కవితలు

కవితలు

పోరుగాలి

అదే పనిగా 

కొట్టుకొంటోంది కిటికీ

పదేపదే 

వచ్చి పోయే గాలికి

        *

ఎక్కడదీగాలి?

ఎందుకింతలా యీ గాలి?

సంకెళ్లు తెంపుకున్న సమూహాల

పిడికెళ్లు పైకెత్తిన హోరు మోసుకుంటూ

చెట్లను

గుట్టలను

సచ్చుగా మొద్దునిద్రలో పడుండనీక

వొకటే పోరు గాలి

         *

చెరువుల వీపులపై సత్యవాక్యాలను రాస్తూ

దారుల చెవుల్లో పోరు రహస్యాలను పాడుతూ

అలలు అలలుగా కదిలి

ఎడతెరపి లేకుండా ఇంటిని చుట్టుముట్టిన గాలి

           *

అంతా పొరుగాలియేరు పారుతున్న బొమ్మ

చుట్టూ పొరుగాలివాగు సాగుతున్న చెమ్మ

           *

కిటికీలు

తలుపులు

గుండెల గోడల ఇళ్లు

అదే పనిగా కొట్టుకుంటున్నాయి

ఊరిలో

గాలి పోరులో..!

 

**      **      **

కవితలు

నాకన్నా...

నా వాళ్ళకోసం

హక్కులని అడిగితే

నేను దేశద్రోహినైతే నక్సలైటునైతే

నాకంటే పెద్ద దేశద్రోహులు

నాకంటే పెద్ద నక్సలైట్

మరెవ్వరూ లేరు

నా వాళ్ళకోసం చేసే

పోరాటంలో

నేను ప్రాణాలు కోల్పోతే

అది నా పిచ్చితనమే అని

మీరంటే నాకంటే పెద్ద

పిచ్చివాడు మరెవ్వరూ లేడు

అందరూ నావాల్లే

అనుకోవటం స్వార్ధమే అయితే

నాకన్నా పెద్ద

స్వార్ధపరుడు మరెవ్వరూ లేరు

 

కవితలు

 కవిత వ్రాస్తాను....

నాలుగు గోడల మధ్యలో
ఒక సోఫా చూస్తుండగా
రెండు కుర్చీలు దగ్గరగా
రెండు కప్పులు కాఫీ వాసనతో
నాలుగు కళ్ళు ఒక చూపుతో...
రెండు మనసులు ఒకే తలపుతో....
మెరిసే మాటలకు రూపం తెచ్చే
ఆ రోజుకు కాళ్లకు మ్రొక్కుతూ
నీలో  నన్ను చూసుకుంటా
నాలో నిన్ను చూపుకుంటా
ఒక మల్లె తోడుగా
ఒక క్షణం నీడగా
ఓ తీపి జ్ఞాపకాన్ని
మనసు కాగితంపై
కవితగా వ్రాసి ఇస్తాను
జీవితాంతం గుర్తుండేలా...

 

కవితలు

ఇదో స్వతంత్ర భారతం

ఇక్కడ రైతులు స్వతంత్రగా ఆత్మహత్యలు చేసుకోవచ్చు....

ప్రభుత్వాలు రైతు వ్యతిరేక చట్టాలు తీసుకురావచ్చు...!!!

ఇక్కడ ఉద్యోగాలు లేక, నిరుద్యోగులు స్వతంత్రంగా ఆత్మహత్యలు చేసుకోవచ్చు....

ప్రభుత్వాలు ఎలక్షన్లకోసం, ఉద్యోగాలు ఆపుకోవచ్చు...ఓట్లకోసం!!!

ఇక్కడ అణగారిన వర్గపు స్త్రీలను,స్వతంత్రంగా చరచవచ్చు...

అధికార వర్గాలు, చరిచిన వాళ్ళని కాపాడుకోవచ్చు...!!!

ఇక్కడ పేదవాళ్ళు స్వతంత్రంగా ఆకలి చావులు చావొచ్చు...

అధికారులు మాత్రం, సమావేశాల్లో చాయ్, బిస్కట్లకోసం కోట్లు ఖర్చు చెయ్యవచ్చు..!!!

పేదవాడు తప్పు చేస్తే వెంటనే,స్వతంత్రగా శిక్షించవచ్చు...

అదే పెద్దవాడు తప్పుచేస్తే...ఆ శిక్షలను ఎన్ని సంవత్సరాలైన వాయిదా వేయవచ్చు...!!!

ఇక్కడ ఆకలికోసం ప్రశ్నించిన వాణ్ణి నక్సలైట్ అనొచ్చు... అధికార దాహంకోసం ప్రశ్నించినవాన్ని నాయకుడు అనొచ్చు...!!!

మతఅణిచివేతని ఎదురించినవాన్ని,మాంత్రికుడని కొట్టి చంపొచ్చు...

మతఘర్షణలు సృష్టించినవాన్ని, బాబాలని పూజించవచ్చు...!!!

పేదవాడు ధనం దాచుకుంటే,

జైల్లో వెయ్యొచ్చు...

పెద్దవాడు దాచుకుంటే,వాన్ని విదేశాల్లో దాయావచ్చు...!!!

చివరిగా ఈ స్వతంత్ర భారతం...పేదవాడి చావులకి, పెద్దవాడి కాపాలకి తప్ప, స్వేచ్ఛ సమానత్వం కోసం కాదు... కాలేదు.. కాబోదు...!!!

 

కవితలు

సునామీ

నువ్వు...

బీటువారిన నా ఎద భూమిపై

చిగురించిన ఆశల ఆయువువి,

రాటుదేలిన మది చీకటిలో

మెరిసిన చిరు వెలుగువి 

 

నువ్వు....

అలసిన నా అంతరంగ తీరాన

ఎగసిన హాయి తరంగానివి

నిర్మేఘ నయనాకాశంలో

వెలసిన రంగుల హరివిల్లువి

 

నువ్వు.....

అరవిరిసిన మనోవిరిని

వికసింపిన విరిజల్లువి,

కనుమరుగైన నాలోని కవిని

నిదురలేపి , నెనరు చేసి

పలుకులిచ్చిపదునుచేసి

వరుణించికరుణించి

 మట్టిబొమ్మకి జీవం పోసిన

ప్రాణ నాదానివి

నా ప్రణవ వేదానివి !!

 

నువ్వు ....

కాగితంపై నే నాటిన కలం

నే పట్టని కత్తీఖడ్గం

పట్టిన పలకాబలపం

ఎత్తిన చిహ్నంబావుటా

అద్దిన అంకెదిద్దిన అక్షరం

నా ఆవేశంఆవేదనల 

అల్పపీడనం వల్ల

కలిగిన భావోద్వేగంతో

పదఝరి తుఫాను లా

కమ్మేస్తూ... 

నా అజ్ఞానాంధకార విల్లుని

చీల్చుకుంటూ ...

సెకనుకి వేలమైళ్ళు,

శిక్షాబాణంలా 

పై పై కి దూసుకొస్తున్న

నా కవితాన్వేషణా తరంగ

మహాసముద్ర సు-నామీ !!

 

 

   +65 98533934

 

కవితలు

కొన్నికలలు కావాలి

కులం మతం రెండుకళ్ళయి

అభివృద్ధి అంధకారం లో

అణుబాంబులు అణ్వాస్త్రాల కంటే

భయంకరమైన యుద్ధం

ఆకలితో చేస్తున్నది

చౌకగా లభించే

ఈ దేశప్రజల చావులతో

నీకోసం ఎడవడానికి

ఖరీదైన కన్నీళ్ళు కావాలి

పాలకుల అధికార మార్కెట్లో

అమ్మకనికిఉన్న నిన్ను చూస్తుంటే

స్వాతంత్ర సమరయోధులు కన్న

కలలు కావాలి

ఈ దేశానికి కొన్ని కన్నీళ్ళు కావాలి

 

 

కవితలు

నాకు కనబడు

ఇప్పుడు

నీ పేరు

నిషేధించిన పదం

 

కరడుగట్టిన

ఈ పితృస్వామ్యంలో

"రమ్య"రాగాలకు నోచుకోనిది

నీ గొంతుక

 

రక్తం ఏరులై ప్రవహించగా

శిలువెత్తిన క్రీస్తువలే

పడుతూ లేస్తూ

గాయాలెన్నయినా భరిస్తూ

అవమానాలను దిగమింగేది

నీ కుత్తుక

 

నువ్వు

నేనొక మనిషిని

మనుషుల్లో మనిషిని

ప్రత్యేకంగా కనిపిస్తానేమో చూడమంటూ

కాళ్లను నెర్రదన్ని

కూడలిలో నించోడమే

చేసిన నేరమూ

 

సమానత్వాన్ని సాధించే

రణనినాదంలో

కట్టుబాట్ల కంచెను తెంచి

మహిళ ఘనతను

ఇలకు తెలిపిన వీర వనితగా

నాకు కనబడు

ఈ విశ్వానికి వినబడేలా

అరుస్తూ

నీ పేరును వినిపిస్తాను

 

        -

కవితలు

స్పందనలో ఎందుకీ వివక్ష? 

పంద్రాగస్టు సాక్షిగా

ఒక వైపు భారతీయ పతాకం

నింగిలో రెపరెపలాడుతుంది!

మరో వైపు నెత్తికెక్కిన కామ కత్తిపోట్లకు

నవ భారతి ప్రాణం గాలిలో కలిసిపోయింది!!

అందరూ చూస్తుండగానే

శరీరమంతా కత్తిపోట్లతో రక్తసిక్తమైంది

చిందిన నెత్తురుతో రోడ్డంతా ఎరుపెక్కింది!!!

 

చీమ కాటుకే తల్లడిల్లే సున్నితమైన దేహం

కామ కత్తిపోట్లకు ఎంత వేదన పడిందో!

ఎదలో... గొంతులో... కడుపులో...

గాయాల - రక్తపుధారల మధ్య

బ్రతకాలనే ఆశ ఎంత సంఘర్షణ పడిందో!!

 

నేరస్తులు ఎవరు?

నేరానికి దారి తీసిన ఆధిపత్య సంస్కృతి ఎవడిది?

నేరాన్ని నిరసించని

నేరాన్ని ప్రశ్నించని

నేరాన్ని ధిక్కరించని

సభ్యసమాజం నేరస్తురాలు కాకుండా ఉంటుందా?

 

స్పందనలో ఎందుకీ వివక్ష?

ఈ రోజు వీధిలో పడగ విప్పిన కామ నాగు

రేపొద్దున మన ఇంట్లోకి రాకుండా ఉంటుందా?                             

(గుంటూరు లో ఇంజనీరింగ్ విద్యార్థిని రమ్య కి నివాళిగా)

                                     17-08-2021

కవితలు

ఉదయాలు

రోజూ ఉదయాలింత సున్నితంగా తెరలేస్తే బావుణ్ణు.

రాత్రినుంచి పగటికి మృదుపుష్పంలా జారితే బావుణ్ణు

కిటికీ చాటునుంచి రాత్రంతా నాకోసమే  వీచే  పొన్నాయి పరిమళమైతే బావుణ్ణు

రాత్రి నిద్రలో బంగారుకలలు కని తమకాంకితమై సోలిపోయిన ఆ  పసిదాని ముఖమార్దవమైతే బావుణ్ణు

రాత్రి అక్క పెట్టిన గోరంటపంటను మూచూసుకుని తనిసిపోయే పదేళ్ల తమ్ముణ్ణయితే బావుణ్ణు

ముందురోజు సంగతుల్ని తలచి తలచి మురిసిపోయే తెల్లవారులైతే బావుణ్ణు

అప్పుడప్ప్పడూ ఉదయాలు -

ఒడ్డుకు కొట్టుకొచ్చి మెలిదిరిగి పడివున్న శవాల్లా భయపెడతాయి.

కవితలు

మహా వృక్షాలు

అడవికి తెగులుసోకి

మహా వృక్షాలు

నేల రాలుతున్నాయి

అవాసపు పక్షులు

కన్నీటి వీడ్కోలుతో

కర్తవ్యన్ని నెమరేసుకున్నాయి

 

ఎండ్రిన్ నీళ్లుతాగి

పాయిజన్ బువ్వతిని

విషపు పురుగుల మధ్య

నెగడులా జీవిస్తూ

క్రూరమృగాల్ని ఎదుర్కోని

నిఘా తోడేళ్ళను సైతం

నిలువరించినోళ్లు

 

యే గత్తర సోకిన

వేటకుక్కలు వల పన్నయో

గుంట నక్కల సంతలో

యే పక్షి పాదనికి

విషమంటుకుందో

రూపాంతర సామ్రాజ్యపు

తొత్తుల పాలకుల కుట్రలకు

మహా వృక్షాలు

నేల రాలుతున్నాయి

కవితలు

వాంటెడ్ O2

ఇప్పుడు ఎక్కడని వెతకాలి

హృదయ స్పందనను ఎలా పరిగెత్తించాలి

ఆ గదుల మధ్య కండరాలను ఎవరైనా కదిలిస్తే బాగుండు

సంకోచ వ్యాకోచాలను తిరిగి నిద్రలేపితే బాగుండు

కళ్ళలో పరుచుకుంటున్న నలుపును  ఒక్క బొట్టు  వెలుగుతో చేరిపే వాళ్ళు ఎవరైనా ఉన్నారా??

ఆకాశం గాలిపాట

అమ్మ పాడిన జోలపాట

ఊహాల ప్రపంచంలో రెక్కలు తొడిగిన మనసుపాట

అన్నీ ఒక్కసారే గుర్తొస్తాయే!!

కాకెంగిళ్లు

పంచుకున్న కౌగిళ్ళు

కాలంతో పరుగులు

కళ్లముందే కదలాడుతున్నాయే!!

పచ్చని చెట్టు

మట్టి పరిమళం

ఆప్యాయపు వానచినుకులు

ఎక్కడెక్కడికో వలస వెళ్లిపోయాయిగా...

ఆశనే దిక్సూచిలో  ఆశ పెరుగుతూనే ఉంటుంది

శ్వాశ మాత్రం చివరి అంకంలో శాంతమవడానికి సిద్ధమవుతోంది

అదేంటో!!

పశ్చాత్తాపమిప్పుడే పాలపొంగులా పైపైకి వస్తోంది

పచ్చని చెట్ల గుండెలు ఎన్నెన్ని కోసామో

వాటి ఉచ్వాస నిశ్వాసలెన్ని ఆపేశామో

ప్రకృతిని వికృతిగా మార్చేసి

ప్రాణవాయువు కోసం పొగిలి ఏడిస్తే ఎక్కడని వెతకాలి??

కాలం మీద వాంటెడ్ పోస్టర్ తగిలించి ఎదురుచూడటం తప్ప!!

 

కవితలు

బ్రతుకునే భారం చేసిన ఉద్యోగం

ఓ నా ఉద్యోగమా ...!!

బతుకే కాటికాపరి అయినది వేచి చూసి చూసి

నీ కోసం...

రాజు హోదా ఇచ్చెనా కనబడితే ...లేనియెడల బిచ్చగాడిలా చూసినా ఈ లోకమే ....

రోజులు గడిచే ఉద్యోగం ఎప్పుడు అని అని ధ్యాసలోనే...

మనుషులనే వేరు చేసేనే జీతమే లేకుంటే...

కన్న తండ్రి కూడు కోసం కొట్టుమిట్టాడెనే...

కూడు లేక గుడ్డలేక చేయిచాచి లేక ఉద్యోగం ఎప్పుడు వస్తుంది అని నాన్న అడిగెనే....

నలుగురు నాన్నను చూసి నవ్వే నా

తట్టుకోలేక చచ్చి బతికేనా....

మంచితనమే గౌరవం అనుకున్నా ..!!

ఉద్యోగమే గౌరవమా..??

కష్టమైన నష్టమైన రాళ్లను దాటితేనే కానీ నాన్న చితికలు పడిపోతే ఎలా దాటాను ??

చిరిగిన చీరతో మట్టి పిసుకుతున్న అవ్వకు

మంచి రోజులు వచ్చేది ఎన్నడు?

ఓ ఉద్యోగమా ఇంకెన్నాళ్లు నా ఎదురు చూపులు..??

 

కవితలు

అక్షర జ్ఞానం

అందని చూపులకు అమ్మే గా చందమామ

వాడిపోని, చెడిపోని, పరిమళం లాంటి ప్రేమను అందించే దైవం అమ్మే...

నడక రాని పసితనానికి నడిపించే నడకనే నా తల్లి

ఆకలి యెరుగని యవ్వనానికి కడుపు నింపే బువ్వే కదా అవ్వా

జ్ఞానం యెరుగని బాలతత్వానికి అక్షర జ్ఞానం అమ్మే గా

అచ్చమైన స్వచ్ఛమైన మనసే అమ్మా...

మహోన్నత ప్రేమా మూర్తి అయిన అమ్మకే సొంతం ప్రేమ చూపడం అందుకే అంటున్న "నా ప్రేయసి నా తల్లి"

కవితలు

"అ"మ్మ నేర్పిన తొలి పలుకులు

"అ"మ్మ నేర్పిన తొలి పలుకులు "ఆ"ప్యాయత నిండిన ఆ పిలుపులు

"ఇ"సుకలో నే దిద్దిన అక్షరాలు "ఈ" జన్మకి మరువలేని భావాలు

"ఉ"గ్గు పాలతో పాటుగా "ఊ"యలలో పాటగా

నిలిచిన నా మాతృ భాష కు "ఋ"ణ పడి ఉంటా.

కవితలు

చెట్టొక గొప్ప సామ్యవాది

చినుకులు పలపలా రాలగానే

చెట్టు వొళ్ళంతా పులకరిస్తుంది 

ఆకుల చేతివేళ్లు సంగీతం మీటుతాయి 

కొమ్మలు నాట్యం చేస్తాయి 

చిగుళ్ళు హాయిగా కళ్ళు తెరుస్తాయి

కొమ్మారెమ్మా రాగమందుకుంటాయి 

మొగ్గలు పూల చిందులేస్తాయి

చెట్టు వేళ్లకు నీటి లేఖలు రాస్తుంది

వేళ్ళు ఒళ్ళు విరుచుకొని నిద్ర లేస్తాయి

నీటిని ఆబగా ఒంటి నిండా పీల్చుకుంటాయి

కాండాన్ని తట్టి  లేపుతాయి 

వయ్యారంగా లేచిన కొమ్మలకు

నీటి పిలుపులు పంపుతాయి

కొమ్మలేమో రెమ్మలకు నీటిని జాలువారుస్తాయి

ఆకులేమో రెమ్మల నుండి 

నీటికి ఆహ్వానం పలుకుతాయి 

నోళ్లు తెరిచిన హరితం 

మత్తుగా ఒక్కో గుక్క వేస్తుంది 

సూర్యుడిని ఆహ్వానించి

కిరణాలు వెలుతురు సంతకం చేస్తాయి

చల్లని గాలి తెమ్మెర మెల్లగా చెంత చేరుతుంది సమిష్టిగా ఆహారాన్ని తయారు చేసుకుంటాయి 

చెట్టంతా హరితవనం పండుగ అవుతుంది 

చిగురు నుండి వేరు వరకు వాయిణాలు పంపుతుంది మొగ్గలు విచ్చుకుని పూల బాసలు చేస్తాయి 

రంగు రంగుల రెక్కలు వాలు చూపులతో 

తుమ్మెదలను రారమ్మని పిలుచుకుంటాయి మధురమైన మకరందాన్ని  పీల్చుతూ ఉంటే 

పువ్వు మధురోహల్లో తేలిపోతుంది 

పోతూపోతున్న తుమ్మెదకు పుప్పొడి వెల్ల వేస్తుంది వనమంతా పంచుకుంటూ తుమ్మెదలు రాగాలు తీస్తాయి 

పువ్వులు కాయలవుతాయి

కాయలు పండ్లవుతాయి

చిలకల గాయాలకు పులకించి పోతాయి

చెట్టు విరగ కాస్తుంది 

కొమ్మలు ఒళ్ళొంచుతాయి

రారండహో అంటూ వనానికి చాటింపు వేస్తాయి పక్షులు ఎన్నో గూళ్లు కట్టుకుంటాయి

చీమలు బారులు తీరుతాయి

పురుగు లెన్నో పాక్కుంటూ వస్తాయి 

మనుషులు ఆశల పల్లకీ ఎక్కుతారు 

జగమంతా చెట్టు చుట్టూ చేరి ఆకలి తీర్చుకుంటుంది

 

కవితలు

ఇప్పుడు కాసింత మనోధైర్యం కావాలి

ఎప్పుడు

ఎక్కడ

ఏం జరుగుతుందో

అర్థం కాని పాడు కాలం వచ్చింది.

 

ఎవరిని

ఎలా

కోల్పోవాల్సి వస్తుందో

తెలియని స్థితి నెలకొంది.

 

ఇప్పుడు

మనసుకు కొంత  హాయి

ప్రశాంతత

మనో ధైర్యం కావాలి.

****

మనుషిని మనిషి

కలవలేని రోజులొచ్చిన

మనసుకు కాసింత

మనోధైర్యం చెప్పే

మానవత్వం ఉన్న

మనిషితనం కావాలి

*****

ఇప్పుడు కాసింత

మనోధైర్యం కావాలి

 

అమ్మలా

లాలించె

ఆప్యాయత

 

నాన్నలా

వెన్నుతట్టి లేపే

ధైర్యం

 

స్నేహితులా

ఏదైనా

కడ దాకా

తోడుంటామని

చెప్పేవాళ్ళు  కావాలి.

 

స్వస్థత సాధించడానికి

ఏలికలకు కనువిప్పు కలిగించే

కదణరంగం ఒకటి నిర్మాణమై ఉండాలి.

 

(కరోనా రేపిన కల్లోలంలో మనుషులకు కాసింత మనోధైర్యం కావాలని వారికి అండగా ఉన్నదామని.....)

కవితలు

ఆజాది

బేపారంతో బత్మనీకచ్చిన బేయిజ్జతుగాళ్ళు
మన కంట్లెనే మన యేలు తోటే...
ఇస్సీ...! నంబకరాలు
తల్లిరొమ్మును గుద్దిన బేయిమానుగొట్టోళ్ళు

తెల్ల బంగారం, నల్ల బంగారం
అస్లీ బంగారమే కాదు, సకులం బాండువలకు బాండువలు
బొత్తిగ తెప్ప దాటిచ్చిన బట్టేబాజ్‌గాళ్ళు
కుటీర కార్ఖానాల కుంటువడగొట్టి
నకిలీ కొడుకుల దోప్కమే దోప్కం
మన గడ్డ మీదనే మనం పరాయోల్లం.

మన కట్టు, మన బొట్టు, మన జుట్టు
మన బోనం, మన మానం, మన పాణం
తెల్ల రక్కసులకు పరవా నహీ
పుల్లరి పితూరీల పయి
సలసల మసిలిన మజ్ఞారి మజ్జ
పరాయిపీడకులను ఉప్పు పాతరేయంగ
ఉరికొయ్యన ఉయ్యాలలూగిన ఉయ్యాలవాడ

కండ్ల ముందటే కన్నతల్లి వలపోత
పటపట పాలాలేగిన పండ్లు
చిటపొట నిష్కలయి దుంకిన కండ్లు
తుది నెత్తురు బొట్టు వడిసే దనుక
తెల్ల తోడేండ్లను తెగ నరికిన మణికర్ణిక

తంతెలకనంగ ఎట్టిసాకిరిల కట్టు బాంచె బత్కులు
చావలేక బత్కలేక తల్లడం మల్లడమాయే.
మా తాత ముత్తాతల తండ్లాటకు
త్యాగమే దారి దీపమయ్యింది
పదునెక్కిన గోండ్వానా పరగణం

బరిసెలు బరిల నిల్సినయి
విల్లంబులు విహంగాలయినయి
ఉరితాళ్ళను పేనిస వెయ్యి ఊడల మర్రి

దోపిడీదారుల్ని మార్చడమే కాదు
దోపిడీ నుండి విముక్తం కల్పించాలన్న
భగత్‌సింగ్‌, సుఖ్‌దేవ్‌, రాజ్‌గురుల బలిదానం
చిలచిలా నెత్తురు చిల్లి భాసిల్లినా
ముల్లును ముల్లుతోనే తీయాలన్న అల్లూరి ఆశయం.

మావా నాటే మావా గావ్‌
గొంతు పల్గొట్టుకొన్న జల్‌, జంగల్‌, జమీన్లు
కొదమ సింగపు కొట్లాట
ఆదివాసీల ఆత్మ గౌరవ పతాక.

బ్రిటీష్‌ రెసిడెన్సీపై తుర్రేబాజ్‌ఖాన్‌ దాడులు
దొడ్డి కొమురయ్య దుడ్డుకర్ర మోతలు
చాకలి ఐలమ్మ రోకలిబండ పోటులు
షోయబ్‌ ఉల్లాఖాన్‌ ఆజాది రాతలు
షేక్‌ బందగీ ఖానూనుకై లడాయి
మహ్మదాపూర్ల మారుమోగిన గుట్టలు
భూమి కోసం భుక్తి కోసం
వెట్టి చాకిరి విముక్తి కోసం
సాగిన రైతాంగ సాయుధ సమరం

ఇసిరెలు పసిరెలు మర్లవడ్డయి
అతారెలు పతారెలు తిరగవడ్డయి
గడీలు గజగజ వనికినయి
బూసాములు బుజబుజ వోసుకున్నరు
ఊరూవాడా కో... అంటే కో... అన్నయి
రజాకార్లను తరిమికొట్టినయి 
నిజాం పాలనకు గోరీ కట్టినయి.

జై తెలంగాణ! జైజై తెలంగాణ!!
తెలంగాణ అమరవీరులకు జోహార్లు!


 

కవితలు

యంత్రస్పర్శ

యంత్రస్పర్శ

పెదవులకు తాళాలు బిగించి

తాళంచెవులను

జేబులో వేసుకుని పారిపోతోంది

అటు చూడకండి

చూసినా చూసీ చూడనట్టే

మీ చీకటిగుహలలో దూరి

ముసుగుతన్ని గుర్రుపెట్టండి

పసిపిల్లాడి చేతులలో

పాలసీసా లాగేసి

నోటి నిండా

అర్జంటుగా టెక్నాలజీని కుక్కండి

లేకపోతే వాడు రేప్పొద్దున్న

 నదినీ ఈదలేడు

అయ్యో అలా వెనకపడి ఉన్నారేమిటి

అందరినీ అనుసరిస్తూ

పరుగుపందెంలో పాల్గొని

ప్రపంచపు అంచులపై

అడుగిడాలని లేదూ

అదేమిటి

చెట్టునూ కొమ్మలపై పిట్టలనూ

అమాయకత్వంతో 

తదేకంగా చూస్తున్నారు

అరచేతిలోని జానెడు గాజుపలకకు

చూపులను వేళ్ళాడదీసి

మునివేళ్ళతో ప్రయాణించి

తడిలేని తీరాలని

తాకాలని లేదూ

సముద్రాలూ నదులూ

పర్వతాలూ ఆకాశాలూ

అన్నిటినీ మీ గుప్పెట్లో బంధించి

లోకాన్ని జయిస్తూ

మురవాలి కదా

మీరింకా

పాతచింతకాయ పచ్చడిలా మిగిలితే

ఆదిమానవుడంటూ

వింత జంతువంటూ

జూలో బంధించేస్తారు జాగ్రత్త

మీలోని పూలతనాన్ని

మనిషితనాన్ని పాతేసి

త్వరగా మరబొమ్మ బట్టలు తొడుక్కుని

కన్నీళ్ళకూ ఆనందభాష్పాలకూ

ఒకే కవళికలను

ముఖమంతా పౌడరులా పూసుకోండి

నరనరాలలో రక్తాన్ని తోడేసి

సిగ్నళ్ళూ ఫైవ్ జీ లూ

సెలైన్ లా ఎక్కించుకోండి

మీరు పూర్తిగా

యంత్రస్పర్శతో వికసించాకే

మీకిక్కడ మనుగడ దొరుకుతుంది

మీ జీవితం

లేటెస్ట్ గా మెరుస్తుంది


 


 

 

 

కవితలు

ఓ నిరుద్యోగి బలిదానాలు వద్దు

ప్రాణ త్యాగమే

మన సమస్యకు పరిష్కారమా?

సమస్యకు దీటుగా

సమీక్షించు ఎదురించు

హక్కుల కోసం పోరాడు

పరిష్కార మార్గం వైపు

బాటలు వేయ్...

 

తల్లిదండ్రుల కడుపు కోత మిగిల్చి

స్నేహితుల చెలిమిని వీడి

ఏమి సాధించావ్ మిత్రమా...

చరిత్రను సృష్టించాలి తప్ప

చరిత్రలో తనువు చాలించి ఆగిపోకూడదు

 

నీలా...

ప్రభుత్వాన్ని ప్రశ్నించే నైజం ఉండాలి

చెడును విమర్శించే ధోరణి ఉండాలి

కానీ,

విమర్శనకు ఆకాశంలో నిచ్చెనేసి నిరాశవాదిగా

నీ ఆశయాలను విస్మరించి

ప్రాణ త్యాగం చేసే వైనం ఉండకూడదు

మహా అయితే చార్ దిన్ కి దునియా హై

దునియా మే దునియా దారి సీఖో

 

జీవితంలో జీవించు

సచ్చి సాధించేది

ఏది లేదు మిత్రమా...

నిరాశ నిస్పృహలే మిగులుతాయి

బ్రతికి జీవించూ

తల్లిదండ్రుల ఆశలకు నీవే ఆయువు అవుతావు

నిరాడంబరమైన జీవితంలో

గుండె ధైర్యంతో

ఆలోచన వివేచన శక్తితో

సహనం పాటిస్తూ

సౌమ్య హృదయంతో

జీవితంలో ముందుకెళ్లాలి మిత్రమా....

కన్న తల్లిదండ్రుల కలలకు కడుపుకోత మిగల్చకు

 

ఓ నిరుద్యోగి బలిదానాలు వద్దు

బ్రతుకు బాటలో ప్రయాణం చేద్దాం

 

నేటి సంఘటన

నా హృదయాన్ని కదిలించింది

నా గుండె బరువెక్కింది

జాలువారే కన్నీటి చుక్క

సిరా చుక్కై

నా మనసులోని భావాలను

నోట పలికించి

కలంతో కదిలించింది

 

సునీల్ నాయక్ కి జోహార్లు చెప్తూ

ఈ సందేశం నా మిత్రులకు అంకితం...

 

కవితలు

వందేమాతరం...

చెలికి చేదు అనుభవం

మదికి మాలిన్యం, తనువుకు తూటా ను

కానుకనిచ్చానే ప్రియా,

      ఈ బీడు భూముల్లో బంగారు పంటలకై నా నెత్తుటి ధారల సాక్షిగా

స్వేచ్ఛ ను ఆశించడమే తృప్తినిస్తుంది మంధరా, మరుజన్మలో నా చివరి, ఆకరి మజిలీవి నీవే సఖీ,

     మరు జన్మలో నైనా మన బంధం ఈ జాతి స్వేచ్చాయుదం లో బంధికాకుడదనీ ఆశిస్తూ నీ ఆనంద్...

     మరుగున పడిన మన బానిస సంకెళ్లను బద్దలు కొడుతూ

మన భారత భవిష్యత్తే తన సంతానమని బలి తీసుకున్న యువ వీరులెందరికో ఈ స్వేచ్ఛాయుత భారత వందనం...

వందేమాతరం... వందేమాతరం.....

 

                     

కవితలు

అలసిపోని ప్రయత్నాలు

అర్థరాత్రి గానీ రాని నిద్రలు

నిద్ర పట్టే ముందు ఎన్నెన్నో ఆలోచనలు

ఆ అర్థ రాత్రి వినిపించే నిశబ్ద కీర్తనలు

నేర్పెను జీవిత పాఠాలు

ఆ పాఠాల యాదిలో గడిచెను ఎన్నో రాత్రులు

మళ్ళీ మళ్ళీ కనుల ముందు నర్తిస్తున్న నగ్న గమ్యాలు

అలుపురాని ఆలోచనలు అలసిపోని ప్రయత్నాలు

                                 

కవితలు

భద్రం జర

వస్తున్నారు వస్తున్నారు

మన ఓట్లాడిగే పాలకులు

భద్రం ఓటరన్నా

భద్రం జర

 

ఓట్లకోసం

పాట్లు పడతారు

ఓటు వేసినాక

పంగనామం పెడతారు

 

మందు ఆశ

చూపుతారు

మతిలేకుండా

చేస్తారు

 

డబ్బు ఆశ

చూపుతారు

డౌటులేకుండా

గెలుస్తారు

 

సమస్యలన్ని

పరిష్కారిస్తా మంటారు

గెలిచాక మీరే మా

సమస్యాంటారు

 

నాయకులు

అవుతారు

న్యాయం లేకుండా చేస్తారు

 

అభివృద్ధి చేస్తా

అంటారు

గెలిచాక

అవినీతిలో ముందు ఉంటారు

 

భద్రం ఓటరన్నా జర భద్రమే....

      

                                                     

 

కవితలు

చెట్టమ్మ వందనం

చెట్టమ్మ నీకు వేలవందనాలమ్మ

నువ్వులేకపోతే ఈ మనుగడేలేదమ్మ

ప్రతి ఒక జీవికి ఊరిపోస్తావ్

నిండునూరేండ్లు మము సల్లంగజుస్తావ్

 

ఆకలైతే పండ్లనిచ్చి కడుపు నింపుతవ్

కనుమూస్తే నీ కట్టలే పాడేకందిస్తావ్

కొమ్మలే ఊయాలై ఊపుతుంటవ్

ఎండల్లో నీడనిచ్చి కాపాడుతవ్

 

ఎన్నో పక్షుల నివసంకై ఇళ్లతివి

తనువంత ఔషధ గుణంగలిగితివి

వాన చినుకుని నెలపైకి తీసుకొచ్చి

మొలకెత్తు విత్తనాలకు పురుడుపొస్తివి

 

నీ తనువంత త్యాగంజేసి ఎన్నో ఇసిరేలానందిస్తివి

మా అవసరాలకు ప్రాణ త్యాగం చేస్తివి

ఎండిపోయి చిగురిస్తూ

మానవాళికి ప్రేరణకల్పిస్తివి

నీవు లేకపోతే ఈ జగతేలేదు

నీ రుణమెట్ల తీరునోయమ్మ

మాకు బ్రతుకునిచ్చే ఓ మహా వృక్షమా

 

 

కవితలు

కలేకూరి ప్రసాద్ యాదిలో

రెండు కాళ్ళ జంతువుగా చేసి

ఊరికి దూరంగా నెట్టబడ్డ

వెలివాడలో నుంచి ఉదయించిన

ధిక్కార పతాకం నీవు

కలం నిండా ప్రేమతో పాటు

త్యాగాల రక్తాన్ని నింపుకొని

నీలాకాశంలో మెరిసిన

ఎర్రని నక్షత్రానివి నీవు

పీల్చే గాలి త్రాగే నీరు నిషిద్దమైన చోట

శత్రువు మీద దాని సాహిత్యం మీద

సముద్రంలోని కెరటం వలే

విరుచుకుపడిన అక్షర బాణం నీవు

పొత్తికడుపు వెన్నెముకకు అతికి

వెలివాడలోనున్న మూగజీవుల వెతల్ని

ఏటికి ఎదురీదుతున్న జీవన పోరాటాన్ని

అడవి బాట పట్టించిన ధీరుడవు నీవు

నీవు ఒరిగిన పొద్దున

వాడలో పొయ్యి వెలగకుండా దుఃఖించింది

కలం సిరా బదులు రక్తాన్ని స్రవించింది

పోరు నినాదాలతో ధరణి కంపించి ధ్వనించింది

మా గుండెకు తాకిన నీ కవిత్వం

మమ్మల్ని పోరు దారుల్లో నడిపించే యవ్వన శక్తి

నీకు నివాళిగా మేమేమివ్వగలం

యుద్దక్షేత్రంలో ప్రాణాలు తప్ప!

                          

                      రచనా కాలం. 17-05-2020

కవితలు

అగ్నినై

కుతకుతలాడుతున్న

రక్తాన్ని ఏరై పారించనా

పీడిత ప్రజల విముక్తి కొరకై

ఎరుపెక్కిన కనులతో

గుర్రుగా చూడనా

గుండాగిరి ఇక నడవదని

 

పిడికిలి బిగించి

ముందుకు సాగనా

నిరంకుశత్వాన్ని

కూకటి వేళ్ళతో పెకిలించ

పోరాట పటిమనందించనా

భవిష్యత్తు తరాలకు మార్గదర్శకుడినై

 

దిక్కులు పిక్కటిల్లేలా

గొంతెత్తి గర్జించనా

జరుగుతున్న అన్యాయాలపై

భగ భగ మండే సూర్యడినై

మల మల మాడ్చనా

అమాయకుల ఆక్రందనలకి కారణమయ్యేవాల్లని

 

అక్షరాలను ఆయుధాలుగా మార్చనా అజ్ఞానాందకారాన్ని తొలగించ

నిలదీయనా నిరభ్యంతరంగా

నిర్లక్ష్యాన్ని మరలా పునరావృతం కాకుడదనెలా

పోరాడనా భీకరంగా

శ్రామికుల చెమట చుక్కనై

 

అగ్ని ఖీలనై దహించనా

దోపిడి దారులను

తెరిపించనా మూసుకుపోయిన

కనులు జరుగుతున్న మోసాలు

చూడటానికి

సమరశంఖాన్ని పూరించనా

అసమర్థ పాలకులను గద్దెదించ

 

ఏకం చేయనా

నా దేశ పౌరులను స్వేచ్ఛ స్వాతంత్ర్యాలు ఎవడబ్బ సొత్తు కాదని

అసమానతలను పెంచి పోషించేటోడి కుత్తిక కోద్దామనీ

సమానత్వపు పరిమళాలు అందరం రుచి చూద్దామని

అవినీతి రహిత భారతావనిని మరలా నిర్మించుకుందామని....!

  

           

కవితలు

మనసే ఖాళీ...

"రాత్రి కావాలి" నాకు
వీధుల్ని తోసుకొని ఊరిను నెట్టేసి,
పొలిమేర దాటి పొలాలు తిరుగుతుంటే..
చీకటి చెవిపట్టి ఇంటికి చేర్చింది.

దీపం వెక్కిరిస్తూ లోపలికి పిలిస్తే
మంచం ఉరిమిచూస్తూ సర్దుకుంది.
               * * *
"
రాత్రి కావాలి" నాకు
మళ్ళీ అదే ప్రశ్న వీధిలోకి నెట్టుకొస్తుంటే

తట్టుకోలేక కళ్ళు
లోపల నుండి బయటకు చూశాయి.

"చుట్టూ రాత్రే...
మనసే ఖాళీ."అని తెలిసి
నిద్రను కౌగించుకొని పడుకున్నా..

            * * *


 



 

 

కవితలు

చిన్ని చిన్ని సంగతులు

ఒక పని

ఎత్తుకున్నాడతను.

 

విరిగిన కలల్ని

అతుకేసే పని.

 

చెదిరిన బతుకుల్ని

కూడేసే పని.

 

సడలిన గుండెల్లో

ధైర్యం రాజేసే పని.

 

ఒక పనిని

తలకెత్తుకున్నాడతను.

 

వెనుదిరిగి చూసే

చరిత్రకు

ఎప్పుడో ఒకప్పడు

అతనితో

పని పడుతుంది.

******

నీకు తెలీదు.

 

వేర్లకి నీళ్లు పోస్తే

పైన పూలు పూస్తాయని..

కాయలు కాస్తాయని..

 

ఒక్కోసారి 

నీకు తెలీదు.

 

ఒక తడివిత్తనం పాతేసి

నువ్వెళ్లిపోతావు.

 

మాను మొలిచి కొమ్మలు చాచి

ఆకులనీడ పరిచినప్పుడు

కోటిలో ఒక్కడయినా

చల్లని కొమ్మల కింద కూచొని

తల్చుకుంటాడు నిన్ను

గుండెచేతులు జోడించి.

 

నువ్వప్పుడు

తల నెరిసి వుంటావో..

తల వాల్చేసి వుంటావో..

నువ్వు చేసిన పని మాత్రం

తల ఎత్తి నిలబెడుతుంది.

 

నీకు తెలీదు.

( కె.వి.రమణారెడ్డి తలపులో )

******

కాసిని

చెట్ల గుబురుల మధ్య

వున్నాను.

 

పక్షుల కూజితాలకి

పసరిక పచ్చి వాసనకి

లోన ఎండిపోయిన 

ఎదబీళ్ల మీద

వీస్తున్న పైరగాలికి

ఒక్కొక్కటిగా

నన్ను నేను కూడేసుకుంటున్నాను.

 

పిట్టలాగో పశువులాగో

తన ఇచ్ఛగా ఎగిరే

సీతాకోకలాగో

జీవించడానికి

ఒక అదను కోసం

వెతుకుతున్నాను.

 

అదేదో అభివృద్ధి

ఇక్కడిక్కూడా వెంటబడి

రాకుండా వుంటే

బాగుణ్ణు.

 

 

కవితలు

నిషేధం..

రాజ్యమా..

ప్రజా సమస్యలు

పరిష్కరించడం తెలియదు నీకు..

ఆ సమస్యలపై పోరాడుతున్న

ప్రజా గొంతుకులను

నిషేదించడం మాత్రమే తెలుసు ...

 

భూమిని కొల్లగొడుతున్న

బహుళ జాతి కంపెనీలను

నిషేధించడం తెలియదు నీకు..

ఆ దోపిడీని ఎండగడుతున్న

ఉద్యమల పై నిషేధం విధిస్తున్నావ్..

 

అమ్ముకోవడం వాడి

అలవాటు..

వాడికి కొమ్ముకాయడం ని అవసరం..

 

నీవు విధించే

నిషేధాలు ధిక్కరించైన సరే

మీ ఇద్దరి మెడలు వంచడం

మా పోరాటం..

 

కవితలు

క్రాంతికిరణ్ కవితలు ఐదు 

                   1

పోరాటమే స్వేచ్ఛా పునాది

ఏమిటి నేస్థం ఎందుకా కన్నీరు

స్వేచ్ఛా బందీ అయిందనా

విరామం విరమనవ్తుందనా

లే లేచి ఆ కన్నీరు తుడుచుకో

అదిగో అలా చూడు ఆకాశం

ఇంకా విశాలమౌతున్నది

అరుణ కాంతులతో విరసిల్లుతున్నది

చీకటికి చన్నీళ్ళ

చిరుదద్దు కుట్టినది

వసంతపు వానచినుకొకటి

యాంగ్సి మబ్బుల

నుండి గంగకు చేరింది

విప్పపూల వనంలో

తుపాకీ దండు విరిసింది

రెప్పపాటు దూరంలో

బంగారు లేడి కూలనుంది

పులిని మింగిన మేక

పిల్లనగ్రోవి ఊదింది

మేకలను మింగిన పులి

పల్లవి ఆగిపోయింది

చూసావుగా నేస్తం

ఇంకెప్పుడూ ఎడవమాకు

కష్టాల కాలిగొర్లు తియ్యమాకు

వాన వంటిది నీప్రేమ

మెరుపు వంటిది నీ దీమా

భుజం తట్టి చెబుతున్నా విను

అడుగు అడుగు ముందుకేస్తెనే

అలసట పారిపోతుంది

పిడికిలి బిగిస్తేనే

గెలుపు నీ ముందుంటుంది

          2

హిస్టరీ అడ్మిరెస్ డెత్

నేను వెళ్తున్న

ఒక ద్వేషాన్ని

ప్రేమగా మలిచెందుకై

ఒక సత్యాన్ని

నిలుపెందుకై

నేను వెళ్తున్న

ఆ దారిలో

కోర నాగులుండొచ్చు

నన్ను కాటేయోచ్చు

ప్రాణాలు తీసే

ఊబిలుండొచ్చు

నను ముంచేయొచ్చు

పీక్కు తినే పులుండొచ్చు

నను చీల్చేయొచ్చు

ఈ పోరులో

నా చేతులు తెగిపడొచ్చు

నా కళ్ళు రక్తం కార్చొచ్చు

నా తల పేలిపోవచ్చు

ప్రాణం పెకిలి పోవచ్చు

ఐతేనేం

చచ్చిన శవంలా

పడుండటం కంటే

చావేమేలు

చరిత్ర మెచ్చే

భానిస

చరిత్రను మార్చే

చావే మేలు

       3

ధిక్కార వసంతం

వసంత ఋతువుని

వర్షించే మేఘాన్ని

మట్టి వాసనని

అడవి అందాన్ని

పైడి పదాన్ని

వెన్నెల వసంతాన్ని

వేకువ ధీరత్వాన్ని

నువు

అణిచేద్దాం అని

అనుకున్నపుడల్లా

మరింత ఉవ్వెత్తున

లేస్తూనే ఉంటాయి

ఉప్పెనై పొంగుతూనే ఉంటాయి

       4

అణు సంగీతం

పుట్టుకే శరణమై

జీవితం మరణమై

ఊసుల ఉవ్విళ్ళు

ఊహల్లో ఉరి పోసుకుంటుంటే

మై డియర్ రెడ్ రోజ్

నా చివరి శ్వాస

నీ చిరుగాలి సితారా

సంగీతాన్ని వినింది

అణు వణువుకు

ఆ సంగీతం

ధైర్యం దారులేసింది

మందారం మకరందాన్ని

పులుముకుని నా చేతిని తాకింది

అది బారెల్ చివరినుంచి

బతుకును చూపింది

మై డియర్ రెడ్ రోజ్

నిజంగా నీ ప్రేమ ఎంతో గొప్పది

నా చివరి చూపూ వరకు

నీ వెకువ వెలుగులకే

ఈ నా జీవితం అంకితం

   5

వాగ్దానం

 

ప్రియా...

ఆవిరై

సగమాకాశంలో

మేఘమైన

నీ ప్రేమని

చినుకులు చినుకులుగా

వెన్నెల వానలా

కురిపించు

స్వేచ్ఛ గాలుల గానానివై

ఓసారి వచ్చి

మరోవసంతాన్ని

వాగ్దానం చేసిపో

 

కవితలు

పోయెట్రీ టైమ్ – 12

నా ఎద నది

నీ ప్రేమసంద్రాన్ని

చేరుకోక తప్పదు..

    ------

నీ మాట వింటే చాలు

నా పాట ఊపిరిపోసుకుంటుంది. 

    -----

నీ చూపు

నా వైపు మళ్ళితే

నా ఊపు

శిఖరాన్నే ఊపుతుంది.

    ------

వయసు తరువు మొలిచాక

కలల బరువు మోయాల్సిందే.

------

నాలో..నీవు

దీపికలా..

గీతికలా..

వెలుగుతూనే ఉంటావు

మ్రోగుతూనే ఉంటావు.

-------

ఓ కప్పు కాఫీతో

ఒక పాట ఉదయించాల్సిందే..

---------

నిన్న..

ఆమె వెనుక..

నడిచే పాటనయ్యాను.

 

నేడు..

ఆమె ముందు..

నడిచే బాటనయ్యాను..

-------

ఎగిసిపోనీ..

నీ కనుల పిలుపు

కడలి కంటే ఉవ్వెత్తుగా..

 

మెరిసిపోనీ

నీ చూపు మెరుపు

తూరుపు కంటే కొత్తగా...

 

కవితలు

కన్నెర్ర చేసిన కాలం 

ఇంకా కనువిప్పు కలగాలని కపట నాటకాలు ఆడుతున్న జనాలు ...

ఒకప్పుడు చెట్లను నరికి జీవనం సాగించేవారు

కాలం మారింది .....

ఇప్పుడు ఆక్సిజన్ కరువై ఎదురు చూపులు చూస్తున్న జనాలు...

మన అహంకారానికి ప్రతిచర్య

మనపై ప్రతీకారం

తీర్చుకుంటున్న పర్యావరణం ...

ఆకలిచావులు పోయాయి ...

అనారోగ్యంతో చావులు మొదలయ్యాయి ...

ఆక్సిజన్ కొరతతో నేడు ప్రపంచం విలవిలలాడుతోంది ...

ఇక కరోనా  విలయతాండవం చేస్తుంది ...

సాంఘిక జీవనాన్ని మరిచిన ప్రజలకు ఇదొక కనువిప్పు ..

ఇకనైనా మేల్కోండి ...

తిరిగి వెనక్కి వెళ్ళండి...

ప్రకృతి వైపు అడుగులు వేయండి  ....

సాంఘిక జీవనానికి అద్దం పట్టండి ...

ఫ్యాషన్ భూతానికి వేసిన మేకప్ ఆపండి ...

వృక్షో రక్షితి రక్షితః అన్నారు పెద్దలు

ఇప్పుడు ఆ విషయం గుర్తెరిగారు ప్రజలు

హ ఇక పుణ్యకాలం కాస్తా గడిచిపోయింది ...

జనాలు కళ్ళు తెరిచే లోపే సమస్తం జరిగిపోతుంది ....

నారు పోసినవాడు నీరు పోయాడా ..

అన్నట్లు ఉంది మన వ్యవహారం ...

ఇకపైన నైనా సంవత్సరానికి ఒక్క మొక్కఅయినా  నాటండి ..

నీరు పోసి పెంచండి .

అదే మహావృక్షమై మనకు ఆక్సిజన్ ఇస్తుంది ..

మీ ముందు తరాల వారికి ఆస్తులు అంతస్తులు ఇవ్వనవసరం లేదు ..

మంచి ఆరోగ్యం ఇవ్వడానికి ప్రయత్నించండి ...

ఆరోగ్యమే మహాభాగ్యం ...

అదే మనందరి కి సౌభాగ్యం ...

విశ్వ కల్యాణానికి పూనుకోండి ...

పర్యావరణంను నాశనం చేసే కార్యక్రమాలను ఇకనైనా మానుకోండి ....

మేఘాల నుండి జాలువారే ...మొదటి వర్షపు శుద్ధ వర్షపు చినుకు కోసం ఎదురు చూస్తుంది..

చాటక పక్షి  కాంక్షా ఆశా దృక్పథం కేవలం ఒక శుద్ధ వర్షపు చినుకు కోసమే ...

తను పడే ఆరాటం ....కోరిక

మూగ జీవి అయిన పక్షి అంత ఆశావాద దృక్పథంతో బ్రతుకుతుంది ....

అన్ని తెలిసిన మనం కూడా కరోనా భయంతో ఆత్మవిశ్వాసాన్ని కోల్పోతున్నాం ...

బ్రతుకు పైన ఆశ ఆశావాద దృక్పథం మనపై మనకు ఉన్న నమ్మకం మాత్రమే కరోనాపై

జయించడానికి సాధనలవుతాయి

భయాన్ని అపోహలను వీడండి

ఆత్మవిశ్వాసంతో బ్రతకండి...

కరోనా మహమ్మారిని తరిమికొట్టండి...

 

కవితలు

నేటి బాల్యం

నేటి బాల్యం చదువన్నేశక్తిలో మునిగిపోయినది

నేటి బాల్యం కథలు లేని ఊహల్లో విహారిస్తుంది

నేటి బాల్యం తోక లేని గాలి పతంగిలా

ఎగురుతుంది

తల్లి తండ్రుల అత్యాసకు బలై

బందరు దొడ్డిలో బందీ అయింది

పుస్తకాల మోత

ర్యాంకుల వేటలో ఉక్కిరి బిక్కిరౌతున్నారు

హాస్టల్ గదులల్లో ఊపిరి వదులుతున్నారు

 

నల్ల బలపై రుద్ది రుద్ది

పసి మనుసు పై గుద్ది గుద్ది

బందీఖానాలో బలౌతున్నారు

కంప్యూటర్స్ కహానీలు

సెల్ఫోన్ సరదాల్లో సాగిపోతుంది

భవిష్యత్ అంధకారంలో మునిగిపోతున్నది

 

ఉజ్వల భవిష్యత్ కై బాటలు వేయాలి

ఉన్నత శీఖరాలకు అంది పుచ్చుకోవాలి

 

 

                   

కవితలు

నేను నా కవిత్వం

ప్రపంచాన్ని శాసించటం కోసం

దేశం అంతా నా రాతలు నింపటం కోసం

రాష్ట్రం తలలో నాలుక అవడం కోసం

నగరంలో కవయిత్రి గా మెప్పుల కోసం

జిల్లా వార్తాపత్రికలో కవితలు ప్రచురణ కోసం

మండలం పరధిలో సన్మానాలు జరగడం కోసం 

ఊరిలో నా కవితలు చదవటం కోసం

గృహంలో అంతా నన్ను చూసి గర్వ పడడం కోసం,

~ఆనం ఆశ్రిత రెడ్డి

పై వాటికి ఆశ పడి,

అత్యాశ అనే ఉరుకు తో

నేను కలం పట్టలేదు ,పుస్తకం ముట్టలేదు.

నా దేశంలో జరుగుతున్న ఘోరాలు

రాజ్యమేలుతున్న అవినీతులు పై

యుద్ధం చేయడమే సరైనది అని

కత్తి అనే కలం పట్టి

అక్షరమే ఆయుధంగా ఎంచుకోని

పుస్తకంలో సత్యాలు అనే సాక్ష్యాలు రాస్తూ

పాఠకుల అయినా ప్రజలకు

మంచిని మార్గంగా పరిచి,

తప్పును హెచ్చరికగా చెబుతూ

నీతి, నిజాయితీ, ధర్మం, త్యాగం

ఇవే దేశ ఉన్నతికి సోపానాలు అంటూ

జనుల తలరాతల మార్పు కోసం

నా రాతలు కవితలుగా రాస్తున్నాను

నావి నిర్దేశించే బాటలు మాత్రమే

ఇక నిర్ణయం మీదే!!!

 

కవితలు

కరోనాపై సమరం

కరోనా గెరిల్లా యుద్ధం

క్షణ క్షణం మృత్యు ఘంటికలు

మానవ జీవితం ప్రశ్నార్థకం

పుట్టుకొస్తున్న కొత్త వ్యాధులు

రోగుల సందేహం

చాలా మందిని వేధిస్తున్న

 

ప్రశ్నలు

ప్రజల నిర్లక్ష్యం

ఆయువు కోసం వాయువుల వైపుచూపులు

ఎక్కువ మంది తనువులు చాలించిన వైనం

దేశంలో కన్నీటి కాష్టం

ఆగని భగభగ మండే శవ దహనాలు

 

దశలు మారుతున్న కరోనా పై సమరం

అనుభవవైద్యులసలహాలు సూచనలు

జాప్యం జరిగితే చికిత్స సైతం కష్టం

కర్ఫ్యూ గంట మ్రోగింది

బతుకు బండి భారమైంది

 

నిరంతరంమరణమృదంగం వినిపిస్తుంది

జాగ్రత్తలు పాటించండి..

ప్రాణాలు పై శ్వాస పెంచండి

వేచి చూడకండి..వేగిర పడండి

 

కవితలు

ఆత్మవిశ్వాసమే

ప్రశాంతంగా ఉన్న బతుకులపై

పగబట్టింది ఈ మహమ్మారి...

ఆనందంగా ఉన్న కుటుంబాలలో

పుట్టెడు శోకం నింపుతుంది...

ఇటు కరోనా పీడిస్తుంటే

అటు ప్రకృతి విపత్తులు వణికిస్తున్నాయి...

భావితరాల చదువులు

ఆగమయ్యాయి...

మనిషిని చూసి మనిషే భయపడే రోజులు మొదలయ్యాయి...

నీ ఆత్మవిశ్వాసమే నీకు రక్ష

నీ భయమే నీకు తెస్తుంది శిక్ష

 

కవితలు

ఏం మారింది?

అప్పటికీ ఇప్పటికీ ఏం మారింది

మారిందా ?

మార్చావ ?

మారావ ?

ఏనాడైనా అలోచించావా  ?

నువుంటున్న సమాజంలో నువ్వంటున్న సమాజాన్ని

నీ చుట్టూ ఉన్నవాళ్ళని

నీ చుట్టూర చేరినవాళ్ళని

నువ్వు చుట్టిన వాళ్ళని

చుట్టూ చుట్టూ ఒకరి చుట్టూ చేరి

ఒకరికొకరం చుట్టు కొలతలా మారి

తిట్టుకొని కొట్టుకొని పోగొట్టుకొని

చూసినవెన్నో చూడనివెన్నో

చేసినవెన్నో చేయనివెన్నో

ప్రత్యక్షంగానో పరోక్షంగానో ఏదోరకంగానో

నువ్వు నేను మనమందరం

బాధపడిన వాళ్ళం

బాధపెట్టిన వాళ్ళం

బాధ్యులం

బాధితులం

 

కవితలు

మా ఊరి "పల్లెబావి"

పాతకాలంలో మట్టిమనుషులు
చెమటతో నింపినదే
మా ఊరి "మాలపల్లె చెరువు".....

ఊరికి దోసిలితో దాహం పట్టినట్లు
ఊరి గర్భానికి తేమను దానం చేసినట్లు
చల్లని మనసుతో చలువలూరిస్తూ
ఉమ్మడి ఆస్తిగా ఊరికి వ్రాసిన వీలునామాలా ఉంది.

ఆ చెరువులో మొలిచిన
ఓ మంచి నీటిచుక్క మొక్క వరమై
ఊటకు కట్టిన గుడి
దప్పికతీరగా కోలిచే దేవత
మా మంచినీటి తల్లి
మా పల్లె బావి.

వేసవి సెగకు
ఆవిరి పగకు
ఎండే ఊరి గొంతుకు అండగా
పక్కనే కొలువున్న
పోలేరమ్మ చల్లని చూపుకు ప్రక్కగా
నిండుగా వెలిసినది ఈ  తీపిధార.

నలుదిక్కుల
గిలకల సవ్వడితో ఊరు,
పలుప్రాంతాల
కడవల అలికిడితో ఇళ్ళు,
ఉదయించే మా ఊరి ముఖంలో
చిందే సందడిదే అందమంటే.

చెరువు ఒడ్డున
కొంగలబారులా కడవల అందం,
దారిపొడవునా
కవాతు చేసే సైనికుల్లా జనం,
ఆ తీయని దృశం
ప్రతివాని గుండెలో తీపి జ్ఞాపకం.

చేతిలో చెంతాడు
నెత్తిన కుదుర్లు
బాజారు బజార్లు జట్లు జట్లుగా
ఆడవాళ్లు రంగురంగుల కబుర్లు,
కుర్రకార్ల సైకిళ్ళు జోరు,
కష్టజీవుల జంట బుంగల కావిళ్ళు

రోజులో అందరి తొలిపనిగా
ఊరు ఉరుకుల పరుగులు
ఒక సంబరాన్ని తలపిస్తుంది.
వందలపాదాలు నడిచి నడిచి
మెత్తగా మారిన పల్లె బాట
మంచినీటికి చెప్పని చిరునామాగా మారింది.

చేతికొద్ది చేదే ఊపుకు
నడుములు విరిగె గిలకల అరుపులు
వీధులన్నీ వినపడే చప్పుళ్ళతో
చట్టు చుట్టూ బావిని చుట్టేసుకున్న జనాన్ని చూస్తే తిరుణాల గుర్తొస్తుంది.

వడివడిగా పోటీపడుతూ
నీటిని తొడే ఉత్సహనికి,
నీట జారిన బిందెలు
లాగి లాగి తెగిపోయే చేతి తాడులతో
తిట్లతో కాసేపు
పోట్లాటతో మరికాసేపు అలిసిపోయి
గ్రామ పురోహితుడు గారిఇంటికీ గాలానికి పరుగెత్తటనమే
అనుభావాన్ని ఇచ్చిన
భావి ఎంత సంతోషమో?
కలిసిమెలిసే పంచుకునే
నీరు ఎంత ఆరోగ్యమో?


 

కవితలు

ఓ మనిషీ

ఓ మనిషి వదిలేయ్...

ఇకనైనా వదిలేయ్...

నీలో కూరుకపోయిన అసూయ...

నీలో పేరుకుపోయిన అమానవీయం...

నీలో సమాధి చేసిన మానవత్వాన్ని మేల్కొలుపు...

ఇకనైనా నిద్రలేపు... 

మరమనిషిని సైతం మనుగడలోకి తీసుకొచ్చిన నువ్...

నీలో మానవత్వాన్ని ఎందుకింకా శిథిలాల కింద చితకనిస్తున్నావ్...

ఓయ్ నువ్ మనిషివి కాదేమో మరమనిషివి కాబోలు ...

మనసు లేదేమో నీకు...

ఇంకేం చూడాలి నీ అహంకారం...

ఇంకెన్నాళ్లీ వ్యవస్థల బానిసత్వం...

నీ కంటిపాపకు కానరాట్లేదా...

ఆ ఊపిరాడని ఆర్తనాదాలు...

నీ అంతరాత్మ ఐనా అడుగుతా లేదా నిన్ను...

నన్నెందుకిలా బంధిస్తున్నవని...

ఊరి చివరన శేవాల కుప్పలు ఎదురుచూస్తున్నాయి...

నువ్ ఇకనైనా మారుతావా అని...

ఇంకా వేచి చూడకు....

నీలో మానవత్వం కంపుకొడుతుంది...

పాతరేస్తున్నవెందుకు నీలోని మనిషిని...మంచిని...

లే... ఇకనైనా అడుగేయ్ ....

లోపాల్ని కడిగేయ్...

నీ అడుగుకోసమే బలహీనుల బతుకులు

పొలిమేరనా ఎదుచూస్తున్నాయ్...

అమాయకపు జీవితాలు ఆగమైతున్నాయి...

నీ దాకా వస్తేనే నీదా...

మనం మనుషులమన్న...

కాసంతాయినా మనసుండాలే కదా...

లేదేం మరీ...

నువ్ అనుకుంటే కదులుతావ్...

కదిలిస్తావ్...

మరెందుకి ఎదురుచూపులు...

ఎగిరముగా కదిలిరా...

విధికి తిరగబడే సత్తా నీకున్నది...

నీ సత్తువను సంపినవా...

లేక బలవంతంగా ఉరి బిగించినవా...

ఓ మనిషి...లే మనిషి...రా మనిషి...

ఒక సామాన్యుని కంటినీరు తుడువనికి...

ఆ పేదల గుండెల్లో ధైర్యం నింపడానికి...

ఆ శవాల ఘోష... వినడానికి...

ఓ మనిషి...లే మనిషి...రా మనిషి...

 

కవితలు

కాపాడుకొందాం !

కలలోనైనా ఊహించినా ఈ

కాలం మన మీద కక్ష కడుతుందని

కిరణాలు తాకని గదిలో బంధీలు అవుతామని

కీచక కరోనా తో యుద్ధం చేయాలని  కుదేలు అవుతున్న ఆర్థిక వ్యవస్థ ఒక పక్క

కూడు గూడు లేక అల్లాడుతున్న పేదలు ఒక పక్క

కృష్ణుడు లాంటి రథసారథి కోసం వేచి చూడక

కెరటాలు లాగా మన జీవితాల్లో మార్పు కోసం ప్రయత్నిద్దాం.

కేవలం గృహ నిర్బంధమే మన ఆయుధం

కొన ఊపిరి ఉండే వరకు కరోనా తో పోరాడుదాం

కోట్లాది మంది జనాల ప్రాణాలను కాపాడుకొందాం !

 

కవితలు

మే డే

ఎన్నో పూలు తమకు తాముగా రాలి

భావితరాలకు విత్తనాలుగా మారి

 

పేదరికానికి, శ్రామికత్వానికి

సారుప్యతలు తప్ప సరిహద్దులండవని

"ప్రపంచ కార్మికులారా ఏకంకండ"ని

ఎలుగెత్తి చాటిన దినం

 

శ్రామికత్వం,సమైక్యత్వం,సమానత్వం

ప్రపంచ ప్రగతికి ప్రదీపికలుగా

విశ్వమానవ కార్మికతత్వమే

విశ్వమానవ సౌభ్రాతృత్వమని

పిడికిలెత్తి నినదించిన దినం

నేడే..."మే" డే...

*మే 01 "మే"డే సందర్భంగా...

 

కవితలు

నేను మళ్లీ వస్తాను

భయోత్పన్నమైన స్థబ్దత

ఐ కాంట్ బ్రీత్

వీ కాంట్ బ్రీత్ గా

లక్షల ఊపిర్లు అగిపోతున్న

కరోనతో కళేబరాలు

స్మశానంలో స్థలంకై వెతుకుతున్న

చితిమంటల విస్ఫోటనం

కమరు వాసనై వీస్తుంటే

చీకట్లోని ప్రజలకి

మిణుగురులైన మిగల్చని

ఫాసిస్ట్ వేవ్ ఇది

ఆశయలకు అంకితమై

నిర్భంధాలకు నిటారుగా నిలిచి

అసమ సమాజంపై

త్యాగల ఔషధలను వెదజల్లిన

వృక్ష సముహలపై

నిషేదపు ఆజ్ఞాల్ని ప్రకటించి

నిశబ్దపు డ్రోన్లతో

మానవ హననం జరుపుతుంటే

ప్రశ్నించకుండా నేను ఉండలేను

స్వేచ్ఛ నా ఊపిరి

ప్రశ్నించడం నా హక్కు

బహిరంగ చెరసాలలో

నన్ను మాయం చేసిన

నేను మళ్లీ వస్తాను

వసంతపు చిగురునై

 (పౌర రచయిత ప్రజా విద్యార్థి సంఘలపై నిషేదాన్ని విధించడంపై నిరసన తెలుపుతూ రాసిన సందర్భం)

కవితలు

పోయెట్రీ టైమ్ - 11

రాస్తాను నిను నా కావ్యంగా..

గీస్తాను నిను నా ఊహాచిత్రంగా..

------

దివి నుంచి దిగివస్తావా దివ్యతారలా..

దివ్వెవై వెలుగుతావా నవ్యగీతిలా..

------

నీ చూపుల రహదారుల వెంట నడుస్తూ

ప్రేమలోక సరిహద్దులు దాటుతాను..

-----

నీ చిరునవ్వుల నీడల్లో ఎన్ని వసంతాలో..

నీ చిరుకోపం జాడల్లో ఎన్ని గ్రీష్మాలో..

 ------

నా ఎదను

నీ ఎదలో పదిలంగా దాచుకో..

సరాగాల ఉయ్యాల హాయిగా ఊగిపో..

సంతోషాల సందళ్ళలో మునిగి తేలిపో..

 

 

 

కవితలు

కదిలించే మనస్సు కీలుబొమ్మ 

రాజీపడని ఉద్యోగ

జీవితంలో పయనించి

అవిరాలమైన సేవలందించి

విరామం కొరకై

పదవీ విరమణ పొందిన

స్త్రీ అనుభూతుల సారమే

కదిలించే మనస్సు కీలుబొమ్మ...

 

పదవీ విరమణానంతరం

కుటుంబం సమాజాల మధ్య అనుబంధ బాంధవ్యాలను

సమూలంగా చిత్రీకరించిన

సమగ్ర సమాహార రూపం

కదిలించే మనసు కీలుబొమ్మ

ఇతరుల కనువిప్పు చేసే

స్త్రీ అనుభవాల సంఘటిత

అద్భుత గాధ....

 

అమ్మను మదింపు చేసుకునే పలకరింపుతో ...

ఈ కథ ఆరంభం అవుతుంది

 

అమ్మ గర్భం దాటొచ్చి

జగతికి పరిచయం అయ్యాను

అన్ని దశలు ధీటుగా దాటుతూ

దశలెన్నో మార్చుకుంటూ

దిశానిర్దేశం చేస్తూ

నా చివరి దశకు చేరి

నోట మాటలను చెప్పలేక రాస్తూ

మీ ఎదుట ఉంచుతున్నాను...

 

మనిషి జీవితమొక

నాటకాల జగతిలో

జాతకాల జావళి

పాలోళ్ళ మాటలు

నిజజీవిత గుణపాఠాలు...

ముసుగు వేసుకున్న మనసు

మసక బారిన కళ్ళలో

ఆప్యాయత లేని ప్రేమ...

నడవలేక నడుస్తున్న

నా జీవితం ప్రేమానురాగాల కై పాకులాడుతున్న బంధుత్వం...

 

సమయానికి సాకు లేదు ఆగడానికి

నా తపన కు మార్గం లేదు ప్రయాణించడానికి...

సాగుతోంది ఆగకుండా

నా జీవిత ప్రయాణం...

తోలుబొమ్మ సైతం హంగులన్నింటితో రంగులను

సంతరించుకొని కదలికలతో అందరిని ఆహ్లాదపరుస్తుంది...

 

కానీ జీవనోపాధి పేరిట మమతానురాగాలకు

దూరమవుతున్న

బంధుత్వమును

ఏమీ అనలేక నిరాకరించలేక

బరువెక్కిన గుండెతో

మదింపు చేసుకుంటూ

కదలని కీలుబొమ్మ లాంటిది

నా మనసు...

 

 చివరగా యువతరానికో సందేశం

 

యువతరమా ముందడుగెయ్ చదువుకున్న విలువలను

చాటి చెప్పు...

కనుమరుగవుతున్న మనుషుల

మధ్య బంధాలను బతికించు... బంధమనే విలువకు

బాధ్యతగా మెలుగు...

విశాల దృక్పథానికి

నిదర్శనమై నిలువు...

నిరాడంబరమైన జీవితానికి బాటలు వేయ్...

నిస్వార్థ సేవకు నిరంతరం

కృషి చేయ్...

సమాజ శ్రేయస్సుకు

నువ్వే ఒక దర్పణం...

సమాజాభివృద్ధి నీవే ప్రతిబింబం...

 

 

కవితలు

పొరుబాటలో ఒరిగిన అమరులకు జోహార్లు

పల్లెను విడిచి పట్నం వొచ్చినా

ఆరాటమే తప్ప ఆనందం లేదు!

అరకొర బతుకుల్లో అనాధిగా ఉన్నాను

బంధీకానను... నేను బంధీకానను...

ప్రైవేట్ దోపిడి కొలువులో బందీ కానను!

తల్లిదండ్రులను వదిలిపెట్టి

ఉద్యమంలో వెనుకడుగేసి

ఉరుకు పరుగుల బతుకుల్లోని

ప్రైవేట్ కొలువులో బంధీకానను...!

బాధ్యతలన్నీ మీదపడి బతుకుబాటలో లీనమై

సాటి మనిషిని పలకరించే తిరుకలేని బంధీకానను!

బంధుమిత్రులంతా దూరమయ్యీ

బతుకు దెరువు బాధపట్టే

అణువణువునా అనాధిగానున్న ఆప్తమిత్రులు గుర్తుకొచ్చే

రాజ్యం సృష్టించిన బతుకు బండిని నడుపుతూ

కన్నవాళ్ళకు కానరాని దూరంలో

పలువురిని పలకరించే తీరిక లేని

కృత్రిమ జీవనయానం నాది!

పుట్టిన పల్లెలో

పెరిగిన దోస్తులతో

కలిసిమెలిసి కేరింతలతో ఆడుకునే సమయం

ఎప్పుడూ వస్తుందో

ఎవరూ మోసుకొస్తారో

ఏ పోరాటం వల్ల నా "బందీ జీవితం" బద్దలవుతుందో

ఎంతేంత మంది పుడమితల్లి ఒడిలో ఒరిగిపోతున్నారో

వాళ్ళ ఉద్యమ చైతన్య అడుగులకు కన్నీటి జోహార్లు

 

కవితలు

మంచి పుస్తకం 

మంచి పుస్తకం

మా మంచి పుస్తకం

మందహాసంతో పలకరించి

మదిలో మమతను కలిగించును

మనోవికాసాన్నందించి

మంత్ర ముగ్ధులను గావించును

మధుర భావాలనందించి

మనోల్లాసం కలిగించును

మార్కెట్ విషయాలందించి

మోతుబడిని గావించును

మంచి మిత్రునిగా మన్నించి

మనో నిబ్బరాన్నందించును

ముదిమి తనంలో ముచ్చటించి

మురిపాలనందించును

మూడాచారా ముసుగు తొలగించి

మూర్తిమత్వం అందించును

మృష్టాన్నాన్ని ముందుంచి

ముసలి తనాన్ని తొలగించును

మోహము నుండి మరలించి

మోక్షము నందింపజేయును

మత మౌఢ్యాన్ని అంతం చేసి

మానవత్వాన్ని మేల్కొల్పును

మేధస్సును అందించి

మేలిమి మానవుని గావించును

మేఘ జ్యోతిని అందించి

మహాత్మునిగా మార్చ వచ్చును

అదియే అదియే అంతిమ లక్ష్యం

అమూల్యమైన పుస్తక విశిష్ఠ విజయం

 

     

కవితలు

నాకున్నది కోరిక 

నాకున్నది కోరిక

నేను రాసే రాతలు

అందరికి మేలు చేసేవిగా ఉండాలని

ఆలోచించేవారికి ఆదర్శంగా ఉండాలని

మాట్లాడేవారికి వాస్తవంగా ఉండాలని

బాధల్లోనివారికి బాసటగా ఉండాలని

నాకున్నది కోరిక

నేను రాసే రాతలు

వృద్ధునికి ఆసరనిచ్చే చేతికర్రల ఉండాలని

దేశసైనికుల గుండెదైర్యంగా ఉండాలని

విద్యార్థులకుండే క్రమశిక్షణగా ఉండాలని

ఉపాధ్యాయుడిచ్చే ఉపదేశంగా ఉండాలి

నాకున్నది కోరిక

నేను రాసే రాతలు

తండ్రి హెచ్చరించే హెచ్చరికలా ఉండాలని

తల్లి లాలించే లాలిపాటల ఉండాలని

అందరికి మంచిచేసేదిలా ఉండాలని

అందరిలోఆలోచన రేకేతించేదిలా ఉండాలని

నాకున్నది కోరిక

 

కవితలు

తెలుసు 

తెలుసు

నిప్పుకు తెలుసు

గాలి వల్ల విర్రవిగుతానని

 

దీపనికి తెలసు

గాలి వల్ల మాయమవుతానని

 

భూమికి తెలుసు

భూకంపం వల్ల బద్ధలవుతానని

 

సముద్రానికి తెలుసు

అలల వల్ల  మాయమవుతానని

 

పగలుకు తెలుసు

చీకటి వల్ల మాయమవుతానని

 

చీకటికి తెలుసు

పగలు వల్ల మాయమవుతానని

 

మనిషికి తెలుసు

మరణం వల్ల మాయమవుతానని

 

నిప్పు,దీపం,

భూమి,సాంద్రం,

రేయి,పగలు,

మనిషి  అన్నింటికి తెలుసు  వారి శత్రువేదో

శత్రువు కోసం నిరంతరాయంగా  యుద్ధం

చేస్తునే ఉన్నాయి.....

కవితలు

ఆవేదన

క్షణకాలం గడవనే లేదు

కళ్లైన తెరవనే లేదు

దరిద్రం అంటూ మొదటి పిలుపు

ఆడపిల్లే పుట్టిందని అమ్మ కి వేదింపులు

నానమ్మ,తాతయ్య దగ్గరికి రానే లేదు

నాన్నైతే ఎత్తుకోనే లేదు

 

అన్ని తానై అల్లారు ముద్దుగా

అమ్మ పెంచుకుంటున్న వేల

బడి ఈడు పిల్లలతో బడి కి పోదాం అనుకుంటే

బాధ్యత మరచిన నానమ్మ

ఆడపిల్లకు చదివేందుకు

సదివేవరిని ఉద్దరిస్తవని సూటి పోటి మాటల్తో పసి హృదయాన్ని చిదిమేస్తుంటే

ఏమి సేయలేక తల్లడిల్లుతున్న కన్న తల్లికి ఏమని చెప్పేది నే చదువుకుంటా అని

 

బండెడు చాకిరీ బుజాల కెత్తి

బానిసలా చూస్తున్నా

బాల్యాన్ని కనికరం లేకుండా

చిదిమేస్తున్నా

చదువంటే ఇష్టం చావక

చదువుకుంటా నాన్న అంటే

సదివించలేను పని నేర్చుకో అని నాన్న విసుగ్గా చీదరింపు

 

కాలమే కరుణించదా అని బాధపడుతున్న క్షణం లో అటు గా వెళ్తున్న మాస్టారు ఇటుగా చూసి చదువు  విలువ తెలిపి

చదువుకు దూరం చేస్తే శిక్షార్హులు అవుతారనే బెదిరింపుకు ఆలోచనలో పడ్డ నాన్న సర్కారీ స్కూల్లో చదువు కోడానికి అంగీకారం

పని చేస్తూ చదువు కోవాలనే షరతు పై

 

ఎలాగోలా పాఠశాలలో చేరితే పదైన పూర్తి కాకుండానే పసి ఎదపై పసుపు తాడు ఉరి తాడు లా బిగుసుకుంటున్న క్షణం భవిష్యత్తు అంధకారమైన ఆనవాళ్లు కల్ల ముందే కదలాడుతున్న సమయాన

పోలీస్ ఆఫీసర్ హెచ్చరిక బాల్య వివాహం నేరం అని

బాద్యులందరు కారాగార వాసం అనుభవించాల్సి వస్తుంది అని

 

వెనకడుగు వేసిన నాన్న వెనుదిరిగి చూడ నెలేదు

మనస్సులో సంతోష పడుతూ పై చదువులకోసం కళాశాలకు వెళ్ళిన నేను డిగ్రీ పూర్తి చేశా

 

చదువు కు సమానమైన ఉద్యోగం చేస్తూ శబాష్ అనిపిం చుకున్న నేను చిన్న ప్పటి నుండి దొరకని ప్రేమ మిత్రుడి ద్వారా దొరికినందుకు

సంతోషపడి

మనసు పడిన వాడిని

మనువాడుదామనుకుంటే

పరువు కత్తి ఏలాడే ఎదపై

 

దుఃఖాన్ని దిగమింగుతూ అమ్మ ప్రాణానికి వేల నా వివాహామంటూ నాన్న బెదిరింపుకి తలవంచిన నేను గృహిణి ఐయ్యాను

 

ముతక మాటలతో, మనస్సులో మలినంతో

చిత్ర హింసలకు గురిచేసే పెనిమిటి ఎవరికి చెప్పేది ఏమని చెప్పేది కలహాల కాపురం హద్దు మీరుతున్నదని

 

మనువాడిన వాడు

మురిపిస్తాడానుకుంటే

మూడు మూళ్ళ బంధం

మూన్నాల్లాయ్యేనా

 

సృష్టి కి మూలం స్త్రీ అంటారు

 స్త్రీ వేదన ఆలకించే వారెవ్వరూ, ఎదగనిచ్చే వారెవ్వరూ

ఆత్మాభిమానం తో బతుకుదామనుకుంటే

అడ్డుతగిలే వారే తప్పా ఆదరించే వారే కరువయ్యారు

స్వశక్తితో పైకొద్దామనుకుంటే చీదరించుకునే వారే తప్పా చిరునవ్వుతో స్వాగతం పలికే వారే లేరు

మగవాళ్ళతో సమానంగా బతుకుదామనుకుంటే వేధింపులే ఎక్కువాయే...

మగవారు ఎప్పుడైతే ప్రతి స్త్రీ లో ఓ సోదరిని, ఓ తల్లిని ఓ చూస్తారో అప్పుడు...నిజమైన సమానత్వం లభించేది...

          

           

కవితలు

వాడా – వీడా

ఎవరోయ్ మనిషి ! ఎవడోయ్!

ఉగ్రవాదం ఉసిగొల్పిన"వాడా"

రాజకీయం రాచరికం చేసిన"వీడా",

ఎవరోయ్ ? ఎవడోయ్ ?

 

అమ్మాయిల పైనా ఆసిడ్ పోసిన"వాడా",

కన్నవాళ్లని సైతం కాటేసే"వీడా",

ఎవరోయ్ ? ఎవడోయ్ ?

 

దొంగతనాన్ని దొరతనం చేసిన"వాడా"

మంచిని మాయం చేసే"వీడా",

ఎవరోయ్ ? ఎవడోయ్ ?

 

ధరిత్రిని ధనంగా దోచే"వాడా"

ప్రకృతిని వికృతంగా చేసే"వీడా"

ఎవరోయ్ ? ఎవడోయ్ ?

 

ఎవరోయ్ మనిషి !

  ఎవడోయ్ ?

 

కవితలు

నేను

ఏ కనుల

కలల ఆకాశంలో

చిగురించని

కలను నేను

ఎంతటి

స్వేచ్ఛా గాలిలోనైనా

ఊపిరాడని ప్రాణిని నేను

నలుగురితో కలిసి

నడువలేని

నవ్వలేని

వసంతాల నుంచి

విసిరేయబడ్డ

నవ వసంతాన్ని

నేను

నేను అంటరాని వాన్ని కాదు

ఏ అంధునికి కనిపించని

అద్భుత ప్రేమని

 

 

 

కవితలు

చేయాల్సింది సమీక్షే ...

చేయవలసింది

ఉత్సవం కాదు

చేయాల్సిందిప్పుడు

సమీక్ష...

 

గతానికైన

గాయాన్ని

వర్తమాన

శిక్షని

భవిష్యత్

బాధని

 

సవివరంగా

చేయాల్సిన

సమీక్ష

 

అజ్ఞాన తాయత్తు కట్టి

జోగిని బసివిని మాతంగుల జేసీ

దేవుని కుతి దీర్చమంటూ

అందాల ఆటబొమ్మల జేసీ

కార్పొరేటోడికి తాకట్టుపెడుతూ

రంగు రంగుల ముగ్గుల్లో

విషపు పొగల

క్లబ్బుల్లో పబ్బుల్లో

ఉక్కు గొలుసులతో

బంధించి

ఉత్సవానికి పిలుస్తారు

 

మీరు వెళ్ళకండి...

మహిళ బతుకు కాదది

 

అవనియంత పరిచి

ఆకాశమంత పొగిడి

పాతాలానికేసి తొక్కుతారు

జర పైలం....

 

కొత్తగా పుట్టింది కాదిది

మనువాద పితృస్వామ్యం

నీపై చేసిన ఆధిపత్యం

కత్తుల్తో చర్మమొలిచినట్టు

హక్కులన్నీ ఒక్కటొక్కటిగా

కాల్చేసింది పూడ్చేసింది

 

కట్టు కథలు కుట్ర కథలు

రోత పురాణాలు

పతివ్రత మంత్రమేసి

పరువును ఆపాదించి

గడప దాటకుండా

సూదిమొనల గీత గీసింది

 

బాల్యంలో

తండ్రి దగ్గర

యవ్వనంలో

భర్త దగ్గర

వృద్ధాప్యంలో

కొడుకు దగ్గర

బ్రతుకంతా

మగాడి బ్రతుకు కిందాని

ఆదేశించింది

 

కన్యాశుల్కం

సతీ సహగమనం

వితంతు విహహ రద్దు

దాసీ వ్యవస్థ

ఒక్కటి కాదు లెక్క లేనన్ని

దురాచారాలు...

తీసిన ప్రాణాలు

ఏ మట్టిని తాకినా చెప్తాయి

 

తరాల కాలగమనం జరిగింది

ప్రాణమొక్కటే మిగిలినప్పుడు

పోరాటమే సరైంది...

ఎందరో వీరవనితల పోరు ఫలితం

ప్రపంచ స్వేచ్ఛా పోరాటం...

నియంతల పాలననణిచి

శ్రమ దోపిడి లేని

ఎట్లాంటి భేదాలే లేని

అందరూ సమానంగా బ్రతికే

ప్రజా స్వపరిపాలనకోసం

త్యాగాలు కోకొల్లలు

 

మహిళా ప్రత్యేక చట్టాలు

చుట్టూ రక్షణ వ్యవస్థ

శాస్త్ర సాంకేతిక వృద్ధి

అన్నీ రంగాల్లో భాగస్వామ్యం

 

 అయినా ఏం మారింది

 

పట్ట పగలే పసిపిల్ల మొదలు

పండు ముసలి పై అత్యాచారాలు

అక్షరాస్యత ఎంతున్న

మనువు మూర్ఖత్వం తలకెక్కిచేసే

గృహ హింస వరకట్న వేధింపులు

వేల సంవత్సరాల ....

దురాచార పర్వమింకా వేటాడబట్టే

 

ఎంత చెప్పినా

ఒడువని దుఃఖమిది

ఆడజాతిని అమాంతంగా

అంతంచేసే కుట్రలు

పురుషాధిపత్యం అణిచేసిన

బ్రతుకులు ఏమని చెప్పగలం?

 

తల్లీ... జర పైలం

ఉత్సవం కాదిప్పుడు

చేయాల్సింది

సమీక్ష...

శ్రామిక మహిళా

పోరాట చరిత్ర సమీక్ష...

స్త్రీ పురుష సమానతకు

చేయాల్సిన సమీక్ష

 

 

కవితలు

పోయెట్రీ టైమ్ – 10

నే రాసుకున్నాను మహాకావ్యం

నీ జ్ఞాపకాల సిరాతో..

   ------

నీ ఊహల్లో నేనుంటే చాలు..

ఇక నా ఆనందానికి అవధులు లేవు

స్వర్గలోకాల సంతోషాల నిధులు నన్ను దాటిపోవు.

    ------

నీ కన్నుల గూటిలో వెన్నెలదివ్వెల వెలుగులెన్నో?

నీ కమ్మని గొంతులో ఝుమ్మని తుమ్మెద రాగాలెన్నో?

    ------

నిలబడి చూడు నీలోని నీవు తెలుస్తావు

కలబడి చూడు ఈ లోకం లోతు చూస్తావు.

   ------

అనురాగ జలపాతమై నా ఎదలో దూకుతావా?

అనుబంధ సుమగీతమై నాలోన పలుకుతావా?

 

 

కవితలు

ఆ ఇల్లు

అమ్మ నాకు చేదు నచ్చదని
మాటలన్నీ తేనెలో ముంచి
తియ్యగా అందించేది

కాళ్ళు నొప్పెడతాయని
భుజాల పల్లకి ఎక్కించి
ఊరేగించేవారు నాన్న

నా కళ్ళలో కాస్త నీరొస్తే
వారి కనులు జలపాతాలయి
కిందకు దూకేవి

నేను సీతాకోకై ఇల్లంతా
కలదిరుగుతుంటే
ఆ రంగులన్నీ గుండెలకద్దుకుని
కేరింతలు కొట్టేవారు

నా రెక్కలకు స్వేచ్ఛనిచ్చి
పావురంలా ఎగరేస్తూ
ముద్దు చేసి మురిసి పోయేవారు

నాకు నలతగా ఉంటే
కలత దుప్పటి చుట్టేసుకుని
నీరసపడి నలిగిపోయేవారు

చదువు సంధ్యలతో పాటు
చక్కని వ్యక్తిత్వాన్ని అందించి
ఆనందపుటంచులు తాకి
తెగ పొంగిపోయారు

నన్నొక ఆశాదీపాన్ని చేసి
ఇల్లంతా వెలిగించి మైమరచిపోయారు

కానీ ఇక్కడంతా
చీకటి చేదుతో నిండిపోయి
మనసంతా
ముళ్ళగాయాలతో రక్తమోడుతూ
బాధతో ప్రవహిస్తున్నా
ఇక అదే నీ ఇల్లంటూ
నిర్దయగా
వదలి పోయారెందుకు?



 

కవితలు

శబ్దించడమే ఇష్టం

పచ్చని జీవన చిత్రాన్ని

గీసుకున్న ప్రతిసారీ

నువ్వు నలగగొడుతుంటే

నీ అడుగుల పీఠం కదిలేలా..

అతను డప్పుకొడతాడు

 

ఆకలిని కెలకడమంటే

అదో సరదా నీకు

వెక్కిపడ్తున్న జీవనాలంటే

వెక్కిరింత నీకు

 

పొదివి పట్టుకున్న 

పట్టెడు బతుకుదెరువులను

పదే పదే లాక్కుని

బతుకులకు పుట్టెడు దుఃఖాన్ని మిగిలించిన

 

నీ అహంకార అణువణువునా

అదురు పుట్టేలా.. 

శబ్దించడమంటే అతని కిష్టం

 

అనాదిగా..అలవాటుగా..

పగులగొట్టి బడిన

ఆత్మాభిమానపు ముక్కల్ని 

ఆర్ద్రంగా మూటగట్టుకుని

పొంగుతున్న ఆవేశాకాశాన్ని

డప్పుగా చేసుకొని

దిక్కులన్నీ తోడుతెచ్చుకుని

విశ్వమంతా వినిపించడమే అతనికెంతో ఇష్టం

 

 

 

కవితలు

ప్రజాస్వామ్యం వర్ధిల్లాలి...

అలలు ఎగసి ఎగసి

ముందుకు పడితే

చూసే కంటికి ఆహ్లాదం

అదే అల తిరిగి వెనక్కెళ్లి

రెట్టింపు వేగంతో ముందుకొస్తే

అది అంతానికి ఆరంభం...

 

జీవితం అనేది

రైలు ప్రయాణం లాంటిది

అది ఒకడి కోసం ఆగదు

ఒక్కడున్నాడని ఆగదు...

 

ఆకలేసి, కేకలేసి

ఏమిచేయక చేయి చాచే

ఇంతలోనే చెంపమీద

రెప్పపాటు నెప్పిపుట్టే

జాలిలేదు, దయలేదు

మనిషికసలు విలువే లేదు,

మార్చవయ్యా మనిషిని మాయమయ్యేలోపల...

 

నడిసంద్రాన మనిషి

జాడేలేని ప్రదేశమా,లేక

చుట్టూ వంద మందితో

నిండిన సమాజమా

ఎవ్వరికెవ్వరు ఏమీ అవరు రామా!

ఇలాగే ముందుకు సాగి పోదామా?

ప్రశ్నించే గొంతులు మాయమైతే

సమాధానం ఇచ్చేదెవ్వడు...

 

 ఇది కాదా రాజరికానికి

 ప్రత్యక్ష ఉదాహరణ

ప్రశ్నించిన వాడిపై

తప్పని దండన...

 

ఇది మారాలి...

ప్రజాస్వామ్యం వర్ధిల్లాలి...

 

కవితలు

కృంగి కృశించి పోయిన నడక నేర్పిన పాఠం

కృంగి కృశించి పోయిన నడక నేర్పిన పాఠం

నాటకమే నా జీవితమనిన వేశా

నడవలేనీ అందెల చెంతకు చేరెనా ఈ

నిండు జాబిలి వెలుగులు

నివ్వెర పోయిన కలువలు

జాలువారిన చిరు జల్లులు

జగడమే పోరు వారిన పాదపు స్పర్శనాళాలు

జీవనమే జగడమని ఓర్చుకున్నా పరువాలు

 

జాలి లేని బాటసారి పాదం నైతి

ఓర్పు లేని కాలి అందెల నైతి

 

పసిడి పండిన నేల ధూళి నా బంధువైన వేళా

పరుగులు తీసీన పసిడి పతకపు గెలుపులలోనా

 

బరువునైతి, బంధువునైతి

బాధ్యతనైతి నీ భరోసానైతి

 

కవితలు

రోదనలు...

మినుకు మిణుకుల

మెరుపులు

ఉడికి ఉడకని

కూడులు !

 

కంటతడి ఆరని

రోదనలు

విలపిస్తె తీరని

బాధలు !

 

మరవని జ్ఞాపకాలు

కైనీడలై వెంటాడే

చిహ్నాలు !

 

గుడిసెలోని గుడ్డి దీపం

గాయాలతో మూలిగే

వృధ్యాప్యం !

 

కాటికి ఎరుకైన బంధం

తోడును వీడటమే ధర్మం

దుర్భరమైన జీవితం

ఎందుకింత నరకం !

 

పాప పుణ్యాల క్షేత్రం

ఎరుక లేదు ఎవ్వరికి

వాస్తవం !!

 

                            

కవితలు

అంటరాని ఆయుధం

నేనో ఆత్మగౌరవ పోరాటాన్ని

ఏ చరిత్రా నన్ను చూపించని

ఏ చరిత్రా నన్ను ఎత్తుకోని

అంటరాని ఆయుధాన్ని

నేను ఇప్పుడు మీకు

తెలియక పోవచ్చు

కానీ....

ఒక్కసారి చరిత్ర తలుపులు

తీసి చూడండి

బానిసత్వపు బందనాలను

కాల్చుతున్న బందూకునై

కనబడతాను

ఎల్లలుగా ఎగిసిపడ్డ

రక్తపు టేరులనుంచి

పిడికిలెత్తిన ఫిరంగినై

కదిలిన ఓ ధిక్కార స్వరాన్నై

వినిపిస్తాను

నీ కంటూ మనసుంటే

రా.....

చుట్టూ కంచెలను

పటా పంచలు చెసి

ఒకసారి మనసారా

నన్ను హద్దుకో...

 

కవితలు

మనసును వేలం వేసినా....

ఆ ఒక్క చూపు
నాలో పెట్టిన పుటానికి
సెగలు తొడిగిన అర్ధాలను
రవ్వలు రువ్విన బంధాన్ని
మనసు మిరుమిట్లగొల్పిన వింతల్ని
మడతేసి ఎంత అడుక్కినెట్టినా....

నాలుక నడివీధిలో
పరుష పదజాలపు పలకల కింద
చీకటితో అర్థాన్ని పూడ్చి సమాధి చేసినా..

నిర్లలక్ష్యపు నిప్పులలో
ఆశను కాల్చి మసిచేసినా
కసిగా కళ్ళు దృశ్యాలను
కసిరి నేలకేసికొట్టినా...

ఆ ఒకే ఒక్క చూపు
రక్తాన్ని ఏతమేసి తోడటం మానలేదు...
ఎర్రగా తడిసి ఏ జ్ఞాపకం ఆరడంలేదు.
ప్రతి అనుభవం అర్దరాత్రి చీకటిని ఉదయస్తుంది.

ప్రవహించే మాటల్లో తేలాడే
ఊహలు గురిచూడటం మానలేదు.
ప్రసరించే భావాల్లో పారాడే
ఊసులు గుచ్చుకోవడం ఆగలేదు.

వెచ్చని శ్వాసనాళంలో
పచ్చని ధ్యాస దారులలో
మనసును ఒడిసిపట్టి
వడగొట్టిన భావాలని ప్రశ్నలుగా
బతుకును వెలకట్టి సంధిస్తే....

జీవితమంతా తాకట్టు పెట్టి
మనసును వేలం వేసినా
తీరని బాకీలా బంధంలో
తరగని వడ్డీలా అనుబంధానికి
లోపల కొలువైయున్న నీ ప్రేమకు బానిసనై ఋణపడే ఉన్నాను


 

కవితలు

మెరుపులు

        1

తనువులు వెరైన

పురుడోసుకున్న గర్భగుడొక్కటే

అమ్మబంధమైన అవనిన 

తోబుట్టువు అనుబంధమొక్కటే

           2    

బాల్యాన తోడుండెను

తొలి నేస్తమై

పేగుబంధమే పంచుకునేను

రక్త సంబంధమై

           3

కలిమిలేముల లోన

అర్డంగి తోడుండును

నీవే తన

జగమై బ్రతికేను

          4

కన్నవారిని నీకై

విడిచిన త్యాగము

ఎన్నడూ వీడని

ఏడడుగుల బంధము

           5

అడజన్మను ఎత్తటమే

అమ్మాయి పాపమా

తనూ అమ్మే

తెలుసుకోలేని లోకమా

           6

చట్టాలెన్ని తెచ్చిన

మారేటి పరిస్థితులెన్నడో

ఆడవాళ్లకు రక్షనిచ్చిన

కాలము ఏనాడో

 

 

 

కవితలు

మగన్యాయం 

చర్మ లిపి మాత్రమే తెలిసిన వారికి అద్దంలో ప్రతిబింబంలా అవయవాలు మాత్రమే కనిపించే వారికి

బట్టల వెనక ఉన్న మనసు కనిపించదు

చర్మం పొరల కింద ఉన్న హృదయం అదృశ్యం

మాంసం భాష మాత్రమే తెలిసిన వారికి

తరతరాలనుంచి చేసిన గాయాలు ఆనవాళ్లు గుర్తుండవు

న్యాయమూర్తుల వారూ! అభినందనలు!

ఎంత మంచి తీర్పు ఇచ్చారు! పండగ చేసికొంటారు అందరూ! ఇప్పుడు బట్టలకీ చర్మానికి మధ్య అంగుళ్లలేక్కనా దూరమెంతో కొలవాలి

జాకెట్ కి దాని కింద ఉన్న గుండెలకి మధ్య

దూరాన్ని లెక్కించాలి

చీరకు శరీరానికి మధ్య ఎడాన్ని గణించాలి

దేహం మీద గాయం చేసిన వారినే శిక్షించే న్యాయమూర్తులు

శరీరం పోస్టర్లపై మురికి చూపులు పేడ ముద్దలు చల్లినా

దేహం ప్రతిమలను చూపుల చేతులతో తడిమినా

తనువు పూలవనంపై తుమ్మెదల తొండాలు గుచ్చినా

నేరమేమీ కాదు

చర్మాన్ని తాకి తేనే గదా శిక్ష

దేహాన్ని చీల్చి రెండు తొడల మధ్య వీరంగం వేసినా

సాక్ష్యం లేకపోతే శిక్ష పడదు అవమానాల మాటల తూటాలు గురిపెట్టినా

నిందల వడిసెల రాళ్ళు విసిరినా ఏం పర్వాలేదు

ఆడవాళ్ళు కదా! పురుషాహంకారం పర్వతం పాదాలతో తొక్కేస్తారు

అసలే న్యాయదేవత అంధురాలు! ఆపై మగ న్యాయం మరింత గుడ్డిది

 

కవితలు

మొక్కను చూస్తే

ఒంటినిండా పూలతనంతో తుళ్ళిపడుతూ 

నవ్వుతున్న మొక్కను చూస్తే

లోపల కట్టుకున్న

దిగులుగూడు చెదిరిపోతుంది

లేలేతకొమ్మను 

తన బలమైన చేతులతో 

విరిచేసే గాలి శ్వాస నిండా

ప్రేమగానే పరిమళాలను ఒంపే మొక్క

మౌనంగా పాఠమేదో చెప్తున్నట్టే కనిపిస్తుంది

నిత్యం చీడపీడలతో తలపడుతూ

తలవంచక ఆకాశాన్నంటడానికి

అర్రులు చాచే మొక్కను చూస్తే

ఆశావాదాన్ని బోధించే

గురువులా అగుపిస్తుంది

వేవేల శిశిరాలు తాకిడికి

దుఃఖసముద్రంలో మునగకుండా

రాల్చుకున్న ఆకులను లెక్కగట్టకుండా

ఎప్పుడూ వసంతాలనే కలగంటూ

తనువంతా రంగుల నదులను

 ప్రవహింపజేసే మొక్క

ఎంతో ముచ్చటగొలుపుతుంది

వాననీటిలో తలారా స్నానించి

మురికిని వదిలించుకున్న మొక్కను ఊహిస్తే

మనసుకంటిన మలినాలను

ఎప్పుడు కడిగేసుకుంటావూ

అనే  ప్రశ్నను సంధించినట్టే

అనిపిస్తుంది

ఉదయాన్నే పచ్చగా కళకళలాడే మొక్కను

 కనుల  నిండా నింపుకుంటే

గంపెడు హరితాన్ని అద్దుకుని

రోజంతా హృదయంలో

అఖంతతేజస్సుతో ప్రాణదీపం

 వెలుగుతూనే  ఉంటుంది

 

 

కవితలు

ప్రశ్నార్థం 

మాగురించి ప్రత్యేకంగా

చెప్పుకోవడానికేమీ లేదిప్పుడు

తరాలనాడే మాస్థానమేంటో

నిర్ణయించేసాకా -

ఇప్పుడు కొత్తగా చెప్పేదేముంది?

సమానత్వమంటూ మీరెన్ని

కబుర్లు చెప్పినా సరే -

మీరు రాసిన మా తలరాతలే చెప్తున్నాయి

మీ దృష్టిలో మేమేంటో!

నిజమేంటో తేటతెల్లమయ్యాక

మీరెంత  మభ్యపెట్టాలని చూసినా

ఏంటి ప్రయోజనం!?

మీ అహాలనీడలో బతకడం

అనువార్యమయ్యాక

మాకంటూ ఏం మిగిలిందని!?

మీ అవసరాలకనుగుణంగా

మలచబడిన రోజే

మమల్ని మేము కోల్పోయాం

ఉనికే ప్రశ్నార్ధకం అయినచోట

ఉత్సవాలెందుకు?

కవితలు

కరోనా

ఓ కరోనా...

మనిషిని మాస్కులేసుకునేలా

నేనే చేసాననుకొని

విర్రవీగుతున్నావా ??

పిచ్చిమాలోకం !!

ఈ తుచ్ఛ లోకంలో 

ఈ నీచ మనిషి 

తరతరాలనుండీ 

కనిపించని పచ్చి

మాయ ముసుగుల

వేషధారేనే, వెర్రిదానా !!

రకరకాల రంగుల మాస్కులు

మార్చే ఊసరవెల్లులే

ఈ ఊరినిండా !!

 

కులమని ఒకటీ, మతమని ఒకటీ

అంతస్తులదొకటీ, స్తోమతలది మరోటీ

మగదనీ, మదమనీ

ఆడదనీ, ఈడదనీ 

అబ్బబ్బో...

ఎన్నెన్ని మాస్కులున్నాయో 

ఈ మనిషి మనుగడ మార్కెట్లో !!

 

చేయాల్సిన చేతలన్నీ చేసేసి

దాటకూడని గీతలన్నీ దాటేసి,

చేతిరాతల్ని చెరిపేసి

నుదుటి గీతల్ని చిదిమేసి....

దేవుడూ, గుడీ

పూజలూ, పద్ధతులూ,

అని ఎన్నో మరెన్నో

బ్రాండ్ల సానిటైజర్లతో

చేతులు కడిగేసుకోవడం

పరిహారాలూ, ప్రక్షాళనలూ

చక్కా  కావించడం...

తరతరాలుగా ఇక్కడున్న 

ఆచారమే, కరోనా !! 

 

మద మాత్సర్య

మద్యపు మత్తులో 

ముప్పూటలా పీకలదాకా

మునిగి తేలుతున్న 

మత్తు జిత్తుల, పై ఎత్తుల

ఈ మాయ మనిషిని ,

నువ్వు కొత్తగా మద్యాన్ని 

చేతులకి పూసుకోమనడమేంటి ?!

పిచ్చిదానా !!

 

చేతికంటిన 

ఏ నేరపు నెరకనైనా,

మనసుకంటిన 

ఏ మలినపు పురుగునైనా,

నాలుకలు తెగ్గోసైనా,

నడుములు విరగ్గొట్టైనా,

ధర్మాధర్మాలతో గానీ

న్యాయాన్యాలతో గానీ

సంబంధం లేకుండా,

తప్పులనుంచి

తప్పించగలిగేదీ,

తిరుగులేనిదీ, జాలిలేనిదీ,

కాస్ట్లీ బ్రాండు సానిటైజరు

మరోటి వుంది !!

మరణపు కంపు కొడుతున్నా

ముసలి తాతను సైతం నవ్వించగలిగేది !!

చూసే ఉంటావుగా నువు కూడా ?

మరింకా ఎందుకా ధీమా, కరోనా ?!

నిన్నది ఏం చేయలేకపోయిందనా ?!

 

ఈనాటి ఈ 

సోషల్ డిస్టంసింగు

నీ పుణ్యమని భ్రమపడకు.

యుగయుగాలుగా

అంటరానితనం పేరుతో

అమాయకులనీ,

కులమతాల పేరున

కలిసిమెలిసి ఉండాల్సిన వారినీ,

పురుషాహంకారంతో మగువల్నీ,

ధనబలంతో దీనులనీ,

దూరం పెడుతూనే ఉన్నాడీ

మొండి మనిషి..

అంతెందుకు

నీ కంటే కొన్నేళ్ళ ముందుగానే 

వచ్చిందింకో మాయలాడి...

టెక్నాలజీ అనీ,

సోష్యల్ మీడియా అనీ,

తన ఫేసువాల్యూతో, ఇంస్టంటుగా

ఈ మానవ జాతిని 

దాసోహం చేసుకుంది.

ఇంటింటికీ 

మనిషి మనిషికీ మధ్య 

గాజు పలకల గోడలు 

ఎప్పుడో కట్టేసింది !!

ఇందులో ఇక నీ గొప్పేముంది?

 

నువ్వింకా ఈ మనిషికంటే 

వెయ్యి రెట్లు నయమే కరోనా !!

లాక్ డౌను రూపంలో

పరివారాలని కలిపావు,

కాపురాలని కాపాడావు,

క్రైమును కాస్తయినా తగ్గించావు,

మునుపెన్నడూ లేని,

మరలా ఎప్పటికీ రాని 

స్వీయ సమయాన్ని

ప్రతీ ఒక్కరికీ ఇచ్చావు,

తమను తాము తనిఖీ

చేసుకోడానికి,

తమ లోకి తాము తొంగి 

చూసుకోవడానికి,

నీకు నిజానికి ఋణపడి 

ఉండాలి మేమంతా !!

 

హే కరోనా...

ఈ మనిషనే మహమ్మారి

నీలాంటి వేల వేల 

వైరస్సులకన్నా ప్రమాదకారి,

నిన్ను కూడా మలినం చేయగలిగిన

సత్తా ఉంది మానవ జాతిలోన,

హమే తుమ్ కుఛ్ నహీ కర్ సకోగీ

అబ్ బస్ భీ కరోనా ‘!!

ఇస్ జహాసే చలే జావోనా !!

 

 

 

కవితలు

ఆమె ఓ సూర్యుడు

కరోనా సంగ్రామంలో

ముఖ్యభూమిక ఆమె 

రెండు చేతుల్ని నాలుగుగా చేసుకుని

నిరంతర శ్రమకు తార్కాణంగా

నిలువెత్తు స్వరూపం గా

వంటింటిన,ఇంటి నుంచే చేసే ఆఫీస్ పనిలో

పనే పనిగా

పరుగులు.. ఉరుకులు

వడ్డనలు నాలుగింతలాయె

విసుగు విరామానికి చోటు లేదాయె

నా వాళ్ళంతా నాతోనే ఉన్నారన్న ఆనందంతో

రెట్టించిన ఉత్సాహం తెచ్చుకుని

సంసారం నావను నడిపిస్తోంది

భుజం తట్టే వారు లేకున్నా 

సంసార నావను నడిపిస్తూ

ఉన్న పని వాళ్ళను భద్రత రూపంలో దూరం చేసినా

నవ్వుతూ నవ్విస్తూ 

ప్రేమను పంచుతోంది గృహిణిగా

ప్రాణాలుపై ఆశ వదులుకుని

కన్న బిడ్డలకు దూరంగా

విధి నిర్వహణే ధ్యేయంగా

రోగుల రక్షణలో పలుపంచుకుని

నేనున్నాను అంటోంది డాక్టరుగా 

ఇందుగలడందులేడని

సర్వోత్తము డెందెందు వెదికి చూసిన అందెందే ఉన్నా డన్నట్లుగా 

ఇప్పుడు మహిళ

పారిశుద్ధ్య శుభ్రతలో

ప్రజా పరిపాలన లో 

నివారణ చర్యల్లో

పిల్లల ఆలనా పాలనలో 

ఆన్లైన్ చదువుల్లో 

సహకారం ఎక్కడ అవసరమంటే  

అక్కడ నేను న్నాను అంటోంది

బాధ్యత బరువు ఎంతున్నా

పట్టించుకునే స్థితిలో ఆమె లేదు

పోరాటంలో రుద్రమను తలపిస్తూ

అది పోలీస్ ఐనా

శాస్త్రవేత్తగా నైనా

పాత్రకు జీవం పోయటమే కర్తవ్యంగా

అడుగులు వడివడిగా కదిలిస్తోంది

అలల కెరటంలా ఉరుకుతూ

ఈ పరుగు అస్త్రంలా సాగుతూనే

లక్ష్యం దిశలో!

 

 

 

 

 

 

కవితలు

విజయం నీదే

ప్రేమసుధా
శాంతమూర్తి
కరుణాహృదయ

ఎన్నెన్ని పేర్లతో పిలిచినా తక్కువే
నీ ఆప్యాయత ముందు దిగదిడుపే

భానుడితో పోటీపడుతూ సాగే నీ పనుల ప్రహసనం
చంద్రుడు వచ్చినా కనిపించని అసహనం

సెలవులులేని నిత్య శ్రామికురాలివి
మెచ్చుకోలు ఆశించని త్యాగజీవివి

ఇంటాబయటా అలుపెరగని నీ పయనం
ఎంత కష్టపడ్డా తప్పని చులకనభావం

ఆడదానివి అంటూ అనవసరపు ఆంక్షలు
కట్టుబాట్ల పేరిట అడుగడుగునా ముళ్ల కంచెలు

ప్రేమను పంచే అమృతధారవి
అమ్మ, అక్క, భార్యగా నీ సేవలు వెలకట్టలేనివి

కామాంధుల చేతిలో బలి కావొద్దు
ప్రేమ పేరుతో మోసపోవద్దు

నీవల్ల కాదన్న వారికి నువ్వెంటో చూపించు
అవసరమైతే అపరకాళివై విజ్రంబించు

నీ సహనానికి పరీక్ష పెడితే
మనిషికి మనుగడే లేదని నిరూపించు

**********************


 

 

కవితలు

బతుకు మలుపు

బంగారు బాల్యపు ఎగుడు దిగుడు జీవితాలదిద్దుకొంటూ బతుకును నందనవనంలా దిద్దుకొని మురుస్తూ

ఎరుకను కనలేక మలుపుకై ఆశిస్తూ , అన్నివేళ్ళు సమానం కావన్న నిజాల నిట్టూర్పుల సెగతో పట్టుదలగా ఎదగడమే

పంతాల మలుపు

 

 

గెలుపు ఓటముల గుణ పాఠాలతో

 గురువు బోధనలతో గుర్తెరిగి ప్రతిభకు పదును పెడుతూ

పడిలేచే కెరటంలా పయనిస్తూ బతుకు మలుపుకు బాట వేసుకునే బాధ్యత మలుపు

 

కన్నవారికలలు పంటలుగా కారుణ్యపు మనసున్న మనుషులుగా

సామాజిక చైతన్య సిరికి చేయూతనిస్తూ

 బతుకు బండికి కందెనై

బహు రూపాలతో మనసున్న మనిషిగా మార్గమందిస్తూ మానసికానందమొందడమే

మహికి మలుపు

 

సరి లేరు సాటి లేరన్న అహంకారాన్ని స్పీడ్ బ్రేకర్ తో సరి చేస్తూ

 అతివేగం లో ఆనందమొందినా

పట్టు తప్పామా పరలోక పిలుపే నన్న జాగ్రత్తలను పాటిస్తూ

పుట్టుకకు పరమార్థముంటుందని తెలిసి మసలుకుంటూ నడవడమే తెలివైన మలుపు

 

 

కవితలు

తలపాగా

 

 పంచ భూతాలే పరబ్రహ్మ  స్వరూపాలని

అనాదిగా నమ్మి కొలిచినాడు రైతన్న తొలికోడి కూయక ముందే                    

నోరులేని చేనుకు నీరు తాపడానికి గట్టు పుట్టా, పురుగు పుట్రా లెక్కచేయక

చుక్కలకే దిక్కులు  చూపే వేగుచుక్క

తొలకరి చినుకుల పలకరింపు కు పరవశించి

 నాగేటి  చాళ్ళ దుక్కులు సాగే ఏరువాక

విత్తులు చల్లి నీరు గట్టి మురిసే మొలకల పున్నమి 

మందులు  కొట్టి,ఎరువులు పెట్టి పచ్చదనం నేత నేసే నిరంతర శ్రామికుడు

నిండు చీకట్లో పంట కాచే మిణుగురు దివ్వె

 మన్ను తప్ప అన్య మెరుగని స్వచ్ఛ పరిమళ మట్టి పువ్వు       

ఆరుగాలం కష్టించి ఆబాలగోపాల ఆకలి తీర్చే అన్నదాత

రవి కవీ గాంచని మట్టి పొరల మరుగు లెరిగిన ధార్మికుడు        

తన ఆశల సిరులన్నీ ప్రకృతి  బ్యాంకులో దాచిన స్వేద సూరీడు ఆగ్రహంతోనో అమితానుగ్రహంతోనో వరుణుడు

 ఐ పి పెట్టినా,

రుణ పాశాలు యమ పాశాలై వికటాట్టహాసం చేస్తున్నా బెదరక భూ దేవమ్మ కు  శ్రమదానం చేసే నిత్య కృషీవలుడు

మృత్తిక నుండి జీవామృతాన్ని ప్రాణకోటికి అందించే ఆపద్బాంధవుడు

రైతు గా పుట్టి రైతు గానే గిట్టాలన్న  రైతు

 నోట మట్టి గొట్టే సాగు చట్టాల రద్దుకై

 ఊరే వదలి పోరుబాట పట్టినాడు దేశ రాజధానిలో హఠం పట్టి ఉద్యమ శంఖం పూరించాడు

నెలల తరబడి సాగుతున్న  దీక్ష లో నిద్రాహారాలు, లాఠీచార్జీలు, ఈతి బాధలు పట్ల ఇసుమంత చింత లేదు

 అర్బక అసువులు(170 మంది రైతులు) సమిధలవుతున్నా మడమ తిప్పలేదు

మిలియనీర్ ఐనా బతికేది తిని అన్నం మెతుకులు

అన్న ఇంగితం మరచిన వినాయకులు

దేశ విదేశ పర్యావరణ ప్రేమికుల  హితవులు పెడచెవిన పెడుతున్న పెద్దరికాలు

అన్నదాతకు అండగా మనమంతా ఇవ్వాలి మద్దతులు

మెలేసిన కర్షక పౌరుష మీసం మీద నిలబెట్టాలి వారి ఆత్మగౌరవ నిమ్మకాయలు

జై కిసాన్ అంటూ పొగరుగా ఎగరేసిన తలలమీద అలంకరించాలి విజేత తలపాగాలు అదే సమస్త మానవాళి నిజమైన ఫ్లవ నామ ఉగాది పండుగ!

కవితలు

భరోసా ఇద్దాం 

నేటి మహిళా...

సంసారమనే సాగరమీదుతూ

సమాజ శ్రేయస్సుకై పాటుపడే

వీర వనిత ఇలల...

 

అమ్మగా చెల్లిగా భార్యగా

బహుపాత్రలుగా

భాద్యతలు నిర్వర్తిస్తూ

మమతానురాగాలను

పెనవేసుకునే ఓ మాళవిక

మానవత్వపు మాధుర్యం

తెలిసిన కోవెల

మమకారంతో మమేకమై

హృదయాన్ని హత్తుకునే

మాతృమూర్తిలా...

 

హిమము కన్నా చల్లనైన

మనసు నీది

పాలకన్నా స్వచ్ఛమైన ప్రేమ నీది

కారు మబ్బులో చిక్కుకున్న

చీకటిని సైతం తొలగించే కరుణామయురాలివి నీవే

 

నాటి సమాజంలో వంటింటికి పరిమితమైన మహిళ

నేటి సమాజంలో అన్ని రంగాలను శాశించే అధిపతివై...

రాకెట్ లా దూసుకుపోతూ

చంద్రమండలపు అంచులను

తాకే మనోధైర్యంతో సాగుతుంది

 

మహిళ సాధికారతకై

ముందడుగు

నీ నిరాడంబరతయే

తరతరాలకు చెరగని నిధి

మా తరానికి ఈ సమాజానికి

నీవే నీవే ఆదర్శం

 

మనుషులందరికి మనవి

ప్రతీ మహిళను గౌరవిద్దాం

వారి లక్ష్యాలకు చేరువచేసే

మార్గమవుదాం

వెన్నంటే మనమున్నామన్న

భరోసా ఇద్దాం

తోటి మనుషులమని

చాటి చెప్పుదాం

 

కవితలు

విభేదాల‌కుంపటి

విధాత స్రృష్టిలో విభేదాలు

జననం తర్వాత లింగవిభేధాలు

బాలబాలికల జనన కుటుంబ సంపుటి

అ వకూడదు విభేదాలకుంపటి.

బాలురజననం ఆడంబరాలకు సంబరం,

బాలిక జననం నిరాడంబరం,

ఎన్నాళ్ళో, ఎన్నేళ్ళు నుండో జరుగుతున్న వైనం,

ఇదే విభేదాల కు మూల కదంబం.

మన అనే భావం, ప్రేమ అభిమానం గౌరవం ఆప్యాయత అనురాగాలు ఆడపిల్ల కే ఎక్కువ, అయినా,"ఆడ"పిల్ల అని ఆదమరచి అణగదొక్కేస్తారు.

మగబిడ్డ"మన"ఇంటి కి వంశపాలన బిడ్డ గా,

అందల మెక్కిస్తారు.

బాల్యం విభేదాలు లేని బంగారు మయంకావాలి.

ఇద్దరికీ ,ఇద్దరినీ సమన్యాయం గా చూడాలి.

తల్లి తండ్రులు ఒకనాటి ఆడ,మెగా పిల్లలే,

కాని,వారికి పుట్టిన పిల్లల పై చూపిస్తారు విభేదాలు,

అపుడే వారిలో పుడుతుంది న్యూన్యతాభావాలు.

ఇద్దరి సమాన అభివ్రుద్ది కి తల్లి తండ్రులు ,సమానం గా, బాధ్యత తీసుకున్న పుడు,

అభివ్రుద్ది కి ఆనందానికి, భవ్య భవిష్యత్తు కు

తల్లిదండ్రులు అవుతారు పునాది రాళ్లు.

 

 

కవితలు

వెలిగే దీపం 

చరిత్ర పేజీలు తెరిచి చదివితే

అలుపెరగని పోరాటాలు చేసి ,

స్వతంత్రంతో

కొత్త లోకంలోకి అడుగులు వేసాము..

బానిసతనం రుచి చూసిన,

ఆడపిల్లను ఇంకా దాసిగానే చూస్తూన్నాం

చదువు పై ఆసక్తి చూపే యువతిని

వంటింట్లో గరిటెతో జీవించేలా చేస్తూ

వృద్ధాప్యంలో ఆస్తి కోసం వేధిస్తూన్న

 స్త్రీ తన స్వేచ్ఛ హక్కుల పోరాటం

ప్రారంభించింది , ఆశయాలకు అనుగుణంగా

పట్టుదలను ఊపిరిగా చేసుకొని,

ధైర్యాన్ని సోపానంగా మార్చుకొని

విద్యలో జానకి అమ్మల్

ఆటలో పివి సింధు

నటిగా సావిత్రి

వ్యాపారంలో సుధ మూర్తి

పాటలో  గీతమాధూరి

నాట్యంలో సుధ చంద్రన్

చిత్రలేఖనం లో మాలిని

పోరాట యోధురాలుగా సరోజిని

కవయిత్రిగా గంగాదేవి

రచయిత్రిగా అమృతా

అనంతమైన రంగాల్లో

ఆత్మవిశ్వాసం అనే మహిళ

ఆదిశక్తిలా విజృంభిస్తూ

తనలో ప్రతిభను విస్తరింపజేస్తుంది వనిత

 

 

కవితలు

స్త్రీ శక్తి 

సృష్టికే ప్రతి సృష్టిని నేను

బేల అబలనని అనుకోను

ఆదిపరాశక్తి అంశే నేనని 

నిమిషమైన మరువను

 

ఘడియైనా అలుపెరగని గడియారాన్ని 

విశ్రాంతి ఎరుగని మానవ యంత్రాన్ని

భూమాత మానసపుత్రిని నేను

ఆల్ రౌండర్ పదవికి రాణినై నిలిచాను

 

పువ్వంటి దేహామైతేనేం 

కష్టాలకు నలగనివ్వను

సహనాన్ని చెదరనివ్వను 

కుటుంబమనే ప్రమిదలో 

దీపమై వెలుగునిస్తూ

 

స్త్రీ శక్తి  రగిలే నిప్పు కణిక

ఏనాడో చరితను తిరగరాసాను 

వీర నారీ ఝాన్సీ రాణినై

రుద్రమదేవి సామ్రాజ్ఞినై 

జాతి భవితకు ఊపిరోసాను 

కవయిత్రి మొల్లనై జగతిన

సాహిత్య సౌరభాలను వెదజల్లినాను

 

మానవ మనుగడలో

అడుగడుగున శక్తినై

కుటుంబ పాలన నుండి 

రాజ్యపాలన వరకు అన్నింటా 

వేసాను చెరిగిపోని ముద్ర 

స్వేచ్చా, స్వాతంత్ర్యాలకు 

నిరంతరం ఊపిరోస్తూ..! 

 

************************ 

 

 

కవితలు

గొంగడి

మ్యూజియం వస్తువు కాదు

గొంగడి ఇప్పటికీ

మా యింట్లో వుంది.

దాన్ని చూసినప్పుడల్లా

గొర్రెల జ్ఞాపకాలు

మృదువుగా గుచ్చుకుంటాయి.

అడవి వాసనలు పరిమళిస్తాయి.

 

మా తాత సంగతి చెప్తా వినండి

గొంగడిని ఆయుధంగా మలిచి

ఎలుగుబంటిని తరిమికొట్టాడు

ఆనాటి వీరగాథలు

మా గూటిలో వెలిగే దీపకళికలు.

 

మా వూరి బాలుడు

చనిపోయినప్పుడు

గొంగడిలో చుట్టి

మోసుకెళ్లినట్టు గుర్తు.

చాలా రోజుల దాకా

అతడు మళ్ళీ లేచి వస్తాడని

ఎదురుచూసే వాళ్లం.

 

గొంగడిని కప్పుకుంటే

చలి భయం భయంగా

బయటనే తిరిగేది.

ఎంత మొండి ఎండైనా

కొంత సాధువైపోయేది.

వానచినుకులు

షవర్‌ధారల్లా జారిపోయేవి

అన్ని రుతువుల్లో తెరుచుకునే

అసితపుష్పంలా ఉండేది మా గొంగడి.

 

ఆకాశంలో మేఘాలు

గొంగళ్లలా పరుచుకుంటే

కింద బీరప్పలు ఆడుతున్నట్టు లెక్క.

ఎక్కడ వేసిన గొంగడి అక్కన్నే లేదు

దాని సంతానం

మంచుకొండల్లోని సైనికులను

ఉన్నికవచమై కాపాడుతుంది.

ఇవాళ గొంగడిలో కూర్చొని

వెంట్రుకలు కాదు

ఆత్మీయ ముచ్చట్లను ఏరుకుంటున్నాం.

 

నల్లని గొంగడిపైన

తెల్లని అంచు

కారుచీకటిలో

కాంతిరేఖలా వుండేది.

కొప్పెర వేసుకునే పెద్దాయన

ఎస్కీమో వేషం కట్టినట్టుగా వుండేది.

 

గొంగడి

తరం నుండి తరానికి

మొలకలు వారే నారుమడి.

చరిత్ర ఊటలూరే

బతుకుతడి.

 

పిల్లలూ!

గొంగడి పరుస్తున్నాను

రండి! కూర్చోండి!

ఏదీ ఇప్పుడు ఓసారి అనండి

Ba ba black sheep’

కవితలు

క్రూర ప్రపంచమా...

" Never ever seek for greatfulness from mankind, you shall always see ungrearfulness. Do what you must do as a solemn duty "     --- Ernest Agyemang Yeboah

       1.

ఇక్కడంతా ఇంద్రజాలం..

నమ్మకాల కనికట్టు..

 

కనిపించే మనిషి మాయమై

అంతలోనే కోరల్తో కనిపిస్తాడు.

స్నేహంగా చేయి చాచినవాడు

ఇంకో చేతిని కరవాలంగా దూస్తాడు.

 

సన్నగా కనిపించని కత్తివాదరకు

గొంతు తెగుతుంది.

తెగినట్టు అనిపించదు.

రక్తం కారుతుంది.

కారినట్టు అనిపించదు.

గుండె గాయమోడుతుంది.

గాయం ఎక్కడా గొంతు విప్పదు.

 

నీ ముందు ప్రపంచం నవ్వుతుంది.

వెనుక ముఖచిత్రం మారుస్తుంది.

 

ఎవ్వరెందుకు దగ్గరౌతారో 

దూరమౌతారో అంతుపట్టదు.

 

ఎందుకో ఎలానో ఎవరూ చెప్పరు.

ఏ చిక్కుముడి ఎవరూ విప్పరు.

 

నీరేదో..పాలేదో చిలక్కొట్టేసరికి

ముప్పాతికపాళ్లు జీవితం జారిపోతుంది.

       2.

చిన్న చిన్న విషయాల వెనుక

జీవితం దాక్కుంటుందంటారు..

ఈ ప్రపంచం మన ప్రపంచం కావడం

చిన్న విషయం కాదు.

 

మాలిమి అయిన ఏనుగు

ఒక్కోసారి క్రూరంగా తిరగబడినట్టు

క్రూరంగా పెడబడుతుంది ప్రపంచం.

 

పారే నీటి మీద

మంచు గడ్డ కట్టినట్టు

గడ్డ కట్టి వుంటుంది ప్రపంచం.

స్వార్థపు చెక్కు కట్టి వుంటుంది.

 

అప్పుడు అది

కన్నీటిప్రార్థనలకు కరగదు.

దానికి కన్నీరు కలుషిత పదార్థం.

అవసరమే దాని అత్యవసర లక్షణం.

       3.

దయను అడుక్కోవడం

దయనీయం.

 

భిక్షపాత్రలో

ఒకింత ప్రేమకబళం పడటం

ఒక ఉత్సవం.

 

ఈ భూమిపొరల్లో అరుదుగా దొరుకుతున్న

మూలకం మానవత్వం.

మనిషి- సాటి మనిషి కష్టంపై

కంపించడం..స్పందించడం

ఇప్పుడు చారిత్రాత్మకం.

        4.

మహా మహా మానవ హననాల తర్వాతా

మనిషి కాగడా వెలిగించాడు.

 

శవాల కుప్పల మీద నిలబడి

శాంతి మంత్ర జైత్రయాత్ర జరిపించాడు.

 

మళ్లీ మళ్లీ మొదలకంటా నరికేసినా

మళ్లీ ఓం ప్రథమం నుంచి 

మొలకలా మొదలయ్యాడు.

 

అన్ని క్రూరత్వాల్నీ, కుత్సితాల్నీ

ఎదుర్కోవడానికి

ఒకడుంటాడు ఎక్కడో

దీపం పట్టుకొని -

      5.

క్రూరత్వం 

నీ సహజ గుణం కాదు.

నువ్వేసుకున్న పై ముసుగు.

 

ఏదీ శాశ్వతం కాదు.

నీ క్రూర నడత కూడా.

 

క్రూర ప్రపంచమా..

నీ క్రూరత్వంపై నువ్వే

తిరగబడే రోజు

తప్పక వస్తుంది.

 

కవితలు

ప్రవాహపు నాగల్లు

ఉత్తరాది భారతంలో

ముసురు పడుతుంది

అది యెడతెర్పిలేకుండా

నెలలతరబడి కురుస్తుంది

యిప్పుడది

ప్రవాహరూపం దాల్చింది

అ ప్రవాహం సంఘీ టిక్రి ఘాజీ

సరిహదులగుండా

సుడులు తిరుగుతూ

టవర్లని కూలుస్తూ

యెన్నో అడ్డుకట్టలని

తొలుచుకొని

అనేక రౌండ్లని ఛేదించుకొని

అలుపెరగని ప్రవాహంగమారింది

కౌటిల్య షాలు

మను మోడిల పాచికలు

అ ప్రవాహాన్ని అపలేకపోతున్నాయి

యిప్పుడది

లక్ష కాలువ(నాగ)లై

రాజధాని వీధుల గుండా

పరేడ్ చేస్తున్నయి

నిజమైన రిపబ్లిక్ ను

ప్రజలకందించడానికి

-

(గణతంత్ర దినోత్సవం నాడు రైతు వ్యతిరేక చట్టాలను రద్దు చేయలని ట్రాక్టలతో పరేడ్ చేస్తూ నిరసన తెలుపుతున్న రైతులకు మద్దతు తెలుపుతూ రాసిన కవిత్వం)

కవితలు

ఒంటరి ఇల్లు 

ఇపుడు
నా ఇల్లు  ఒంటరిది..
గుండె నిండా అలజడి ఉన్నా
గోడలు, కుర్చీలు అన్నీ 

వెలవెల పోతున్నాయి 

శబ్దాలన్నీ చప్పుడు మరచిపోయి 

ఎక్కడికక్కడ మౌనంగా ఉన్నాయి 

అదేం చిత్రమో కానీ..
మినుకు మినుకు మనే తారల్లా
వచ్చేవారంతా మెరుస్తున్నారు సరే!
కాకుంటే వేదనల్ని మోసుకొస్తున్నారు
కన్నీళ్ళను ఒంపి వెళ్ళిపోతున్నారు
నాకు తప్పదు కదా!
వారు వెళ్ళాక నా ఓర్పు పరదాతో
మరకు నా మనసుకు అంటకుండా
అంతా శుభ్రం చేసుకుంటూ ఇకపై...
ఎవరూ రానివ్వకూడదు అని  

నాకు నేనే ఓదార్చుకుంటున్నాను.
వచ్చినా తలుపులే తెరవకూడదనుకుంటున్నాను..

తెల్లవారితే మళ్ళీ తలుపు తెరవక తప్పదు..
తలుపుకు తడి అంటక తప్పదు అన్నట్లు
మళ్ళీ రేపటి సరికొత్త ప్రయాణం..
మళ్ళీ ఆహ్వానాలు . మళ్ళీ అదే తంతు..!

వచ్చేవారంతా పంచుకునేవారే పాపం!
కాకుంటే ప్రపంచాన్ని పంచుతున్నారంతే!
సమాజంలోని అసాంఘిక సంఘటనల్ని..
కష్టాల కడలిలో కొట్టుకుపోతున్న కన్నీటి కధల్ని
తెలుసని చెబుతున్నా పరిచయం చేస్తున్నారు
నేనేం చేయగలను..?
ఆ కథన్నింటినీ ఒక దృశ్యకావ్యంగా మార్చి
మళ్ళీ ఆ కథల్ని కనిపించే సమాజానికి అందిస్తున్నాను.
విన్న కథే అని తెలుస్తున్నా పిచ్చి సమాజం..
మరచిపోయి కన్నీరు పెట్టేస్తున్నారు..

ఎందరో చూస్తున్నారు. వింటున్నారు 
అరచేతుల్లో దాచుకున్న గుండెను 

ఎంతో భారంగా మోస్తున్నారు
సమాజాన్ని తప్పించుకోవానుకుంటూ
ఇంటి గడియలు  వేసుకుంటున్నారు..
ఉదయం తులుపులు  తెరవక తప్పదు..
ఎవరో రాక తప్పదు..
కాకుంటే ఆ వచ్చేవారేదో 
ఒక శుభవార్తను అందిస్తే బావుండు..
ఒక చిరునవ్వును కానుకగా ఇస్తే బావుండు..
అందుకే నా ఎదురుచూపు..
గుండె ఒంటరిదైనా పర్వాలేదు..
ఇల్లు ఒంటరిది కాకూడదు కదా..!!

ఇంటి తలుపుల్లో శూన్యత కనిపించకూడదు కదా .. 



 

 

 

కవితలు

పచ్చని చెట్టులా

నెత్తురోడుతున్న మొక్కకు

పూసిన ఎర్రని గాయంలా

 ఉంటుందామె

దిగులు మబ్బేసిన ఆకాశానికి

వేళ్ళాడే గుబులు మేఘంలా

ఉంటుందామె

తుపాను కమ్మేసిన కడలిలో

చిక్కిన విరిగిన పడవలా

ఉంటుందామె

ఉప్పెన ఊడ్చేసిన పంటపొలంలో

కొనఊపిరితో మిగిలిన

వరికంకిలా ఉంటుందామె

ఎలా ఉన్నా

ఎన్ని కల్లోలాలను 

సంక్షోభాలను మోస్తున్నా

తన పసిప్రమిదలలో

 వెలుగును నింపడానికై

ధైర్యపునీరు తాగుతూ

పిట్టలు వాలిన 

పచ్చని చెట్టులా నిలబడుతుందామె

.....................................

 

కవితలు

చీకటి కవల

పొగతో పగ చిమ్ముతూ,

మబ్బుల్ని చెదరగొట్టి మేడలు కట్టింది.

కొండ పక్కకు ఒత్తిగిల్లే వెలుతురు బాతును

విస్తరణ కత్తి వేటుకు బలి చేస్తూ,

ఏటా చెరువుగట్టు ను తవ్వి తవ్వి నవ్వింది.

అల్లిబిల్లి తీగెల చిట్టి అడవిని

కాస్త కాస్త చప్పరించి చదరాలుగా కోసింది.

ఒద్దన్నా వచ్చిపడే అవసరం నగరం.

 

పరువు పాచికలాడించి 

ఊడిగం చేయించే జూదగృహం.

ఆశల కర్మాగారం లో పుట్టిన కృత్రిమ ఆటబొమ్మ.

తనను సృష్టించిన మనిషినే

విలాసాల కలలతో  స్నేహం చేయించి

భ్రమల పందేరంలో దేహాన్ని

బేరం పెట్టమంటుంది పట్నం.

 

పక్క వాడిని తొక్కి మరీ 'పైకి' లేచే 

పోటీ పరీక్ష ఇక్కడ చట్ట బద్ధం.

మోసం,మోహం కలనేసిన మలిన వస్త్రం.

ఆకాశాన్ని మోసే ఇరుకు గదుల్లో,

ఏమెరుగనట్టు అడ్డంగా పడుకునే‌ కొండచిలువ

పుట్టిన కొన్నాళ్ళకే  తప్పిపోయి

అవినీతికి అమ్ముడు పోయిన ' చీకటి కవలనగరం.

 

పల్లె బావుండేది.

"పిన్నీ ,వదినే" , "చంటోడా,నడిపోడా " అంటూకూరిమి తో సుఖం,దుఃఖం పంచుకునేది.

ఒక చిన్నారి పురిటి కేక ను పండుగ చేసుకుని,

ఒక మరణాన్ని మదిలో మోసి

మూకుమ్మడి పస్తు పడుకునేది.

 

అనుబంధం విరబూసే వనం పల్లె.

ఇప్పుడిలా నగరం ఆవలి ఆవరణలో

కుండీలో మరుగుజ్జు మర్రి లా మిగిలింది.

 

 

కవితలు

పోయెట్రీ టైమ్ - 9

నీ కోసం

పాటుపడతాను

పాట కడతాను.

-----------------------------------

నిన్ను చూసి..

కలం కవితల జల్లై కురిసిపోతుంది

మనసు హరివిల్లై విరిసిపోతుంది.

 -----------------------------------

నీ తలపుల వానలో తడుస్తూనే ఉన్నాను

మరి

నీ వలపుల కోనలో ఎప్పుడు విహరిస్తానో?

-----------------------------------

చూపు చురకత్తిలా దూసుకెళుతుంది

కలం విచ్చుకత్తిలా ఎగిసిపోతుంది.

        ----

కవితలు

సూర్యోదయం 

గ్లోబును చుట్టి వచ్చే

ముచ్చటున్న యువకుడా...

వెళ్లే దారిలో

దీనంగా కూర్చున్న కాలి

కడుపును చూస్తూ కూర్చోకు..

అలగాని ఆ కడుపునా

నాలుగు మెతుకులు

పడేసి ఉత్త చేతులు దులుపుకోకు..

ఆ ఆకలి కడుపును,

దీనమైన చూపులను

తట్టి చూడు

నీవు చూడాలనుకున్న

ప్రపంచపు అగాధం

కనిపిస్తుంది..

"ఆకలి రాజ్యం"

విసురుతున్న సవాళ్లు

వినిపిస్తాయి..

బ్రతుకు బండి పై

"మృత్యువు"

చేస్తున్న విలయతాండవం కనపడుతుంది..

సముద్రాలు సైతం

సరితుగని "కన్నీళ్లు"

అనునిత్యం ప్రతిధ్వనించే "ఆర్థనాదాలు"

వికసించే మొగ్గలను

సైతం చిదిమేస్తున్న

"వికృత చర్యలు"అన్ని

దర్శనం ఇస్తాయి..

 

మిస్టర్ రైడర్..

వీటన్నింటినీ చూశాక

ని దిశ ఇవే నిర్ణయిస్తాయి..

చీకటిని పారదోలే సూర్యోదయం వైపు..

 

         -    19/01/2021

కవితలు

ఉదయం

పచ్చని పైరులపై

నులివెచ్చని కాంతులతో

బంగారాన్ని అద్దుతూ

ఉదయిస్తున్నాడు

పల్లెల్లో సూర్యుడు

 

పండు వెన్నెల బద్ధకపు

పొరలకు  వీడ్కోలు చెప్తూ

ఒళ్ళు విరుస్తున్నాడు

భానుడు

 

దుప్పటి సందుల్లోంచి తొంగి చూస్తూ

వెచ్చని స్పర్శను

శరీరానికి అందిస్తూ

పల్లెను తట్టి లేపుతున్నాడు

అరుణుడు

 

కుంచెకు రంగులు అద్దుతూ

సూర్యోదయ పల్లె అందాలను కాగితంపై భద్ర పరుస్తున్నాడు

 ప్రకృతి చిత్రకారుడు

 

కవితలు

మౌన పోరాటం

మనుగడకై ఆరాటం మౌన పోరాటం... 

అలుపెరుగని అలల సవ్వడుల ప్రేమసాగరం ...

రెప్పలమాటున దాగిన సుడిగుండాల కల్లోలం....

సంతోషాల ముసుగు ధరించిన బడబానలం... 

కన్నుల వెన్నెల కురిపించే కాంతి సమీరం... 

నట్టింట్లో నడయాడే పసుపుకుంకుమల పరాగం... 

నందనవనాన్ని తలపించ విరబూసే మల్లెల సుగంధం... 

లోకాన్ని లాలించ వర్షించే ఆషాడమేఘం ...

మనసులు మలినాలు కడిగే నిప్పుల వర్షం ....

 

కవితలు

అనువాదం

సముద్రాల్లోంచి మండుటెండల్లో

నీళ్ళు ఆవిరై పైకి వెళ్లి

కరిమబ్బులై మళ్లీ కిందికి దిగొచ్చి

దాహంతో బీటల నోళ్లు తెరిచిన

భూమిని తడిపే

వాననీళ్ళుగా రావడం ఆర్ద్రమైన అనువాదం

 

అందమో అనాకారితనమో

ఏదైతేనేం అద్దంలో కనిపించే

ప్రతిబింబం అదో రకం అనువాదం

 

మన మనస్సుల్లో వూపిరి పోసుకుంటున్న

ఆలోచనలన్నీ ఏదో విధంగా

మాటలుగా బయటకు రావడమూ

రాతలుగా రూపుదిద్దుకోవడమూ అనువాదమే

 

పయనించి పయనించి అలసి సొలసి

బాటసారి శయనించి కాసేపు సేదదీరే

చెట్టుకు నీడ ఓ గొప్ప అనువాదం

 

రచయితలు రాసిన నవరసభరిత కథలన్నీ

వీక్షకులు మహదానందంతో చూసే

చలనచిత్రాలుగా మారడమూ అనువాదమే

 

కళ్ళకు కెమేరా అనువాదం

ఫోటో మనకు స్థావరమైన ఛాయానువాదం

వీడియో జంగమ సజీవ భ్రమానువాదం

పిల్లలు పెద్దల సృజనానువాదం

శిష్యులు గురువుల జ్ఞానానువాదం

చిన్నదే కావచ్చు చమురు దీపమో విద్యుత్ దీపమో

సూర్యునికి అనువాదం కదా!

 

గొంతుకు-

పియానో, పిల్లనగ్రోవి వంటి వాద్యపరికరాలన్నీ

అపురూప గానానువాదాలు

మూత్ర పిండాలు పూర్తిగా పాడైపోయిన రోగికి

జరుగుతున్న డయాలసిస్ అత్యంత దయానువాదం

 

అంతా అనువాదమయం

ఈ జగమంతా అనువాదమయం

 

సూర్యుని ఎండకు

చంద్రుని వెన్నెల ఎంత చల్లని అనువాదం!

అమ్మ ప్రేమకు

బిడ్డ నోట చనుబాల ధార ఎంత కమ్మని అనువాదం!!

కవితలు

మేము షాహిదిలం

ఘనీభవించినచోట

ధ్వనిభవిస్తున్నది

ఎముకలు కొరికే చలిలో

జైకిసానంటూ నినదిస్తూ

ఇనుప చువ్వలపై నిలబడి

రక్తాన్ని ధారపోస్తున్నాడు

ఈ దేశం

మట్టి మనుషులను

తట్టి లేపడంకోసం

నివ్వురు గప్పిన

నిప్పును రాజేస్తున్నాడు

నీ భూమిలోంచి

నిన్ను తరిమేసి

'బనిసగా'

మార్చడంకోసం

అంబానీ అదానీలు

వస్తున్నారు

కాషాపు కమలం

కార్పోరేట్లకి

కవచాలుగా

నిలబడింది

నువ్వొక్కసారి

రైతంగ పోరాటలను

నెమరు వేసుకో

జైత్రయాత్రల చరిత్రను

తిరగదోడు

ఇప్పుడు

దేశ రాజధానిలో

నాగల్లు తిరగబడ్డాయి

అవి భారికేడ్లను

బద్దల్ కొడుతూ

రణ రంగాన్ని

నడిపిస్తున్నాయి

అక్కడ రైతు

'జబ్ తక్ కానున్

వాపస్ నహీలెతే

తబ్ తక్ హమ్ లడేంగే

హమ్ మర్జయేంగే

లేకిన్ వాపస్ నహీజయేంగే'

(చట్టం ఉపసంహరిచుకునే వరకు మేము పోరాడుతాము

మేము మరణిస్తాం కాని వెనక్కి వెళ్లం)

అంటూ

గర్జీస్తున్నాడు

మేము షాహిదిలం

బనిసలం కామంటూ

తిరుగుబాటు చేస్తున్నాడు

 (ఢిల్లీలో రైతు వ్యతిరేక చట్టల రద్దుకై ఉద్యమిస్తున్న రైతులకు సంఘీభావంగా)

కవితలు

చివరగా ఒక చూపు

నిట్ట నిలువుగా నీడ మెదిలితే 

నా కన్నా! నువ్వొచ్చావనుకున్నా.

నిను కన్న నా బిడ్డ పేగుకే తెగులొచ్చిందో

కోసి,తీసేసి, కరెంట్ పెడతారంట !

మూణ్ణెల్లు పారిన ఎర్ర కాలువలో

జబ్బు ఎదురీది వచ్చింది కామోసు.

 

కళ్ళు బైర్లు కమ్మితే,నీ మీది బెంగనుకునేను.

కాళ్ళు పీకితే,వయసు మీరిన నిస్సత్తొనుకునేను.

నోరెండిపోతుంటే వేసంగి లెమ్మని పొద్దు పుచ్చాను.

ముప్పు ముంచి మీ అయ్య చేతులు

నన్ను మోసేదాక కానుకోలేదురా!  

 

వెన్ను మంచానికి ఆన్చి,

చేతి ముడుతలు సవరించి,

ఏ తల్లి కన్న బిడ్డ దయనో

ఎర్రగా నరం లోకి ఎక్కించిన వేళ

చెరుపు మరుపుల సందున

నీ పిలుపు 'అమ్మా' అని సోకినట్టై,

ఆశ కనురెప్పలు దాటి పొంగి

కాలు చెయ్యాడనీదు.

 

అప్పుడెపుడో దూరాభారం పోయిన కొడుకా!

ఈడ ఎటు చూసినా నాలాటి అమ్మలే.

ఇంటి ముంగిట కళ్ళాపి జల్లింది మొదలు,

రోజూ ఏటి నీరు,ఇంటి బరువు మోసినోళ్ళమే.

ఎన్ని పేనాల రాక,ఎన్ని పేనాల పోక చూస్తిమో,

ఇప్పుడిక మా బతుకు గతుకుల లెక్క తేలాలి!

 

ఆడోళ్ళ వార్డులో ఈ ఆఖరి చూపు

ఒంటిరెక్క తలుపు కిర్రుమన్నన్ని సార్లు,

గుండె దరువును మోగిస్తూనే ఉంటుంది .

ఎవరి బిడ్డ పలకరింపు కు ఒచ్చినా,

మా అందరి ఆశలూ ఎగదోసిన దీపంలా ఎలిగిపోతాయి.

 

మీ నాన్న కండువాలో ఇంకిపోయే

వెచ్చని కన్నీటి చుక్కగానైనా

ఒకసారి వచ్చి పోరా!

 

(గైనిక్ వార్డ్ గోడల కన్నీటి చారికలు)

 

కవితలు

పోయెట్రీ టైమ్ – 8

నిన్నటి కాలగర్భంలో

ఈరోజు ప్రసవిస్తుంది

రేపటి సూర్యులను..

 

------

 

నీ నవ్వుల నింగిలో నేను జాబిల్లిని.

నీ కన్నుల వెన్నెలకై ఆరాటపడే చకోరాన్ని.

 

-----

 

కిటికీ పక్కన

కూర్చుంటే చాలు

క్షణాల్లో కావ్యాన్నైపోతాను.

 

-----

 

ఆకలి ఇంట్లో

చీకటి

తన నీడను వెచ్చగా పరుచుకుంది

కడుపుతో పాటు

గుండె కూడా మండిపోతుంది

నిప్పురవ్వలా...

చీకటిని జయించాలని..

 

 

      

కవితలు

వల్లెంకుంట....

గలగల పారతున్న మానేరు వాగు తలాపున..

అది ఊరి జనం గొంతు తడ్పే అమృత జలం..

రైతులకు ఆయువునిచ్చే పంట నీరు..

ఊరూరా నిర్మాణం అయ్యే ఇల్లు..

అది అక్రమార్కుల కాసుల పంట..

 

  అడవిలో దాగిన అందమైన నయన గుళ్ళు...

ఆ దారి ఎంతో బయమైన అహల్లాధన్ని ఇచ్చు..

 

మరో పక్క ఉట చెలిమి కుమ్మం మాటు..

అది అందరి వేటల చేపల నిలయం...

 

అలానే వస్తె బొమ్మారం అవత ఇవతల వాగుల అందం..

దాని కింది పక్క ఉంటుంది కమ్మరి కుంట..

అది అనుకొని ఉంటుంది హరిజనుల ఇంట...

 

కుంభంపల్లి,గట్టుపల్లి,సాలపల్లి,కొయ్యూరు అలంకారాలు గా..

చుట్టూ నీటి వాగులే నా పల్లె ఎల్లలు..

భోగ్గుల వాగు, మానెరు వాగు, ఇవతల అవతల వాగులు.

నా పల్లె సింగారాలు...

 

కోయకుంట అడివిలో కొలువైన నాగులమ్మ తల్లి.

తొలి ఓడి బియ్యం నా పల్లె అయిత సత్తమ్మ ఇంటినుడే మొదలు జాతర..

అదోక అందమైన జాతర..

మేడారం ముందచే పండుగ...

చిన్న పెద్ద గమగూడి ప్రకృతిలో మమేకమైన జన జాతర ...

ఇతర జిల్లాలతో పాటు ఇతర రాష్ట్రాల  నుండి

వచ్చి కొలిచే భక్తుల కొంగు బంగారం ..

గిరిజన దేవత నాగులమ్మ జాతర..

 

అలా నే కొంచం ముందుకెళ్తే తడి అరని రక్తపు మరకలు...

అవి నల్ల అధిరెడ్డి, శీలం నరేష్  ఏర్రం సంతోష్ అన్నలను యాధి జేస్తాయి..

ప్రకృతి తన ఒడిలో దాచిన అరుణ తారలు..

 

వేరే ఊరి వాళ్లకు స్వగతం పలికే కొయ్యూరు...

అక్కడినుండి ఉరికస్తుంటే పచ్చని పంటలు మధ్య నడిచే పైర గాలి సవ్వడులు...

 

అలా వస్తుంటే కుడి పక్కన చుట్టూ ప్రహరితో..

నా ఊరి చదువుల గుడి..

ఎందరినో జీవితం లో ఉత్తీర్ణులు చేసిన ..

చల్లని చెట్ల మధ్య నిలయం ..

ఇది ముఖ్యంగా పేదల దర్యం..

బ్రతుకులు మార్చే  ప్రాంగణం...

 

అలా కొంచం ముందుకస్తే ఉంటుంది ..

ఊరి ఉమ్మడి ఆస్తి ఊరా చెరువు..

ఇది అందరి రైతుల గుండె దైర్యం..

ఇది నా పల్లె జీవన ఆధారం....

అందరి ఆహారం చేపల పంటల నిలయం ..

నా ఉరా చెరువు కట్ట మైసమ్మ రక్షణ ..

 

దానిని అనుకొని ఉంటుంది..

చుట్టూ నీళ్లతో

కొలను మధ్య న కోవెలాల..

బ్రాహ్మణుడు దూరం పెట్టిన బహుజనుల దేవాలయం...

ముత్యాలమ్మ గుడి..

 ఊరు వాడను ఏకం చేసే బోనాల జాతర ఇక్కడ ఎంతో మధురం ..

 

దాన్ని దాటుకొని వస్తె ఉంటుంది..

గ్రామ అభివృద్ది అధికారాలను దశ దిశ నిర్దేశించే..

నిలయం గ్రామ సచివాలయం...

 

ఇది ఎంతో మంది నాయకులను తయారు చేసిన కర్మ గారం..

ఇక్కడి నుండే జిల్లా నాయకులు అయ్యి ప్రకాష్ స్తున్నారు.......

రాష్ట్ర మంత్రులు ముఖ్య మంతులు ఆశినులు అయిన ప్రాంతం నా గ్రామ సచివాలయం...

 

ఇక న పల్లె చరిత్ర చూస్తే ...

 

ఎమర్జెన్సీ లో  పి. వి గారికి ఆశ్రయం ఇచ్చింది ..

నా పల్లె నుండే ఎమ్మెల్యే గా 

నామినేషన్ వేశారు.

గెలిచారు సీఎం, పీఎం అయ్యారు..

చరిత్ర లికించని అక్షర సత్యం ...

 

పటేల్ పట్వారీ నుడి ప్రజసమ్యం లోకి..

అడుగిదిగి

మొదటి సర్పంచ్ బొమ్మ ఈరమల్లు..

 

ప్రజల సంక్షేమమే పని చేసే నాయకులు..

అలనాటి నక్సల్ బరి పిలుపుతో..

ఉద్యమాన్ని ఉవ్వెత్తున ఎగరేసిన వీరుల కన్నది నా పల్లె...

అక్రమాలకు అన్యాయాలకు ఎదురుగా ..

సమ సమాజ నిర్మాణమే దేయంగా..

పేదవారి పట్టెడు అన్నం పెట్టడమే లక్ష్యంగా...

ఆయుధాలు పట్టినా ముగ్గురు అమర వీరుల

తన ఒడిలో పదిలంగా దాచుకుంది..

 

ఒకరు తూర్పున ఒకరు దక్షణాన ఇంకొకరు పడమరణ  ఎర్రని మల్లెలు అయి అస్తమిస్తే..

మోదుగు మొక్క మొదట్లో జొలడి నిద్ర పుచ్చి మోదుగ పువ్వల వికసంపి చేసింది..

పల్లె తన ఒడిలో నిద్ర పుచింది...

వారు....

కా.అయిత మొడ్డిరెడ్డి, కా. సకినాల సమ్మయ్య, కా. అడుప సమ్మన్న లను యధి మరవదు పల్లె..

 

అలాంటి రక్తపు మరకలతో బయటచ్చిన కవి గా రచయితగా ..

పేదలకోసం పని చేసే ఉత్తమ ఉపాధ్యాయుడు అయిత తిరుపతి రెడ్డికి జన్మ నిచ్చింది...

 

అంజెనాయ దేవాలయం కోసం తమ భూమిని

దానం చేసిన పుల్లయ్య పంతులు...

వినాయక చవితి వస్తె ఊరేగే కన్నుల పండుగ..

నా పల్లె  గుడి జాతర..

 

ఉరిలోపల కొలువైన  అంజేనేయ దేవాలయాలు ఊరి బయట

గ్రామ రక్షణగా చుట్టూ...

పోషమ్మ , కట్ట మైసమ్మ, మధనప్ పోసమ్మల నిలయాలు...

 

గ్రామ అభివృద్దే లక్ష్యంగా పని చేసే గ్రామ ..

పాలక అధికార వర్గం..

అవినీతిని ప్రశ్నించే యువత...

అన్ని చూసిన అనుభవం కలిగిన పెద్దమనుషులు...

 

అన్నిటికీ మించి ఆపదలో ఆధుకునే వాట్సాప్ గ్రూప్..

అందులో సహాయానికి స్పందన వర్ణనాతీతం...

 

విప్లవాలు పూయించిన ఎర్రని మందార వనం...

నేడు పచ్చని పైరుల నడుమ సేదతీరు నందన వనం..

 

ఇదే నా పల్లె ఆస్తి...

నాకు జన్మించిన నా మాతృ మూర్తి...

నా పల్లె వల్లెంకుంట....

 

 

కవితలు

అయ్యో.......

పల్లవి:

పూటకో పువ్వు రాలినట్టుగా మట్టి బిడ్డ ఘోర మరణం

చేరదీసి బాధ బాపే వాడు లేక అన్నదాత  కంట శోకం.        (2)

వెళుతుండో వెళుతుం డో

పొలము కొడుకులను సెలక బిడ్డలను

కండ్ల జూసుకుంటనాదలను

జేసీ వెళుతుండో

అయ్యో.......

 

చరణం 1:-

వడ్డీకి దెచ్చినప్పు పంట నిలపక పాయె

పరువే ఉరి తాడై పురుగు మందు తో ప్రాణాలు తీసే

పంట చేతికి వస్తె గిట్టు బాటు ధరలు జాడ లేక

ధీర బోయిన గుండె ముక్కలయ్యి నేల కొరిగే

(పంట)  సచ్చినంకనే  నష్ట పరిహారము     -2

ఉన్నప్పుడు జెయ్యరే సాయము

వెళుతుండో వెళుతుం డో

పొలము కొడుకులను సెలక బిడ్డలను

కండ్ల జూసుకుంటనాదలను

జేసీ వెళుతుండో

అయ్యో.......

 

చరణం 2:-

ఆశలే పెట్టి నాడు గెలిసి గోసలే పెట్టే

సూడు

రైతుల ప్రాణాలతోటి ఆటలే .. ఆడే నేడు

రైతిళ్లలో తిండి లేక

వాళ్ళ కళ్ళలో నీళ్ళింకి పాయే

ఒక్క పూట తిండి గూడ లేక

ఎన్ని గోసలో వాళ్ళ  బతుకులో

(పంట) సచ్చినంకనే నష్ట పరిహారము

ఉన్నప్పుడు జెయ్య రే సాయమంటు

వెళుతుండో వెళుతుండో.....

పొలము కొడుకులను సెలక బిడ్డలను

కండ్ల జూసుకుంటనాదలను

జేసీ వెళుతుండో

అయ్యో.......

 

కవితలు

దాని పేరు...

నిల్చున్న చోటనే నిన్ను

కూల్చివేస్తుంది

గుండె పోటులా...

జాగురుకతతో ఉండటమే మందు

 

క్రమ క్రమంగా నిన్ను

క్షీణింప చేస్తుంది

ఎయిడ్స్ లా...

నివారణ ఒక్కటే మందు

 

మనుషులకు నిన్ను

దూరం చేస్తుంది

కరోనాలా...

రాకుండా చూసుకోవడమే మందు

 

అప్పుడప్పుడూ

అంటురోగంలా మొదలై

మహమ్మారిగా మారి

మనస్తత్వాలను

సూక్ష్మ ధర్శినిలో చూపించి

కారణాలను కనుక్కునే క్రమంలో

రూపాలను మార్చుకుంటూ

మందేదో కనుక్కోలేకుండా

సంక్లిష్టంగా మారుతుంది

నీలోని విశాల, సహృదయతే

రోగ నిరోధక శక్తని తెలుపుతుంది

దాని పేరే "అహం".

 

 

కవితలు

పారాహుషార్...!

ఆకాశం తాకే అద్దాల హంగుల మేడలు

మచ్చుకకైనా కానరాని పచ్చిక జాడలు

మట్టిని మాయంచేసె కాంక్రీటు కాడులు

జనసముద్రములలో కరువైన తోడులు!

 

జలాశయాన్ని జారిన ప్రవాహాల హోరా!

కూడళ్ల గీతలు దాటిన వాహనాల జోరా!

అకస్మాత్తుగా పయనం స్తంభించిన పౌరా

ఖరీదైన కాలం ఖర్చాయె! ఔరా! ఔరౌరా!

 

దారులలో కదిలే కృత్రిమ నక్షత్ర నదులు

పీల్చటానికి పుష్కలం కాలుష్య పొగలు

పెరిగే పాదరసంతోడు అనావృష్టి దిగులు

నేల చీల్చుకుని నింగికెగిసే నగర నగలు!

 

ఎండిన ఎడారిలో కుండపోతలు పోసి

మురిసె బోసిపోయిన అలనాటి మూసీ

కదలనీయక దారులు దారుణంగా మూసి

ప్రకృతి ప్రళయానికి వణికెను పట్టణవాసి

 

కడలిని కనులెదుట తలపింపు నదులు

కదిలించె అకట! సకల నగర పునాదులు

జలము అవనిలోనికి ఇంకుట బదులు

జనుల ఆవాసాలను మింగుట మొదలు!

 

విరగ నవ్వుచుండె విరిగిన మాకో మానో

క్రమక్రమంగా ఆక్రమణకు గురైన కొలనో

క్రమశిక్షణ నికరముగా లోపించుటవలనో

ముంగిట ఘంటిక మ్రోగించెనా ఎల్ నినో

ఈ చిక్కునకు బాధ్యులము నువ్వో నేనో!

 

సుతలంపై పెరుగుతున్న ఒత్తిడి భారమా

భూతలంపై పంచభూతాల ప్రతీకారమా

ఏతలంపై ఎగసిపడునో కార్యరూపమా

రాతల మార్పునకు కాంతిని చూపుమా!

 

పారాహుషార్ పలికెను పర్యావరణము

ఈ రణమునకు మనమే కదా కారణము

హద్దులలో ఒదిగుండుటొక్కటే శరణము

పద్దులు మీరిన తప్పదు సంస్కరణము!

 

కవితలు

మనిషి బొమ్మ- మనసు మరబొమ్మ

మనోశాస్త్రాలను
యంత్రరూపంలోకి తెస్తే
మానవరక్తంలో విషం విరిగి
రంగు మార్చుకున్న రక్తం
ఒక్కక్కోరిలో ఒకోరకంగా
ఒక్కరికి ఒక్క ముఖాన్నే
బొడ్డుతాడుతో అనుసంధానం చేసి,
ప్రేమామృతాన్నిఇంధనంగా స్రవించి
మనసు మరబొమ్మలా
మనిషిని నడిపిస్తుంది.

అవిశ్రాంతంగా
మెదడులో గూడు కట్టుకున్న
ఊహాలకు రెక్కలు మొలిచి
మనసు సంకేతాలను
సాంకేతికంగా గౌరవిస్తూ,
ప్రతి అనుభవాన్ని  అద్ధంగా మార్చి
మరకల్ని తుడిచే
అదృశ్య హస్తమొకటి
తప్పటడుగులు లేని దారిలో
స్వచ్ఛగా నడిపించాలని
ఓ చిరునామాతో
చిరుస్వాగతం పలుకుతుంది.

అడుగు వేస్తే అనుమానాల అడుసు.
కునుకు తీస్తే భీకరమైన కల.
కురుకుపోతున్న భావోద్రిక్త వేళలో వేలాడుతున్న భావాలకు
వాలిపడే మాటకు
రాలిపడే అర్ధాలు
గాజుపెంకుల్లా గుచ్చుకొంటే...
దూరమైన మనిషే
ఒంటరిలో దగ్గరైన నరకం.

ఎండమావిగా నమ్మకంతో
నడి రాతిరి  వడగాల్పుల
సెగలు కమ్మే ఆలోచనకు
మనసు చాపలా ముడుచుకొని
చింతల్ని తలచుకొని
చీకటిని కప్పుకొని
వెలుగు గువ్వను కంటి ఇంటి దరిదాపుల్లో వాలకుండాక పారద్రోలిన
ప్రతి పలుకులోని అంతర్ధాల కింద
నలిగిన మనిషికి నిద్ర దూరమైనా
నిజాలు దగ్గరయ్యాయి.
కలలు రాకపోయినా
కపటాలు తెలిసాయి.

అంగుళం వదలకుండా
మనసును ఆక్రమించి
ఆక్రందనకు గురి చేసే కళ తెలిసిన
ఓ విద్యాలయం ఒంటరితనం.

గతాన్ని తవ్విపోసికొద్ది రాసులుగా
బయటపడే నిజాలు
గుట్టలుగా పేరుకుపోయి
మనిషిలోని అహాన్ని సమాధి చేస్తుంటే
జీవితం నల్ల కలువ.
మెల్లగా ముడుచుకొని
తెలుసుకొనే తెల్లని పొద్దులో
హృదయంలో మృదుకదలికకు
మాటలు నేర్పే తల్లిదనం సహనం.

ఆకారణ అసందర్భ వేళలో
నిరాదరణ నిప్పులా
నీడను హరించి
ఒక్క క్షణం
పిడుగులా నడినెత్తిన తాకింది.

వణికిన వర్తమానం
కాలిన ఒంటితో
ఒంటి కాలి పరుగుతో
ఒంటరిగా ఓటమి ఒడిని చేరి
రేపు ఉదయాన్ని శాసించే
ఓ కిరణమై ఎలా మెలాగాలో
ఓ పుంజమై ఎలా మెదలాలో
ఆ రాతిరి రేపటికి గురిపెట్టిన
బాణంగా మార్చి
ఓటమి ప్రేమతో కౌగిలించుకొని
నేర్పిన విలువిద్య ఆత్మస్థైర్యం.

తాకడానికి వీలుకాని జ్ఞానాన్ని,
పుస్తకలోకి నడచివెళ్లలేని సోమరితనానికి
చేరదీసుకోలేని విజ్ఞానం
ద్రావక రూపంలో
మెదడు పొరల్లో విస్తరించి
కళ్ళకు మెరుపులు పూస్తున్నాయి.
నాలుక నడక నేర్చుకుంది.

మనిషిలో మరో మనిషి విడివడి
అనుభవ భావజాలంతో
శుభ్రపడిన మనసులోని ప్రతి పొర
సూక్ష్మ ప్రశ్నలకు స్పందించే
శుభసమయంలో
మనిషి వేసి ప్రతి అడుగు శబ్దం ప్రపంచానికి  ఓ శుభసంకల్పమే.

...

కవితలు

కాలం  కఠినమైనదే...

కాలం కఠినమైనదే...

కనికరం లేక కష్టపెడుతుంది

కాయ కష్టం చేసే కర్మశీలురని

మాటు గాసి కాటు వేస్తున్న

కాలం,కఠినమైనదే...

పచ్చటి పంటపొలాలపై

పగబట్టిన తుఫానై

కృషీవలుర ఉసురు తీస్తున్న

కాలం  కఠినమైనదే...

తల్లిలాంటి పల్లెనొదలి

పొట్టకూటికై పట్నం వస్తే

కరోన కోరలతో విషం చిమ్మే

 

కాలం  కఠినమైనదే...

పూట గడిపే పట్టణంపై

పెను తుఫానై ప్రవహించిన

కాలం,కఠిన మైనదే...

చక్కని కుటుంబానికై

చిక్కుల్ని మోస్తున్న

చిరుద్యోగుల కలల్ని,

కళల్ని కబలిస్తున్న

కాలం,కఠినమైనదే...

భావి తరానికి భరోసనిచ్చే

బాలుర పాఠాల్ని,

బాటల్ని బలిగొంటున్న

కాలం,కఠినమైనదే...

గమ్యానికి గీతలు గీసి

గురిని నేర్పే గురువుల

గుండెలని గాయపరిచే-

కాలం  కఠినమైనదే...

.........................

 (దినానికి  వెలుగు-చీకటిలా

నాణానికి బొమ్మా-బొరుసులా

కాలం కమ్మనైనది

అందుకేనేమో

'కాలాన్ని నిద్రపోనివ్వను'

అంటూ

మా గురువు

గోపిగారి బాటలో

గమ్యాన్ని చేరేలా