మా రచయితలు

రచయిత పేరు:    పల్లిపట్టు నాగరాజు

కవితలు

ప్రేమ రంగు ఆకాశం

ఆకాశం నీలిరంగు
సముద్రం నీలి రంగు
అమ్మముఖం ఏ రంగు?

పొద్దున్నే సూరుడిదేరంగు?
పొయ్యలో నిప్పుదేరంగు?
పొయ్యికాడ మనకోసం బువ్వై ఉడికే
తల్లిగుండెదేరంగు?

అడవులు
అడవులు నిండిన
ఆకురంగుపాటలపర్వతాలలోయలు
తోటలు
తోటలుపై కూతలయ్యే
ఈకమెరుపుల పిట్టల సమూహాలు
ఇంద్రధనుస్సులోకాన్ని
కనుపాపల్లో బొమ్మ గీసిన ఆమెరంగేది?

నదులు
నదులవెంబడి మైదానాలై
నేలంతా పరుచుకున్న ప్రాణస్పర్శ వీధుల్లో
రాళ్ళురప్పలు
రాళ్లపై పురాతన పాదముద్రల భాషలో
కాలాన్ని పురిటిబిడ్డగా లాలిస్తూ,
ప్రపంచానికి 'పాలిస్తూ'-

పుట్టుక్కే మూలమైన చోట
పుట్టుకే ప్రశ్నార్థమైన తావా
పంటిబిగువులో
అగ్నిపర్వతాలను అదిమిపట్టి
కుమిలిపోతున్న ఆ పేగుల్లో బాధదేరంగు?

అన్నీ తానే అయినా
అన్నీ తనవే అయినా
ఏ కొన్నింట్నీ కొంగునముడేసుకోలేనీ
మాతృమూర్తి త్యాగానిది ఏ రంగు??


 

దిగులుపోత

ఏదో వెలితిగా ఉంది
కాలుబయటపెట్టి అలా తిరిగిరాకుంటే
కబుర్లుచెప్పే మిత్రుని ముఖంచూసి రాకుంటే

ఎంత కాలమైంది?
ఒక వెచ్చటి కరచాలనం చేసి
నాలుగు మాటల పూలు
చెలిమి దోసిట్లో నవ్వుతూ పోసి
యాంత్రికంగా సెల్పోన్లో పలకరింపులే గానీ
ఎదురెదురుగా కూర్చొని
ఏ నాలుగు రోడ్ల కూడలిలో అన్ని టినీళ్లు తాగి
ఎన్నిదినాలయింది.

దూరం దూరంగా ఉండటమే
బతుక్కిరక్ష అయ్యాక
దగ్గరతనమేదో లోపల ఒంటరి గువ్వయ్యి
గొంతు కూకోనుంది

ఎన్నాళ్ళయిందస్సలు
ఎండలోనో వానలోనో
యకాయకా వచ్చిన చెలిమిగాలి
గ్లాసుడు మంచినీళ్లుతాగి భుజంపై చేతులేసి

ఏమిటో అన్నీ ఇంట్లోనే అయినా
ఎందుకో అందరం ఇంట్లోనే వున్నా
మనసులో ఏదో ఇరుకుగా ఉంది

ఇన్నాళ్లు 
ఇళ్లంటే ఇల్లు మాత్రమే అనుకున్నాను
కుటుంబమంటే కుటుంబం మాత్రమే అనుకున్నాను
దినమంతా యాడాడో తిరిగినా
సాయంత్రంగూడు చేరుకోవడమే పిచ్చిగా బతికేసాను
ఇపుడు ప్రతిపూటా
ఇంటితొర్రలోంచి విశాల ప్రపంచంలోకి తొంగిచూస్తూ
ఎటూ ఎగరలేని మనిషిపక్షినయ్యాను.

ఔరా...!
కంటికి కనిపించని నిజం
కంటిరెప్పలకింద ఎన్ని దిగులు సముద్రాల్ని తవ్వుతావుంది..!
అయినా
ఏ దిగులైనా ఎంతకాలముంటాదిలే
రేపో మాపో
మహా అయితే ఎల్లుండి.!
***             **               ***

 

మట్టి పొరలకింద

చుట్టూ..
పలుగు పారల గాయాలశబ్దం
నాగలికర్రుల ఎక్కిళ్ళ అలికిడి

మట్టిని తవ్వే చేతులు
మట్టిని దున్నే పాదాలు
వొళ్ళంతా మట్టివాసనతో పరిమళిస్తున్న సమూహాలు
కళ్ళలో మట్టికొట్టిపోతుంటే
కళ్ళుమూసుకుని ఎంతకాలముంటాయి?

మట్టి పగిలి
మట్టి పిగిలి
మట్టిపై ద్రోహపన్నాగాల్ని
మట్టిగలిపేయడమే చరిత్రపాఠం గదా!
మట్టితో పెట్టుకుంటే
మట్టిగరిచిపోవడమే!

మట్టే బువ్వై
మట్టే నవ్వై
మట్టికి సాగిలిపడి పట్టంగట్టే రోజులు
మట్టిపొరలకింద మొలకెత్తుతున్న
మట్టిమొలకల భాష
మక్కిపోయిన మురికిచెవులకు వినిపించదంతే!

మనుషులంతా
మట్టినితొడుక్కుని తిరుగాడే మట్టికువ్వలు
మట్టివేళ్ళతో చిగురించే మట్టిబొమ్మలు

శతకోటి కుట్రల
శత్రు వలయాల నడుమ
గుండెనిండా మట్టి వాసన పీల్చు
మనిషిగానైనా మిగుల్తావు!

**              ***               **
 

 

 

ఈ సంచికలో...                     

Nov 2020