ప్రేమల పొదరింటినీ,

తన చిన్నతనాన్నీ , తన గతాన్నీ

తన గూటినీ, తన వారినీ ,

తన భూమినీ, తన నేల తల్లినీ ,

తన ధర్మాన్నీ , తన దేశాన్నీ ,

వదిలి వెళ్ళాల్సిందే కదా !!

 

 అలా ఇంటిని వదిలి వెళ్ళడమంటే..

 దాని భౌతిక కాయాన్ని వెదిలెళ్ళడం కాదు,

 నువ్వు జీవం పోసి ప్రేమతో పెంచుకున్న

 పంచుకున్న జ్ఞ్యప్తుల పంజరాన్ని వదిలెళ్ళడం,

 నువ్వక్కడ నేర్చుకున్న పాఠాలని,

 తీపీ చేదు అనుభవాలని, అనుభూతులని

  మూట కట్టుకొని పోవడం,

 నీ ఆత్మనీ, పంచుకున్న ఆత్మీయతనీ ,కలబోసి ,

  ఒక అమూల్యమైన జ్ఞ్యాపికగా మార్చి

  దాన్ని జాగ్రత్తగా సర్దుకొని

  ప్రేమతో చుట్టి , హృదయపేటికలో ప్యాక్ చేసి..

 నీ వెంటబెట్టుకొని వెళ్ళడం...

 

 ఆ తరువాత 

 ఎన్ని రెక్కలొచ్చినా , ఎంత ఎత్తుకి ఎదిగినా

 ఏ దేశమేగినా, ఎందుకాలిడినా,....

 దాన్ని భద్రంగా నీ మనసు పొరల్లో

 హృదయపు అంతరాంతరాల్లో , దాచుకోవడం..

 నీకు ఉనికినిచ్చిన

 నువ్వు ఉరుకునందుకోడానికి దన్నునిచ్చిన 

 నీ వేర్లనీ, నీ మూలాన్నీ, మర్చిపోకుండా ఉండడం !!

 మనిషిగా నిలిచి ఉండడం !!

                                    

 

కవితలు

తరాల చరితలో...

పల్లవి:-

తరాల చరితలు చూసిన గానీ జరగలేదు ఏ న్యాయం

ఆడ బతుకు అన్యాయం

యుగాలు ఎన్ని గడిచిన గాని వనితకు తీరని శోకం మగ గర్వాందులదాపాపం.

పురుషులు చేసిన పుణ్యమేమిటో

మహిళలు చేసిన పాపమేమిటో

ఇరువురి కలయిక కాల గర్భాన కానరాని ఆ మర్మమేమిటొ

                       "తరాల చరితలో"

 

1):-

విద్య వైద్య సాహిత్య సేవలలో వెల్లువల్లే వెలుగొందే స్త్రీలు

భార్యగా బాధ్యత వచ్చే నాటికి

ఇంటికెందుకో అంటిల్లాయేను....(2)కో

మగని మాటకే లోబడి ఆడది

బానిసగాయెను....(2)

కష్టాల కాలానికెదురుగ తాను బతుకు బండినే లాగుతున్నది          

                       "తరాల చరితలో"

2):-

పుట్టగానే చంపేసే తీరు

ఎదుగుతుంటే ఆ నిందలే వేరు

ఆదిపత్యుల చేతికి చిక్కగా

అతి వేదనతో అంగలార్చేను ...(2)కో

పతి మాత్రం పాపిష్టి వాడైన

దైవము కంటే మిన్ననుకున్న

భోగ దేహిగా చూస్త ఉన్నరు

చదువుల తల్లని కొలుస్తున్నరు

                       "తరాల చరితలో"

3):-                                                 

కన్యాశుల్కం రోజులేడా

వరకట్న సంప్రదాయమెవడు  తెచ్చెను

విధవ అయితే ఏ గౌరవమొందని

వింత ఆచారమెవడు పెట్టెను

అవని వదిలి ఆకాశ పయనాలు

చేసి ఘనతలే పొందిన

అన్నిట తానై ఉంటున్నా

అబలగ ఎందుకు మారిందో 

                       "తరాల చరితలో"

4):-                                   

గడియారంలో సెకను ముళ్లులా

అలసటెరుగక పనులు చేసిన

గంట కోసారి కదిలే ముళ్లుకు

ఆ గర్వ మెందుకు...

కన్న తండ్రి తన సొంత అన్నలే

కామంతో కాటేస్తే ....

ఉరి తీయని నిర్భయ చట్టాలెందుకు

మగ కామాంధులు మారనప్పుడు

                       "తరాల చరితలో"

కవితలు

పొయెట్రీ టైమ్ - 5

పిరదౌసి తన ఎద తీసి

షాయరీగా రాయగానే

పూలన్నీ పులకింతలే..

శిలలన్నీ చిగురింతలే..

********

రోజులు గడిచినా

బూజు పట్టని

నజ్రులిస్లాం నగుమా నజరానా

గాలి తరగల్లో తాజాతాజాగా..

********

జ్వాలలాగా రగిలి రగిలి

కవిత్వమై మండుతాను

*********

ఆమె కురుల సంకెళ్ళతో

గాలిని బంధించింది

అయినా

తన ప్రేమను శ్వాసగా

నాకు అందించింది.

********

లూయి ఆరగాన్ లాగా కాను నేను

నిర్భయంగా నా కవితను వినిపిస్తాను.

 

కవితలు

మనం ఎటు వైపు...?

అద్దాల మెడలు ఒక  వైపు..

ఆకలితో కూడుకున్న పిల్లల ఆర్తనాదాలు ఒక వైపు..

అందాల పోటీలు ఒక వైపు..

ఆకలి మంటలు ఒక వైపు...

ప్రపంచాన్ని గుప్పిట్లో పెట్టుకునే పెట్టుబడిదారులు ఒక వైపు...

పడుకోవడానికి 'అరుగు' కూడా లేని నిరుపేద జనం ఒక వైపు...

AC కార్లలో తిరిగే

బడా బాబులు ఒక వైపు..

చేతి నిండా పని లేని

'నిరుద్యోగం' ఒక వైపు...

మతత్వం ఒక వైపు...

మానవత్వం ఒక వైపు...

మట్టి మనుషులపై

దాడులు ఒక వైపు...

దాచేస్తే దాగని నిజాలు ఒక వైపు...

ధనం ఒక వైపు..దారిద్ర్యం ఒక వైపు...

ప్రశ్నించే ప్రజలు ఒక వైపు..

ప్రశ్నను సహించలేని పాలకులు ఒక వైపు..

ఇప్పుడు సమాజాన్ని చదువుతున్న విద్యార్థులు గా మనం ఎటు వైపు...?

ప్రపంచం అంత దోపిడీతో కూడుకున్న సమయంలో మనకు మనం వేసుకోవాల్సిన ప్రశ్న...

కవితలు

మా ఊరి చెరువు!?

మా ఊరు మధ్యలో

స్వేచ్చంగా స్పటికంలా

చెరువు ఒకటి

అందర్రికి ప్రాణంలా ఉండేది!

చుట్టూ ప్రక్కల గ్రామాలకు

'హోస్ట్లా ఉండేది.

చెరువు గట్టున

తాత ముత్తాతల నాటి

వేప చెట్టొకటి ఒక మూలాన

మరో మూలాన మర్రి చెట్టు ఒకటుండేది

నేలను ముద్దెట్టుకునే ఊడలతో!

చిన్న పిల్లలే కాదు

పెద్దమ్మాయిలు కూడా

రెండు జడలతో  రెండు చేతుల్లో

మర్రి ఊడలను పట్టుకొని

లంగా లెగురేసుకుంటూ గాలిలో

ఒయ్యారాలు పోతూ ఊగుతూంటే

తెలిసి తెలియని మా వయస్సే అయినా ...

వేప చెట్టెక్కి గుబురు మండల

 కొమ్మల మధ్యకండ్లప్పగించి

 ఈలలు కొడుతూంటే

అమ్మాయిల కండ్ల  బెదురు

మాలో ఓ విధమైన ఆనందం!

అదో పసందైన సంగీతం మాకు!

ఓ వైపు గట్టు మీద

బొంగరాలు ఆడుతూ మేము

మరో వైపు చెమ్మ చెక్కలు

తొక్కుడు బిళ్లలాడుతూ

అమ్మాయిలు మరో వైపు

వారి జడలు గాలిలో

నృత్యం చేస్తూంటే  నాగు పాములా

చూడా ముచ్చటగా ఉండేది!

కాలం గడుస్తూండేది

ఏలాంటి జంకు గొంకు లేకుండా!

ఉన్నట్టుండి పెనుభూతంలా...!?

మా చెరువు గట్టుకే ఆనుకొని

ఫ్యాక్టరీ ఒకటి వెలిసింది

విష వాయువులు

విష పదార్ధాలు

మేము ప్రేమించే చెరువులో

మైల చేయ సాగాయి

సంజీవనిగా ఉన్నమా చెరువు

తన స్వచ్చమైన నీళ్లు

మాకు  తాగనీయకుండా 

తన కడుపులో పెరుగుతూన్న 

విషం పుండు

నలు మూలలా వ్యాపిస్తూండగా...

ఎన్నో ఆర్జీలు గొడవలు

నినదాలు మేము చేసిన

పట్టించుకునే నాధుడు 

కరువైపోయాడు!?  

మా కనుల ముందే

మా అమ్మ-నాన్నలు

ప్రాణాలు వీడుస్తున్నట్లు

మా చెరువు కనుమరుగైంది!?

             ***

కవితలు

ప్రజా గుండె గొంతుకలు

ఏ మనిషికైనా గుండె ఉంటే సరిపోతుందా !

ఆ గుండె నిండా ధైర్యముండాలి.

ధైర్యముంటే సరిపోతుందా !

దానికి కాస్తా దాతృత్వం ఉండాలి.

అది దాహమన్నోడికి దప్పిక తీర్చాలి,

ఆపదలున్నోడికి హస్తమందించాలి.

ఈ దేశానికి

అలాంటి గుండె ఉన్న మనుషులు కావాలి.

అదిగో...

భూమి కోసం, భుక్తి కోసం

ఈ నేలతల్లి విముక్తి కోసం

వాళ్ళు భూమిపుత్రులతో కలిసి పోరాడుతున్నారు.

అడవితల్లి గుండెల్లో గూడు

కట్టుకున్న మనుషుల మధ్య

రేయింబవళ్లు శ్రామిస్తూ

వాగులు,వంకలు,సెలయేర్లు దాటి,

రేపటి సూర్యోదయం కోసం

నేడు పోరాడుతూ హస్తమిస్తున్నారు.

 

ఆలాంటి మనుషుల కోసం

రాజ్యం ఇనుపబూట్లతో

ఆకు ఆకునూ గాలిస్తుంది,

మర తుపాకులతో మానవ

మృగమై వేటాడుతొంది.

 

వేటకుక్కల అరుపులకు,

తోడేళ్ళ బెదిరింపులకు

జడుసుకునే గుండెలా అవి,

మృత్యువును సైతం గేలిచేస్తూ

సమసమాజ స్తాపనకోసం

విప్లవ గీతం ఆలపించే

ప్రజా గుండె గొంతుకలు.

 

 

 

కవితలు

కనుక్కోండి....

ఆకలైతే కాదు

నన్ను చంపింది

పస్తులుoడి ఆకలితో

అలమటించిన

దినములెన్నో...

 

పేదరికం కాదు

నన్ను వల్లకాటికి చేర్చింది

అయితే..

ఇన్నేళ్ల నుండి దానితోనే కదా

సావాసం చేస్తున్నది

 

కరోనాకా

నేను బలిఅయినది?

కాదు కాదు... అసలే కాదు

దేనికి నేను బలి అయిందో

 తెలియదా మీకు?

 

ఇంటికి చేరుతానని

ఇంటికి దీపమైతానని

నన్ను నడిపించిన ఆశ

విగతజీవిగా మారి

కన్నవారికి మిగిల్చిన నిరాశ

 

కారకులెవరో కనుక్కోండని

ప్రశ్నగా మారి వెళుతున్న...

 

 

 

కవితలు

చిన్ని కవితలు  ఐదు

1

మందలో మంద

మందలో మంద

అందులో నేనొక్కడినీ నా బొంద

ఏదో బతికేస్తున్నాను మీ ముందర

ఏదేమైనా అన్యాయంపై గొంతు పెగలదు నా బొంద

నాకు కావాల్సింది బడా బాబుల అండ

రోజు మూడు పూటలా అన్నం కుండ

మందలో మంద

బురద రాజకీయాలే నా మొహం నిండా

అయినా కడిగేసుకుంటాను సిగ్గు లేకుండా

మందలో మంద

ఎవడు ఎటుపోతే ఏంటి నా బొంద

నా ఏడ్పు నేను ఏడుస్తా ముండ

మందలో మంద

పెంట కుప్పపైన నా కొంప

అయినా సరే కొడతాను అత్తరు నా దేహం నిండా

గుంజకు ఏలాడేదే నా స్వాభిమానం అంట

ఛీ సిగ్గులేకుండా

మంద వెనుక తిరగేస్తాను ఊరినిండా

మందలో మంద నా బొంద

నేను చచ్చాక పాతేస్తారు పెద్ద బండ

దానిపైన మెరిసిపోతుంది పూల దండ !

2

ఎన్నాళ్ళు

 

ఎన్నాళ్ళు ఏడుద్దాం ?

ఎన్నాళ్ళు బరిద్దాం ?

ఎన్నాళ్ళు సహిద్దాం ?

అలవాటై పోయింది

కన్నీళ్ళను దాచిపెట్టు

మరో మగువకోసం

మన ఆవేశాలు కోపాలు

ఫేసబుక్ పోస్ట్లకి వాట్సప్ స్టేటస్లకే పరిమితం

ఏం చేస్తాం ? ఏం చేయగలం ?

ఇంకెన్నాళ్లకు కలుగుతుందో

మానవ మృగాలకు విచక్షణం

ఇంకెన్నేళ్లకు కళ్ళు తెరుస్తుందో ప్రభుత్వం

3

పరదా లేని బ్రతుకులు

 

పరదా లేని బ్రతుకులు

గంజి కూడు మెతుకులు

ఎండి పోయిన గొంతులు

పాపం వరుణ దేవుడు కరుణించాడు

కష్టజీవి కుటీరాన్న వడగళ్ల వాన కురిసింది

పై కప్పు రంధ్రం కులాయిగా మారే

నీరంతా సంద్రంగా చేరే

వరద అనే బురదలో ఇళ్లనే గొడుగు కొట్టుపోయే !

4

మీనింగ్ లెస్ !

పేదోడి ఆత్మహత్య

పేపర్ వాడికి యూజ్ లెస్

గొప్పోడి ఆత్మహత్య

ప్రభుత్వానికి ప్రైజ్ లెస్

నిరుద్యోగం నిటారుగా

ఆకాశానికి నిచ్చెన వేసింది

కదిలే కాళ్ళను చచ్చుబడేలా చేసింది

కరోనా మై హూ నా అంటూ అందరిని కౌగలించింది

రూపాయి రూపాన్ని కాల్చింది

రేపటి ప్రగతిని పీల్చింది

బ్రతికే తీరుని మార్చింది

బ్రతుకులను రోడ్డుకు ఈడ్చింది

ఇలాంటివి మీడియాకి

అటెన్షన్ లెస్

అలాంటి మీడియా నా దృష్టిలో మీనింగ్ లెస్ !

5

ఆడపిల్ల

తనో ఆడపిల్ల

వీధుల్లో అంగడిబొమ్మ

తన గుండె గుప్పిట్లో

తన ఒళ్ళు వెయ్యి కళ్ళల్లో

తను నడిచే దారి ఈలలతో

తనపై చేసే దాడి మాటలతో చేతులతో కత్తులతో

నిత్యం రోజు చస్తూ బ్రతికే తాను

ఒకరికి అమ్మ

ఒకరికి భార్య

ఒకరికి అక్క

ఒకరికి చెల్లి

ఒకరికి స్నేహితురాలు

మనలాగే తనో సాటి మనిషి

 

 

కవితలు

ఏమని తెలుపను...!!

నడిరాతిరి నిశీధిలో

తట్టి లేపి కలవరపరిచే

కవిత్వమా...ఆగని పోరాటమై

అక్షరాలు సంధించి ఏం శోధించి

సాధించ ఆవహించావు

 

జ్ఞానాన్ని అమ్మే

ఈ అజ్ఞాన లోకంలో

విజ్ఞానాన్ని పంచ మంటావా

పైసల కోసం దిగజారిన

విద్యావ్యవస్థల

తీరు వల్ల

ప్రజలు పడుతున్న

అవస్థలు

చూడ తలచితివా

ముక్కుపచ్చలారని

పసి మనసుల

స్వేచ్ఛను నాలుగు

గోడల మధ్య

పాతరేసే

ఈ విద్యా విధానాన్ని

తిలకింప తలిచావా

జ్ఞానాన్ని కొంటున్న

దౌర్భాగ్య దృశ్యాన్ని

దర్శింప చేయమంటావా

విద్య నేర్వని వాడు వింత పశువైతే

విద్య నమ్మేవాడు ఏమవుతడో

ఏ అక్షరాల కలబోతతో

ఈ వలపోత వినిపించ మంటావు

 

పండించే రైతుకే

కూడులేని

ఆ ఆకలికేకలు

వినగలుగుతావా

తరతరాల పంటలు

తీర్చలేని కష్టాలు

ఆత్మహత్యలకు

దారి తీస్తే

ఆ దృశ్యాలు చూడగలుగుతావా

వరదల్లో

నారు పొలం

నీటమునిగితె

రైతన్న గుండె

పగిలిన

ఆ బాధ భరించగలుగుతావా

పంట పోయి

మొడైనా

ఆ జీవితాల

ముందు నన్ను

ఎట్ల మోకరిల్ల మంటావు

అనావృష్టికి

ఎండిన బతుకులు

అతివృష్టి

ముంచిన బతుకులు

ఏ పదాల అల్లికతో

ఈ పసిడి రైతుల గోడు వినిపించమంటావు

 

 

కవితలు

గజల్.. 

జల్లులుగా ప్రేమపూలు..వర్షిస్తేనే కవిత్వం..! 

మరణానికి శాశనమే..లిఖిస్తేనే కవిత్వం..! 

 

మార్పునుకోరే వారే..కవులే సరెలే నిజమే.. 

సత్యం తెలుసుకునిత్యం..రమిస్తేనే కవిత్వం..! 

 

అక్షరాల జలపాతం..పుట్టిల్లే మౌనము కద.. 

అంతరంగ వాహిని నిను..వరిస్తేనే కవిత్వం..! 

 

బాధలుతీర్చే ముచ్చట..అనుభవాన అందేనా.. 

పరావైఖరీ సంగతి..ధ్వనిస్తేనే కవిత్వం..! 

 

విప్లవశంఖం హృదయం..కావాలోయ్ ప్రియనేస్తం..

విశ్వకల్యాణ ఖడ్గం..ధరిస్తేనే కవిత్వం..! 

 

త్యాగధనులు ఎవరోయీ..కవులుగాక మాధవుడా.. 

అమాయికతకు అద్దంలా..నిలిస్తేనే కవిత్వం..!

 

కవితలు

ఓ  అవ్వ  బాపు 

చందమామ వెలుగులో మా అవ్వ నవ్వులు

మెడలో నల్లపూసల దండ  నెర్రలు వాసిన పాదాలు

 అయినా చేరుగని  చిరునవ్వు

నేనెప్పుడు  రాయాలనుకునే  అక్షరాలు ఇవి

 

ఇకపై రాస్తా ఈ అక్షరాలను  మా అవ్వ కన్నీటి నవ్వుల్లో నుంచి రాస్తా

 

అది మూడు సెంట్ల జాగా కాదు అక్షరాల మూడెకరాల భూమి

  సాగుచేసి  నన్ను   చదివిస్తున్న

అవ్వ  బాపు  మీ కష్టం  నేను రాసే ఈ 

 అక్షరం

నాకు నచ్చిన నాలుగు బట్టల జతలు

జబ్బల కు నచ్చిన  బడి సంచి

కాసుల వేట లో   మీరు

ర్యాంకుల  వేట లో నేను

అయినా చేరుగని  చిరునవ్వు

మీరు ఇచ్చిన గుర్తులు ఎన్నడు మర్చిపోను  ఓ  అవ్వ  బాపు

కవితలు

భగత్ సింగ్

భగత్ సింగ్ భయానికి భగ్గుమన్న బ్రిటిష్ సామ్రాజ్యం

తెల్ల దొరల ను గడ గడ వణికించిన పంజాబ్ సింహం

కవితలు

కొత్తగా..

గెలుపు వెంటాడుతునే ఉంది

నేను ఓటమి అంచుల చెంత నిలిచిన ప్రతిసారి 

తనను గెలవగల శక్తిని సమీకరించు కోమంటూ ..

 

సహాయం పరిహశిస్తుంది 

నిస్సహాయంగా నలుగురి వైపు 

నే చూసిన ప్రతిసారీ 

సహాయం చేయగల వయసులో 

సహాయం కోసం యాచిస్తుంటే..,

 

వెలుగు వెక్కిరిస్తుంది 

చీకట్లో మగ్గిపోతూ జీవితంలో వెలుగులు 

నిండేది ఎప్పుడో..

అనే ఆశావాదంతో ఎదురు చూస్తుంటే

కర్తవ్య ముకుడనై ముందుకు సాగలేని 

నన్ను చూసి..

చీకటిని జయించి విజయం చేపట్టమంటూ .

 

అంతరాత్మ తట్టి వెళుతుంది

నాతోడు ఎవ్వరు లేరు అనే ఆలోచనల 

భావాల నుండి.

నీకు నీవే ప్రేరణ కావలంటూ..

నాలోని ఆవేశాన్ని ఆలోచనలు గా మలచుకోమంటూ..

 

దూరంగా ధన దాహానికి కుల వివక్షకు

అన్నెం పున్నెం ఎరుగని ఓ అబల బలవుతుంది

చూస్తున్న నా చూపుల్లో చిన్న మార్చు..

యాచించే చేతి పిండికిలి బిగుసుకుంది..

నిస్సహాయంగా చూసే చూపులు లేవు ఇప్పుడు 

చైతన్య బావుటా అందుకుని ముందుకు సాగే 

తెగువ ధైర్యం తప్ప..

 

కొత్త ప్రపంచం స్వాగతిస్తుంది..

నాలోని మార్పును చూస్తూ..విజయం నీదేనంటూ

 

 

కవితలు

బతుకుపయనం

పుట్టినూరిడిచి పొట్టచేతవట్టుకొని

పాతగుడ్డల ముల్లె పైలంగనెత్తినెత్తుకొని

ఖాళీచేతుల బుగులుబాప

చేయిసంచి తలిగేసుకొని

కనిపించిన దారివెంట

కనిపించని తీరాలకు సాగే

గమ్యమెరుగని బాటసారులు వలసజీవులు!

 

అంతస్తులెరుగక నకనకలాడే ఆకలికి

కడుపులో పేగులు

ఎడతెరిపిలేకుండా

చేస్తున్న సంగీతవిభావరి నాప

పిడికెడు మెతుకులకు

వెతుకులాడే ఊరపిచుక బతుకులు

బతుకుబాటలొ దాకిన దెబ్బలకు

నొక్కులువోయిన గంజులు

కాకిబలగపు ఆకలిదీర్చలేని

అడుగంటిన గంజినీళ్లు

అలిసినతనువు నడుమాల్సుకుంటే

కునుకురాని కుక్కిమంచం

అయినా రాత్రంతా దోమలతో

మూసినకనులతో ముష్టియుద్ధంజేసి

కొనఊపిరితో సత్తువంత కూడగట్టుకొని

ఉదయాన్నే కైకిలి వెదుకుతు

చౌరస్తాల్ల ఎదురుచూస్తూ ఎండుచాపలయ్యే కూలీలు!

 

ఆకలిదీర్చే దారిలేక

చేద్దామంటే పనుల్లేక

రోడ్లపక్క తలదాచుకోలేక

పసికందుల వసివాడ్చలేక

సంపాదించిందేమిలేక

బాధ్యతల బరువులు మోస్తూ

కష్టాలవడగండ్లకు నెత్తిబొప్పిగట్టినా

గమ్యంజేర్చే దారిగానరాకున్నా

ఉన్నఊరుజేర పయనం సాగించే పాదచారులు!

 

మొలిచినరెక్కలతో దిక్కులకెగిరిపోయినా

రెక్కలుడిగి వెనుదిరిగినా

అందరినీ ఆదరించే పెద్దదిక్కు పల్లెటూరు

సంపదలు పట్నపుదారులు జూపుతే

సంబంధాలు పల్లెదారులు తెరిచి

అలసిన దేహాల బడలికబాపే

మలయమారుత వీవెనవుతుంది!

మానవత మంగళారతులు పడుతుంది!

 

 

కవితలు

నీరాజనం!

పీడిత తాడిత ప్రజానీకానికి

ప్రాతినిధ్యం

పాలకుల నిరంకుశత్వాన్ని

ప్రశ్నించిన ధిక్కారస్వరం

ఆర్తులు దీనులు  దరిద్రనారాయణులు

బాధాసర్పదష్టుల గాధల

గొడవే తన గొడవగా చెప్పుకున్న

సామాజిక సంఘర్షణాత్మక భావ విప్లవకారుడు

తెలంగాణా నిగళాలు తెగద్రొక్క

అక్షరాస్త్రాలను కురిపిస్తూ

కవితలల్లిన కమనీయ కవిశిఖామణి

మనిషిని మనిషి మన్నించుకోలేనంత పతనమైనజాతికి

మనిషితనాన్ని ప్రబోధింప చూసిన మనీషి

కలాన్ని తన బలంగా

గళాన్ని ఆయుధంగా చేసుకున్న

మహోద్యమకారుడు

నిరాడంబరంగా జీవిస్తూ

నిబద్ధతతో ప్రజాసంక్షేమానికై

పరితపించిన సాహితీకారుడు

పుట్టుక చావు తప్పితే

మిగిలిన బ్రతుకునంతా

తెలంగాణా ప్రజా సమస్యల

పోరాటానికే అర్పించిన సమరయోధుడు

త్యాగశీలతే ప్రతిరూపమైన

అరుదైన వ్యక్తిత్వ ప్రకాశకుడు

జీవనగీతను అందించి

తుది విజయం మనదిగా

నినదించిన నికార్సయిన ప్రజాకవి కాళోజీ!

నీకిదే మా నీరాజనం!

 

కవితలు

చెలియా...!

లలిత రాగమున అరుదెంచి లాలించావు

వసంత కాలములా ఏతెంచి బంధించావు

హిందోళమున ఆందోళనలను పోషించావు

శిశిరములా జీవన గమనాన్ని శాసించావు!

 

నడకకు నర్తించెనే పురివిప్పి ఒళ్ళు నెమలి

నడవడిక శోధించెనే ఆ వందల కళ్ళు వొదిలి

అతిశయాన నిర్ఘాంతపోయానే నీళ్లు నమిలి

బిగుసుకునిపోయి రానన్నవి కాళ్ళు కదిలి!

 

వడివడిగా వాడితివి వడిసెలతో కొడితివి

ఎదసడినే మార్చితివి తపనలనే రేపితివి

పెళపెళమనే ఉరుములని ఉరిగా విసిరితివి

తళతళమనే మెరుపులని దూరం చేసితివి!

 

అంగరాజునంతమొందించె అంజలికాస్త్రము

అంగాంగముల అంతు చూసె అబలాస్త్రము!

నువు తోడుండ కదిలె జగన్నాథ రథచక్రాలు

నను ఒంటరి చేయ ఆగుతున్న కాలచక్రాలు!

 

మధురమైన భావనలు నాలో నింపుకున్నా

మధుమేహము బహుమతిగా తెచ్చుకున్నా

కూటి ముందు సూది మందు కుచ్చుతున్నా

పూట పూట నీ జ్ఞాపకాలనే నే భుజిస్తున్నా!

 

మరలిరావనే సత్యముతో వేసావు శిక్షలు

తిరిగొస్తావనే స్వప్నాన్ని కంటున్న అక్షువులు

సత్యాలు స్వప్నాలు కావాలనే నా ఆకాంక్షలు

స్వప్నాలు సత్యాలు కావని చూపె నీ ఆంక్షలు

 

కన్నీళ్ళతో చెప్పనా వేరే కళ్లు చూసుకోమని

నా కలలను వేరే కనుపాపలని కనమని

నా బరువులు మరో భుజాలని మోయమని

నా బాధలు నా బదులుగా భరించమని!

 

కనులు మూసిన కలలొస్తాయని

నీ తలపులు కలవరిస్తాయని

కంటి సుడులు నిను ముంచేస్తాయని

కలల అలలు నిను మింగేస్తాయని!

 

కిటకిట తలుపులు మూసేస్తున్నా

తడిబారిన ఎద మోసేస్తున్నా

కనుపాపలకిక సెలవిస్తున్నా

చెలియ చెలిమికై విలపిస్తున్నా!

 

కవితలు

గొడ్రాలైంది....

నీవు
గుర్తొచ్చిన నిశిరాత్రి
తోపులాట..
తొక్కిసలాట
చీకటి తోడుకోక....
నిద్ర తోడు రాక.....
పూత వేయని కలతో
గొడ్రాలైంది రాత్రి.
ఉదయానే కన్నీటిబొట్లను
ఒడిసిపట్టిన కాగితం
కవితను ప్రసవించి
నీకే
బహుమతి చేసింది.


 

కవితలు

వాన చినుకులు   

స్వాగతాంజలి

మేఘమావరించెను

ఆర్ధ్రతా స్పర్శ

 

గొడుగు మీద

వర్షపు చినుకులు

దరువులెన్నో

 

టపటపలు

చినుకుల నర్తనం

సూరుసుక్కలు

 

వాన జల్లులు

తుంపర తుంపరగా

అల్లరి చేష్ట

 

చెట్టూ పుట్టతో

వర్షం మాట్లాడుతోంది

విను మౌనంగా

 

నీటి కుండలు

అలుగెళ్ళి పోయాయి

జలధరించి

 

మంచీ మర్యాద

వరుణ దేవోభవ

వన సమూహం

 

కవితలు

ప్రేమతరంగం

ఏ గాలి మోసుకొచ్చిన గానానివో

నీవు..నన్నిలా చేరావు....

ఏ పూల తోటలోని పరిమళానివో మరి....

వర్ణించనలవి కాని అనుభూతినందించావు....

ఏ కొమ్మ మీది కోయిలవో మరి నీవు

నా పెరటిలోన  కమ్మగా కూశావు ....

నా మానసమందేదో మౌన వీణను మీటి

అనురాగ రాగాలు పలికించావు....

వెన్నెల బొమ్మవో....

వన్నెల కొమ్మవో....

కన్నుల చెమ్మవో....

మరి...ఎవరివో..నీవెవరివో....

 

కవితలు

పద్యసుధా మంజరి

సీ. ఈశ్వరుడే సెలవిచ్చెను ఏనాడొ

     నరులు సర్వము సమమని నీతి

 ఐననూ నీచమమైన వర్ణపరపు

     కలహములెందుకు మనల మనకు

  సూతులుయను నెపమును మోపి జనులందు

     చెడుగ వివక్షతను చూపుటేల

  గ్రామమునడుగుబెట్టర్హులు గాదంటు

     ఎల్లకవతలకు ఏల నరుల

ఆ. కాలవలెను యీ సకల కులాచారముల్

    యన్ని అగ్నిలోన సమిధ రీతి

    ఆ తరుణమునే నిజప్రగతి కలుగున్

    యీ జగత్తుకు ఘన కీర్తి తోడ !!

 

తే. సాటివారిలోన మనము గాంచవలసి

    నది సుగుణములే గాని వర్ణాన్ని కాదు

    తనువు సితముగుండుట గాదు అందమంటె

    మనసు యుండవలెను సితవన్నెలోన !!

 

తే.  తనువుకక్కర్లేదే పరిమళము గూడ

     కాని మనసుకుండవలెను మంచితనము

     మరియు మానవత్వము యను పరిమళాలు

     హృదయ సంస్కారమె నిజమకుటము మనకు

 

తే. గేళి చేయుట సరిగాదు ఎదుటివారి

    మేనినందునేదో లోపమున్న కార

    ణముగ యెవరి తనువు గూడ వారి స్వంత

    నిర్ణయము కాదుగా అది ఈశ్వరేచ్ఛ ..!!

 

 

 

కవితలు

ఎందుకిలా

చల్లని కుటుంబం మాది

అల్లారు ముద్దుగా తిరుగాడే కన్నబిడ్డలు

ఆప్యాయంగా చూచుకొనే అత్తమామలు

మంచి భర్త, మంచి వుద్యోగం, మంచి సంపాదన

సవ్యంగా సాగుతోంది సంసారం

చల్లగా సాగే సెలయేరులో కల కలం

వ్యసనాలకు బానిసయ్యారు వారు

ప్రశాంతత కరువైంది

వయసుడిగిన అత్తమామల కొరకు

పసి పిల్లల కొరకు

ఉన్న వుద్యోగం వద్దనుకున్నాను

ఇపుడు నా రాబడి పోయింది

వారి రాబడీ తగ్గింది

ఆర్ధికంగానూ కష్టాలు మొదలయ్యాయి

వినడం లేదు తల్లిదండ్రులు చెప్పినా

మారడం లేదు బిడ్డల కొరకైనా

తన ఎదుటే అత్త మామలు

కన్న బిడ్డలు కష్టపడుతుంటే

చలనం లేని బొమ్మలా ఎలా చూస్తుండగలను

చక్కటి సంసారాన్ని నాశనం చేస్తున్న వారికి

ఇంకెవరు చెప్పాలి, ఎలా చెప్పాలి

మా కష్టాలకు అంతం లేదా

వారు మారేందుకు మార్గమే లేదా.

         ****

కవితలు

 ఆ శుభదినం కోసం......

పొద్దున్నే

కళ్ళు సూర్యచంద్రులై

కేలండర్ చుట్టూ పరిభ్రమిస్తాయ్

ఈ రోజు ఏ శుభ దినమా అని

మతపరమైనవో 

జాతీయమైనవే కాక

మన మేథావుల్ని

కుదవ బెట్టిన దేశాల్నుండీ

ఎరువు తెచ్చుకున్న దినాల్నన్నింటినీ

కేలండర్ల నిండా ప్రేమతో అతికించుకున్నాం కదా

ఇక ఇప్పుడు

ఎన్నెన్ని ప్రత్యేక దినాలలో

 

నట్టింట్లో ఆత్మీయంగా

ఒక ముద్ద పెట్టని వాళ్ళు సైతం

పోయాక మాత్రం అట్టహాసంగా

నలుగురికీ చాటేందుకు పిండాలు పెట్టినట్లు

ఏడాదికోమాటు

సామాజిక ప్రసారమాధ్యమాలన్నీ 

అక్షరప్రేమల్ని వర్షిస్తాయ్

ప్రేమంటే తెలియని పసిమొగ్గలు సైతం

హృదయాల్ని అమ్మానాన్నల పిడికిట్లో దాచేసి

ఎర్రగులాబీల్నీ,ఆఠీను గుర్తుల్నీ

పంచుకుంటూ మురిసి పోతాయ్

 

ఒకటి కాదు

రోజుకో రకం ప్రత్యేక దినాలు!

తెల్లారుతూనే

వార్తా మాధ్యమాలన్నింటినీ 

కళ్ళను ఇంతింతచేసి వెతుకుతుంటాను

ఏ రోజైనా ఏ మూలైనా

నో క్రైమ్ డే,నో రేప్ డే,నో సువిసైడ్ డే

అన్న  మాటలేమైనా ఉంటాయేమోనని

నాకు తెలియక అడుగుతున్నాను

ఏ రోజైనా మనిషి దినమో, మానవత్వదినమో

ఉందేమో కాస్తా చూసి చెప్తారా

ఆ రోజైనా మనుషులుగా మారి

ఒకరినొకరం

ఆర్తిగా ఆత్మీయంగా అభినందించుకుందాం.

 

 

 

కవితలు

ధిక్కారం 
 

ప్రజాస్వామ్యం అంటేనే

ప్రశ్నించడం

నేనేసుకున్న నల్లకోటు

ప్రశ్నించమనే చెప్పింది

నేను చదువుకున్న

రాజ్యాంగం

ప్రశ్నించడం నీ హక్కంది

నా ప్రశ్న

'కంటెంట్ అప్ ది కోర్ట్' అయితే

నేను మై లార్డ్ అంటూ

మోకరిళ్లను

అది నా భవాప్రకటన స్వేచ్ఛ అంటూ

యువరోనార్ అని

గర్జిస్తాను

మళ్లీ...మళ్లీ

నా ధిక్కార స్వరాన్ని

వినిపిస్తాను

ప్రజాస్వామ్యంలో

ప్రశ్న వోక్కటే

పురోగమనం అంటాను

 (సుప్రీంకోర్టు న్యాయవాది ప్రశాంత్ భుషన్ పై కోర్టు ధిక్కారం కేసు మోపిన సందర్భంలో రాసిన కవిత్వం)

కవితలు

గురిజూసి ఉమ్మండి

అమ్మలారా...అయ్యలారా...

మీ ఇంట్లో బురదెయ్యాలని

మిమ్ము ముంచెయ్యాలని

రోగాలు అంటియ్యాలని

నాకేమాత్రం లేదు

నా మీద ఉమ్మకండి

నాకు వేరే దారిలేదు

 

నా బాటలో సాఫీగా

సవ్వళ్లతో సాగేదాన్ని

పంట చేల దాహం తీర్చి

ప్రజల పాదాలను తాకి

పసి మనస్సు పరవళ్లతో

తల్లి సంద్రపు ఒడికి

నిరాటంకంగా చేరేదాన్ని

 

నా దారులు మూశారు

అడ్డుకట్ట లేశారు

అక్రమంగా నా జాగన

అద్దాల మేడలు నిర్మించినారు

వంపులున్న గరీభోని

మీదికి ఎగదోసినారు

 

మీ ఇల్లు కూలిపోతే

మీ పంట మురిగిపోతే

మీ రోడ్డు గండి కొడితే

మీ రోగం ముదిరిపోతే

 

నా మీద ఉమ్మకండి...

నాకేమాత్రం అర్హతలేదు

అర్హులు వస్తున్నారదిగో...

పర్మిషనిచ్చినోడు...

పైసలు తిన్నోడు...

అబ్బో...

నటనలో ఆస్కార్లు

మీరు ఓటేసినొళ్లు

మిమ్ము కాటేసేటోళ్లు

 

మీకికనైనా చాతనైతే

కసిగా గురిజూసి ఉమ్మండి

వరంగల్లో

వరదెందుకాగిందని....

 

కవితలు

దిగులుపోత

ఏదో వెలితిగా ఉంది
కాలుబయటపెట్టి అలా తిరిగిరాకుంటే
కబుర్లుచెప్పే మిత్రుని ముఖంచూసి రాకుంటే

ఎంత కాలమైంది?
ఒక వెచ్చటి కరచాలనం చేసి
నాలుగు మాటల పూలు
చెలిమి దోసిట్లో నవ్వుతూ పోసి
యాంత్రికంగా సెల్పోన్లో పలకరింపులే గానీ
ఎదురెదురుగా కూర్చొని
ఏ నాలుగు రోడ్ల కూడలిలో అన్ని టినీళ్లు తాగి
ఎన్నిదినాలయింది.

దూరం దూరంగా ఉండటమే
బతుక్కిరక్ష అయ్యాక
దగ్గరతనమేదో లోపల ఒంటరి గువ్వయ్యి
గొంతు కూకోనుంది

ఎన్నాళ్ళయిందస్సలు
ఎండలోనో వానలోనో
యకాయకా వచ్చిన చెలిమిగాలి
గ్లాసుడు మంచినీళ్లుతాగి భుజంపై చేతులేసి

ఏమిటో అన్నీ ఇంట్లోనే అయినా
ఎందుకో అందరం ఇంట్లోనే వున్నా
మనసులో ఏదో ఇరుకుగా ఉంది

ఇన్నాళ్లు 
ఇళ్లంటే ఇల్లు మాత్రమే అనుకున్నాను
కుటుంబమంటే కుటుంబం మాత్రమే అనుకున్నాను
దినమంతా యాడాడో తిరిగినా
సాయంత్రంగూడు చేరుకోవడమే పిచ్చిగా బతికేసాను
ఇపుడు ప్రతిపూటా
ఇంటితొర్రలోంచి విశాల ప్రపంచంలోకి తొంగిచూస్తూ
ఎటూ ఎగరలేని మనిషిపక్షినయ్యాను.

ఔరా...!
కంటికి కనిపించని నిజం
కంటిరెప్పలకింద ఎన్ని దిగులు సముద్రాల్ని తవ్వుతావుంది..!
అయినా
ఏ దిగులైనా ఎంతకాలముంటాదిలే
రేపో మాపో
మహా అయితే ఎల్లుండి.!
***             **               ***

 

కవితలు

చిత్రగుప్తా, కొంచెం డిస్టెన్స్!

చిత్రగుప్తా, మానవులంతా కుప్పలు కుప్పలుగా వచ్చుచున్నారేమిటి?

వీరికి కొత్త సమస్యొకటి వచ్చినది, ప్రభూ!

అందుకే ఇలా వచ్చుచుంటిరి!

 

ఏమైనా ప్రళయం సంభవించినదా?

వీరి బాధను మాటల్లో వర్ణించలేకున్నా ప్రభూ!

 

శాస్త్ర సాంకేతిక రంగాల్లో అబ్బో, వీరి ప్రతిభ మేటిదన్నావు కదా!

హిమ శిఖరము కరిగినదా?

లేదు ప్రభూ!

 

సూర్యుడేమైనా కోపంతో రగిలిపోయాడా?

కాదు ప్రభూ!

 

మరి యెలా మరణించితిరి, సునామీ సంభవించినదా?

అటువంటి ఉపద్రవాలు కాదు ప్రభూ!

మరి..!

 

కంటికి కనిపించని క్రిమి ఒకటి

వీరికి కంటి మీద కునుకులేకుండా చేస్తున్నది!

 

కంటికి కనిపించని క్రిమియా!

అవును ప్రభూ, కాలు కదపరాదట, కరచాలనం చేయరాదట!

 

సిగ్గుచేటు...

ఇంత బతుకు బతికి

ఇంత మేధస్సు కలిగి ఉండి

క్రిమి చేతిలో మరణించుటయా!

 

కరోనా అనే క్రిమి వీరిని పగబట్టినది ప్రభూ!

ప్రాణాలను హరించివేస్తున్నది!

 

స్వార్థపరుడైన మనిషి చివరికి కరోనా... కరోనా... అని రోదించవలసి వచ్చినదా!

 

ప్రభూ, వీరికి బతికే మార్గం లేదా?

తప్పులకు చింతించవలె

ప్రకృతిని ప్రేమించవలె

భూమి అన్ని జీవులది!

ఇకనైనా అర్థం చేసుకున్నయెడల బతుకుదురు,

మారనిచో మానవజాతే సమసిపోవును!

 

చిత్రగుప్తా, ఎందుకైనా మంచిది డిస్టెన్స్ మెయింటైన్ చేయండి!

వీరినసలే నమ్మరాదు

మనకు కరోనా సోకినచో పోవుటకు వేరే లోకం లేదు!!

 

కవితలు

మహమ్మారి పద్యాలు

ప్రపంచ వ్యాప్తంగా కరోనా వైరస్ పెనుమార్పులు తీసుకువచ్చింది.మానవాళిని అతలాకుతలం చేసింది.

దాని వల్ల మనం ఊహించని ఎన్నో పరిణామాలు మన మధ్య చోటు చేసుకున్నాయి.మానవ సంబంధాలు సరికొత్తగా నిర్వచించబడినవి.ఆర్థిక వ్యవస్థలు తలకిందులు అయినాయి.

మానవ జీవితాల్లో సరికొత్త విషయాలు వచ్చిచేరి అందరి జీవన శైలిని ప్రభావితం చేసాయి.కొండొకచో కొన్ని విషయాలు మాయమయాయి..కొన్ని విషయాలు రూపాలు మార్చుకున్నాయి..

లోకాన ఇన్ని మార్పులు సంభవిస్తున్న సమయంలో .. హైకు కవులు ఎలా స్పందించారు..ఎలా మారిన మానవ సంవేదనలు పట్టుకున్నారు..ఎలా ఈ కల్లోల కాలాన్ని

ఈ చిన్న చిన్న పద్యాల్లోకి కూర్చారో చూడండి.

 

కరోనా వైరస్-

కొన్ని పనులు కొట్టేసాను

నా దినచర్య నుంచి

 *                 -- మైఖేల్ డిలాన్ వెల్చ్/గ్యారీ హాథమ్

 

భౌతిక దూరం-

ద్వారం దగ్గర ఆహారం వదిలెళ్తూ

ఓ మిత్రుడు

*                   -- సి.జె.ప్రిన్స్

 

భౌతిక దూరం-

కేఫ్ లో ఎవరికి వారు

ఫోనుల్లో మునిగి

*                   -- డేవిడ్ జె.కెల్లీ

 

భౌతిక దూరం-

అందరితో కలిసి

పార్కులో ఒంటరిగా

*                   -- మైఖెలె రూట్- బెర్న్ స్టైన్

 

భౌతిక దూరం-

నవ్వులు మార్చుకున్నాం

మాస్క్ ల లోంచే

*                   -- రష్మి వెస

 

భౌతిక దూరం-

రోజూ శ్మశానం పక్క నుంచే

నా షికారు.

*                  -- ఒలివర్ స్కూఫర్

 

ఓ రిపబ్లికన్..

ఓ డెమోక్రాట్..

ఒకటే వైరస్-

*                  -- బ్రూస్ హెచ్.ఫెయిన్ గోల్డ్

 

క్షీణిస్తూ చంద్రుడు-

ఇప్పుడు అందరం

మూసుకొని లోన వున్నాం

*                 -- మ్యాథ్యూ కెరెట్టి

 

కరోనా వైరస్-

బంధించి వుంచాను

నా భయాలని

*                 -- రోజర్ వాట్సన్

 

క్వారంటైన్-

జనమున్నట్టు ఊహించుకొని

అతను బాస్కెట్ వేసాడు.

*                    -- డేవిడ్ గ్యారిసన్

 

క్వారంటైన్-

ఎక్కడున్నామా అని 

పక్షులు ఆశ్చర్యపోతాయా..

*                       -- టిమ్ మర్ఫీ

 

*******    ********

 

కవితలు

పొయెట్రీ టైమ్ – 4

ఆమె మౌనిక

కాని మాట్లాడుతుంది

ఆమె దీపిక

కాని చీకట్లో బతుకుతుంది

ఆమె గీతిక

కాని స్వరమే లేదు..

మరి వీళ్ళు

పేర్లున్న అనామికలు...

 

********

 

నా కలం కంటిలో నుంచి

ఖయ్యాం కదిలిపోతున్నాడు

నా గళం ఇంటిలో నుంచి

నజ్రులిస్లాం తొంగి చూస్తున్నాడు

 

*********

 

 

నేను నీలో లీనమౌతాను

నువు

నాలో ప్రాణమైపో...

 

*********

 

గుల్ మొహర్ కు నాకు

ఒకటే తేడా

అది ఎర్రగా పూస్తుంది

నేను ఎదలో పూస్తాను..

 

  ********

 

థామస్ ఆల్వా ఎడిసన్

సినిమాకు ప్రాణం పోసి

దృశ్యాన్ని కదిలించాడు

నువ్వు నా కవితకు ప్రాణం పోసి

నేనై కనిపించావు.

 

 

    

కవితలు

ఓ పిచ్చివాడి వెర్రి ప్రేలాపన

ఎవడురా నా గుండెను తోలుతిత్తిని జేశింది? అనంత దుక్కపుటిత్తుల్ని నాటిన బాటసారీ..నువ్వు నడిచిన తొవ్వనెందుకు మలిపేసుకుంట పోతానవుగీ వశీకరణమేదో నీ ప్రియసఖిపై పారలేదంటే నేను నమ్మను. వివశుడవై కొండకోనల బిగి కౌగిట్లో నిశ్చింతగా సేదతీరుతున్నావా? విస్ఫోటనమైన అగ్నిపర్వతం శాంతంగా ఎలా వుండగలదన్నదే సిసలు ప్రశ్న?

మొఖంమాడ్సుకున్న మబ్బులనేమని ప్రశ్నించదలిచావు నాయినా? వొట్టిపోయిన మొగులు గుండెల్లోంచి వుబికే ఊట కోసమా నీ ప్రయాస? మూడంకేసి మూలుగుతున్న రాత్రికి సపర్యలు చేస్తున్న నిన్నుజూత్తె ఓ జాలిచూపు బహుమతిగా విసిరేస్తుందనేగా మనసంతగా బెంగటిల్లింది!

పారుతున్న నది నీ దోసిళ్లనిండా చేరి దూప ఆర్పుతదనుకోవడం యిప్పుడో వెర్రిభ్రమ. నీదన్క చేరేలోపే గమ్యం మార్సుకున్నతనాన్ని తల్సుకుని ఎన్ని యుగాలు పొగిలి పొగిలి ఏడ్శినా తడి జాడ కంటపడదు. నిజంలాంటి కలలో.. కలసొంటి వాస్తవంలో పారదర్శకపు ఉల్లిపొర మనసు సంఘర్షణను వేరెవరూ తర్జుమా చేయలేరు.

విరహానికీ లిపిని సిద్ధం చేస్తున్నవాడా.. పేటెంట్ కోసం అర్జీ పెట్టుకోకే! నీ ముందూ వెనకాల చెల్లాచెదురుగా పడివున్న నీఅసొంటి ప్రతిబింబాలకి ఏమని సమాధానం జెప్పుతవ్ ? కాళిదాసా.. నీ ప్రేయసి ఎలా దుక్కిస్తుందోనని విలవిలలాడుతూ మేఘసందేశం పంపుతావా? హతవిధీ.. నువ్వు నమ్మవుగానీ మేకప్పుల వెనుక మొఖాల్నే పురాగ సూడలేనోళ్లం, మనసుపొరల్లోని రాతి దుక్కాన్నెలా కరిగిస్తావని కలగంటున్నావో బోధపడలేదు. పోనీలే.. ఆ దుక్కపు వాసనను నీ మనసు ఆఘ్రానించిందంటే చాలు చాలు ఇకచాలు!

ఎహే.. జరసైసు! నువ్వేమన్నా...? చాల్లే నీ బడాయి. నీ వీరకటింగ్ లకి ఎవడి చెంపల మీదుగా అలుగు పారట్లేదు పోపోవోయ్ . ప్రపంచమేమన్నా...? గడ్డీగాసం మొలవట్లేదా? ఎన్ని గ్యాలన్ల ప్రేమను వొలకబోసినవ్ ఆమెలోకి! ఎన్ని మెట్రిక్ టన్నుల భారాన్ని మోస్తున్నవ్ నీ గుండెలమీద ? నీ నాటకానికి తెరదించవోయ్ . ఇదేంటి తడితడిగా...ఉప్పగా.. సైజూశి చెప్పడం లేదులే!

ఓరి పిచ్చోడా! ఎన్ని ప్రేమలేఖలు రాశినవు ? ఇంక రాత్తనే వున్నవా? సరే.. ఎంత రాయగలవో అంత రాయి. రాయిని రాయని నిర్ధారించుకునే వరకూ రాయి. రాయితో నీకింకేం పనిలేదని నీ మనసును బుజ్జగించే వరకూ రాయి. మళ్లీ మళ్లీ నిద్రలేపకు. రాయితో తలపగులగొట్టకు. రాయి. ఇదే ఆఖరిది అనేంత దీర్ఘకవితనొకటి రాసి ఆ సమాధిలోంచి బైటికిరా!

 

 

కవితలు

దుఃఖ సముద్రం

యుద్ధ వీరుడి శవాన్ని ఇంటికి తీసుకువచ్చారు
దేశం ఆమె ముందు దుఃఖ దృశ్యాల్ని నెలకొల్పింది
బాధాతప్త హృదయంతో స్పృహ తప్పలేదు
ఆమె కనీసం ఒక్క కన్నీటిచుక్కా రాల్చలేదు
స్థాణువులా ఉండి పోయింది
కొనియాడబడిన ఆ వీరుని గుణగణాలు
ఆమెను కదిలించలేక పోయాయి
ముఖం కనిపించేట్లుగా శవం మీది వస్త్రాన్ని
కొంత తొలగించినా ఏ మార్పు లేదు
పరామర్శల మేఘాల స్పర్శ,
పరిసరాల ఓదార్పు ఆర్ధ్రత
ఆమెను ఏమీ చేయలేక పోయాయి
అందరూ శోక సాగరంలో మునిగారు
ఇదే స్థితి కొనసాగితే
ఆమెకు ప్రాణాపాయమని కలవరపడి
ఒక పెద్దావిడ ఆమె పసిపాపను
ఒళ్ళో పడుకోబెట్టింది
సముద్ర తుఫాను వేగంతో
కురుస్తున్న కన్నీటి జలపాతంలో
చలించి పోతున్న బిడ్డను హత్తుకుంటూ,
భోరున ఏడుస్తూ
నిన్ను దిక్కులేని పక్షిని చేస్తానా,
నేను చనిపోను,
నీ కోసం బతుకుత బిడ్డా

కవితలు

గొంతు దిగదు !

నా ఆనందం వర్ణించలేనిది

రూపాయి ఇంకమ్ లేకపోయినా

రోజుకి ఒక్కసారైనా కాగితం పైన

ఇంక్ పెట్టనిదే కంచంలోని ముద్ద

గొంతు దిగదు !

కవితలు

ఎవరు ?

నిలువెత్తు మానవునిలో

ఎర్రని రక్తపుకాల్వల తవ్విందెవరు..

అల్లుకున్న నరాలతీగలను నాటిందెవరు..

శిలలాంటి పుర్రెల చెక్కిందెవరు..

జిగురుతో కీలు బొక్కలను అతికించిందెవరు..

 

నరుని శిరోసీమపై కురులవిత్తులు జల్లిందెవరు..

నాల్కలనాగుకు నోళ్ళపుట్టను కట్టిందెవరు..

స్థిరమైన మెదళ్ళకు చంచలత్వపు చక్రాలు అమరిందెవరు..

అస్థిపంజరాన' అవయవ చిలకల దాచుంచిందెవరు..

 

 

కంటికి చూపునూ..

కడుపుకు మేపునూ..

నోటికి మాటనూ..

కాలికి బాటనూ..

తనువుకు నీడనూ..

తలపుకు గోడునూ..

సరిగూర్చిందెవరు..??

 

 

కవితలు

ప్రజా ప్రశ్న..!!

తరతరాల నుంచి చెబుతున్న తీరని వ్యధలే

ఎన్నటికీ కడతేరని కథలే

సామాన్యుల జీవన విధానాలు

నిరుపేదల నిత్య గాధలు

 

పరాయి రాజ్యాన్ని పారద్రోలి

సాధించిన సంపదేమున్నది

దశాబ్దాల స్వరాజ్యం దరిద్రాన్ని

పోగొట్టిన దాఖలాలెక్కడున్నవి

స్వరాజ్యం అన్నమాట చెప్పుకోవడానికి తప్ప

అనుభవించడానికి ఏమున్నది

 

ఆనాడు పరాయి పాలనలో

ప్రాణం తీసినారు మానం దోషి నారు

బతుకు దోచుకున్నారు మెతుకు దోచుకున్నారు

అభివృద్ధి దేశమని అందంగా అప్ప జెప్పినారు

 

కానీ ఈనాడు కూడా..

స్వరాజ్య పాలనలో మన రాజులు

అదే మాట మళ్లీ మళ్లీ

చెప్పి చెప్పి మభ్యపెడుతున్నారు

మార్పు జరుగుతుందని మతలబు చేస్తున్నారు

 

ఇంకెన్నాళ్లు ఇంకెన్నేళ్లు

ఈ దేశం అభివృద్ధి చెందుతూనే ఉంటుంది

 

ప్రజలారా..!

 

మన కష్టాలు తీర్చేవి కావాలి

కానీ మన కష్టాలు చెప్పుకునేవి ఎందుకు

 

జీవన విధానాన్ని మార్చేవి కావాలి

గాని జీవనవిధానాన్ని మురిపించేవి ఎందుకు

 

జ్ఞానంతో ఎదిగేవి కావాలి

గాని అజ్ఞానంలో మునిగెవెందుకు

 

ఓ మనిషి బతకడానికి నిత్యావసరాలు కావాలి

కాని అనవసరమైనవి ఎందుకు

 

జనులారా..!!

 

ప్రశ్నించే తత్వం లేనిదే మార్పు లేదు

మార్పు లేనిదే మనుగడ లేదు

మనుగడ లేకపోతే మనిషి లేడు

 

ప్రజలారా..!!!

 

మీ వంతు ప్రయత్నం లేకపోతే

ఈ ప్రజాస్వామ్యంలో మీ పాత్ర పోషించకపోతే

తరతరాల కైన ఈ తంతు మారదు

 

కవితలు

ఈ క్షణం

ఈ క్షణం ఇలాగే

ఊపిరాగిపోతే బాగుండని

తపన పడుతున్న

మనసు అర క్షణమైన

ఆలోచించట్లేదు

నువ్వు లేని మరుక్షణం

నిన్ను తలిచే వారుండరని,

కన్నీటి బొట్టైన కార్చరని ,

ఊహల్లో కూడా ఉండవని,

ఈ జన్మకేదో అర్దం ఉంది

కానీ, అర్ధరహితంగా,

అర్ధాంతరంగా,

ఆశ్చర్యంగా,

అవనిని చేరుతానంటున్న

అలోచన మాత్రం

అర్ధం అవ్వడంలేదు.

నలుగురికి నవ్వు  పంచి,

పలువురికి ప్రేమను పంచి,

మంచి నడవడిక నేర్పి,

నాలుగు గోడల మధ్య నుండి

దారి తెలియని లోకంలోకి

వెళ్తానంటున్న

ఆ ధర్మాత్మురాలి బాధ

నీకెలా తెలుస్తుంది

నీవెప్పుడు తన సంతోషాన్ని

మాత్రమే కదా పంచుకుంది

గుండెల్లో ఉన్న గాయాన్ని

నీవెప్పుడు చూసావని

అయినా నీకెలా తెలుస్తుంది

ఆ గాయానికి కారణం నీవేనని

తను ప్రేమను మాత్రమే

పంచగలిగింది

కానీ, ఆ ప్రేమకు నీవు

అర్హుడివి కాదని

తెలుసుకోలేకపోయింది

అందుకే.., ఇప్పుడు

తన దేహం మాత్రమే జీవిస్తుంది

మనసేనాడో మట్టిలో కలిసింది....!   

 

 

కవితలు

ఎవరితరం ( గజల్ )

చర్చించుట కోరువాన్ని భేదించుట ఎవరితరం

గొడవలన్న ఇష్టముంటె వాదించుట ఎవరితరం

 

ప్రతిఒక్కడు సంపదకే దాసోహం అంటుంటే

మానవతా రాజ్యమునే స్థాపించుట ఎవరితరం

 

బొనుకువాని వణుకుతున్న ప్రతిమాటకు వాస్తవాలు

తూటాలుగ తాకుతుంటె తప్పించుట ఎవరితరం

 

విద్యార్థులు గెలవాలని నిరంతరం పాటుపడే

కోటిగారి ధీరత్వము ఛేదించుట ఎవరితరం

 

లక్ష్మణుడే అందరికీ అనురాగం విలువలతో

పంచుతుంటె తననింకా ద్వేషించుట ఎవరితరం

 

 

కవితలు

ఓ నాగమల్లి నా కన్నె జాబిల్లి

వంకా వంక దారుల్లో వంపుగున్న తోవల్లో

వయ్యారంగా వచ్చేటి ఓ నాగమల్లి ఓ నాగమల్లి

నా వంక జూసుకుంట నన్నాగం జెయ్యకే ఓ నాగమల్లి

నా కన్నె జాబిల్లి

 

మక్కాజొన్న సేలల్లో ముచ్చట నాది దెస్తుంటే

మందిలో నేను బోతుంటే నీ సూపులు నా వీపు గుచ్చుతుంటే

నువ్వు నన్నే బిలిసినట్టాయే ఓ నాగమల్లి

ఓనాగమళ్ళి

నా వెన్నే దట్టి నట్టాయే.. ఓ నాగమల్లి నా కన్నె జాబిల్లి

 

కట్టా కింద పొలంలో నువ్ వంగి కలుపు దీస్తుంటే

కట్టా మీద నేనేమో కాలి నడక బోతుంటె

నీ సన్నా సన్నని నవ్వుకేమో ఓ నాగమల్లి ఓ నాగమల్లి

నా గుండె గిల్లి నట్టాయె.. ఓ నాగమల్లి నా కన్నె జాబిల్లి

 

పొద్దుగూకే ఏలల్లో ఇద్దరొద్ది కయ్యే తావుల్లో

నువు నేను ఎదురు బడుతుంటే  ఎద కిందికి జారినట్టుందే

మనసైన దానివే పిల్లా.. ఓ నాగమల్లి ఓ నాగమల్లి

మనువాడుకుందం రాయే ఓ నాగమల్లి నా కన్నె జాబిల్లి

కవితలు

తపన

కురుల కౌగిలింత

కన్నుల కూర్పు

నువ్వు అందమా

అందమే నువ్వా

అర్థంకాని

ఆలోచనలలో

మృదువైన పెదవుల

మురిపాలలో

వెచ్చని

హృదయ కౌగిలింతలలో

యద సొగసుల

సోయగాలలో

పొంగిన హృదయాల

తాకిడిలో

ఒంపుసొంపు

సెలయేరులలో

సెలయేరుల సవ్వడుల్లో

అందాల

పులకరింపులో

చిగురించే

చిరునవ్వుల

ఆనందంలో

సాగిపోయే

నీ జీవిత తీరం

ఎవరి హృదయాన్ని తాకుతుందో

నా తనువు తపన...

 

కవితలు

ఇన్నేళ్ల స్వాతంత్రం లో సాధించినది ఏమిటి ? 

ఎవ్వరిది స్వాతంత్రం

ఎవ్వడికి స్వాతంత్రం

దేశాన్ని దోచి

దేశాన్ని దాటి

దర్జాగా దావత్ లో

దండిగా మందితో 

విందుగా కన్యలతో

విలాసంగా గడిపే

కరుణలేని కామాంధులు

కేసుల మాఫీ తో

అప్పుల కుప్పలతొ

అష్టైశ్వర్యాలతో

అందలమెక్కి ఊరేగుతూ ఉంటే

ఆపే వారు లేక

అంతా లూటీ చేసే

దొంగల దే రాజ్యం

దొంగల దే భోజ్యం

పదవి ముందు వాగ్దానాలు

పదవి తర్వాత ప్రసంగాలు

ప్రజల బారిన విహంగాలు

ఇంకెన్నాళ్లీ దౌర్భాగ్యపు అహంకారాలు

విజ్ఞానానికి పుట్టినిల్లు

 విదేశాలకు మెట్టినిల్లు

 నేర్చింది ఇక్కడ

సంపాదించేది అక్కడ

బలవంతుల మనే బడాయి

బలహీనుల మనే జులాయి

అవినీతికి అందలం

అధికారులకు విందులు

ప్రసంగాన్ని కే పరిమితం

పనితీరులో మితం

విజ్ఞాన పునాదులo

యాచించే యోధులo

విజయ్ మాల్యా ఎవడు

నీరవ్ మోదీ ఎవడు

చట్టానికి చుట్టాల

లేక పాలకుల చుట్టాల

అవినీతి అంతం ఎప్పుడు

భారతదేశానికి అభివృద్ధి ఎప్పుడు

అవినీతి సంకెళ్ళలో భారతం

ఇంకెన్నళ్ళ బాదరబందీల భారతం

గూగుల్ సీఈఓ మనవాడే

మైక్రోసాఫ్ట్ సీఈఓ మనవాడే

హెచ్ సి ఎల్  సీఈవో  కూడా  మనవాడే

అని జబ్బలు చర్చి చెప్పుకుందామా!

రొమ్ము విరిచి రాజ్యమేలు దామా!!

గొప్ప లకే మేధావులం

తిప్పలు తప్పని భారతీయులం

ఎన్నాళ్ళీ మేధావుల వలస జ్ఞానభూమి లో

ఎన్నాళ్ళీ జ్ఞానపు కొరత కర్మభూమిలో

పిడికెడు ప్రజల విజ్ఞాన బానిసలం

గంపెడు ప్రజల ఆవిజ్ఞాన  గులాంగిరిలం

విజ్ఞులు పంపెను రాఫెల్

మొద్దుబారిన  ఆవిజ్ఞాన  మెదళ్లు

దోచేది  భారతీయుల రక్తపు  చెమటలు

దాచేది విదేశీ బ్యాంకుల్లో మూలధనాలు

బంధుప్రీతిల  బందీ లో రాజకీయ రాజ్యమా!

బలిపశువు  అయిన భారతీయులకు రాజరిక మా

ఊసరవెల్లి రాజకీయాల రంకులో రాజకీయ రాజులు

గురివింద ఆర్భాటాలతో అధికార  బోజులు

మంచు కొండలా భారతీయుల కీర్తి

మంచి ని మించిన అవినీతి తిమింగలాల భారతీయుల అపకీర్తి

 

       

కవితలు

సపాయి సైనికుణ్ణి...

కుల్లంత కడిగేస్తూ

కాటికి కట్టెలేరుకుంటూ

దేశానికి సేవచేస్తూ

దేహాన్ని సుస్తిచేసుకుంటూ

కాకి కూసింది మొదలు

పురుగు పూసే కోసకు

పూటపూటకు పస్తులుండి

ఆరుగాలమంత పనిజేస్తే

అంటరానితనంతో

ఆరడుగులు దూరముంచి

అక్షరాలకి దూరం జేస్తే

చెదిరిన మా బతుకులను

చక్కబెట్టడానికి చీపురుపట్టిన

సపాయి సైనికుణ్ణి

 

యుద్ధమైన

అంతర్యుద్ధమైన

ప్రజలకి.....కాక

ప్రభుత్వానికే సైనికులయ్యే

సిపాయిలు

అందెలమెక్కే అవార్డులు

అందుకుంటూంటే

 

పొద్దునైతే చాలు

ప్రజలకి సైనికుణ్ణి ఐనా...

అంటరానోడినై

అన్నం దొరకక

ఆకలి కేకల

పేగుల మోతల రివార్డులు..

అవమానాల అవార్డులు

అందుకుంటూ

తనువు చాలిస్తే

తొవ్వలోనే మమ్ము

తన్ని పారేస్తుంటే

ఆరడుగుల మట్టినైనా

ముద్దడని

ప్రకృతి ప్రేమికుణ్ణి

సపాయి సైనికుణ్ణి...

 

కవితలు

స్వాతంత్ర్య దినోత్సవ శుభాకాంక్షలతో

తెల్లొడి నుండి నా దేశానికి స్వాతంత్ర్యం వచ్చింది

తెల్లొడు మారిండు నల్లొడి చేతికి స్వాతంత్ర్యం వచ్చింది

దేశంలొ అగ్రవార్ణాల పై మూడింటికి తెలంగాణలొ దొరలు దేశ్ముఖ్ లకు స్వాతంత్ర్యం వచ్చింది

ఆధిపత్య కులాలకు సామాజిక దూరానికి,అసమానతల పెంపుకు,ఆర్థిక దోపిడీకి  స్వాతంత్ర్యం వచ్చింది

బహుజన స్వాతంత్ర్యం వచ్చేదెప్పుడో జెండాలు మోసినోడు జెండాలు కట్టినోడు జెండాలను ఎగిరేసే దెప్పుడో

నాకు ఇంకా ఎప్పుడొచ్చునో స్వాతంత్ర్యం ఆమోదించిన రాజ్యాంగానికి 70ఏన్లు నిండినా

మాట్లాడే స్వేచ్ఛను హరించే రాజ్యం నుండి ఎప్పుడొచ్చునో స్వేచ్ఛ స్వాతంత్ర్యం

ఇష్టదైవానికి నిష్టగా మధ్యవర్తి లేకుండా గర్భగుడిలో భగవంతుని ప్రతిమకు

ఎదురెదురు కూర్చొని కనులార్చి మనసిప్పి విన్నపాలు విన్నవించే స్వాతంత్ర్యం ఎప్పుడొచ్చు నో

నచ్చిన మతాన్ని స్వీకరించి నిర్భీతితో అవలంభించే స్వేచ్ఛ స్వాతంత్ర్యం ఎప్పుడొచ్చు నో

నచ్చిన వ్యక్తిని జీవిత భాగస్వామి గా ఎంచుకునే స్వేచ్ఛ స్వాతంత్ర్యం ఎప్పుడొచ్చు నో

స్త్రీ స్వేచ్చ స్త్రీ పురుష సమానత్వం ఎప్పుడొచ్చు నో

స్త్రీ పట్ల అసభ్య ఆలోచన అపహరణఅత్యాచారహత్యలు స్త్రీ శృంగార ఆటవస్తువుల ధోరణి

ఎప్పుడు మాసిపోతాయో

మానసిక, సామాజిక, ఆర్థిక,మత ,ప్రాంత, రాజకీయరాజ్యాధికార స్వేచ్చా సమానత్వం ఎప్పుడు సిద్దిస్తుందో

నిర్భయంగా నా ఆలోచనలను నలుదిక్కులకు చేరేలా గర్జించే స్వేచ్ఛ ఎప్పుడొస్తుందో

 

 

             

కవితలు

వేచి ఉంటాను

బహుశా నీవు

గమనించలేదేమో

ఎప్పుడూ ఏది అలాగే ఉండదు

కాలం మారుతోంది

విధానం మారుతోంది

ఈ మట్టి వాసనతో మమేకమైన

మన జీవితంలో ఆ చిరునవ్వు

మళ్ళీ నేను చూస్తాను

నిక్కచ్చిగా చూస్తాను

అప్పటివరకూ నాకు ఓటమి లేదు

అంతవరకు నాకు మరణం లేదు

ఎప్పుడూ ఓ స్ఫూర్తి చరిత్రనై

నీ వెనువెంటే ఉంటాను

నీ వెంటే ఉంటాను

నీ ప్రేమకై వేచి ఉంటాను

 

కవితలు

నీ స్నేహం కోసం......

నేస్తమా...నేను స్నేహానికి వయస్సుతో సంభందం లేదనుకున్నా

కాని నువ్వు చెలిమిగా వుండాలంటే

చెరిసమాన వయస్సు కావాలన్నావు

నేస్తమా...నీ స్నేహ బంధం ముందు రక్తసంబంధాలు బంధుప్రీతి దిగధూడ్పు అనుకున్నా...

కాని నువ్వు స్నేహానికే నిరాకరించావు

స్నేహమంటె అద్దంలో

ప్రతిబింబం అనుకున్నా

కాని నువ్వు నీ అంతర్మథనాన్ని నాతో పంచుకోలేక పొయావు

నాకంటూ ఒక స్నేహం కావాలనుకున్న

స్నేహం కోసం బ్రతకాలనుకున్నా

ప్రాణం ఇవ్వాలనుకున్నా

నువ్వు ఏమనుకొన్నావో

నాకు తెల్వదు

ఈ ప్రపంచమే నిన్ను వెలివేసిన నా చెంతకు తీసుకోవాలనుకున్నా

కాని నీ నిరాకరణ ఈ ప్రపంచమే నన్ను వెలేసినట్టు వుంది

 

కవితలు

సముద్ర నీలాలు

ఈ విశ్వమే అగిపోయి...

నా హృది శబ్దము మాత్రమే

గుడిలో గంట మాదిరి

వినబడు క్షణం అది.

 

మన మధ్య అడుగు దూరం

నీ నయనములు మూసి

తెరచు లోగ, నా పానం

పోయి తిరిగొచ్చేలా...,

 

నా అయివు నీ ఊపిరిలో

కలిసిపోయి కొత్తగా

వికసించిన శ్వాసేనేమో

ఈ భావాలకు కారణ.

 

ఆ రెండు క్షణాల్లో

నా జీవిత పయనం

కనపడే నీతో,

అది ఊహగావచ్చు.

 

కానీ,

ఆ ఊహకు కారణం మాత్రం

సముద్రం అట్టి నీళ్లలో

నల్ల చందమామని నాకు పరిచయం చేసిన నీ కనులు.

 

 

కవితలు

రక్కసి కరోనా

మృత్యువు నన్ను వెంటాడుతుంటే ఎక్కడికి పారిపోను నేను

రక్కసి కోరలతో ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తుంటే ఏం చేయగలను నేను

 

మృతుల శవాలు గుట్టలుగా పెరిగిపోతుంటే

ఏ వైద్యం  చేసి వారిని కాపాడగలను నేను

 

దివ్వెళ్ల నవ్వుతున్న పసిహృదయాల ప్రాణాలు

గాలిలో కలిసిపోతుంటే ఏం చేయగలను నేను

 

నా వాళ్ళందరు ఒక్కొక్కరుగా స్మశానవాటికలో

కాలిపోతుంటే చూస్తూ ఎలా భరించగలను నేను

 

కల్మషంలేని మనుషుల పంచప్రాణాలను తీస్తుంటే

అది చూసుకుంటు ఎలా తట్టుకోగలను నేను

 

సుఖసంతోషాలలో గుర్తు రాని భగవంతుడిని

నేడు కష్టాలలో ఏమని వేడుకోగలను నేను

 

కరోనాను చంపే మందేలేదు ఓ కార్తిక్

గుండెధైర్యంతో ఎలా ఎదురు వెళ్ళగలను నేను

 

      

కవితలు

ఇదే నా మట్టివేదన...

రైతు నన్ను తొక్కితే.. నేనో పంటనై సమస్థానికి ఆకలి తీర్చి దైవాన్నైన...

బీదవాడు నన్ను తొక్కితే వాడికి నీడనిచ్చే గూడునైన....

కుమ్మరివాడు నన్ను తొక్కితే నేనో కుండనై, దాహం తీర్చే పాత్రనైన....

కని.... ఓ వ్యాపారస్థుడు నన్ను తొక్కితే...నేనో విగ్రహమై

నవరాత్రులు మతోన్మాదులకు వేదికైనా...

పాపాత్ముల క్షమాభిక్షను వినలేని చెవిటినైన... బలహీనుల కోరిక నెరవేర్చని అవిటినైన...

నా ముందు తాగి చిందులేసే వాడికి మద్యాన్ని అందించే సజీవాన్నైనా... నా వెనక ఆకలితో ఉన్న బిచ్చగాడికి పులిహోర ఇవ్వలేని జీవోచ్ఛవమైనా...

అణువణువు రంగులతో చెరువులలో, నదులలో కాలుష్యానైనా....ఆ కాలుష్యాన్ని తాగిన నీటి జీవులకు, పక్షులకు నేనో దయ్యాన్నైనా...... భూతన్నైనా........             

  ఇదే నా మట్టివేదన...

 

కవితలు

నేను!!

నీలిమేఘంలో నిర్మలమైన నక్షత్రం నేను

కారు చీకట్లో వెలుగు చూపె దారి నేను

వెలగలేక కరుగుతున్న మైనం నేను

సంతోషసాగరాలు దాటే నావ నేను

కష్టాల కడలిని ఈదే ఈతగాన్ని నేను

బంధాల బరువులు మోసేది నేను

బ్రతుకు తెరువు కొరకు నడిచేది నేను

అవతారాలు దాటి రూపుదిద్దుకుంది నేను

ఆవిష్కరణలకోసం రూపాలు మార్చేది నేను

హానిచేసేది నేను

ఆపై అనుభవించేది నేను

మోసాగించేది నేను

మోసపోయేది నేను

పుట్టుక చావుల మధ్య కొట్టుమిట్టాడే ప్రాణి నేను

పుట్టెడు కుళ్ళుతో కాలిపోయే, ప్రాణం లేని కట్టె నేను

కాటికి చేరే కాయం నేను

కన్నీటి దారిని నేను

కన్నీటి దారిలో నేను

మమకారం నేను

మండే స్వార్థపు గోళం నేను

సర్వం ఎరిగింది నేను

సర్వనాశనం చేసేది నేను

మనిషిని నేను...

వారు మరిచిన మానవత్వం నేను..

కవితలు

ఏమని చెప్పను

గుండెల బాధ

ఎదల మోత

ఏమని చెప్పను

ఎట్లా అని చెప్పను

 

ఎర్ర దారం బంగారు పూసల మెరుపుల రాఖీలు

అత్త వారి వాకిట్లో  నా చెల్లి ఎదురుచూపులు

ఏమని చెప్పను

ఎట్లా అని చెప్పను

రానే వచ్చే రాకెట్ల పున్నమి

ఏడాది ఎదురుచూసిన నా చెల్లి కి

ఏమని చెప్పను

ఎట్లా అని చెప్పను

రాబందుల రాజ్యం అని చెప్పనా

కామాంధుల   క్రోధం  అని  చెప్పనా   (కామాంధుల రాజ్యమని చెప్పనా)

ఆ నాటి   ఆసిఫా  అని చెప్పనా

 నేటి  దేవిక  అని చెప్పనా

మరెందరో అని చెప్పనా

ఏమని చెప్పను

ఎట్లా అని చెప్పను

నువ్వు అనుకున్న సమాజం కాదు అని చెప్పనా

బాధ అయితుంది తోబుట్టు బంధమా

నీ  బానిసత్వం చూస్తే

నాకు నిలకడ ఉండదు నీ స్వతంత్రం ఆపుదాం అంటే  ఓ నా తోబుట్టు బంధమా

 బద్దలు కొట్టు  బానిసత్వాన్ని   ఓ నా తోబుట్టు బంధమా

అనుగ  తొక్కు  నీపై అరాచకాన్ని  ఓ నా తోబుట్టు బంధమా

నాకెందుకు అనుకునే సమాజంలో

నీకు నేను రక్ష నాకు నువ్వు రక్ష అని నేను ఎట్లా చెప్పుదు

బంధించ కమ్మ నీ రాఖీ బంధం తో ఓ నా తోబొట్టు బంధమా

ఆపకు అమ్మ  నీపై అరాచకానికి ఎదురు వెళుతున్న నన్ను నీ రాఖీ బంధం తో ఓ నా తోబొట్టు బంధమా

 

కవితలు

దళిత బతుకులండి మావి...

దళిత బతుకులండి మావి...

చావుకి సిధ్ధంగా బతుకుకి దూరంగా ఉన్న బతుకులలో

కూడు కోసం కొట్లాట...నీరు కోసం నిరీక౫ణ...

హీనమైన బతుకే కాని హీనమైన మనుషులం కాదే??

ప్రభుత్వాలు మారినా ..పదవులు మారినా...

గూడు కోసం గుడ్డ కోసం....కూడు కోసం కూలి కోసం మా ఎదురుచూపులుకు  కన్నీలకు ఆనకట్టే                                                                                                                      లేదా ???

దేనిలో ప్రవేశం లేదు .. ప్రశ్నించే హక్కు లేదా ??

దళిత వాడు పేదవాడు.. పనివాడా ?? తేడా లేదా ??

దళితవాడు ఒక పేదవాడు గా నే ఒదిగి ఉండాలా??

కవితలు

నిరీక్షణ
 

సింగారాల కురులన తురిమిన

విరజాజులు విచ్చిన వేళ......

నీ తలపులతో మోమున

నును సిగ్గుల మొగ్గలు తొడిగిన వేళ......

తెల్లని వెన్నెలధార చల్లగా జాలువారే వేళ......

తలలోని పూదండ సైతం తియ్యగ తడమగా..,,

నీతో ఊసులాడాలని మనసు మారాము చేయగా..,,

నీకై ఆశగ వేచేనయ్యా ఈ రాధ..

నిరీక్షించెనే కృష్ణయ్యా బృందావని కూడా నీకై...

                          

 

కవితలు

ఎంత తియ్యగా ఉంటుందో...

నేడు మీరు కష్టపడి కార్చే
ప్రతి స్వేదబిందువు చెబుతుంది
రేపు మీ శ్రమకు తగ్గ ప్రతిఫలం
ఎంత తియ్యగా వుంటుందో...................
       
భార్యాభర్తల్లో
ఒకరిమీద మరొకరికున్న గౌరవం
ఒకరిమీద మరొకరు చూపే ప్రేమ
ఒకరి శ్రేయస్సు కోసం మరొకరు పడే
తపనే తెలియజేస్తుంది
భవిష్యత్తులో ఇద్దరి మధ్య బంధం
ఇంకెంత బలంగా వుంటుందో.................

ఏ బీరువాలోనో ఏ బ్యాంకులోనో
మీరు భద్రంగా దాచుకొని
రోజూ చూసుకునే డబ్బుకన్న
నమ్మకంతో, ధైర్యంతో,వ్యాపారంలో
పెట్టిన మీ పెట్టుబడే చెబుతుంది
మీరెంత తెలివిగలవారో
మీరెంత ముందు చూపుగలవారో..........

నేడు మీరు కొనే విల్లానే చెబుతుంది
రేపు మీరున్నా లేకున్నా
మీ పిల్లలకు ఏలోటు రాకూడదని
వారి భవిష్యత్తు బంగారుమయం
వారి జీవితం సుఖమయం
కావాలని, మీరెంత ఆస్తిని
ప్రేమతో ఆర్జించి పెడుతున్నారో............


 

కవితలు

నేను రాజీ పడను..

నీతో

రాజీ ఒక్కటే శరణ్యం

అంటున్న రాజ్యమా..

నేను నీతో రాజీ పడను

 

నేను స్వేచ్ఛ కోసం

మాట్లాడుతునప్పుడు

నా నోటికి నీవు లాటి

అడ్డం పెట్టిన సరే నేను

నీతో రాజీ పడను..

 

నేను జనం కోసం

రాసే సమయంలో

నా కాగితం పై

ని తూటాలు అడ్డుగోడగా

పరిచిన నేను

నీతో రాజీ పడను..

 

నన్ను చెరసాలలో

బందీగా చేసి నా చుట్టూ

నిర్బంధపు విషవాయువు ను

వదిలిన

నేను నీతో రాజీ పడను..

 

నన్ను మరణం

అంచున పడుకోపెట్టిన

నా చిరునవ్వుతో మరణాన్ని చితిమంట

పేరుస్తానే తప్ప నీతో

రాజీ పడను..

 

నేను కవిని

నా గుండెల్లో స్వేచ్ఛగా విహరిస్తున్న

ఆశయాల పోరాట స్పూర్తికి

ని లాఠీలు,తూటాలు,

నిర్బంధ విష వాయువులు,

చేదిరిపోక తప్పదు..

 (రెండు సంవత్సరాల క్రితం భీమా కోరేగావ్ కుట్ర కేసులో అరెస్ట్ అయిన వరవరరావుకి సంఘీభావంగా)

కవితలు

రాజ్యమా మరవకు

గొంతు వొకటే

కాని

అది కోట్లాది

ప్రజల సంఘర్షణ

తానే

అనంతం కాదు

కాని

తానే

అంత అంతటా

యవ్వనపు జ్వాలలను

కౌగిలించుకున్నవాడు

కాగడాగ మారి

ప్రజ్వాలించినాడు

విశాల హృదయుడు

'సముద్రుడు'

నిరంతరపు నిర్భంధంలో

నిటారుగా నిలిచిన వాడు

విశ్వ జననీయ మానవుడు

ఎనిమిది పదులను

హేలన చేస్తున్నాడు

తాను కలగన్న

మనిషి కోసం

మరణంతో పోరాడుతున్నాడు

తన రూపాన్ని చూపకపోవచ్చు

కడసారి నవ్వుల సూర్యుడికి

కరోనా ముసుగేయచ్చు

బింబ ప్రతి బింబాల

సహజీవనంలో

తాను

ప్రజల ప్రతిబింబమని

మరవకు

రాజ్యమా మరవకు

 (వివి సార్ కి కరోనా సోకడంపై అందోళనతో రాసిన సందర్భం)

కవితలు

ఓయ్ కూలి

ఓయ్ కూలి

ఏం పని చేస్తావ్ ?

బరువులు మొస్తా

ఇప్పుడు ఏం చేస్తున్నావ్ ?

ఖాళీ ....!

ఎక్కడి నుంచి వస్తున్నావ్ ?

ఇంటి దగ్గర నుంచి

ఎక్కడికి వెళ్తున్నావ్ ?

ఇంటికి...!

ఎక్కడ ఉంటావ్

ఇంట్లో.....!

ఇల్లెక్కడా ?

నేన్ ఎక్కడ బ్రతికితే అక్కడ.

తల పైన ఏముంది ?

బరువు...!

ఆ బరువేంటి ?

నా కుటుంబం...!

 

 

 

 

కవితలు

పొయెట్రీ టైమ్ – 3

మనసు తెర మీద

ఒక బొమ్మ రవివర్మ ఊహలాగా

మెరిసింది

అందుకున్నాను ఆ అందాన్ని

రుడాల్ఫ్ వాలంటినో లాగా..

 

 *********

 

ఆమె జడలల్లుతుంది

నేను కవితలల్లుతున్నా

నా కవితలు ఆమె జడలో

గుబాళిస్తే చాలు సిరిమల్లెలుగా..

 

*********

 

జెబున్నిసా గుబులుపడే

మిస్రాలు నా కలం జేబులో

భద్రపరుచుకున్నా.

 

*********

 

ఆమెకు ఎదురుగా వెళ్ళాను

అంతే

ఎదలో నందనం పూసింది.

 

********

 

ఇలాగే ఉంటాను

ఎలాగైనా

కలలోన మెరిసిన కళలాగా...

 

 

కవితలు

అన్నీ తానే....

నాకు తెలివి రాగానే

నేను చూసిన మొదటిదది

ఆ తొలిచూపులోనే నన్ను కట్టిపడేసింది

ఆ వెన్నెల చల్లదనాన్ని అరువు తెచ్చుకున్నట్లు

ఆ పువ్వులకే తన సుకుమారాన్ని అప్పుగా ఇచ్చినట్టుగా

అంత అందంగా ఉందది

 

తెల్లని మబ్బులను ఆక్రమించిన

నల్లని మేఘాలుగా పరుచుకుంది

మొగలి పూల పరిమళాల అన్నట్లు

సువాసనలు వెదజల్లుతుంది

ఇంద్రధనస్సు నుంచి రంగులను తెచ్చుకుందేమో అందుకే అంత అందం

 

ఆ అందం ఆ రూపం ఆ తేజస్సు

నన్ను గుక్కతిప్పుకోనివ్వట్లేదు

పడుకున్నా మెలకువగా వున్నా

తన ఆలోచనే

ఆలోచన కాదు

తానే నేనైనానేమో అనేట్టుగా మారింది

ఎంత చూసినా తనివి తీరట్లే

తనని తడుముతుంటే

అప్పుడే విచ్చిన పువ్వులను తాకినట్టుగా

తన బుగ్గలపై నిమురుతుంటే

తన వైపే లాగుతున్నట్లుగా

నన్ను విడువకు అన్నట్టుగా ఉంది

 

తనతో ఎంత గడిపినా

తనివి తీరట్లే...

రాత్రంతా తనతో వున్నా

అప్పుడే తెల్లారిందా అన్నట్లు

పగలంతా తనతో గడిపినా

అప్పుడే చీకటి పడిందా అన్నట్లు

కాలమే తెలియకుండా

తన చుట్టే తిరుగుతున్నా

 

అంతా నన్ను చూసి నవ్వుకున్నా

నవ్వుకుందురుపో...

 నాకేమి సిగ్గు? అన్నట్లు

తెగించి జతకట్టా

 

మిత్రులంతా

ఒరేయ్...వాడు పిచ్చోడురా అంటే

ఓహో... ఇంత అమితంగా ఇష్టపడ టాన్ని

పిచ్చి అంటారా? అని నవ్వుకున్నా

 

ఇంతకాలం తనతో సహజీవనం చేసినా

ఎంతసేపు తనని అనుభవించినా

ఇంకా కొత్తగానే ఉంటుంది

ఇంకా ఇంకా కలిసి జీవించాలని ఉంటుంది

కానీ...

ఇది దాహమా...?

అయితే... ఎప్పటికీ ఆగునో ఈ దప్పిక

ఇది మోహమా...?

అయితే... ఎప్పటికి తీరునో నా మోహము

ఇంతగా నన్ను ఆకర్షించి కట్టిపడేసింది

ఎవరనే కదా మీ ప్రశ్న

 

అది... అదీ...

'పుస్తకము'

పుస్తకము నా మస్తిష్కము

"నేను పుస్తకాన్ని వీడడం అంటే

నా ప్రాణాన్ని వదలడం"అని

అర్థం చెప్పాలేమో....

 

కవితలు

హృదయ వేదన

కాలం గడిచినా కన్నీళ్లు ఆగట్లేవు...

జారుతున్న కన్నీరైనా నా కలాన్ని కదింలించట్లేవు...

మారుతున్న మనుషులే కారణమేమో...

గాయపడిన మనసుకి మసిపూసి మంత్రం వేసారేమో...

అందుకే

బయటకు తెలియకుండా భరించలేని బాధతో...

బతకాలో...చావాలో తెలియని స్థితిలో

మతిమరిచిన మది చితిమంటలో

చిముకు చిముకు మంటూ బూడిదవ్వమంటుంది...

 

కానీ,

నా చావు పలువురి పెదవులపై చిరునవ్వును సమకూర్చినా సరే...

దాంతో వారిలో

అణువణువున తనువంతా ఉదయించిన

అహం,అన్యాయం ,ఆవేశం,అత్యాషలన్నీ

అస్తమిస్తే చాలు...

మరలా రేపటి ఉదయంలో నేనే

రగిలే రవిలా ఉదయించి

ఈ ధరణి అంతటా

ధర్మపు తావినై విరబూస్తా...!!

 

కవితలు

సిరా లేని కలాన్నైతి

సిరా లేని కలాన్నైతి

కలం లేని కీసనైతి

కీసలేని అంగినైతి

అంగినైతి దోతినైతి

దోతినేతినా నేతన్ననైతిరా!

నేతన్ననైతినిరా మరచితివారా! నా ఈ ఘనత !!

 

సారం లేని పుడమినైతి

పువ్వులేని పంటనైతి

పంటనైతి, వంటనైతి

తింటే తిండినైతినిరైతునైతి!

రైతన్ననైతినిరా మరచితివారా! నా ఈ ఘనత !!

 

దారి లేని జాగనైతి

జాగలేని సదువురానీ మోద్దునైతి

దాటలేని అంద్దున్నైతి

అంద్దున్నైతి లిపినిగోల్పీన పంతులునైతి!

మరచితివారా! నా ఈ ఘనత !!

 

నేలనైతి నిప్పునైతి

నిండు కుండలో నీటినైతి

దాహం దీర్చిన దాతః నైతి

కుండనేర్చినా కుమ్మరినైతి! మరచితివారా! నా ఈ ఘనత !!

యెన్నో ఇంకెన్నెన్నో ఆవిష్కరించితి మరచితివారా! నా ఈ ఘనత !!

మానవత్వం నేర్చిన మన్నుమైతిమి

"మందునేర్సీ తాగనేర్సీ మంటలకాలవడితిమి"

 

(మద్యం మత్తులో మునిగి తేలుతున్నా మన సంపదను(సాటి మనిషులను) కాపాడుకుందాం!

 

కవితలు

లేబరోళ్ళం

ఒళ్లు మండినా గొంతు ఎండిన

కాళ్ళు కాలిన కడుపు కాలిన

కూటి కోసం కోటి తిప్పలు

రెక్కగుంజిన బక్కచిక్కిన

దుమ్ము ధూళి నోట పేరుకుపోయిన

బాధ్యత కోసం భారమైన పనులు

పొద్దంతా పని జేసీ ఒళ్ళు పుండైన

ఇంటికిబోంగనే పొల్లగాండ్ల(ఇంటిదానీ) ముఖం జూస్తే

పడ్డ కష్టం యాదికే రాదు

ఆశ బారెడు సంపాదన మూరెడు

వారం కాంగనే పైసలు ఇట్ల వచ్చి అట్ల పోతుంటే

మళ్ళ పడ్డ కష్టం ఆదికొచ్చే

 

కవితలు

ఆ శోకవనంలో విశాఖ నగరి

చుట్టురా ప్రశాంతవాతావరణం

విన్పించని రణగొణధ్వనుల సవ్వడి

చీకటి నిశ్శబ్ద రాజ్యాన్నేలుతుంది

పల్లె ప్రకృతి ఒడిలో సేదదీరుతుంది

పట్నంలో అక్కడక్కడ నాగరికత ఆనవాళ్లు

నిశీధిసంస్కృతికి తూట్లు పొడుస్తున్నాయి

 

తరువు కొమ్మలు పుడమి తల్లి జోలపాటకు

లయబద్దంగా ఊగుతుంటే

సాగరకెరటాలు అలజడి అలలపై ఊరేగుతుంటే

ఆదమర్చి నిద్రపోతున్న అలసిన దేహాలు

పొద్దున్నుండి చేసిన శ్రమను మరిచి నిద్రాదేవి

విశ్రాంతి వనంలో పవళింపు

పొద్దున్న బంగాళఖాతం తన తరగలతో 

ఆ నగరి పాదాల్ని ప్రేమతో స్పృశిస్తుంటే

రేయి చల్లని వెన్నెల జలతారు పరదాల్ని

కప్పి ఆ సోయగాల్ని ద్విగుణీకృతం చేస్తుంటే..

 

అది చూడలేని కాలం అకారణంగా అభివృద్ధి కాళరాత్రి అవతారమెత్తి నెమ్మదినెమ్మదిగా ఆ చీకటి రాత్రిని కమ్ముకుని నగరంతో పాట

చుట్టున్న గ్రామాల్ని ఆవరించింది

ఉదయం సాగరఘోష నగరం శ్వాసయితే

రాత్రికి మృత్యుభూషిత విషవాయువు

విపత్తు మిషతో నగర సుషమ శోభను శోషించి శ్వాసకోశాన్ని ఆక్రమించి

ఊపిరి తీగల్ని కోసేసి, జీవిత తిత్తుల్ని కాల్చేసి, భవిష్యత్తు ఆశల ఆకుల్ని రాల్చేసి

ఆయువు గుండెకు రంధ్రం చేసి ప్రాణాన్ని తనతోపాటే మూటగట్టుకుపోయింది

 

ఒక మొరటు కెరటం వచ్చి స్వప్నాన్ని ధ్వంసం చేసి

ఏమి తెలీని పసిదానిలా తిరిగి కడలిగర్భంలో దాక్కుంది 

ఒక సుడిగాలి వచ్చి మృత్యు కౌగిలితో

అలజడి లేపి తిరిగి ప్రకృతి ఒడిలో మెల్లిగా కలిసిపోయింది

 

ఎన్నో అలజడి కెరటాల్ని ముళ్ళకిరీటంగా

ధరించిన ఆ విశాఖ నగరి వైశాఖ మాసంలో

కాలం చేసిన పచ్చి గాయాన్ని మాన్పలేక

మర్చిపోలేక తల్లడిల్లి అశోకవనంలో

సీతలా కన్నీరుకారుస్తుంది 

బతుకు చెట్టుపై తనతోపాటు ఉండి

రాలిన ఆ ఆకుల్ని తలుచుకుంటూ

బిక్కుబిక్కుమంటూ గుండెల్ని బిగవట్టి

రేపటిపై ఆశతో ఆత్మవిశ్వాసాన్ని కూడగట్టుకుని జీవిస్తుంది..

 

కవితలు

ఇంకా జీవించే ఉన్నాను

ఇంకా జీవించే ఉన్నాను.

నేనింకా జీవించే ఉన్నాను..

 

పేదలరక్తాలు త్రాగే

దానవమానవ జలగల

గలగలలు వింటూ..

చెవిటినై నే అవిటినై

ఇంకా జీవించే ఉన్నాను..

 

పూటకు తిండిలేక,

కడుపు చేతపట్టుకొని

కాళ్లరిగేలా తిరిగే యాచకులను

చూస్తూ, గుడ్డినై నే ఎడ్డినై

ఇంకా జీవించే ఉన్నాను..

 

ఆకలికోసం మానాన్ని అమ్ముకునే

దౌర్భాగ్యపు జీవుల యాతన చూస్తూ

నే ఏమీ చేయలేని వాడినై..

నిద్రావస్థలోనున్న జీవనాడినై

ఇంకా జీవించే ఉన్నాను..

 

మంచినెంచని మతవాదుల మధ్య..

కుళ్లుబుద్దుల కులవాదుల మధ్య..

కనిపించని సంకేళ్ళు..

కాళ్లకు వేసుకుని..

నేనింకా జీవించే ఉన్నాను...!!

 

 

 

కవితలు

ఎవరో....??!! 

తాకలేని హరివిల్లుకి సప్తవర్ణాలను అద్దిందెవరో ??

అసలు లేని ఆ ఆకాశానికి నీలి రంగు ఎక్కడిదో ??

ఎత్తైన ఆ కొండలకు పచ్చని చీర కట్టిందెవరో ??

అల్లంత దూరాన ఉన్న ఆ వెన్నెలకు చల్లదనం పూసిందెవరో??

గల గలమంటూ పారే నది - అది ఎవరి మంజీరా శబ్దమో??

తళుక్కుమనును తారలు - అవి ఎవరి నవ్వుల మెరుపులో ??

ఊపిరాడని సంచిలోంచి సీతాకోకచిలుకకు ప్రాణం పోసిందెవరో ??

జీవం లేని రాయి పలికే ఓంకార నాద స్వరం ఎవ్వరిదో ??

ఏ రుచి లేని మట్టి నుండి పుట్టిన చెరుకుకు తీయదనం ఎక్కడిదో ??

జారిపోయే నీటిని నిలిపి ఉంచే శక్తి ఆ మేఘాలకు ఎవరిచ్చారో ??

పురి విప్పి నాట్యమాడే నెమలికి నాట్యం నేర్పిందెవరో ??

పాడే ఆ కోకిలకు తీయనైన కుహు కుహు రాగాలు ఎక్కడివో ??

అందమైన నెమలి పింఛానికి సింగిడి రంగులు వేసిందెవరో ??

చిలుకకు రామ నామం నేర్పిన గురువు - అది ఎవ్వరో ??

ఈ భువిపై సముద్రాలు నింపేందుకు బావులు తవ్విందెవరో ??

ఆ బావుల సరిహద్దులు ప్రతి సాగర తీరాన ఇసుకను పోసిందెవరో??

అద్భుతమైన ఈ ప్రకృతి సృష్టికర్త ఎవరో ??

ఈ వైవిధ్య జీవజాల రూపకర్త ఎవరో ??

 

కవితలు

ఇక సెలవు

బతుకు దెరువు

బతుకు బరువు

 

పగలణకా రాత్రణకా

కాలంతో పయనం

 

పాణమెంతో ఆగమైనా

పరుగాపని బరువులాయే

 

కడుపు నిండదాయే

జేబు నిండకపాయే

 

పిల్లలోకాడ పెద్దలోకాడ

చిన్ననాటి దోస్తులోకాడ

 

పల్లెలెమో సిన్నబోయే

పట్టణాలు స్మశానాలయే

 

బతుకు దెరువుకు

బయలు దేరిన

బాటసారికి...

 

తనువు భారమాయే

కట్టడిలేని కరోనా

మహా ఘోరమాయే

 

బతుకులన్నీ ఆగమాయే

ప్రభుత్వాలు చేతులెత్తే

జీవితాలపై నమ్మకమే పోయె

 

అమ్మా...

కరోన నాకొచ్చినా 

ఆశ్చర్య పోవద్దమ్మా

అనుమాన పడకండమ్మా

మీకు రాకుండా జాగ్రత్త పడాలమ్మా

కవితలు

జర సోచాయించు సోలోగా

సొల్లు కబుర్లు సల్లగానే మాట్లాడుకుంటాం...

రచ్చబండ కాడ దేశ రాజకియం ఈసారిస్తాం..

మా సారు ఇట్లా .. మా సారు గట్లా...

అబ్బో మా సారు చిన్నోడు కాదు... దేశమంతా పిట్టల దొర ముచ్చట్లు...

అబ్బర పులి అంటే తోక బారేడు ముచ్చట్లు...

 

గీ సారు మావోడే ఎం చెప్తేగది...

మనం నల్లంటే నల్లా.. తెల్లంటే తెల్లా...

మీరేం ఫికర్ చెయ్యకుర్రి... గుబులు అసలే చెయ్యకుర్రి....

మా సారు సామాన్యుడు కాదు.... ఐతది అంతా అనుకున్నట్టే ఐతది...

గీసొంటి బేకార్ పంచాయతులు ఇక బందుపెట్టుర్రి...బంధూకులెత్తుర్రి....

 

ఓ నవతరమా..... నెత్తురు చచ్చి చిక్కిపోయినవా....

కన్నతల్లి పేగులు పేకల్చి ఎముకలు విరిగే నొప్పులతో నీకు పురుడు పోస్తే....

నవమాసాల నీ జన్మకు అర్ధముందా....

కన్న పేగుగోషా ఆలకించవా.....

మత్తులో ఊగుతున్నవా... తెగతెంచుకున్నవా...

విత్తు భూమితల్లి పొత్తికడుపును చీల్చుకుంటూ మొలకెత్తుతుంది...

అలసి సొలసినా బాటసారికి బంధువైతది....సేద తీరుస్తది...

మరి నీ పుట్టుక ఎందుకూ పనికి రాదా...

వంతు పాడే రాజకీయముకు సందుపెట్టకు....సోర్రనియకు...

 

అమరుల... శవాల మీదా బంగారు నిర్మాణం జరుగుతున్నది...

పునాది బలం లేక బంగారు బంగ్లా కూలతట్టే ఉన్నది...

కూలనీ.. ఆ శితిలాల కిందా కుళ్ళిన శవాలమైదము....

మనం చేతకాని సన్నాసులమవుదాం....

మా కిరాయి బతుకులు గింతే అనుకుందాం...

బంగారు భవిష్యత్తును భవితకు బలినిద్దాం....

 

ఎత్తినా ఆ పిడికిళ్లు...

నినదించినా ఆ గొంతుకలు......

రంకెలేసినా ఆ ఉడుకు నెత్తుర్లు.....

భగ్గుమన్న ఆ త్యాగాలు....

 

అంతా మరిచినం.... మా నాయకులను కొలిచినం...

మేం గొర్రెలమ్.. మేం గొడ్డులమ్...గంగిరెద్దులం..

నువ్వు ఎట్లా చెప్పితే గట్లనే అనే నెత్తురు చచ్చిన యువకులమ్...

మేం నవభారత నిర్మాతలమ్....

 

ఓ నవతరమా....

జర సోచాయించు సోలోగా...

 

కవితలు

ఇక ఊకునేది లేదు

పారిశుద్ధ్య కార్మికుణ్ణి

ఈ దేశ ప్రేమికుణ్ణి....

కుల కంపుతో వెలెస్తే

దేశ కుల్లంత కడిగేస్తున్నవాణ్ణి

 

అభివృద్ధి దేశం

అంతరిక్షంలోకి రాకెట్లు

పంపిస్తుంటే

అండర్ డ్రైనేజీలో

ముక్కు మూసుకొని

మునుగుతున్నా నేను

 

నా గాలి కూడ సోకకుండా

బగ్గ బలిసినోల్లంత

బంగ్లాలో ముక్కు మూసుకుంటే

నా పెయ్యికి పట్టిన పియ్యితో

మూడు రంగుల జెండా

ముంగిట నిలబడ్డ

ఫోటో ఫోజులకు

పేపర్ కట్టింగులకు

 

చదువు దూరంజేసి

చీపురు పట్టించి

చిత్రాలు చేస్తూ

స్వచ్ఛ్ భారతంటూ

సల్లగా ఉండినోడు

సంకలు గుద్దుకుంటూ

దేశమంతా పొగుడుతూ

నా పెయ్యిని మళ్ళ

పియ్యికే పరిమితం జేస్తిరి

ఏమి చాణిక్యంరా మీది

 

కలిగినోడు కరోనాని

తగిలించుకస్తే

కండ్లన్నీ మూతలుపడ

దేశమంత కడుగుతున్నా

 

కడిగినందుకు

కరోన కాటేస్తే

మీరు

కుల కంపు కొట్టి

కాటికి పంపిస్తిరి

 

రోడ్లన్ని ఊడిస్తూనే

బతుకంత ఊడిస్తిరి

ఊడిగం చేయాలంటూనే

ఊపిరితిస్తిరి

 

ఇక ఊకునేదిలేదు

ఊడిగం చేసేదిలేదు

తలుచుకుంది చాలు

ఇక తేల్చుకునుడే

మిగిలింది

చదువుకొని చరిత్ర

తిరగరాసుడే

చరిత్రలో నా జాతి నిలుసుడే

 

కవితలు

అతీతమైన స్నేహము

తేనెకన్న తియ్యని నీ మైత్రి

ఓర్పు నేర్చిన మరో ధరిత్రి

 

పాలకన్న తెల్లని నీ మనస్సు

మలినాలని హరించే ధనస్సు

 

మధురపలుకులు మదిలో

నిలుపుకున్న మృదుస్వభావి

తెలియకపోదు భావితరాలకు తన ఠీవి

వర్ణించుట నా తరమా అతని మహత్వం

సత్సాంగత్యముతో ముందుకుసాగే కవి

 

కష్టాల నిలయానికి ఎదురేళ్లే గుండె ధైర్యము

విజయపథంలో అతడే ఒక పెను సైన్యం

 

కారుచీకట్లలో వెలుతురు వెతికే మిత్రుడు

కష్టాల కన్నీళ్లలో ధైర్యాన్ని పంచె

మరో అతులితబలదాముడు

 

తెలివితేటల వైపు చూస్తే తెనాలిరాముడు

చిలిపిచేష్టలలో చిన్ని కృష్ణుడు

 

ఇది రామసుగ్రీవుల బంధమా?

లేక హనుమ దాశరథిలా వాత్సల్యమా

 

స్వార్థ తారతమ్యాలు చూడని విహితము

వర్ణించజాలదు నీ అతీతమైన స్నేహము

నీ సుందర వదనంలో చిరునవ్వు చూసేందుకే

నా యీ చిరు ప్రయత్నము.

 

  

కవితలు

గెలుపు నీ సొంతమే

కాలే కడుపుల బాధ ఎవ్వలికి అర్ధం కాదు.

అర్ధం అయినా చేతనైన సాయం చేద్దామంటే

చేతుల పైసలుండవ్..

లేనోడు సాయం జేస్తున్నడు

ఉన్నోడు కొంపలు ముంచి బాగుబడ్తున్నడు..

మోసబోయేటోడు

మోసబోతున్నడు..

మోసబోయిన మనిషి మోసాన్నే నమ్ముతున్నడు.

గందరగోళం ఏడో లేదు..

నీకు నీవే సృష్టించుకుంటున్నవ్..

సృష్టిల వికసించాలంటే లేనోడికి పెట్టు..

పది కాలాలపాటు సల్లగుండు..

పెట్టుడంటే పొట్టగొట్టి వెలగబెట్టడం గాదు..

గట్ల జేసినవా...!!?

ఉన్నా లేనోడివేనోయ్..   

 

యాదిలుంచుకో..

లేదని ఏడవకు..

మంది మీదబడి తినకు..

తినకుండా ఉపాసం పండు..

చేసేపనిని బద్ధకంతో షురూ జేయుడు మానుకో..

తలబెట్టిన పనులు సక్కబెట్టుకో..

సక్కని అడుగుల్ల న్యాయం ఉన్నదా..

గెలుపు నీ సొంతమే..

 

 

     

కవితలు

కనికరం లేని కరోన 
 

కరోనా! నీకు కొంచెం కూడా  లేదా కరుణా !

ప్రశాంతంగా ఉన్న ప్రపంచంలోకి  పరుగులెత్తుకుంటూ వచ్చి...

ప్రతి ఒక్కరిని పరీక్షిస్తున్నావు.

ఈ జగం  చేసిన పాపం ఏమిటి ?

పగపట్టి పసివాళ్లను కూడా

చూడకుండా కాటేస్తున్నావు.

ఇది నీకు ఏమైనా న్యాయమా !

పిడికేడు గుండెకు నీ పేరు పరిచయం

చేసి గడగడలాడిస్తున్నావు .

అసలు ఎక్కడమ్మా నీ పుట్టినిల్లు?

దారితప్పిన చిన్నపిల్లల మాదిరి

తిరుగుతున్నావు .

నెలలు గడిచిన నీకు దారి  దొరకలేదా

లేకపోతే ని పుట్టినిల్లు మరిచిపోయి .

మా దేశాన్ని మెట్టినిల్లు అనుకొని

ఇక్కడే ఉండిపోతావా ?

నీ కఠినమైన కౄరత్వానికి 

కంటతడితో కాకుండా..

అందరం కలిసి , ఒకరితో ఒకరం

 కలవకుండా నిన్ను కాటికి పంపుతామని తెలుసుకో..

 ఓ కనికరం లేని కరోనా !!

 

 

     

కవితలు

ఒంటరి యుద్ధం 
 

తనువు

మనువు మధ్య

అంతరాల దొంతరలు పెరిగి

స్పర్శ సవ్వడుల

సరాగాలు మూగవోయినవి

 

శబ్ద తరంగాలు

నిశ్శబ్ద నిరోష్ట వలయాలకు

సంకెళ్ళ సర్పణలేసి

మౌన ముద్రలను దాల్చింది

 

నిశీలో శశిలా

ఎండిన డొక్కల ఆకలి కేకలు

ఎడారి బతుకుల

అరణ్య రోదాసి రోదనలు

నింగిలోవెల్సిన తారచంద్రులే

మురికికూపంలో

దీవిటై నిల్సింది

 

మలయమారుతంలా 

నివురుగప్పిన మనస్సే

ఎదసవ్వడుల 

సరిగమల రాగం పల్కి

గృహాంతర సీమలో

నవ్వులసిరి మూటలోల్కబోస్తున్నవి

 

ప్రజావాకిటిలో

మహమ్మారి విలోలమై

మరణ మృదంగాన్ని మీటుతూ

మనిషి తరాన్ని

మరణ శయ్యకై

ఆహ్వానం పల్కుతోoది

 

మనం గణంగా సిద్దిస్తే

జగతోద్దరణ సాపాటుగా

ఇల్లే అంత్యోదయాలు పూయిస్తే

కరోనా రక్కసి కొరలు

రక్త సిక్త ద్వారాల గడిలు

ముసుగు పొరలేసుకుంటుంది

 

జనసంద్రం

పద్మవ్యూహా కర్తగా మారి

గరళకంఠ మహతంత్రి వైరస్

కాటి ఇలకాలో

మసిజేస్తే జయమ్మునిశ్చయమౌరా..!

 

నీ మనుగడకు

భాగ్యోదయ

భాగ్యరేఖవై

నవోదయానికి

నాంది రూపమై

సూర్య కింకణ క్వణమై

జ్వలిత జ్వాలల రగ్గులు గప్పి

కరోనా కర్కసి కంఠం

దునిమాడి 

ఒంటరి యుద్ధంచేద్దాం రండి..!!

 

కవితలు

జగతికి ఆధారం ఆమె

లాలి లాలి అంటూ నీకు జోల పాడింది ఆమె

కమ్మని కథలు చెప్పి నిన్ను నిద్రపుచ్చింది ఆమె

కంటికి రెప్పలా నిన్ను కాపాడుకుంది ఆమె

నీకు

తనకు నచ్చేలా

ఈ లోకం మెచ్చేలా నిన్ను తీర్చిదిద్దింది ఆమె

నీపై తనకున్న ప్రేమను ఆకాశంతో పోల్చలేను

నీపై తనకున్న బాధ్యతను భూదేవితో పొల్చలేను

ఓ.. నవ మానవజాతి ఆణిముత్యమా....

గర్వించుమా...

నీవు ఓ వనిత చేతిలో పెరిగావని

ఆ వనితే నీకు ఆధారమని గర్వించు...

నీ అంధకార జీవితంలో వెలుగు నింపిన దీపం

అంతటి లేతకుసుమానికి ఏది నీవిచ్చే గౌరవం?

వావివరుసలు లేని నీ నీచపు బుద్దితో

కామాంధుడవై

ఆ కరుణామయురాలిపైననా నీ పైశాచికత్వం?

నీచ ప్రవర్తనతో ఎందుకు ఈ అవనిపై నువ్వు

భుమాతకే బరువు నువ్వు

సత్ప్రవర్తనతో నడుచుకో

లేదా కనుమరుగైపో...

కానీ...., దుర్మాగుడిలా మాత్రం నేలపై మిగిలిపోకు

ఆడపిల్ల అంటే నీకెందుకు అంత చులకన

నిన్ను ప్రాణమనుకుంది గనుకన?

ఒక్కసారి ఆలోచించు మనిషిలా

ఆ ధీరవనిత లేనిది నీవున్నావా అని?

ఆ స్త్రీ అంతరంగం నీకు అర్దమవుతుంది.

నువ్వు వేసే ప్రతీ అడుగు వెనకాల నీడలా తానుంది

నీ చిరునవ్వు వెనకాల ఆమె రూపం దాగి ఉంది

నీ కష్టం వెనకాల తోడుగా ఆమె ఉంది

అసలు.... ఒక్కమాటలో చెప్పాలంటే

నీ బ్రటుకును చరితార్థం చేసింది ఆమె

ఆమె లేనినాడు నీవు లేవు

ఈ లోకమే లేదు...!

 

కవితలు

కరో నా..!

క్రూరత్వంతో బూజు పట్టి మురికితో మిగిలిన భూమిని పఢో నా 

ఓ కరోనా! ఈ జగతిని నీ చేతి సఫాయీతో స్వచ్ఛా జగత్ కరో నా 

 

కరకు రాతి గుండెలలో గరక పోచలను నువ్ పూయించి

ఓ కరోనా! మనిషి మనిషిలో మానవత్వమును భరో నా 

 

ధనము, ఘనము, మనము పోవాల్సిందేగా ఏనాటికైనా 

అన్నీ నశించేవే ఈ నశ్వర జగములో అని తుమ్ సమ్జావో నా 

 

కులాల కుళ్ళు మతాల ముళ్ళు పీకేసి వాటన్నిటినీ తీసేసి 

సృష్టికర్తను గుర్తుకు తెచ్చే భక్తి గీతమును తుమ్ దిల్ భర్ గాఓ నా 

 

పరమ పావన ప్రకృతికి పూర్వ శోభను నువ్ చేకూర్చి 

పంతం పట్టక అనంతమైన కాలగర్భంలోకి తుమ్ ఛలో నా 

 

నా ఇల్లంటే నాకెంతో ఇష్టం, నువ్వింకా ఉంటే ఎంతో కష్టం 

నీ కాష్ఠము కాలకముందే.. ఓ కరోనా! తేరే ఘర్ తుమ్ జాఓ నా

 

 

 

కవితలు

ఎప్పుడైనా ఎక్కడైనా ఎప్పటికైనా

ఎప్పుడైనా ఎక్కడైనా ఎప్పటికైనా పిడికిలే సమాధానమైతది...

ప్రపంచంలో గా తెల్లజాతి అహంకార, అధిపత్యాన్నీ గా పిడికిలే అడ్డంగా నరికింది...

నల్లోళ్లను కనీసం మనుషులలెక్క సూడకుంటే గా పెన్ను బట్టినపిడికిలి మహారాజుని చేసింది...

ఉద్యమమేధమైన , దేశమేధమైన పోరాటంలో గా పిడికిలి రగల్ జెండాను మోస్తది...

తరతరాల తండ్లాట తిర్సాటానికే తుపాకులతో కొట్లాడుతది...

గా పిడికిలే ఆఫ్రికా నుండి హైదరాబాద్ దాకా స్వేచ్ఛను సాధించింది...

గారిబొల్ల గుండెకాయ అయింది...

పోరాడే విప్లవ జెండా అయింది...

అదే నల్లటి సూర్యుడు నెల్సన్ మండేలా అయింది...

ప్రపంచానికే శాంతి ప్రదాత అయింది...

జోహార్ నెల్సన్ మండేలా...

 

కవితలు

కరోనాతో రాబోయే పల్లె పరిస్థితి 

మందులేని మహమ్మారి

మా పల్లె చేరే

లేనిపోని భయం

మాలో లేవనెత్తే

చావుబతుకుల

లెక్క లేవో

టీవీలోన సూపబట్టి

గుండెలోన గుబులు

పెరిగి పీడకలై మెదలవట్టే

 

నమ్మి ఓటు వేస్తే

గెలిచినోళ్ళు పట్టణంలోన

పట్టనట్టు తిరుగుతుంటే

పల్లెలన్ని చిన్నబోయి

పంటలన్నీ ఆరిపోతే

కూడు లేని రాజ్యము

కరోనా కన్నా కష్టతరము

 

మూతికి గుడ్డ

చేయి గడిగే

మందులేని గరీబోళ్ళం

ఎవరు రాక

ఎదురు చూసి

బతుకులఅన్ని అరిపోతున్నాం

సరిగ్గా కూలినాలి

లేక డొక్కలన్ని ఎండిపోతున్నాం

చిరు నవ్వులన్ని వాడిపాయే

సావు కల నాట్యమాడే

పట్టించుకునే నాథుడేమొ లేకపాయె

 

పల్లె పరిస్థితి

చూసి జర ఆదుకుంటే

మళ్లీ ఓటేసి

పట్నం పంపుతాం..

ఈ కష్టకాలంలో

మమ్మల్ని చూసుకుంటే

మళ్లీ పట్టంకట్టి

మిమ్మల్ని ఆదుకుంటాం..

కవితలు

అర్థం చేసుకోండి

ఆడపిల్ల కష్టాలను కడలితో పోల్చవచ్చు....

నెలకు నాలుగు రోజుల నరకం...

ఆడపిల్లగా మరచి

అంటరానిదానిలా చూసేలోకం...

చలనంలేని ఒక శవమై

నొప్పితో ఓర్పుగా ఉండాలి...

శరీరంలో అనువనువునా రక్తం జలగలా పీల్చుతుంటే...

నరనరములో  ఓపిక నశించి వాలిపోతుంటే...

పొత్తు కడుపును కత్తులు చీల్చినట్లుగా

నొప్పిని భరిస్తుంటే...

నడుమ వాల్చలేక ...

అడుగు వేయలేక...

ఏమి చేయలేక ...

బాధ భరించలేక ...

కన్నీరు పెట్టుకుంటున్న ఆడపిల్లను అర్ధం చేస్కోని గౌరవించండి...

 

కవితలు

అమ్మ ప్రేమ

అమ్మ నీవు జన్మనిచ్చావు

పెంచి పెద్ద చేసావు

చక్కగా లాలించావు

నీతి వాక్యాలు చెప్పావు

నైైతిక విలువలు బోధించావు

చాలా ప్రేమగా చూసుకున్నావు

మంచి నడవడిక నేర్పావు

పనులు నేర్పించావు

మంచి చెడులు గుర్తించమన్నావు

కోతి పనులు చేస్తే కొట్టావు

మంచి పనులు చేస్తే మెచ్చుకున్నావు

భయపడితే ధైర్యం ఇచ్చావు

తప్పులు చేస్తే మందలించి దిద్దావు

 

చదువు నేర్పించావు

మా కోసం ఎంతో కష్టపడుతున్నావు

మాకు బాధ కలగకుండా చూసుకుంటున్నావు

రాత్రింబవళ్ళు చెమటోడుస్తున్నావు

మాకు అన్నీ సమకూరుస్తున్నావు

నేను మన పరువు ప్రతిష్ఠలు కాపాడుతానమ్మా...

నేను

ఉన్నతంగా చదివి

భవిష్యత్తులో

మిమల్ని ఉన్నతంగా చూసుకుంటానని

మాట ఇస్తున్నానమ్మా!

        

కవితలు

వసుధైక కుటుంబం ఉస్మానియా..

విశాలమైన భిన్నత్వంలో ఏకత్వానికి

భారతదేశం ప్రతీక.          

ఆ వారసత్వాన్ని తన భుజాలపై  మోస్తున్న

చదువుల తల్లి

ఉస్మానియా విశ్వవిద్యాలయం.       

ఒక్కొక్క కళకి ఒక్కొక్క ప్రాంతం పేరెన్నికగలది.

అన్ని కళలను మన కళ్ల ముందుంచిన

కళామతల్లి

కంజాతవల్లి ఉస్మానియా విశ్వవిద్యాలయం.                            

మట్టి వాసనలను వెదజల్లుతున్న

ఆ తోటలో మొక్కలను మహావృక్షాలుగా,

అందమైన పువ్వుల వనంగా మార్చిన జ్ఞాన వనమాలు లెందరో...

 

గ్రంథాలయం వంటి తాతమ్మ తాతయ్యలు,

సోదర సోదరి భావ మధుర అనుబంధాలు,

బాబాయ్ టీ స్టాల్, ఇలా మరెన్నో మా కుటుంబ బాంధవ్యాలు....

ఒకప్పుడు అర్ధరాత్రి

అరుణోదయానికి ముందు చూసిన ఎన్నో విరోధికృత్తులు...               

ఉద్యమాలలో

రక్తపు దుస్తులు

ధరించిన రోడ్లు ఎన్నో.....   

స్వరాజ్య స్వరాష్ట్రంలో సాధనకు పునాదిరాళ్ళు  ఎన్నో.....  

   

సమ సమాజ నిర్మాణం ఎక్కడిదో కాదు ఇక్కడిదే..

ఆ మందిర ప్రతి పేరుచు పై బంధుత్వ ఛాయాచిత్రాలు ఎన్నో....   

కవితలు

వసంతం 

తొలకరితో పుడమి పులకరించి

ఆరుద్రను పురుడు పోసుకుంది

ఆరుద్ర తన అందాన్ని

ఎరుపెక్కిస్తుంటే

శ్రమ జీవులు పొక్కిలిచేసి

సేద్యం చేస్తున్నారు

సేద్యం చెమటను చిందిస్తుంటే

చేలు గింజలను రాలుస్తున్నాయి

గింజలు ఎవరివి?

శ్రమ అధిపత్యం ఘర్షిస్తున్నాయి

గింజలకై పోరు

శిశిర కాలంలో

యుద్ధంలా సాగుతుంది

యుద్ధం

వసంతాన్ని ప్రసవిస్తుంది

వసంతం శ్రమను అలింగనం చేసుకొని

గింజలను

బహుమనంగా ఇస్తుంది

త్యాగాలకు గురుతుగా

కవితలు

ఏకాంత గీతిక

ఎవరి ఆశలు మరియు అవసరాలు 

తన పిత్రార్జిత భూ సంపద పరిధి లోనే  వుంటాయో

ఎవరైతే  తన పురిటి గడ్డ గాలిపీల్చి తృప్తి  చెందుతాడో

 

తన పశువుల పాలు   త్రాగి , తన పొలము పంటను తిని

తన పెంపుడు గొర్రెల ఉన్ని ని  దుస్తుల గా మలుచుకొని

తను నాటిన చెట్ల వలన  ఎండ నుండి  నీడను

చలినుండి  వెచ్చదనాన్ని పొందు వాడు

 సంతోషకరమైన మనిషి

 

తన ప్రమేయము లేకుండానే జీవితము లో

గంటలు, దినాలు, సంవత్సరాలు

ఆరోగ్యము, మనశ్శాంతి తో గడచిపోతాయో 

 

రాతిరి గాఢ నిద్దుర, పఠనము మరియు విశ్రాంతి

కలగలిపిన వినోదము

నిర్మలమైన మానసిక స్థితి ధ్యానము తో

పొందువాడు భాగ్యవంతుడు

 

 అలా నన్ను బ్రతుకనివ్వు,

చాటుగా, అపరిచితునిగా

నా మరణము ఎవరికీ దుఃఖము కలగనీయకుండా

తీసుకెళ్ళు ప్రపంచము నుండి  నన్ను రహస్యంగా

నేనెక్కడ విశ్రమించానో తెలిపే శిలా ఫలకము లేకుండా

 

(ఆంగ్ల మూలం: Alexander Pope’s Ode on Solitude)

 

                       

కవితలు

ఓ వృద్ద విరాగి

నా దృష్టిలో సంపదలు చంచలమైనవి

ప్రేమ త్రుణీకరించదగినది

కీర్తి కాంక్ష ఒక స్వప్నం మాత్రమే

రేపు తెల్లారగానే మాయమైపోతుంది

 

ఒకవేళ నేను ప్రార్దిoచినట్లయితే

అది నా పెదవులను నా కొరకు మాత్రమే కదుపుతుంది

నా హృదయాన్ని వదిలి మీరంతా వెళ్లి పొండి

నా స్వేచ్చను నాకు ప్రసాదించండి

 

          నాకు మరణం సమీపిస్తుంది

          సమయంలో నేను ప్రార్దించేది ఒక్కటే

          జననంలో మరణంలో నా ఆత్మ స్వేచ్చగా ఉండాలి

          నేను దైర్యంగా కష్టాలను ఎదుర్కోవాలి.

(ఎమిలి బ్రాoట్ ఆంగ్ల కవిత The Old Stoic కు అనువాదం)

 

కవితలు

ఆకుల మీద మంచు

తియెన్ హంగ్ ( క్రీ.పూ.3 శతాబ్దం )

ఆంగ్ల మూలం : కెన్నెత్ రెక్స్ రాత్

 

ఆకుల మీద మంచు

సూర్యరశ్మి రాకతో మాయమౌతుంది.

ఉదయం ఆవిరయిన మంచు

మళ్లీ రేపు తెల్లవారుజామున

పొటమరిస్తుంది.

 

మనిషి మరణించాక

ఎప్పుడైనా ఎవరైనా

అలా తిరిగొచ్చారా..?

 

కవితలు

నానీలు..

1.         మట్టిలో నీరేకాదు

          కన్నీరొలికినా

          చెట్టై

          పలుకుతుంది

 

2.         అధ్యయనం లేని విద్య

          సాగుచేయని నేల

          పండేదక్కడ

          పల్లెర్లే

 

3.         గురుశిష్యులదేమి

          బంధం

          వారి ఎదల్లో అతడు

          వాడని సుమగంధం

 

4.         ఆడకూతురని

          అలకెందుకు

          మానవజాతికే

          మాతృమూర్తి కదా

 

5.         నేలతల్లిదెప్పుడూ

          ఒకటే కల

          కాలే కడుపుల్లో

          బువ్వై బ్రతకాలని

 

6.         చీకటి వెలుగులే కదా

          లోకం

          నలుపును కావరంతో

          నలుపొద్దు

 

7.         తెలుగెక్కడికీ

          పోలేదు

          స్మార్ట్ గా తయారై

          ఆన్ లైన్లో అలరిస్తోంది

           

కవితలు

బేహారులు

ఇది కైతల అంగడి

ఇదర్ హర్ ఏక్ చీజ్ లిఖాజాతాహై

తామెందుకు రాయబడుతున్నామో తెలియని కైతలు

వాట్స్యాప్ లో పొలోమంటూ పోస్టచేయబడుతాయ్

 

హృదయముప్పొంగి వచ్చినవి కొన్నైతే,

అవార్డులకై వలలుగా ఎగిసినవి కొన్ని

మేటి కవులచేతి దురదను,

బురదగా పూసుకున్న కైతలు కొన్నైతే,

సారస్వతం తెలిసిన సరసుల సంగతులు కొన్ని

ఎన్నోఎన్నెన్నో అంగడిలో కనువిందు చేస్తాయ్.

 

ప్రాణం లేని పేరాలెన్నో

నిట్టనిలువుగా కవితలుగా పేర్చబడి

కవుల కరనైపుణ్యాన్ని తెలుపుతాయి.

విషయమే లేని వివరాలెన్నో

నీళ్ళు చల్లబడిన పూవులై

ఎక్కువ బరువు తూగుతాయి,

గంపలకొద్దీ గులకరాళ్ళను

రత్నాలుగా భ్రమింపజేసే యత్నంలో

గాడిదలు, ఒంటెలు పరస్పరం

దుశ్శాలువాలతో కప్పబడ్డ

సరుకు నాణ్యతను పొగుడుకుంటాయ్

నిక్కమైన నీలాలను

మసిపాతలో మోసుకుపోతున్న కైతన్నలు

తావులేక, మైలసంతలలో నిలబడి

సహృదయతులసీ దళాలకై ఎదురుచూస్తారు.

 

 

            

కవితలు

దిలీప్ కవితలు  ఐదు

1

వామనావతారం

 

రాజ్యమా..

నీది వామనావతారం

 

మొదటి పాదం అడవుల పై

రెండవ పాదం గనుల పై

మూడవ పాదం నదులపై మోపినపుడు

రాజ్యమా.. నీది వామనావతారం

 

రాజ్యమా...

నీది వామనావతారం

 

మొదటి పాదం మైనార్టీల పై

రెండవ పాదం మహిళల పై

మూడవ పాదం బహుజనులపై మోపినపుడు

రాజ్యమా.. నీది వామనావతారం

 

 

రాజ్యమా...

నీది వామనావతారం

 

మొదటి పాదం కలాల పై

రెండవ పాదం గళాల పై

మూడవ పాదం ప్రశ్నించే ప్రతి మనిషిపై మోపినపుడు

రాజ్యమా.. నీది వామనావతారం

 

రాజ్యమా...

నీది వామనావతారం.

 

2

 

ఆపలేవు!

 

స్వరాజ్య భారతంలో

మేం జీవ నదులం

మా దారిలో మేము పయనిస్తామ్

 

స్వతంత్రమనే చెట్టుపై

స్వేచ్ఛగా వాలిన కోకిలలం

మేం స్వేఛ్ఛాగానం చేస్తాం

 

సమాజమనే వెదురుపై

వెలసిన స్వర వాహికలం

మేం భిన్న స్వరాలను వినిపిస్తాo

 

కలాలన్నిటిని సమాధి చేస్తే

నేల పొరలలో పరివ్యాపించి

కొత్త మొలకలై మొలకెత్తుతాం

నేలనేలంతా 

సుందర భరితం చేస్తాం

 

గళాలన్నిటికి సంకెళ్ళేస్తే

గొలుసు సందుల్లోనుంచి

నిశ్శబ్ద నినాదమై

గాలినంతా ఆవహిస్తాo

సమాజానికి

కొత్త ఊపిరులు ఊదుతాం

 

భానుడికడ్డుగా

మీరెన్ని పరదాలు కట్టిన

వెలుగు రేఖలు మీ ముఖాలపై

పడకుండా అడ్డుకోగలవు కానీ

భూమి పై ప్రసరించకుండా ఆపలేవు!

భూమి పై ప్రసరించకుండా ఆపలేవు!

 

 

3

 

శిక్షించండి...!

 

 

శిక్షించండి శిక్షించండి

పడుకోనిచ్చినందుకు పట్టాలను

ఆగకుండా దూసూకోచ్చినందుకు రైలును

కాదంటే... లేదంటే

పట్టాలపై పడుకోడమే నేరమనె నెపంతో

చిద్రమైన దేహాలను శిక్షించండి

 

శిక్షించండి శిక్షించండి

నడవనిచ్చినందుకు దారిని

నీడనిచ్చినందుకు చెట్టుని

కాదంటే... లేదంటే

అనుమతి లేనిదే రహదారిపై నడిచారనె నెపంతో

పగిలిన పాదాలను శిక్షించండి

 

శిక్షించండి శిక్షించండి

సొమ్మసిల్లి పడిపోతే యెళ్ళగొట్టని రైల్వే స్టేషన్ని

నిదురపోతుందేమొనని ఊరుకున్న అధికారులని

కాదంటే... లేదంటే

తల్లి చనిపోయిందని తెలియక

గుక్కపెట్టి ఏడ్చుతూ తల్లిని లేపే శిశువు కన్నీళ్ళు

మీ ఊకదంపుడు ఉపన్యాసాలకు అడ్డుతగిలి ప్రశ్నిస్తాయనె నెపంతో

ఏడ్చే చిన్నారిని శిక్షించండి...!

గుక్కపెట్టి ఏడ్చే చిన్నారి గొంతు ఆగేదాకా శిక్షించండి..!

 

 

4

 

ఎవరినీ...?

 

ఎవరినీ..

నన్ను నన్నుగా చూడని

దేశంలో నేనెవరిని?

 

ఎదురుగా ఉన్న నన్ను తప్పించి

కనపడని నన్ను పట్టి చూసే

సంస్కృతిలో నేనెవరిని?

 

తరాలు మారిన

అంతరాల దొంతరలో

అట్టడుగున ఉన్న వాణ్ణి

 

నా పనితో కన్నా

కులంతోనే గుర్తించబడుతున్నవాణ్ని

అందరి మధ్యన ఉన్న అంటరానివాణ్ని..

 

సదువుకి,సంపదకి

సంస్కృతికి,సమాజానికి

దూరంగా ఉంచబడ్డవాణ్ని

 

వెలి వేతలతో వేదనలను

అణచివేతలతో అన్యాయాలను

పుట్టుకతోనే పురుడు పోసుకున్నవాణ్ని

 

ఎవరిని

దేశంలో నేనెవరిని...?

 

 

*U.p లో దళిత మహిళా అన్నం వండినదని తినకుండా చేసిన లొల్లి సందర్బంగా

 

 

        5

 

నిజంగా ప్రజాస్వామ్యమే

 

 

మా ఓటు తో గద్దెనెక్కినోడు

మమ్ముల గద్ధురాంచంగా

 

మేమిచ్చిన అధికారం తో అందలమెక్కీనోడు

మమ్ముల అదిమిపట్టంగా

 

మా పేరు చెప్పి పాలించెటోడు

మమ్ముల పరాయికరించంగా

 

మా గొంతుకగా ఉండాల్సినోడు

మా గొంతులు నోక్కంగా...

 

ఇది నిజంగా ప్రజాస్వామ్యమే..

మేమేకదా మము ఏలుమని

మిము గద్దెనెక్కీచింది

 

నిజంగా ఇది ప్రజాస్వామ్యమే..!

నిజంగా ఇది ప్రజాస్వామ్యమే...!!

 

 

 

              

కవితలు

పొయెట్రీ టైమ్

శిఖరం నుంచి

లోయలోకి దూకితే అది సాహసం

లోయ నుంచి

శిఖరానికెదిగితే అది జీవితం

 

నీ వ్యక్తిత్వం చూసి

శిరసెత్తిన శిఖరాలు సిగ్గుపడాలి

నీ గమనం చూసి

అలలెత్తిన సముద్రాలు అలసిపోవాలి

 

పర్వతమని అంటావెందుకు?

నేనింకా పరమాణువునే..

మహావృక్షమని అంటావెందుకు?

నేనింకా చిగురునే..

 

ఈ చీకటి ఏం చేస్తుంది?

నా కవితల వాకిటిలో దీపమై కూర్చుంటుంది.

 

పేజీలు తిరగేయడమే కాదు

చరిత్ర తిరగరాయడమూ తెలుసు

 

 

కవిత్వంలో కనబడతాను

కవిత్వమై నిలబడతాను

 

 

 

 

కవితలు

ఓ నా డిగ్రీ పట్టా

నా డిగ్రీ పట్టా

రాజ్యం

అహంకారానికి బలైపోతున్న

నా డిగ్రీ పట్టా

నీవు నా చెంతకు చేరి

నన్ను మురిపించితివి

నన్ను  కన్న వారిని  మురిపించితివి

నా డిగ్రీ పట్టా

 

నువ్వు ఇచ్చిన ధైర్యం

నా డిగ్రీ పట్టా

గర్జించిన నా గొంతుకు ధైర్యం

నా డిగ్రీ పట్టా

 

 ఉస్మానియా నాలుగు గోడల మధ్య

ఎత్తిన గొంతులు ఎన్నో

నా డిగ్రీ పట్టా

నేడు రాజ్యం నిర్బంధంలో  బందీ అయిపోతున్నారు

నా డిగ్రీ పట్టా

 

పాఠం చెప్పిన గురువు నిర్బంధంలో

నా డిగ్రీ పట్టా

పాఠం విన్న విద్యార్థి నిర్బంధంలో

నా డిగ్రీ పట్టా

 

నిటారుగా ఉన్న  రాజ్యానికి

నువ్వు ఇచ్చిన ధైర్యం అంటే  భయం

అందుకే నాపై నిర్బంధం

నా డిగ్రీ పట్టా

 

సంపద లేకున్నా

నా డిగ్రీ పట్టా

నువ్వు ఇచ్చిన ధైర్యం ఆనందం

నా డిగ్రీ పట్టా

 

కవితలు

ఎన్నో

నడిరేయి నిద్రలో.. నే మేలుకొని..

వెన్నెల వెలుగుల్లో.. పదాలనేరుకొని..

కూర్చిన పాదాలెన్నో..

 

ఇసుకగూళ్ళలో..

ప్రసవించిన ఊహలకు రెక్కలుతొడిగి..

వాటి ప్రయాణానికి నేనేర్పరచిన..

దారులెన్నో..

 

కంచిగోడలను తాకిన కథలను..

ముంచెత్తే మాయాఅలలకు చిక్కకుండా..

నే తప్పించినదెన్నిసార్లో..

 

విరిగిన ఆశలరేకులను

తిరిగి అతికించుకొని,

కాలపు సమాధానానికై దీనంగా

నే వేచిచూసింది ఎన్నిమార్లో..

 

మాటల బాణాల..

మానని గాయాలకు..

నామది ఎదురొడ్డిన క్షణాలెన్నో..

కరగని శిలలకు..

నే చేసిన తరగని పూజలు అవెన్నో..

 

శ్రమ నుండి విశ్రాంతికి..

భ్రమ నుండి బాహ్యానికి..

భారం నుండి దూరానికి..

భావం నుండి భాగ్యానికి..

దగ్గరవ్వాలనే కోరికలు ఎన్నో.. ఎన్నెన్నో..!!

 

కవితలు

ఇది కాదు 

ఇది కాదు నేను సాధించాలనుకున్న సమాజం...

తల్లనకా , చెల్లెనకా

 బాలికనగా, బాలింతనకా

అందరూ అమ్మలాంటి

 వారే అన్న మాట మరిచిన.

కామాంధుల చేతులో ఆడబిడ్డల జీవితాలు

అన్యాయ అక్రమాలను ఆపలేని భగవంతుడు

ఇది కాదు నేను కోరుకున్న స్వాతంత్య్రం

 

ఇది కాదు నేను కావాలనుకున్న సమాజం

అడుగేసే అవనిపై లేని తేడా

పీల్చే గాలిలో లేని తేడా

తాగే నీరులో లేని తేడా

కేవలం, మనుషులు సృష్టించారు

కులమతములనే తేడా

అయినా

కనబడుతున్న తేడా

మనుషుల మధ్యే కదా..!

మనసుల మధ్య సృష్టించలేరు కదా...!

కానీ, ఇలాంటి మార్పు కాదు నేను కోరుకున్నది...

తరతరాలుగా కాపాడిన సంప్రదాయాలు

కనుమరుగైపోతున్నాయి ఈనాడు

సాక్షాత్తు

భరతమాత

పాదాలముందు వదిలేస్తున్నారు మన సంస్కృతి, సంప్రదాయాలు..

అమ్మ కళ్లముందే అలవరుచుకుంటున్నారు ఇంగ్లీషు వాళ్ల అలవాట్లు

ఒక్కసారైనా

 ఆలోచించలేరా తల్లి ఆవేదన,

తన పిల్లలను చూసి

 తను పడే బాధ

ఎవరికి కనబడడం లేదా....!

ఎదకు ఇష్టంగా హత్తుకుంటున్నారు విదేశీ సంప్రదాయాలు

పుడమిపైన ఇదే మనం చేసే పెద్ద పొరపాటు.....

 

అసలు ఏమవుతుంది

నా సమాజం,,,

సముద్ర సాగరంలో కలుస్తున్న సంప్రదాయాలు,

కలుషితమైన మనుషుల మనసులు

దయ హృదయం లేని దుర్మార్గులు

ఆలోచన లేని

 అచల దేహాలు

మన జీవం ఉండగా

 కన్నతల్లి కళ్లల్లో కన్నీరు

కన్నతండ్రిని ఎదురించి అడుగుతున్నారు

ప్రశ్నలు,

ఇది కాదు నేను కోరుకున్న సమాజం,

ఇది కాదు నేను కలలుకన్న స్వరాజ్వం,

అసలు ఇది కానేకాదు నా పవిత్రమైన భూమి...,,

 

నేను సాధించాలనుకునే సమాజం కోసం

సముద్రంలో అలల్లా ఎగసిపడతాను

మంచి కోసం

అగ్నిపర్వతంలా రగులుతాను

చెడును తొలగించే

చేమంతినై విరబూస్తాను

సమస్యలతో పోటి పడతాను

నేనో విజయం బాట వేస్తాను

నా బాటలో నలుగురిని నడిపిస్తాను

నా సమాజాన్ని

 నేను వెనక్కి తెచ్చుకుంటాను ....

 

 

కవితలు

చదువే..! 

కం.    కులముకతీతము చదువే

          కలముకు యింధనమునిచ్చి కదుపును చదువే

          విలువలు తెల్పును చదువే

          మలుపుల బతుకులను సరిగ మలుపును చదువే

 

కం.    మహిని సరి వరము చదువే

          మహిని మనిషి మదిని మార్చు మూలిక చదువే

          మహినుత్తమ పని చదువే

          మహిని కులాగ్నిని చెరిచె హిమము యీ చదువే

 

కం.     కరగని సరి సిరి చదువే

           మెరుగైన మెరుపులు దిద్దు మనిషికి చదువే

            చెరగని చరితము చదువే

            మురిగిన సంఘానికి తగు మందూ చదువే

 

కం.      తీరని దాహం చదువే

            కోరని భోగమిడు క్షీరకడలీ చదువే

            యేరుగ పారును చదువే

             కోరగ కాపాడు గొప్ప ఖడ్గం చదువే

 

 

 

కవితలు

విముక్తి ఎన్నడో 

తిన్నది అరగని అజీర్తి

చావులు పెద్దోళ్లయ్

తిన మెతుకులేని

ఆకలి(అనాథ) చావులు పేదోళ్లయి

 

పెద్దోడి తరతరాలకు

తరగ()ని ఆస్తులు

పేదోడి తరతరాలకు

తప్పని పస్తులు

 

నోట్లకట్టల బడాబాబులకు

చట్టం చుట్టం తీరు

నోట్లోవేళ్ళు(నాలుక)లేని బక్కజీవులకు

చట్టం తీరు వేరు

 

విదేశాల్లో ఇరికిపోతే

విమానాలుంటాయ్

స్వదేశంలో వలసపోతే

యే వాహనాలుండాయ్

 

ఎవడీ దేశానికై రక్తాన్ని

చెమటగా చిందిస్తుండు

ఎవడు విదేశాల సుగందాన్ని

అత్తర్లను ఆస్వాదిస్తున్నాడు

 

ఏవడి దేశానికై

తరాలుగా శ్రమిస్తుండు

ఎవడు విదేశాల్లో

విశ్రాంతి తీసుకుంటుండు

 

కవితలు

ఏమిటో ఈ కలికాలం?

ఏమిటో కలికాలం

అర్ధం కాని మాయాజాలం

మానవత్వం ఉన్నవాడు కాదంట

మనీ ఉన్నవాడే మనిషంట

శ్రమించేవాడు కాదంట

సోకులొలికేవాడు శ్రమకారుడంట

రాతి విగ్రహానికి నిత్య నైవేద్యాలు

ప్రాణమున్న మనిషికేమో

ప్రతిరోజూ ఆకలిపస్తులు

పైసా ఉన్న వానిదే పాలన

అది లేని వారి జీవితం హేళన

ఎందుకో మానవుడు

గుణం చూడటం మానేసి

కులం గొడుగు పడుతున్నాడు

మనుషులంతా సమానమేనని మరచి

మతం ముసుగు వేస్తున్నాడు

పేదవారి ఆకలి కడుపులలోని

ఖాళీ గురించి పట్టింపు లేదు కానీ

ఆలయాలలోని హుండీలు మాత్రం

పోటీ పడి నింపేస్తున్నారు

ఏమైపోతున్నాయి నైతిక విలువలు

ఎటుపోతోంది లోన దాగివున్న సంస్కారం

అల్లారుముద్దుగా పెంచినందుకు

నేడు తల్లిదండ్రులకు దక్కుతున్న బహుమానం

- " వృద్ధాశ్రమం "

మానవతా విలువలు మరచి

మగువల జీవితాలను తన

రాక్షస కోరల్లో బంధించేస్తున్న

సమాజంలో

మమతల జల్లులు

కురిసేనా ఎన్నటికైనా

అనురాగపు సిరిమల్లెలు

విరిసేనా ఎప్పటికైనా

చుట్టూరా అన్యాయపుభూతం

తాండవిస్తున్నా

ప్రశ్నించడం లేదు

నాలుక , ఎందుకని ??

ఇంకెన్నాళ్లు మౌనం

ఇకనైనా మేలుకో మానవా

ప్రతిఘటించు తప్పుని

సంస్కరించు మంచిని

తీర్చిదిద్దు సమాజాన్ని

భావి భారతదేశ భవిష్యత్తుని !!

 

 

కవితలు

ఆన్లైన్ ఎడ్యుకేషన్

అగ్గిపెట్ట ఆకారం అంటా

అరచేతిలో వైకుంఠమట

అటకెక్కిన పుస్తకాలంటా

అద్దాలలో ఆన్లైన్ క్లాసులట

అర్థంకాని మూగమనస్సులంటా

ఆకర్షణలో మాయలోకమట

సందిగ్ధంలో పిల్లలంటా

సర్వలోకం ఆన్లైన్ ఎడ్యుకేషన్ వెంట

 

కవితలు

తల్లిదండ్రులరా..

వచ్చేది విద్యాసంవత్సరంరో....

నీవు నచ్చింది ఇష్టమైంది చదువు అమ్మానాన్న చెప్పారని

నీకు ఇష్టం లేని చదువు చదువకురా

నీ లైఫ్ నీది... నీ ఆలోచన నీది...

ఆపే హక్కు ఎవరికీ లేదు...

గుర్తుపెట్టుకో యువతరం మీరు మీరు తలుచుకుంటే దేశమే మీ వశం...

తల్లిదండ్రులారా మీ కలలను పిల్లల మీద రుద్దకండి

మీ కలలు మీవి మీ పిల్లల కలలు వారివి...

మీ కలలు మీవి మీ పిల్లల కలలు వారివి

మీ కలలు వారు తీర్చాలని ఆదేశించకండి...

మీ పిల్లల కలల్ని నెరవేర్చండి

 

కవితలు

ఈ మానమే ఓ ప్రశ్నార్థకమా??

  పుణ్యక్షేత్రపు సంపర్కంలో

నక్షత్రమో నేలరాలి బ్రహ్మాండంలో చేరిపోతే!!

ఆడపిల్ల అనే మాటతో

ఆది నుండి మెరుపు తగ్గి

నలుసువే అని నలిపేసే సమాజంలో

తొలి ఏడుపేదో చెప్పకనే చెప్పిందేమో

ఇది నీకు శాశ్వత సంతకమని!!

బుడిబుడి అడుగుల వెనుక

పిడుగులు కురిపించే కళ్ళుంటాయని!!

పట్టు పరికిణీ అందాలు చూడటం మరిచి

అంగాంగపు కొలతల వెతుకులాటలు చేసే

మస్తిష్కాలు తిరుగుతుంటాయని!!

మహిళల ఆత్మస్థైర్యం దెబ్బతీసే

మేకవన్నె పులులు నీడల్లా వస్తుంటాయని!!

అసభ్యపు పదజాల పదకేళితో

మగువ మనోబలాన్ని దెబ్బతీయాలనే

విశృంఖల పెదాలు ఉవ్విళ్లూరుతుంటాయని!!

సమస్తమూ స్త్రీ దేవతా స్వరూపమని

పైపై నీతులు వల్లెవేస్తూ.....

విశ్వములో ఆడజాతికి పూచే పువ్వులన్నింటిని  కర్కశంగా రాల్చేస్తుంటే!!

మాతృత్వాన్ని పంచే మర్మాంగం ఉలిక్కిపడుతుంది

మగవాసన వీస్తున్న చోట నాకు రక్షణ లేదని!!

కామానికి కర్మలు చేసిన

జన్మపు అభిశాపమో

మమకారపు విలువలు లేని

నేలమీద ఉండమని వాణి వినిపిస్తుంది!!

 

కవితలు

ఎన్నెన్నో 

పసికందు నుంచి పండు ముసలిదాక

అమ్మ అక్క చెల్లి అన్న వరసలు మరిచి

చిన్న పెద్ద అన్న తేడాను విడిచి

స్వేచ్ఛను తుడిచి

ఊర కుక్కల వలె కరిచి

శవాన్ని కూడా వదలని

ఎన్నో ఉదంతాలు సంఘటనలు

 

కొవ్వొత్తుల ర్యాలీలు

దారిపొడగు నిరసనలు

మీడియా స్క్రోలింగ్లు

ప్రభుత్వపు పనికిరాని చట్టాలు

చేతిలో బ్యానర్లు

నోటి మాట నినాదాలు

మర్నాడు యథావిధి బ్రతుకులు

 

ఈలోగా మళ్ళీ రోజుకో గంటకో నెలకో

ఇలా ఎన్నో ఎన్నెన్నో

వెలుగులోకి రాని ఘటనలు.

 

 

కవితలు

కరోనా చదువులు 

కరోనా ఎన్నిటికో కారణం

మరి ఎన్నిటికో దుష్పరిణామం

లేకుండా చేసెను మాకు పరీక్షలు

అయినా ఇంట్లో మాకు తప్పట్లేదు చదువులు...